Voor Joan omdat ik van je houd A.M.S

Elk geschreven verhaal bestaat

uit tekens op een bladzijde

Dezelfde tekens,

herhaald, maar

anders gerangschikt

[I]

DICHTERS

Toen Ra, de grootste aller goden, ter wereld kwam, gaf zijn vader hem een geheime naam, zo afschuwelijk dat geen sterveling durfde te vragen hoe deze luidde, en zo machtig dat alle andere goden hem wilden weten en zich er meester van wilden maken.

– F.H. Brooksbank, The Story of Ra and Isis

1

‘Hij komt weer bij.’

‘Zo doen hun ogen altijd.’

De wereld was wazig. Iets drukte op zijn rechteroog. Hij zei: ‘Urk.’

‘Shit!’

‘Pak de...’

‘Nee, het is te laat. Haal ’m eruit.’

‘Het is nog niet te laat. Hou hem in bedwang.’

In zijn blikveld verscheen een gedaante. Hij rook alcohol en verschaalde urine.

‘Wil? Kun je me horen?’

Hij stak een hand uit om datgene wat druk uitoefende weg te duwen.

‘Haal zijn...’

Zijn pols werd vastgegrepen.

‘Wil, het is belangrijk dat je je gezicht niet aanraakt.’

‘Waarom is hij niet bewusteloos?’

‘Weet ik niet.’

‘Je hebt het verkloot.’

‘Helemaal niet. Geef hier.’

Geruis. Hij zei: ‘Hnnn. Hnnn.’

‘Stilliggen.’

Adem werd in zijn oor geblazen, warm en intiem.

‘Er steekt een naald in je oog. Blijf stilliggen.’

Hij bleef dus stilliggen. Er trilde iets, iets elektronisch.

‘Ah, shit, shit.’

‘Wat is er?’

‘Ze zijn er.’

‘Nu al?’

‘Twee man, staat hier. We moeten ervandoor.’

‘Ik zit er al in.’

‘Je kunt het niet doen als hij bij bewustzijn is. Dan frituur je zijn hersens.’

‘Waarschijnlijk niet.’

‘AsssjebIiebt femoord me nit,’ zei hij.

Het geluid van gespen die losschieten. ‘Ik ga het doen.’

‘Je kunt het niet doen als hij bij bewustzijn is en we hebben ook geen tijd meer. Bovendien is dit waarschijnlijk de verkeerde.’

‘Als je me toch niet helpt, moet je opzij gaan.’

Wil zei: ‘Ik... moet... niezen.’

‘Dat is op dit moment een slecht idee, Wil.’ Er drukte iets zwaars op zijn borst. Het werd donkerder. Zijn oog bewoog een beetje.

‘Dit kan pijn doen.’

Een klik. Een zacht elektronisch gejammer. Een ijzeren pen drong zijn hersens binnen. Hij schreeuwde het uit.

‘Je bent hem aan het roosteren.’

‘Alles is in orde, Wil. Alles is in orde.’

‘Hij... ah, hij bloedt uit zijn oog.’

‘Ik ga je nu een paar vragen stellen, Wil. Het is belangrijk dat je ze naar waarheid beantwoordt. Begrijp je dat?’

Nee nee nee...

‘Eerste vraag: hou je meer van honden of van katten?’

Wat...

‘Kom op, Wil. Honden of katten?’

‘Dit kan ik niet lezen. Daarom doen we het nooit als ze bij bewustzijn zijn.’

‘Beantwoord mijn vraag. Zodra je dat doet, verdwijnt de pijn.’

Honden! brulde hij. Honden, alsjeblieft, honden!

‘Zei hij honden?’

‘Ja. Hij probeerde honden te zeggen.’

‘Mooi. Heel goed. Dat was een. Wat is je lievelingskleur?’

Er rinkelde iets.

‘Shit! Godsamme!’

‘Wat is er?’

‘Wolf is hier!’

‘Dat kan niet.’

‘Dat staat hier verdomme toch!’

‘Laat zien.’

Blauw! schreeuwde hij in stilte.

‘Hij reageerde. Zag je dat?’

‘Ja, ik zag het! Nou en? We moeten weg. Nu!’

‘Wil, ik wil dat je een getal tussen nul en honderd kiest.’

‘Ach, jezus.’

‘Elk getal is goed. Zeg het maar.’

Ik weet niet...

‘Concentreer je, Wil.’

‘Wolf komt eraan en jij bent met een sonde in het hoofd van de verkeerde vent aan het rotzooien terwijl hij ook nog eens bij bewustzijn is. Bedenk waar je mee bezig bent.’

Vier ik kies vier...

‘Vier.’

‘Ik zag het.’

‘Heel goed, Wil. Ik heb nog maar twee vragen voor je. Hou je van je familie?’

Ja, nee wat voor...

‘Hij is helemaal in de war.’

Ik heb geen... ik denk ja ik bedoel ja iedereen houdt toch van...

‘Wacht, wacht. Oké. Ik zie het. Jezus, dat is raar.’

‘Nog maar één vraag. Waarom heb je het gedaan?’

Wat... ik begrijp niet...

‘Het is een gemakkelijke vraag, Wil. Waarom heb je het gedaan?’

Wat gedaan wat gedaan wat wat...

‘Twijfelgeval tussen ongeveer acht verschillende segmenten, lijkt het.’

Ik weet niet wat je bedoelt ik heb niets gedaan ik zweer je dat ik nooit iemand iets heb aangedaan behalve behalve misschien een meisje dat ik ooit gekend heb...

‘Zie je het?’

‘Ja, ja, oké.’

Iemand legde een hand over zijn mond. De druk in zijn oog nam toe, veranderde in een zuigend gevoel. Ze trokken zijn oog eruit. Nee, het was de naald die eruit werd getrokken. Misschien gilde hij. Toen was de pijn weg. Handen trokken hem omhoog. Hij kon niets zien. Hij huilde om zijn arme mishandelde oog, maar het was er nog steeds. Het was er nog.

Vage gedaanten doemden op uit de mist. ‘Wat?’ vroeg Wil.

‘Coarg medicity nighten comense,’ zei de langste gedaante. ‘Spring op één voet op en neer.’

Verward kneep Wil zijn ogen tot spleetjes.

‘Hm,’ zei de kortste gedaante. ‘Misschien is hij het toch wel.’

Ze vulden een wastafel met water en duwden hem er met zijn gezicht in. Happend naar adem kwam hij weer boven. ‘Zorg dat zijn kleren een beetje droog blijven,’ zei de lange man.

Hij bevond zich in een toiletruimte. Op een luchthaven. Hij was aangekomen met het vliegtuig van vijf over drie ’s middags vanuit Chicago, waarin de stoel naast het gangpad ingenomen was door een lange, slapende man in een Hawaïaans overhemd die Wil niet wakker had willen maken. Eerst had het geleken of de toiletruimte was afgesloten omdat die werd schoongemaakt, maar toen de schoonmaker het bordje had weggehaald was hij dankbaar naar binnen gehobbeld. Hij had het urinoir bereikt, had zijn gulp open geritst en verlichting gevonden.

De deur werd geopend. Een lange man in een beige regenjas kwam binnen. Hoewel er zes urinoirs vrij waren, en Wil eentje helemaal aan de zijkant gebruikte, koos de man toch voor het urinoir pal naast hem. Er ging een poosje voorbij, maar de lange man plaste niet. Wil, die met een krachtige straal zijn blaas aan het legen was, voelde een steek van medeleven. Ooit had hij hetzelfde meegemaakt.

De werd de deur nogmaals geopend. Er kwam een tweede man binnen, die de deur op slot deed.

Inmiddels had Wil zijn broek weer dichtgemaakt. Hij had naar de man naast hem gekeken, denkend – wat grappig was als je erop terugkeek – dat wat hier ook gaande was, welk specifiek gevaar een man die een openbare toiletruimte binnenkwam en die verdomme áfsloot ook betekende, dat Wil en de lange man dit in elk geval samen beleefden. Het was tenminste twee tegen één. Toen viel hem op dat de ogen van meneer Plasprobleem wel erg kalm en ernstig stonden, en ook best mooi waren, maar het opvallendst was toch wel het gebrek aan verrassing erin. En vervolgens had meneer Plasprobleem zijn hoofd vastgegrepen en hem tegen de muur geramd.

Daarna kwamen de pijn en de vragen.

‘Dat bloed moet uit zijn haar worden gewassen,’ zei de kleine man. Met papieren handdoekjes ging hij Wils gezicht te lijf. ‘Zijn oog ziet er verschrikkelijk uit.’

‘Zodra ze dichtbij genoeg zijn om zijn ogen te zien, hebben we wel iets anders aan ons hoofd.’ De lange man veegde zorgvuldig al zijn vingers af aan een klein wit doekje. Hij was mager en had een donkere huid.

Wil vond zijn ogen al een stuk minder mooi. Ze leken nu eerder koud en zielloos. Alsof ze zonder aarzeling vreselijke dingen konden aanschouwen.

‘Ben je weer zover, Wil? Kun je lopen en praten?’

‘Rot opphh.’ Het klonk niet helemaal zoals hij het bedoelde. Het voelde of zijn hoofd loszat.

‘Goed,’ zei de lange man. ‘Het gaat als volgt. We moeten zo snel en efficiënt mogelijk dit vliegveld zien te verlaten. Ik wil dat je daaraan meewerkt. Doe je dat niet, dan ga ik het je moeilijk maken. Niet omdat ik iets tegen jou als persoon heb, maar omdat ik wil dat je gemotiveerd blijft. Begrijp je dat?’

‘Ik ben niet...’ Hij zocht naar woorden. Rijk? Kidnapwaardig? ‘Belangrijk. Ik ben timmerman. Ik maak veranda’s. Balkons. Prieeltjes.’

‘Ja, dat is de reden waarom we hier zijn, vanwege jouw onnavolgbare prieeltjes. Hou maar op met die onzin, we weten precies wie je bent. En zíj weten het ook, en ze zijn híér, dus laten we ’m verdomme smeren nu het nog kan.’

Omdat hij dacht dat dit zijn laatste kans was, koos hij zorgvuldig zijn woorden. ‘Ik ben Wil Parke. Ik ben timmerman. Ik heb een vriendin die buiten op me wacht. Ik heb geen idee voor wie jullie me houden, of waarom jullie een... ding in mijn oog hebben gestoken, maar ik ben geen belangrijk persoon. Geloof me, ik ben volkomen onbelangrijk.’

De kleine man was bezig geweest apparatuur in een bruine tas te stoppen. Nu hing hij hem aan zijn schouder en staarde Wil met gefronste wenkbrauwen aan. Hij begon kaal te worden. Onder normale omstandigheden zou Wil hem hebben aangezien voor een boekhouder.

‘Weet je wat,’ zei Wil, ik ga een wc-hokje in en doe de deur dicht. Daarna wacht ik twintig minuten. Niemand hoeft te weten dat we elkaar gezien hebben.’

De kleine man wierp een blik op de lange.

‘Jullie hebben de verkeerde voor je,’ zei Wil. ‘Ik ben iemand anders.’

‘Weet je, Wil, er is een probleempje met dat plan. Als jij hier blijft, ben je binnen twintig minuten dood. En als je naar je vriendin gaat, die je helaas niet meer kunt vertrouwen, zul je dat ook met de dood moeten bekopen. Als je niet snel en bereidwillig met ons meekomt, ben ik bang dat je eraan gaat. Misschien ziet het er niet zo uit, maar wij zijn de enigen die je dat lot kunnen besparen.’ Onderzoekend keek hij Wil aan. ‘Maar omdat je nog niet overtuigd bent, schakel ik nu over op een iets concretere aanpak.’ Hij hield zijn jas open. Vlak tegen zijn lichaam aan, met de loop naar beneden, bevond zich een kort, breed pistool in een strakke holster. Wil begreep niet hoe dat op een vliegveld mogelijk was. ‘En nu kom je mee of ik jaag verdomme een kogel door je kop.’

‘Oké, goed punt. Ik zal meewerken.’ Het eerste wat hij moest doen, was uit deze toiletruimte komen. Het vliegveld puilde uit van de beveiliging. Zodra hij buiten was, kon hij ontsnappen door alleen maar wat te duwen en te brullen en het vervolgens op een lopen te zetten.

‘Vergeet het maar,’ zei de kleine man.

‘Inderdaad,’ beaamde de lange man. ‘Ik zie het. Geef hem maar een spuit.’

Er ging een deur open. Aan de andere kant bevond zich een wereld vol gedempte kleuren en geluiden, alsof Wils oren en ogen haperden, en misschien zijn hersens ook wel. Hij schudde zijn hoofd om het helder te krijgen, maar de wereld werd steeds donkerder en dreigender en bleef maar kantelen. Hij begreep nu dat de wereld niet door elkaar geschud wilde worden, dus zou hij dat niet meer doen. Zijn voeten gleden onder hem weg alsof ze op geruisloze rolschaatsen stonden. Hij zocht steun bij een muur, maar die begon te vloeken en greep Wils arm beet. Bij nader inzien was het waarschijnlijk een persoon.

‘Je hebt hem te veel gegeven,’ zei deze persoon.

‘Beter te veel dan te weinig,’ zei iemand anders.

Deze mensen waren slecht, herinnerde Wil zich. Ze waren hem aan het ontvoeren. Hoewel hij daar kwaad over was, ervoer hij het gevoel slechts als een technisch gegeven, als een standpunt dat hij alleen uit principe innam. Op zijn rolschaatsvoeten probeerde hij achteruit te deinzen.

‘Jezus,’ mopperde een van de personen, de lange man met de kalme ogen.

Wil mocht hem niet, al was hij vergeten waarom. O ja, dat kwam door het ontvoeren.

‘Lopen.’

Verontwaardigd begon hij te lopen. Ergens in zijn hoofd zwierven belangrijke feiten rond, maar hij kon ze niet vinden. Alles bewoog. Een stroom vliegveldbezoekers waaierde rondom hem uit. Iedereen ging ergens heen. Wil was ook ergens naartoe op weg geweest. Naar iemand. Links van hem tjilpte een vogel. Of een telefoon. De kleine man tuurde naar het scherm. ‘Rain.’

‘Waar?’

‘Aankomsthal binnenlandse vluchten. Recht vooruit.’

Rain... regen...? Dat vond Wil grappig. Bedoelde hij nou dat het regende in de aankomsthal?

‘Kennen we een Rain?’

‘Ja. Een meisje. Nieuw.’

‘Shit,’ zei de kleine man. ‘Ik schiet niet graag op meisjes.’

‘Daar wen je wel aan,’ zei de lange man.

Een jong stel passeerde hen met in elkaar verstrengelde handen. Geliefden. Het concept kwam hem bekend voor.

‘Deze kant op,’ zei de lange man terwijl hij Wil een boekwinkel in leidde.

Wil kwam voor het bordje NIEUWE AANWINSTEN te staan. Intussen bleven zijn voeten alsmaar wegrollen. Toen hij zijn hand uitstak om steun te zoeken voelde hij een scherpe pijn.

‘Hebben we een probleem?’

‘Misschien niet, tenzij je Rain bedoelt die nu in een blauwe zomerjurk achter ons langs loopt,’ mompelde de lange man.

Een weerspiegeling danste sprongsgewijs over de glanzende tijdschriften.

Wil probeerde te ontdekken waaraan hij zich bezeerd had. Het bleek een uitstekend stukje metaaldraad te zijn van het NIEUWE AANWINSTEN-bord. Interessant genoeg had de pijn geholpen de mist in zijn hoofd te verdrijven.

‘Het is in een winkel altijd het drukst bij de nieuwe aanwinsten,’ zei de lange man. ‘Daar komen mensen op af. Niet zo geschikt dus, de nieuwe boeken. Waarom is dat zo, Wil?’

Wil prikte zichzelf met het snoer. Hij deed het alleen te zachtjes, want hij voelde amper iets. Daarom probeerde hij het nogmaals, harder nu. Deze keer voelde het alsof er een mes in zijn hoofd werd gestoken. Hij herinnerde zich naalden en vragen. Cecilia, zijn vriendin, wachtte buiten op hem in een witte SUV. Ze zou in een vak voor kort parkeren staan, zo hadden ze dat van tevoren afgesproken. En nu was hij door deze kerels te laat.

‘Volgens mij is er niets aan de hand,’ zei de kleine man.

‘Zorg dat je dat zeker weet.’

De kleine man liep weg.

‘Goed, Wil, we gaan nu de gang oversteken en enkele trappen af. We lopen om een paar vliegtuigen heen en gaan daarna aan boord van een mooi, comfortabel twaalfpersoonsvliegtuigje, waarin lekkere hapjes en drankjes worden geserveerd.’ De lange man wierp een blik op hem. ‘Begrijp je dat?’

Op dat moment deed Wil een uitval naar het gezicht van de man. Aangezien hij niet verder dan dit moment had nagedacht, wankelde hij vervolgens naar achteren met het hoofd van de man tussen zijn handen tot hij over een kartonnen reclamebord struikelde. In een wirwar van beige jaspanden en boeken vielen ze op de grond. Rennen, dacht Wil. Ja, dat was nog eens een goed idee. Hij kreeg de macht over zijn voeten weer terug en begon naar de uitgang te rennen. De ruiten weerspiegelden een man met een wilde blik in zijn ogen en hij besefte dat hij dat was. Hij hoorde gegil en uitroepen van schrik, misschien omdat de lange man opstond, want die had een pistool, herinnerde Wil zich. Een pistóól, niet bepaald iets wat je snel zou vergeten.

Hij strompelde een zee van angstige gezichten en open monden in. Hij vergat steeds wat hij aan het doen was. Zijn benen dreigden te verstijven, maar zijn hoofd had baat bij de beweging. Hij zag roltrappen en ging erop af. Zijn rug voelde als een potentiële schietschijf, maar de vliegveldbezoekers waren zo vriendelijk opzij te gaan, sterker nog, ze dóken praktisch opzij, waarvoor hij hun dankbaar was. Hij arriveerde bij de roltrappen, maar omdat zijn rolschaatsvoeten weigerden tot stilstand te komen, viel hij achterover. Als in slow motion bewoog het plafond naar boven. De platen daar waren smerig. Ronduit goor.

Hij ging rechtop zitten en herinnerde zich Cecilia weer. Plus het pistool. En, nu hij erover nadacht, hoe zat het eigenlijk met de beveiligingsbeambten? Waar waren die? Dit was tenslotte een vliegveld. Een vlíégveld. Hij trok zichzelf op aan de leuning om naar beveiligingspersoneel te zoeken, maar omdat zijn knieën allebei een andere kant uit schoten, tuimelde hij verder naar beneden. Zijn hele lichaam protesteerde. Hij kwam overeind. Zweet drupte in zijn ogen. Alsof de mist in zijn hoofd nog niet voldoende was, zag hij nu ook nog eens enorm wazig. Wat hij wél zag, was licht, wat duidde op een uitgang, en dus ook op Cecilia. Daarom bleef hij rennen. Iemand riep iets. Het licht werd feller. Plotseling werd hij omgeven door ijzige lucht, alsof hij in een bergmeer was gedoken. Hij zoog hem diep in zijn longen. Sneeuw, zag hij. Het sneeuwde. De vlokken leken wel piepkleine sterren.

‘Help, gewapende man,’ zei hij tegen een geüniformeerde man, die bij nader inzien geen agent maar een verkeersregelaar was. Oranje bussen. Parkeerhavens. De plekken voor kort parkeren waren niet ver meer. Hij botste bijna tegen een gezin met een volle bagagekar op, waarna de man hem bij zijn jas probeerde te grijpen. Hij rende echter door en opeens herinnerde hij zich tijdens het rennen weer hoe hij zijn ledematen kon aansturen. Toen wierp hij een blik over zijn schouder en knalde hij tegen een paal op. Hij proefde bloed.

Een jongen plukte oordopjes uit zijn oren en vroeg of hij pijn had.

Wil staarde hem aan. Hij begreep de vraag niet. Alle gedachten waren uit zijn hoofd gevallen omdat hij tegen de paal op was gerend. Zoekend naar zijn gedachten stuitte hij op Cecilia. Als in slow motion kwam hij overeind. Hij duwde de jongen opzij, waarop deze een golf van scheldwoorden uitbraakte die Wil voortstuwde. Eindelijk zag hij Cecilia’s auto, een wit toevluchtsoord op wielen met de achterruitsticker VIRGINIA IS FOR LOVERS. Zijn blijdschap gaf hem vleugels. Hij rukte het portier open en viel naar binnen. Hij was nog nooit eerder zo trots op zichzelf geweest. ‘Gehaald,’ zei hij hijgend. Hij sloot zijn ogen.

‘Wil?’

Hij keek Cecilia aan. ‘Wat is er?’ Haar gezicht zag er vreemd uit en hij begon zich onzeker te voelen. Toen drong het opeens tot hem door, in een golf van ontzetting die op een ondefinieerbare plek begon en eindigde in zijn kruis: hij had hier niet naartoe moeten gaan. Hij had geen mannen met pistolen naar zijn vriendin moeten leiden. Dat was een stomme actie. Hij was woedend en wanhopig, want het was al zo moeilijk geweest hier te komen en nu moest hij weer verder vluchten.

‘Wat is er aan de hand, Wil?’ Cecilia stak haar handen naar hem uit. ‘Je hebt een bloedneus.’

In haar wenkbrauw zag hij een smal groefje, dat hij heel goed kende en hij was bedroefd omdat hij weer weg moest.

‘Ik ben tegen een paal gebotst.’ Hij stak zijn hand uit naar de deurklink. Hoe langer hij hier zat, hoe dichter de mist om hem heen werd.

‘Wacht! Waar ga je heen?’

‘Weg. Ik moet...’

‘Ga zitten!’

‘Ik moet weg.’

‘Laat mij je dan ergens heen rijden! Blijf zitten!’

Dat was een goed idee. Rijden. ‘Oké.’

‘Blijf je hier als ik ga rijden?’

‘Ja.’

Ze stak haar hand uit naar het contactsleuteltje. ‘Oké. Als je maar... blijft. Ik breng je naar een ziekenhuis of zo. Goed?’

‘Ja.’ Opluchting stroomde door hem heen. Zijn lichaam voelde steeds zwaarder aan. Hij vroeg zich af of hij het bewustzijn nu mocht verliezen. Het leek erop dat hij geen beslissingen meer hoefde te nemen. Cecilia zou hen in veiligheid brengen. Deze auto was net een tank. Eerder had hij er grapjes over gemaakt, omdat zo’n kleine vrouw in zo’n grote auto reed. Maar ze waren allebei even pittig en deze keer zou de auto hun redding zijn. Hij mocht zijn ogen wel eventjes dichtdoen.

Toen hij ze opende, zag hij dat Cecilia hem aanstaarde. Hij knipperde. Het voelde alsof hij in slaap was gevallen. ‘Waarom...’ Hij ging rechtop zitten.

‘Sst.’

‘Rijden we?’ Ze stonden stil. ‘Waarom rijden we niet?’

‘Je hoeft alleen maar te blijven zitten tot ze hier zijn,’ zei Cecilia. ‘Dat is het belangrijkste.’

Hij draaide zich om. De ruiten waren zo beslagen dat hij niet naar buiten kon kijken. ‘Rijden, Cecilia. Nu.’

Ze duwde een haarlok achter haar oor.

Dat deed ze altijd als ze zich iets herinnerde. Soms zag hij haar aan de andere kant van een kamer met iemand praten terwijl ze dat deed, en dan wist hij dat er een herinnering bij haar opkwam.

‘Weet je nog dat je met mijn ouders zou kennismaken? Je was in alle staten omdat je dacht dat we te laat zouden komen, maar dat gebeurde niet. We waren niet te laat, Wil.’

Hij wreef over het beslagen raam. Door de sneeuwstorm renden mannen in bruine pakken op hem af. ‘Rijden, Cil! Ríjden!’

‘Dit is net als toen,’ zei ze. ‘Het komt allemaal goed.’

Hij dook voor haar langs en graaide naar het contactsleuteltje. ‘Waar is in vredesnaam de sleutel?’

‘Die heb ik niet.’

‘Wat?’

‘Die heb ik niet meer.’ Ze legde een hand op zijn bovenbeen. ‘Blijf gewoon even rustig naast me zitten. Is de sneeuw niet prachtig?’

‘Cil,’ zei hij. ‘Cil.’

Iets donkers flitste voorbij, waarna het portier werd geopend. Hij werd vastgegrepen. Hoewel hij zich verzette, was de greep zo onverbiddelijk dat hij de kou in werd getrokken. Woest maaide hij met zijn vuisten in het rond, tot er iets hards tegen de achterkant van zijn hoofd knalde. Daarna werd hij op brede schouders gehesen. Intussen moest er wat tijd zijn verstreken, want het was donkerder geworden. Golven van pijn trokken door zijn hoofd. Hij zag asfalt en wapperende jaspanden.

‘Godver,’ zei iemand gefrustreerd. ‘Laat het vliegtuig maar zitten. Ze kunnen niet langer op ons wachten.’

‘Het vliegtuig laten zitten? Maar wat moeten we dan?’

‘Aan de andere kant van die gebouwen is een steeg. Breng ons naar de snelweg.’

‘Wil je met de auto? Grapje zeker? Ze gaan de snelweg natuurlijk versperren.’

‘Niet als we snel zijn.’

‘Niet als we...?’ vroeg de kleinere man. ‘Godverdomme! Dit gaat verdomme helemaal fout omdat jij weigerde eerder te vertrekken!’

‘Sst,’ zei de lange man. Ze bleven stilstaan. Even blies de wind flink. Toen werd er gerend en hoorde Wil het geluid van een auto die stopte. ‘Eruit,’ zei de lange man, waarna Wil ruw in een kleine auto werd geduwd. De kleine man stapte na hem in.

Aan de achteruitkijkspiegel hing een discobal. Een rijtje knuffeldieren met enorme zwarte ogen glimlachte hem toe vanaf het dashboard. Een blauw konijn hield aan een stokje een vlag vast van een land dat Wil niet herkende. Omdat hij bedacht dat hij het stokje als wapen kon gebruiken stak hij zijn hand uit. Maar de kleine man was sneller. ‘Nee,’ zei hij, voor hij het konijn weggriste.

De motor maakte toeren.

‘Had je nog wat aan je vriendin, Wil?’ vroeg de lange man. Hij reed de auto rond een pilaar waarop D3 stond en die Wil herkende als een parkeergaragepaal. ‘Ben je inmiddels bereid aan te nemen dat we weten waar we mee bezig zijn?’

‘Dit is een vergissing,’ zei de kleine man. ‘We moeten blijven lopen.’

‘Rijden is prima.’

‘Niks prima’s aan. Helemaal niks.’ Op zijn schoot lag een kort, dodelijk uitziend machinepistool. Iets wat Wil vreemd genoeg nu pas zag. ‘Wolf zat vanaf het begin achter ons aan. Ze wisten het.’

‘Nee hoor.’

‘Brontë...’

‘Kop dicht.’

‘Brontë heeft ons verneukt!’ brulde de kleine man. ‘Ze heeft ons verneukt en dat weiger jij in te zien!’

De lange man reed op een aantal lage hangars en als pakhuizen uitziende gebouwen af. Toen ze er vlakbij waren trok de wind aan, waardoor er stukjes ijs door de trechtervormige openingen tussen de muren werden geblazen. De auto schudde. Wil, die tussen de twee mannen ingeklemd zat, werd eerst tegen de één en toen tegen de ander aan gedrukt.

‘Wat een waardeloze auto,’ zei de kleine man.

Een kleine gedaante doemde op uit de duisternis voor hen, een meisje in een blauwe jurk. Haar haren dansten in de wind, maar ze stond doodstil.

De kleine man boog zich naar voren. ‘Is dat Rain?’

‘Ik denk het.’

‘Rij over haar heen.’

De motor jammerde. Ze vlogen op het meisje af.

Wil zag de bloemen op haar jurk. Gele bloemen.

‘Rij nú over haar heen!’

‘Shit,’ zei de lange man zo zachtjes dat het bijna niet hoorbaar was. De auto begon te brullen en de wereld bewoog. Wil werd tegen de zijkant van de auto gesmeten. Aan de andere kant van het glas bewoog van alles. Een wezen, een gigantisch monster met zoekende ogen en zilveren tanden, ramde hen. De auto werd in elkaar gedrukt. De tanden waren een grille, besefte Wil, en de ogen waren koplampen, want het wezen was een SUV. Hij verbrijzelde de voorkant van de auto en brulde en schudde voor hij op een bakstenen muur in reed. Omdat alles kapotging, sloeg Wil beschermend zijn armen om zijn hoofd.

Hij hoorde gekreun. Geschuifel. Het getik van de motor die afkoelde. Hij hief zijn hoofd. Door het gekartelde gat waar de voorruit had gezeten zag hij de schoenen van de lange man verdwijnen. De kleine man morrelde zo onhandig aan de deurhendel, dat Wil concludeerde dat hij de controle over zijn handen een beetje kwijt was. Het interieur van de auto had een vreemde vorm. Hij probeerde iets van zijn schouders af te duwen, maar het bleek het dak te zijn.

Het portier naast de kleine man piepte wel, maar er kwam geen beweging in. De lange man dook aan de andere kant op en wrikte het open. De kleine man kroop naar buiten en keek achterom naar Wil. ‘Kom mee.’

Wil schudde zijn hoofd.

De kleine man vloekte hijgend. Hij liep weg, waarna het gezicht van de lange man verscheen.

‘Hé, Wil. Wil. Kijk eens naar rechts. Buig je een beetje naar voren. Ja, zo. Kun je het zien?’

Het zijraam leek op een half loshangend spinnenweb, maar verderop zag hij de auto die op hen was in gereden. Het was een witte SUV. Door de botsing met de muur was de motorkap volledig ingedeukt. Rond zijn verbogen voorwielen kwamen rookwolkjes vrij. Op de achterruitsticker stond: VIRGINIA IS FOR LOVERS.

‘Je vriendinnetje heeft ons zojuist geprobeerd te vermoorden, Wil. Ze is met haar auto op ons in gereden. En ik weet niet of je het van daaraf kunt zien, maar ze heeft niet eens de moeite genomen haar gordel om te doen, zoveel haast had ze. Nu is ze dood.’

‘Nee,’ zei hij.

‘Jawel, en jij moet nu uit de auto komen, want ze deed dit niet alleen. Ze zijn nooit alleen.’

Hij kroop uit de auto. Hij was van plan geweest de man een kaakslag te geven, hem neer te slaan en hem misschien wel te kelen, zodat hij die ogen dof kon zien worden, maar iets hield zijn polsen gevangen. Zodra hij besefte dat de kleine man hem met wit plastic aan het boeien was, was het al gebeurd.

De lange man duwde hem naar voren. ‘Lopen.’

‘Nee! Nee! Cecilia!’

‘Ze is dood,’ zei de lange man. ‘Sneller.’

‘Ik vermoord je,’ zei Wil.

De kleine man holde voor hen uit met het machinepistool in zijn armen. Hij draaide zijn hoofd van links naar rechts. Waarschijnlijk zocht hij naar dat meisje, degene die ze Rain hadden genoemd. Het meisje dat eruit had gezien of ze aan de grond genageld stond, alsof ze enkel met haar blik een auto kon tegenhouden.

‘Busje in de hangar,’ zei de kleine man. ‘Zitten misschien nog sleutels in.’

Een paar mannen met helmen op en overalls aan liepen op hen af. De kleine man schreeuwde dat ze als de bliksem moesten gaan liggen en geen vin meer mochten verroeren. De lange man opende het portier van een wit busje en duwde Wil naar binnen. Wil draaide zich met een ruk om, zodat hij hem de tanden kon inslaan wanneer hij Wil volgde. Maar toen trok een flits van blauw in de zijspiegel zijn aandacht. Hij staarde ernaar. Onder een tankwagen met brandstof was iets blauws gekropen. Hij zag een blauwe jurk.

De schuifdeur van het busje werd opengetrokken en de kleine man kwam naar binnen. Hij keek Wil aan. ‘Wat is er?’

Wil zei niets.

De lange man startte de motor. Zonder dat Wil het merkte was hij achter het stuur gegleden.

‘Wacht even,’ zei de kleine man. ‘Hij heeft iets gezien.’

De lange man keek Wil vluchtig aan. ‘Is dat zo?’

‘Nee,’ zei hij.

‘Shit,’ zei de kleine man, waarna hij uit het busje sprong.

Wil hoorde voetstappen. Omdat de lange man naar hem keek, wilde hij niet in de zijspiegel kijken, maar deed het toch. Er was niets meer te zien. Een paar ogenblikken gingen voorbij. Er klonk kabaal. Het meisje in de blauwe jurk stormde met wapperende blonde lokken langs Wils raam, hij schrok ervan. Toen klonk er een schot en zakte ze slap in elkaar.

‘Verroer je niet,’ zei de lange man tegen Wil.

De kleine man liep om het busje heen en keek hen aan. De loop van zijn pistool rookte nog. Hij keek naar het meisje en lachte even kort en blaffend. ‘Die was raak!’

Wil zag de ogen van het meisje. Haar haren waren uitgewaaierd over haar gezicht en ze lag met gespreide armen en benen op haar buik, maar hij kon nog steeds zien dat haar ogen even blauw waren als haar jurk. Donker bloed stroomde over het beton.

‘Ik héb d’r godverdomme!’ zei de kleine man. ‘Jezusmina! We hebben een dichter!’

De lange man startte de motor. ‘Laten we gaan.’

De kleine man gebaarde hem echter te wachten. Met zijn pistool op het meisje gericht liep hij op haar af, alsof er een kans was dat ze weer zou opstaan.

Ze bewoog zich niet.

Bij haar aangekomen gaf hij haar met zijn voet een duwtje.

De ogen van het meisje bewogen. Ze zei: ‘Contrex helo siq rattrak,’ of iets wat daarop leek. ‘Schiet jezelf neer.’

Daarop zette de kleine man zijn pistool tegen zijn kin en haalde de trekker over. Zijn hoofd sloeg achterover.

De lange man schopte de deur van het busje open en richtte zijn pistool op het meisje. Hij schoot zijn magazijn leeg en haar lichaam schokte. Hij liep naar voren, verving de lege munitiecassette voor een volle en vuurde nogmaals. De knallen werden in de hangar weerkaatst.

Toen de lange man weer terug was bij het busje, stond Wil al met één voet buiten. ‘Terug,’ zei de lange man. De dood straalde uit zijn ogen en Wil besefte dat er geen ruimte voor discussie meer was. Ze wisten allebei waar ze aan toe waren. Wil ging weer in het busje zitten. Zijn vastgebonden handen drukten in zijn rug. De lange man zette het busje in zijn achteruit, reed om de twee doden heen en gaf meer gas toen hij de donkere nacht in reed. Hij sprak niet en besteedde geen aandacht aan Wil. Verslagen zag Wil gebouwen voorbijschieten. Eerder had hij misschien de kans gehad te ontsnappen, maar dat was nu voorbij.

VLIEGVELDMOORDENAAR
‘HAD NIETS MEER OM VOOR TE LEVEN’

.

PORTLAND, OREGON: Gisteren werd door vrienden en familie bevestigd dat de onderhoudsmonteur die twee mensen doodschoot voor hij zichzelf van het leven beroofde – waardoor Portland International Airport acht uur lang werd platgelegd – aan een depressie leed die veroorzaakt was door zijn scheiding.

Amelio Gonzalez (37) vertelde een vriend dat hij niets meer had om voor te leven nadat de rechtbank Melinda Gonzalez, zijn ex-vrouw, drie maanden eerder de volledige voogdij over zijn twee kinderen van 11 en 7 jaar had gegeven.

Verondersteld wordt dat Mr. Gonzalez medische hulp heeft gezocht en antidepressiva kreeg voorgeschreven.

Collega’s zijn vol ongeloof over zijn daden. Ze beschrijven hem als een vriendelijke, gulle man die graag anderen hielp.

‘Amelio was gewoon een aardige vent,’ zei Jerome Webber, die de afgelopen twee jaar met Mr. Gonzalez vliegtuigen onderhield. ‘Een beetje stil, maar iedereen zou van slag zijn [in zijn omstandigheden]. Hij is wel de laatste man van wie je zou verwachten dat hij zoiets zou doen.’

Het vliegveldbestuur verdedigde hun personeelsaannamebeleid door te verklaren dat alle werknemers regelmatig psychologisch werden onderzocht. Slechts vier weken eerder had Mr. Gonzalez zo’n test nog met goed gevolg afgelegd.

‘We zullen onze uiterste best doen deze zaak tot op de bodem uit te zoeken,’ zei George Aftercock, securitymanager van Portland International Airport. ‘We willen weten hoe een modelwerknemer plotseling zo kon ontsporen.’

Zaterdag heeft Amelio Gonzalez twee mensen doodgeschoten. Een derde persoon, een vrouw, is vermoedelijk door een auto-ongeluk om het leven gekomen terwijl ze probeerde te vluchten.

Een incident waarbij een geagiteerde man door de aankomsthal rende, en dat eerder in verband werd gebracht met de schietpartij, blijkt na onderzoek toch op zichzelf te staan.

.

.

Bericht #16

Als reactie op: http://nationstates.org/pages/topic—8724511-post-16.html

In mijn stad investeren we 1,6 miljard dollar in een nieuw treinkaartjessysteem. We hebben papieren kaartjes vervangen door chipkaarten en nu kunnen ze zien waar iedereen in- en uitstapt. Dus de vraag is: is dat 1,6 miljard dollar waard?

Iedereen zegt dat het de regering is die er een potje van maakt, mee eens. Maar dit gebeurt overal. Overal in het openbaar vervoer worden chipkaarten ingevoerd, in winkels vragen ze om je naam en op vliegvelden komen camera’s met gezichtsherkenning. Maar die systemen werken niet wanneer mensen ze omzeilen. Je kunt ze bijvoorbeeld voor de gek houden door een bril op te zetten. We WETEN dat ze ineffectief zijn in de strijd tegen het terrorisme, maar toch blijven we ze maar installeren.

De chipkaarten, de identificatiesystemen, de zogenaamde antifiletechnologie, al deze dingen werken voor geen meter, omdat iedereen die deze systemen wil omzeilen dat gewoon kan doen. Ze zijn alleen maar bruikbaar voor de rest van ons, de 99,9% van de mensen die de chipkaart of wat dan ook gewoon gebruiken en zich dan maar laten volgen omdat dat gemakkelijker is.

Ik ben een van die mensen. Mijn privacy boeit me niet zo en het kan me niet schelen dat veel van die organisaties willen weten waar ik heen ga en wat ik koop. Maar waar ik me wel zorgen over maak, is HOEVEEL moeite ze allemaal doen voor die gegevens en hoeveel geld ze daaraan uitgeven, en dat ze nooit eens toegeven waar ze op uit zijn. Blijkbaar is die informatie om de een of andere reden heel waardevol, alleen vraag ik me af voor wie en waarom.

2

‘Hm,’ zei de man met de truckerspet. ‘Ik denk... nee... momentje...’

‘Neem de tijd, meneer,’ zei Emily. ‘De koningin gaat nergens heen. Ze ligt daar heerlijk, in al haar rokken. Ze kan daar de hele dag op u wachten.’ Glimlachend keek ze de man achter de vrachtwagenchauffeur aan. Die beantwoordde haar glimlach voor hij zich fronsend zijn vrouw herinnerde. Laat die vent dan maar zitten.

‘Links,’ zei de vrouw die een sweater droeg met het opschrift I LOVE SAN FRANCISCO. Ze wierp Emily een blik toe. ‘Denk ik.’

‘Denk je dat?’ vroeg de chauffeur.

‘Dat moet haast wel.’

Emily knipoogde naar de vrouw. Jij snapt het.

De vrouw glimlachte even gevleid.

‘Ik weet het niet,’ zei de vrachtwagenchauffeur. ‘Ik dacht juist de middelste kaart.’

‘De koningin is een snelle dame, meneer. Het is geen schande als u haar niet kunt volgen. Waag een gokje.’

‘De middelste kaart,’ zei de chauffeur, aangezien ‘waag een gokje’ betekende: genoeg, Benny. Natuurlijk was Benny helemaal geen vrachtwagenchauffeur. Hij had die pet in een steegje gevonden. Maar als hij hem diep over zijn ogen trok, kon hij er met zijn warrige, zandkleurige haar wel voor doorgaan.

‘Weet u dat zeker? De dame naast u dacht iets anders.’

‘Nee, de middelste kaart.’

‘Zoals u wilt, meneer.’ Emily draaide de middelste kaart om. De mensen roezemoesden. ‘Sorry, meneer. Ze was u te snel af.’ Het kostte wat moeite om de koningin van rechts naar links te krijgen door middel van een wisseltruc die de Mexican Turnover genoemd werd, maar het lukte haar. ‘Kijk, het was de linker kaart, zoals de dame al zei. U had naar haar moeten luisteren. U hebt een snelle blik, mevrouw. Heel snel.’ Ze spreidde de kaarten uit, pakte ze weer op en liet ze van de ene hand naar de andere hand gaan. Vlug, maar niet te vlug. Een aantal mensen liep weg. Emily duwde een blonde haarlok achter haar oor. Ze droeg een slappe, kleurige hoed die ze steeds achterover moest duwen omdat hij anders over haar ogen viel. ‘Wilt u het eens proberen, mevrouw? Het kost maar twee dollar. Het is heel gemakkelijk als je een snelle blik hebt.’

De vrouw aarzelde. Ze zou hooguit één keer meedoen. Soms liet Emily een doelwit de eerste keer winnen, zodat hij of zij nog een keer zou meedoen, en nog een keer, en nog een keer. Maar dat werkte niet bij iedereen. Twee dollar was het echter wel waard. Dat was prima.

‘Ik wil het wel proberen.’

De woorden werden uitgesproken door een jonge man in een goedkoop, net niet zwart pak en een lichtgele stropdas. Aan zijn borstzakje hing een naamkaartje. Ze waren met zijn vieren, nog twee jongens en een meisje, en zagen er allemaal uit als studenten met een vakantiebaantje. Misschien waren het verkopers van een of ander goedkoop slecht product. Geen smerissen, dat wist ze zeker. Op de pier konden altijd smerissen opduiken. Ze grijnsde. De vrouw met de sweater liep weg, maar dat maakte niet uit. De vent in het goedkope pak was beter. Veel beter.

‘Goed, meneer. Kom maar naar voren. Volgens mij hebt u me een dienst bewezen, die dame had me vast helemaal kaalgeplukt.’

‘Dat doe ik misschien ook wel,’ zei de jongen.

‘Ho, ho. Dat is stoere praat. Prima hoor, meneer. Ga uw gang. Woorden zijn gratis, maar het spel kost twee dollar.’

Hij liet twee dollarbiljetten op Emily’s tafeltje vallen.

Ze vond hem irritant, ook al wist ze niet precies waarom. Arrogante kerels als deze waren goud waard, zeker als er publiek was. Ze verloren keer op keer en wisten van geen ophouden. Af en toe moest je hen laten winnen, zodat ze geen herrie gingen schoppen of je van vals spel beschuldigden. Maar als je slim was, bleven ze het nog heel lang proberen. Zodra je ze te pakken had, lieten ze zich door hun trots leiden. Nog geen twee maanden geleden had ze een kerel als deze honderdtachtig dollar afhandig gemaakt, het merendeel daarvan bij zijn laatste poging. Zijn nek was opgezwollen en zijn ogen hadden getraand en ze zag dat hij haar het liefst een pak rammel had gegeven, maar er was veel publiek. Die avond had ze te eten gehad.

Ze gooide de koningin en twee azen op tafel. ‘Veel succes.’ Ze keerde de kaarten om en begon ze te hutselen. ‘De koningin houdt wel van wat beweging. Iedere ochtend maakt ze een wandelingetje. De vraag is alleen: waar wandelt ze naartoe?’ De man keek niet eens naar de kaarten. ‘Het is moeilijk om te winnen als u niet kijkt, meneer. Heel lastig.’ Op zijn badge stond: HALLO! IK BEN LEE! En daaronder: BEVOEGD ENQUÊTEUR. ‘Heet je Lee? Je zult hier wel heel goed in zijn, als je de koningin kan volgen zonder naar haar te kijken, Lee. Heel goed.’

Glimlachend zei hij: ‘Inderdaad.’ Hij had zijn blik niet van haar afgewend.

Ze besloot dat ze Lee’s twee dollar wilde hebben. Als hij daarna met nog meer geld op de proppen kwam, zou ze dat ook aannemen. Ze zou vragen of hij wilde verdubbelen, waarna ze hem genadeloos zou kaalplukken zonder hem ook maar één keer te laten winnen. Hij was namelijk een lul.

Er klonk een geroezemoes van stemmen. Ze hutselde de kaarten te snel, zonder zich in te houden. Ze stopte en trok haar handen weg. Meerdere mensen giechelden en andere klapten. Ze hijgde er een beetje van. ‘Oké, laten we eens kijken hoe goed je werkelijk bent, Lee.’

Nog steeds keek hij niet naar haar kaarten.

De jongen rechts achter hem, een van de enquêteurs, glimlachte stralend, alsof hij haar nu pas zag. De andere jongen mompelde tegen het meisje: ‘Het mooie is dat ik precies ben waar ik wil zijn, op de best denkbare plek,’ en het meisje knikte en antwoordde: ‘Zeker weten.’

‘Rechts,’ zei Lee.

Fout. ‘Weet je dat zeker? Wil je er misschien nog even over nadenken?’ Maar haar handen bewogen al gretig om te laten zien dat zij gewonnen had. ‘Laatste kans...’

‘De koningin ligt rechts,’ zei hij, en terwijl Emily de kaarten aanraakte, voelde ze haar vingers eronder naar rechts glijden. Haar linkerhand stak ze op een opvallende manier uit, maar alleen om de aandacht te trekken, en met haar rechterhand liet ze intussen een kaart onder een andere glijden.

Hier en daar werd geklapt. Verbouwereerd staarde Emily naar de kaarten. De hartenkoningin lag inderdaad rechts. Ze had ze verwisseld. Op het laatste moment, had ze ze verwisseld. Waarom had ze dat gedaan? ‘Goed gedaan, meneer.’

Ze zag dat Benny onrustig om zich heen keek naar agenten, zich ongetwijfeld afvragend waar ze in vredesnaam mee bezig was.

‘Gefeliciteerd.’ Ze stak haar hand in haar geldbuidel. Twee dollar. Een verschil van vier tussen winnen en verliezen. Dat was een maaltijd. Of een aanbetaling op een avondje trippen. Ze reikte hem de biljetten aan. Het deed gewoon pijn toen hij ze aanpakte en in zijn portemonnee stak.

Het meisje keek op haar horloge, een glanzend, plastic geval. Een van de jongens geeuwde.

‘Wil je het nog een keer proberen? Misschien verdubbelen? Iemand als jij wil vast graag om echt geld spelen, of niet soms?’ Met een stem die zelfs in haar eigen oren gespannen klonk, probeerde ze hem over te halen, maar ze wist dat ze hem kwijt was.

‘Nee, dank je.’ Hij zag er verveeld uit. ‘Niets hier wekt mijn interesse.’

‘Wat was dat verdomme nou?’ vroeg Benny.

Voorovergebogen bleef ze doorlopen met haar Pikachu-rugzak op haar rug. Haar slappe hoed stak er half uit. De zon ging onder, maar de stoeptegels gaven golven warmte af, net als de bakstenen huizenblokken. ‘Ik wil er niet over praten.’

‘Een vent als hij laat je nóóit meteen de eerste keer winnen.’ Benny droeg de tafel. ‘Zodra hij wint, is het voorbij. Geld interesseert hem niet, hij wil jou verslaan. Je hebt hem precies gegeven wat hij wilde.’

‘Ik heb de verkeerde kaart omgedraaid, oké? Ik heb gewoon de verkeerde kaart omgedraaid.’

‘Die vent had er wel pap van gelust.’ Benny schopte een plastic fles weg. Tollend gleed hij over de stoep naar de weg, waar een passerende auto knerpend over hem heen reed. ‘Hij was goed voor minstens twintig dollar. Misschien wel vijftig.’

‘Tja, nou ja.’

Benny stond stil. Emily ook. Hij was altijd een goeie vent tot hij het niet meer was. ‘Je neemt dit toch wel serieus?’

‘Zeker weten, Benny.’ Ze trok aan zijn arm.

‘Vijftig dollar.’

‘Ja, vijftig dollar.’ Ze voelde dat haar ogen zich verwijdden. Dat zou Benny kwaad maken, maar ze kon het niet helpen. Soms lokte ze het gewoon uit.

‘Wat?’

‘Kom op.’ Ze trok weer aan zijn arm, die geen millimeter meegaf. ‘Laten we eten gaan halen. Ik zal iets voor je maken.’

‘Krijg de kolere.’

‘Benny...’

‘Krijg de kolere!’ Hij schudde haar van zich af en liet de tafel op de stoep vallen. Hij balde zijn vuisten. ‘Lazer op!’

Een man in een net overhemd wierp eerst een blik op haar, toen op Benny en keek vervolgens weg. Bedankt, kerel.

‘Lazer op!’

‘Kom op, Benny.’

Hij deed een stap naar voren. Ze kromp ineen. Als hij sloeg, was het menens. ‘Volg me niet naar huis.’

‘Prima,’ zei ze. ‘Jezus, prima.’ Ze wachtte even tot hij niet meer agressief was en stak toen haar hand uit. ‘Geef me alsjeblieft wel mijn geld. Ik heb vandaag honderd dollar verdiend, geef me daarvan de helft.’ Toen zette ze het op een lopen, want Benny’s ogen puilden op zo’n manier uit zijn hoofd, dat ze wist dat ze weer te ver was gegaan. Haar Pikachu-rugzak danste op haar rug en haar slappe hoed viel op de stoep, waar ze hem liet liggen. Bij de hoek aangekomen keek ze om en zag ze dat Benny een half blok terug stond. Hij was haar maar een kort stukje gevolgd. Ze was blij dat ze haar tas nog had, haar jas zat erin.

Ze sliep in Gleeson’s Park onder een onopvallende heg met aan twee kanten ontsnappingsroutes. Een nachtelijke brulpartij wekte haar, maar het was niemand die ze kende en te ver weg om een bedreiging te vormen. Ze sloot haar ogen en sliep in bij ‘godver’, ‘kut’ en ‘van mij’. Toen werd het dag en was er een dronkenlap op haar aan het pissen.

Ze krabbelde op. ‘Jemig, joh.’

De man wankelde naar achteren. ‘Sorry,’ zei hij met dubbele tong.

Ze bekeek de schade. Haar broek en laarzen zaten onder de spetters. ‘Wat heb je me nou geflikt?’

‘Ik... zag... niet...’

‘Jezus,’ zei ze. Ze griste haar rugzak uit de haag en ging op zoek naar een toilet.

In een hoek van het park was een openbaar toilet. Het was een plek die ze gewoonlijk meed, maar de zon kwam al op en haar broek werd stijf van de urine. Met haar laarzen in haar hand inspecteerde ze de omgeving van het uit betonblokken opgetrokken gebouwtje, tot ze zeker wist dat het leeg was, waarna ze nadenkend in de deuropening bleef staan. Het probleem was dat openbare toiletten altijd maar één uitgang hadden. Eén uitgang, en je kon je longen uit je lijf brullen, maar hulp hoefde je niet te verwachten. Toch ging ze naar binnen. Ze bekeek het slot, voor het geval het gemaakt was sinds de vorige keer dat ze hier geweest was. Nee dus. Ze trok haar broek uit en propte hem samen met haar sok onder de kraan. De koude lucht uit het beton streek langs haar huid. Ze bleef de ingang in de gaten houden, want als er iemand binnenkwam, bevond ze zich in een ongelukkige positie. Gelukkig gebeurde dat niet. Omdat ze er vertrouwen in kreeg, tilde ze zelfs haar been op om zich onder de kraan te wassen. De papieren handdoekjes waren op, dus veegde ze zichzelf droog met dunne vierkantjes toiletpapier.

Ze maakte haar rugzak open. Misschien had iemand er betere kleren in gestopt toen ze even niet oplette. Helaas. Ze deed hem weer dicht en wrong haar spijkerbroek zo goed mogelijk uit. Het liefst zou ze hem nu in het park op het gras laten drogen terwijl zij met blote benen en gesloten ogen in de zon lag. Gewoon genieten van de zon. Zij en haar spijkerbroek. Misschien een andere keer. Ze trok haar natte spijkerbroek maar weer aan.

Terwijl ze over Fleet slenterde, begon haar maag te knorren. Het was nog te vroeg voor de gaarkeukens. Ze overwoog naar een vriend te gaan. Misschien was Benny inmiddels afgekoeld. Ze kauwde op haar lip en bedacht dat ze trek had in een McMuffin.

Opeens zag ze hem: Lee, met het lange haar en het goedkope pak. Lee, die haar twee dollar had ingepikt. Gewapend met een klembord stond hij op een straathoek met een nepglimlach forenzen te begroeten. Hij was enquêteur, herinnerde ze zich. Dat had op zijn naamkaartje gestaan. Terwijl ze naar hem keek, kreeg ze het gevoel dat hij haar iets schuldig was en ze stapte op hem af.

Zijn ogen gleden vluchtig van haar naar de man die hij aan het ondervragen was.

‘Je bent me een ontbijt schuldig,’ zei ze.

‘Hartelijk dank voor uw tijd,’ zei Lee tegen de man. Hij schreef iets op zijn klembord en sloeg een vel om. Zodra hij klaar was met schrijven, keek hij Emily glimlachend aan. ‘Daar hebben we onze oplichter.’

‘Ik heb je laten winnen,’ zei ze. ‘Ik kreeg medelijden met je. Wil je een Egg McMuffin voor me kopen?’

‘Je hebt me laten winnen?’

‘Hoor eens, ik ben een beroeps. Je kunt me alleen verslaan als ik je laat winnen.’ Ze glimlachte. Het was moeilijk in te schatten of dit werkte. ‘Eerlijk is eerlijk. Ik heb honger.’

‘Ik zou gedacht hebben dat een beroeps wel haar eigen Egg McMuffin kon betalen.’

‘Tuurlijk, maar jij mag me trakteren omdat je gezicht me wel aanstaat.’

Geamuseerd keek Lee haar aan. Het was voor het eerst dat ze een vriendelijke uitdrukking bij hem zag. ‘Oké.’ Hij bevestigde zijn pen aan zijn klembord. ‘Ik koop een Egg McMuffin voor je.’

‘Twee Egg McMuffins,’ zei ze.

Ze nam een hap en het smaakte net zo goed als ze zich had voorgesteld. Lee, die aan de andere kant van de formicatafel zat, liet zijn armen aan weerszijden op de rugleuning van de bank rusten. Buiten krijsten kinderen en zaten ze elkaar achterna in een neonverlichte speeltuin. Wie ging er nou met zijn kinderen bij McDonald’s ontbijten? Moest zij nodig zeggen. Gulzig dronk ze van haar koffie.

‘Je hebt honger,’ zei Lee.

‘Het zijn moeilijke tijden.’ Ze kauwde op haar muffin. ‘Komt door de economie.’

Lee at niets. ‘Hoe oud ben je?’

‘Achttien.’

‘Je echte leeftijd.’

‘Achttien.’ Ze was zestien.

‘Je lijkt erg jong om al voor jezelf te zorgen.’

Schouderophalend pakte ze haar tweede McMuffin uit. Lee had er drie voor haar gekocht, plus koffie en röstikoekjes. ‘Het gaat prima. Niets aan de hand. Hoe oud ben jij?’

Hij keek toe terwijl ze de muffin verslond. ‘Waarom wilde je een McMuffin?’

‘Ik heb al ongeveer een dag niet gegeten.’

‘Ik bedoel specifiek een McMuffin.’

‘Omdat ze lekker zijn.’

‘Waarom?’

Ze keek hem aan. Wat een stomme vraag. ‘Ik vind ze gewoon lekker.’

‘Oké.’ Voor het eerst keek hij weg.

Ze wilde niet over zichzelf praten. ‘Waar kom jij vandaan? Niet van hier.’

‘Hoe weet je dat?’

‘Het is een gave.’

‘Nou, je hebt gelijk,’ zei hij. ‘Ik reis van stad naar stad.’

‘Om mensen te enquêteren?’

‘Inderdaad.’

‘Daar ben je dan vast heel goed in,’ zei ze. ‘Je bent vast een supertalent wat betreft het afnemen van enquêtes.’

Zijn gezichtsuitdrukking veranderde niet. Ze begreep zelf niet waarom ze hem probeerde te stangen. Hij had nota bene eten voor haar gekocht. Maar toch. Ze mocht hem niet en een paar McMuffins waren niet voldoende om haar van mening te laten veranderen. ‘Waarvoor ben je naar San Francisco gekomen?’

‘Voor jou.’

‘O ja?’ Ze hoopte dat dit niet zo’n situatie was die ze moest ontvluchten. Ze had er genoeg van om op de vlucht te zijn. Ze slikte het laatste hapje van de McMuffin door en begon aan de röstikoekjes, want het zou fijn zijn als alles op was voor ze ’m smeerde.

‘Niet speciaal voor jou, maar voor jouw type. Ik ben op zoek naar mensen die overtuigend en flegmatiek zijn.’

‘Nou, kat in ’t bakkie,’ zei ze, al had ze geen flauw idee wat flegmatiek betekende.

‘Helaas ben jij voor de test gezakt.’

‘Ben ik gezakt?’

‘Je liet me je geld van je afpakken.’

‘Ja, maar dat was uit medelijden. Dat zei ik toch al. Wil je het nog eens proberen?’

Hij glimlachte.

‘Ik meen het. Je zult echt niet nog een keer winnen.’ Daar was ze van overtuigd.

‘Hm, goed dan,’ zei hij. ‘Ik geef je nog een kans.’

Benny had haar kaarten, maar ze kon wel aan een ander pak komen. Dan zou ze hem zover krijgen dat hij tot honderd wilde gaan. Ze zou hem vragen het geld te laten zien, en zodra de biljetten de tafel raakten, zou ze die grijpen en het op een lopen zetten. Ze zou naar Benny gaan en hem een beetje plagen. En jij zei dat hij goed was voor twintig? Ze genoot van de blik in zijn ogen als ze hem geld bracht. Misschien zelfs vijftig? ‘Zodra ik mijn koffie opheb, gaan we naar de winkel hiertegenover...’

‘Niet met kaarten. Ik zat aan een andere test te denken.’

‘O,’ zei ze weifelend. ‘Zoals?’

‘Zoals, zuig me niet af.’

Ze schrok, maar zijn gezicht bleef onbewogen. Misschien had ze het verkeerd verstaan, of was het een soort uitdrukking. Misschien bedoelde hij wel: zuig me niet uit. Bovendien waren ze omringd door mensen, dus was er nog niets aan de hand. Maar nu was het wel zaak om in haar eentje te vertrekken.

‘Eigenlijk neem ik mensen helemaal geen enquêtes af, ik onderwerp ze aan een test. Zie het als een sollicitatiegesprek waarvan je niet weet dat je het hebt.’

Ze slikte de laatste hap van de röstikoekjes door. ‘Nou, ik waardeer het dat je aan me dacht, maar weet je, ik heb mijn zaakjes momenteel prima op orde. Toch bedankt.’ Vlug klokte ze het laatste restje koffieprut naar binnen. ‘Bedankt voor het ontbijt.’ Ze stak haar hand uit naar haar rugzak.

‘Je krijgt ervoor betaald.’

‘Hoeveel?’ vroeg ze aarzelend.

‘Hoeveel zou je willen verdienen?’

‘Ik verdien op het moment iets van vijfhonderd dollar per dag,’ zei ze, wat natuurlijk lariekoek was. In werkelijkheid verdiende ze tussen de nul en tweehonderd dollar per dag, en dat bedrag moest ze ook nog eens delen met Benny.

‘Dit zou meer zijn.’

‘Hoeveel meer?’ Ze hield zich in. Wat dacht ze eigenlijk? Hij droeg nota bene een plastic horloge. Hij zou haar meenemen naar een of ander sjofel appartement, waarna hij de deur op slot zou doen. Er was helemaal geen baan. ‘Weet je, ik denk dat ik toch geen interesse heb.’

Hij pakte zijn portemonnee en klapte hem open. Gisteren had ze al gezien dat daar maar twintig dollar in zat. Hij ritste een vak open en mikte de biljetten op tafel. Ze staarde ernaar. Het waren er heel veel.

‘We dragen goedkope kleding omdat het er vreemd uit zou zien als we in designerpakken op straathoeken stonden.’

‘Ik begrijp het,’ zei ze, maar ze luisterde niet echt.

‘Laat je rugzak los.’

Ze keek hem aan. Blijkbaar was het overduidelijk dat ze overwoog het geld weg te grissen en er als de bliksem vandoor te gaan. Ze liet haar tas los.

‘Je krijgt een eersteklasticket naar ons hoofdkantoor in Washington. Daar word je gedurende een week getest. Als je voor die tests slaagt, word je aangenomen met een startsalaris van honderdtwintigduizend dollar. Als je zakt, krijg je een ticket naar huis en een envelop met vijfduizend dollar voor de moeite. Hoe klinkt dat?’

‘Alsof jullie me gaan oplichten.’

Lachend zei hij: ‘Ja, zo klinkt het inderdaad. Ik dacht precies hetzelfde toen ze mij benaderden.’

Ze staarde nog steeds naar het contante geld op tafel. Niet dat ze dat wilde, maar ze kon de aanblik gewoon niet weerstaan.

‘Je hebt op school gezeten,’ zei Lee. ‘Ooit, tenminste. En je vond het eigenlijk niks. Ze wilden je dingen leren die je niet interesseerden. Data en wiskunde en feitjes over dode presidenten. Ze leerden je niet hoe je mensen moest overtuigen. Jouw overtuigingskracht is veruit de meest bepalende factor voor je kwaliteit van leven, maar daaraan besteedden ze geen aandacht. Nou, dat doen wij wel. Wij zijn juist op zoek naar leerlingen met een natuurlijke aanleg hiervoor.’

‘Oké,’ zei ze. ‘Ik heb interesse. Ik wil wel zo’n ticket.’

Hij glimlachte.

Toen herinnerde ze zich weer zijn opmerking over afzuigen. Dat moest ze verkeerd begrepen hebben. Waarschijnlijk wilde hij dat ze hem afzoog in ruil voor het vliegtuigticket, dat sloeg tenminste nog ergens op. Ze vroeg zich af of er echt een baan was. Hij was behoorlijk geloofwaardig.

‘Kun je me iets laten zien?’ vroeg ze. ‘Een of ander officieel document?’

Hij schoof een visitekaartje over de tafel naar haar toe. Zijn volledige naam was Lee Bob Black. Met een ietwat opgelucht gevoel stopte ze het in haar tas. Nu kon ze Lee’s baas bellen en hem uitleggen wat Lee van haar gevraagd had in ruil voor een baan. Ze hoopte dat het een groot bedrijf was dat geen slechte publiciteit kon gebruiken. Ook hoopte ze dat er echt een baan was, want ze zou er retegoed in zijn.

‘Nu weet je wie ik ben,’ zei Lee. ‘En wie ben jij?’

‘Emily.’

‘Hou je meer van katten of van honden?’

‘Pardon?’

‘Katten of honden? Waaraan geef je de voorkeur?’

‘Wat maakt jou dat uit?’

Schouderophalend antwoordde hij: ‘Ik probeer alleen maar een gesprek te voeren.’

‘Ik heb een hekel aan katten. Achterbakse beesten.’

‘Aha,’ zei hij. ‘En wat is je lievelingskleur?’

‘En dit noem jij een gesprek voeren?’

‘Beantwoord gewoon de vraag.’

‘Als iemand die graag over koetjes en kalfjes kletst, wil ik alleen maar zeggen dat je er weinig van bakt,’ zei ze. ‘Zwart.’

‘Sluit je ogen en kies een getal tussen een en honderd.’

‘Zijn dit vragen uit je enquêtes?’

‘Ja.’

‘Ben je me nu aan het peilen? Is dit de test?’

‘Een deel ervan.’

‘Ik ga mijn ogen niet dichtdoen. Drieëndertig.’

‘Hou je van je familie?’

Ze bleef bewegingloos zitten. ‘Geintje zeker? Denk je dat ik hier zou zitten als ik een goede band met mijn familie had?’ Bijna stond ze op, maar ze bleef toch zitten. ‘Nee.’

‘Goed dan,’ zei Lee. ‘Laatste vraag. Waarom heb je het gedaan?’

Ze staarde hem aan.

‘Je mag geen antwoord verzinnen,’ zei Lee. ‘Dat kan ik zien en dan is de test niet meer geldig.’

‘Het is toch een onzinvraag?’

‘Hoe bedoel je?’

‘Je weet niet eens wat je vraagt. Je wil alleen maar dat ik denk dat dat wel zo is.’

Hij haalde zijn schouders op.

‘Het klinkt niet als een vraag uit een test.’

‘Het is een persoonlijkheidstest.’

‘Voor Scientology?’

‘Nee.’

‘Forever Living Products dan?’

‘Ik beloof je dat dit niets met Forever Living Products te maken heeft. Dit gaat om iets wat je niet kent. Je zit er dicht tegenaan, Emily. Wat is je antwoord?’

‘Op je onzinvraag?’

‘Je hoeft het niet te geloven. Je moet alleen maar eerlijk antwoorden.’

‘Oké,’ zei ze. ‘Ik heb het gedaan omdat ik er zin in had.’

Lee knikte. ‘Dat is het teleurstellende aspect van deze baan. Mensen zijn altijd minder interessant dan je had gehoopt.’

Voor Emily kon besluiten of hij haar had beledigd of niet, sprak hij een aantal vreemde klanken uit. Ze gleden langs haar heen en verdwenen. Ze voelde zich verdoofd.

‘Ga naar het toilet,’ zei hij. ‘En wacht daar op me.’

Ze liep naar de toonbank. Haar tas liet ze achter, maar dat was in orde. Lee zou er wel op passen. Ze vroeg aan de jongen bij de kassa om de sleutel van de toiletruimte. Hij keek haar vreemd aan, maar overhandigde hem toch. Er was maar één hokje. Ze deed de deksel op het toilet en ging erop zitten.

Na een ogenblik werd de deur geopend en kwam Lee al pratend in een mobiele telefoon binnen. Haar hart bonsde. Hij was behoorlijk knap. Zijn gezicht beviel haar meer en meer. Zelfs zijn haar vond ze mooi. In feite hield ze zelfs van hem.

‘Ja,’ zei Lee in de telefoon. ‘Maar nu we toch hier zijn, geef ik het nog een laatste kans.’ Hij kwam voor haar staan.

Ze keek toe terwijl hij bezig was met zijn gulp. Het was apart hoe ze zich voelde. Ze was er wel, maar toch op een afstand. Alles was bijzonder en grappig. Lee duwde de telefoon tussen zijn kin en zijn schouder, graaide in zijn broek en haalde zijn piemel tevoorschijn. Hij was langer dan ze had verwacht. Hij wipte voor haar neus op en neer en richtte zich onder haar blik steeds meer op.

‘Ik ben nu bij haar,’ zei Lee. ‘Eventjes dacht ik wat in haar te zien.’ Hij bedekte de telefoon. ‘Stop hem in je mond.’

Ze greep zijn piemel beet en opende haar mond. Toen dacht ze: wacht, wat gebeurt hier?

‘Ik weet het,’ zei Lee. ‘Elke keer weer.’ Hij lachte. Zijn piemel sprong omhoog in haar hand.

Toen stompte ze hem in zijn ballen. Lee jammerde. Ze probeerde hem te schoppen, maar hij klapte dubbel door de pijn, waardoor ze zijn knie of elleboog raakte. Ze rende naar de deur en rukte hem open. Mensen keken om. ‘Hier zit een smeerlap!’ gilde ze tegen die mensen. ‘Een echte smeerlap!’ Vlug pakte ze haar rugzak. Niemand verroerde zich. ‘Smeerlap!’ riep ze nog een keer, waarna ze het op een lopen zette.

In de steeg waren jongens met baseballpetten drugs aan het dealen of aan het rappen of wat dan ook. Een van hen stapte met uitgestrekte handen op haar af. Ze vloog langs hem heen. Haar rugzak danste op en neer. Pas toen ze drie blokken verder was, voelde ze zich veilig genoeg om stil te staan en te controleren of Lee haar volgde. Nee. Ze zette haar rugzak even op de grond en plaatste haar handen op haar knieën om op adem te komen. Rondom haar liepen allerlei mensen. Wat was er zojuist gebeurd? Hoewel ze zich de details herinnerde, sloeg het nergens op. Waarom had ze dat gedaan?

Ze keek op.

Lee schuifelde met een van pijn vertrokken gezicht en met zijn hand voor zijn kruis naar haar toe.

Ogenblikkelijk schoot ze overeind. Aan de andere kant van de straat stapte een meisje in een goedkoop pak met lang bruin haar de weg op, ontweek een auto en rende toen door het verkeer op haar af. Door de richting waarin ze rende, zou ze Emily niet zozeer afsnijden, als wel insluiten en haar dwingen in oostelijke richting te bewegen. Hierdoor gingen er allerlei alarmbellen rinkelen, want dat zou iemand alleen doen als er nog meer mensen meehielpen. Ze rekte haar hals en ontdekte nog twee jongens met klemborden in pakken die recht op haar afkwamen. ‘Help!’ riep ze tegen niemand in het bijzonder, maar natuurlijk kwam er geen hulp. Ze zag een steeg en dook erin. Haar tas gleed van haar schouder. In paniek liet ze hem vallen, wat ronduit verschrikkelijk was, want daarin zat alles wat ze had. Nu zou ze afhankelijk zijn van andere mensen. Hollend passeerde ze een kantoorgebouw. Door de glazen draaideuren kwam een knap stel in zakelijke outfit naar buiten, als in een reclame. Heel even overwoog ze daar naar binnen te rennen, naar de schone, veilige, centraal verwarmde wereld waaruit zij kwamen. Maar dat was een slecht plan, een beveiliger die die wereld moest beschermen tegen mensen als zij, zou haar er meteen weer uit gooien, dus rende ze door. De steeg ging de bocht om, liep omlaag en eindigde in een oprit. Dat was geen goed teken. Hij kwam uit bij een dichte garagedeur waarop LAADGEBIED VRIJHOUDEN stond. Ze maakte rechtsomkeert, maar ze waren er al. Een van de jongens droeg haar Pikachu-rugzak. Met haar hand in haar broekzak zei ze: ‘Ik heb pepperspray.’ Daarna deinsde ze achteruit tot ze met haar rug tegen de garagedeur stond. Gezien het grote aantal kantoorramen dat uitkeek over de steeg, zou er toch wel íémand omlaag kijken? Misschien moest ze het op een gillen zetten. Misschien bestonden er wel engelen.

‘Kalm aan,’ zei het meisje. ‘Kom even rustig op adem.’ Naast haar boog Lee zich voorover en spuugde op straat.

‘Blijf uit mijn buurt.’

‘Sorry voor de achtervolging, maar je mocht écht absoluut niet ontsnappen.’

‘Krijg de kolere,’ zei Emily.

‘Het is in orde,’ zei het meisje met een geamuseerde glimlach. ‘Het is in orde, Emily. Je bent geslaagd.’

.

MEMO

Aan: alle personeelsleden

Van: Cameron Winters

Hallo jongens!! Even een kort berichtje om te laten weten dat we INDERDAAD gaan laden op de 29e, dus dat betekent overwerktoeslag voor alle uitzendkrachten!

Bedankt hoofdkantoor!

Ik ben een lang weekend weg dus dan is Melanie de baas. En het is nog wel haar achttiende verjaardag (zaterdag)!! Sorry Melanie, dat glipte er per ongeluk uit!!!

En alsjeblieft, alsjeblieft!! Let op aan wie je de sleutel van het toilet geeft. Laatst had een arme kerel daar een aanvaring met een junkie, ze rende gillend naar buiten en maakte de klanten bang, dat ziet er natuurlijk niet goed uit!!!

Peace,

xCx

3

Met slippende banden reed het busje over de invoegstrook van de snelweg. Een naderende vrachtwagen verlichtte het interieur.

‘Shit!’ zei de lange man.

Er werd getoeterd.

Even ervoer Wil een soort losheid, alsof het busje zich had overgegeven aan natuurkrachten, toen kregen de wielen grip en reden ze weer recht op de weg.

Intussen bleef de vrachtwagen maar toeteren.

Hij vroeg zich af of hij zichzelf erg zou verwonden als hij het portier open schopte en bij deze snelheid uit de auto sprong. Waarschijnlijk wel. Ook omdat zijn handen waren vastgebonden.

‘Kut,’ zei de man. Hij was even stil. ‘Kút.’

Wil zei niets.

‘Hoe heet je?’

‘Wil Parke.’

‘Niet nu! Hiervoor!’

‘Ik weet niet waar je het over hebt.’

‘Toen je in Broken Hill woonde, in Australië. Hoe heette je toen?’

‘Ik heb nooit in...’

‘Ik hoor je accent toch!’

‘Ik kom inderdaad uit Australië. Uit Melbourne. Maar ik ben nooit in Broken Hill geweest.’

De man gaf een ruk aan het stuur. Het busje schoot over drie rijbanen en kwam zwenkend tot stilstand op de vluchtstrook. Hij trok aan de handrem, nam het pistool en probeerde Wil uit het busje te sleuren. Wil verzette zich en de man stompte hem twee keer met de kolf van het pistool, waarna Wil in de sneeuw tuimelde. Toen hij weer rechtop stond, keek hij recht in de loop.

‘Jij denkt dat ik je wel zal laten gaan als je niet degene bent die ik zoek,’ zei de man. ‘Maar in werkelijkheid ga ik je neerschieten als je niet de outsider blijkt te zijn en laat ik je lichaam hier in de sneeuw achter.’

‘Ik ben wel de outsider.’

‘Waar woonde je achttien maanden geleden?’

‘In Broken Hill.’

‘Waar in Broken Hill?’

Een auto stoof langs hen. ‘In de hoofdstraat.’

‘Godsamme,’ zei de lange man.

‘Zeg me wat je wilt. Ik weet niet wat je wilt.’

De man ging op zijn hurken zitten. ‘Je rijdt in een Taurus. Je woont nu acht maanden in de Verenigde Staten. Daarvóór woonde je in Broken Hill. Je had een hond.’

Hij rilde.

De wielen van een passerende vrachtwagen sproeiden stukjes ijs in het rond.

‘Dus je bent niet de outsider,’ zei de man. Hij schudde zijn hoofd. ‘Shit.’

‘Het spijt me heel erg.’

‘Vergeet het maar,’ zei de man terwijl hij zich oprichtte. ‘Sta op en draai je om.’

‘Wat?’

‘Je hebt me wel gehoord.’

Voorzichtig kwam hij overeind.

‘Draai je om.’

Hij draaide zich om.

‘Lopen.’

‘Waarheen?’

‘Maakt niet uit. Bij de weg vandaan.’

‘Oké, laten we hier even over nadenken.’

‘Als je niet gaat lopen, schiet ik je hier neer.’

‘Ik weiger het bos in te lopen zodat je me daar kunt neerschieten!’

‘Prima,’ zei de man. Er klonk geklik en Wil begon te lopen. Hoewel de sneeuw slechts enkeldiep was, probeerde hij het erger te laten lijken door er zo diep mogelijk in weg te zakken.

‘Sneller.’

‘Ik doe mijn best.’

‘En ik doe mijn best je niet neer te schieten, maar je maakt het me verdraaid moeilijk,’ zei de man.

Hij waadde door een steeds dikker wordende laag sneeuw. Zijn geest was één grote, witte vlakte, als een sneeuwlandschap waarin niets zou gebeuren waardoor hij in leven zou blijven.

‘Naar links. Je probeert terug te lopen naar de weg.’

Hij ging naar links. Vóór hen zag hij een iel bosje. Hier zou hij neergeschoten worden. De sneeuw zou zijn lichaam verbergen. In het voorjaar zouden de vossen hun tanden in hem zetten. Daarna zou hij gevonden worden door padvinders die met stokken in hem zouden prikken.

‘Stop. Dit is ver genoeg.’

‘Schiet me niet in mijn rug!’ Moeizaam draaide hij zich in de sneeuw om. De man stond drie meter achter hem en het was onmogelijk hem in deze diepe sneeuw te bereiken. ‘Laat me gewoon hier achter. Ik kan toch niet snel ergens heen. Jij kunt ervandoor gaan.’

De man richtte het pistool.

‘Kun je verdomme niet op zijn minst... de beleefdheid opbrengen... wacht! Vertel me waarom! Vertel me waaróm! Je kunt me toch niet zomaar afknallen! Bij de toiletten zei je dat ik moest springen, maar dat deed ik niet! Dat betekende toch zeker iets?’

‘Nee.’

‘Schiet me niet in mijn gezicht!’

De man zuchtte. ‘Goed. Draai je om.’

‘Oké! Oké! Maar laat me...’ Hij trok een voet uit de sneeuw en zette hem weer neer. Hij had een loopneus. ‘Klootzak!’

‘Ik schiet je over vijf seconden neer,’ zei de lange man. ‘Gebruik die tijd om goed te gaan staan.’

Omdat het toch niets meer uitmaakte, zakte hij op de grond. ‘Het spijt me, Cecilia. Het spijt me dat je bent gestorven. Ik heb nooit het woord “liefde” gebruikt, dat had ik wel moeten doen. Het was gewoon dat woord. Het was de pure waarheid dat ik van je hield, maar ik kon het niet zeggen.’ Hij ging flauwvallen. De man zou op zijn bewusteloze lichaam schieten, en dat was waarschijnlijk het beste.

Minuten verstreken. Hij keek op. De lange man stond er nog.

‘Wat zei je daar?’

‘De... ik... heb nooit tegen Cecilia gezegd dat ik van haar hield. Ik had die woorden moeten uitspreken.’

‘Je had het over een woord en de pure waarheid.’

De stilte duurde voort.

Hij kon zich niet langer inhouden. ‘Ga je me nog neerschieten?’

‘Ik overweeg het.’

Er voer een rilling door hem heen.

De man liet zijn wapen zakken. ‘Ze heeft het je laten vergeten,’ zei hij. ‘Je weet echt niet meer wie je bent.’

Met klapperende tanden ging Wil in de sneeuw zitten.

‘Tijd voor plan B,’ zei de man. ‘Ga weer in het busje zitten.’

In de vorm van afritten, neonverlichte tankstations en met sneeuw bedekte bomen gleed de wereld aan hen voorbij. De ruitenwissers van het busje gingen bonkend op en neer. Wils oog klopte. Het raam aan de bestuurderskant zat niet meer recht in de sponning, waardoor de wind woest naar binnen blies.

De man keek vluchtig naar hem. ‘Hoe voel je je? Je ziet er niet al te best uit.’ Hij gebaarde naar Wils gezicht.

In theorie waren de sneeuwbanken langs de snelweg een halve meter diep. Misschien zou hij een sprong wel overleven. Daarna moest hij zich uit de hoop omhoogwerken. Maar dan zou hij het busje achter zich horen remmen en het portier horen opengaan. Dat was minder.

De man morrelde aan een knop op het dashboard. ‘De verwarming doet het niet. Ik moet het raam openhouden, anders beslaan de ruiten.’

In werkelijkheid was het hoogst onwaarschijnlijk dat hij het portier met zijn voet zou kunnen openduwen. De werkelijkheid was dat hij nergens heen ging tot de man besloot te stoppen.

‘Je ziet eruit of je wel wat suiker kunt gebruiken,’ zei de man.

Hij kon schoppen. Hij kon proberen een ongeluk te veroorzaken. Het probleem was alleen dat de man wel een gordel om had, maar Wil niet. Bij een ongeluk zou Wil veel meer te lijden hebben dan hij, dus dat was niet meer dan een laatste redmiddel.

‘Kappen nu,’ zei de man. ‘Je gaat verdomme nergens heen, dus hoef je er ook niet over na te denken.’

Hij keek uit het raam.

‘Bij het volgende tankstation ga ik stoppen,’ zei de man. ‘Dan kunnen we wat jellybeans voor je kopen.’

Bij een helverlicht tankstation gingen ze van de weg af, waarna ze stopten bij de pomp die het verst van de winkel verwijderd was.

‘Oké,’ zei de man. ‘Voor we naar binnen gaan, moeten we even de basisregels doornemen.’ Omdat Wil naar de winkel staarde, knipte hij met zijn vingers. ‘Je gaat niet rennen. Niet om hulp schreeuwen. Geen geheime boodschappen proberen door te geven aan degene achter de balie, niet recht in de bewakingscamera’s kijken, of zeggen dat je naar het toilet moet en dan jezelf daarin opsluiten, et cetera, et cetera. Als je een van die dingen doet, dan dwing je me om’ – hij klopte op het pistool dat van onder uit het dashboard stak – ‘dit te gebruiken. Begrepen?’

‘Ja.’

‘Niet op jou, want jou heb ik nodig. Ik zie drie mensen daarbinnen. Wil je dat ik drie mensen neerschiet?’

‘Nee.’

‘Ik ook niet. Dus zorg ervoor dat ik geen drie mensen hoef neer te schieten.’ Hij maakte een draaibeweging met zijn wijsvinger. ‘Draai je om.’

‘Wat?’

‘Zodat ik het touw kan doorsnijden.’

Zijn polsen kwamen vrij. Ondanks zijn stijve spieren stak hij zijn armen naar voren en wreef hij over zijn polsen. Met zijn handen vrij zag hij zijn situatie een stuk zonniger in.

‘Heb je nog vragen?’ vroeg de man.

‘Wie ben je?’

‘Tom.’

‘Tom wie?’

‘Ik ben Tom,’ zei de man. ‘Je vroeg wie ik ben. Nou, ik ben Tom.’

Wil zei niets.

‘Nou, laten we dat snoepgoed maar gaan halen,’ zei Tom, waarna hij het portier opende.

Bij de pompen stonden nog drie andere auto’s: twee sedans en een gehavende pick-up met een Texaans nummerbord waarbij de achterruit getooid was met de vlag van de Confederatie. Op een bumpersticker stond: WERKLOOS? BEDANK EEN ILLEGAAL. Wil had gedacht dat Tom zou willen tanken, maar hij liep naar de winkel. De glazen schuifdeuren gleden open en ze gingen naar binnen. Er klonk muziek en het rook er zoet.

Tom stampte met zijn voeten. ‘Tjonge,’ zei hij tegen niemand in het bijzonder. ‘Het is koud vannacht.’

Wil zag tijdschriften en chocoladerepen. Op een poster werd reclame gemaakt voor een hotdog en een slush puppy voor slechts twee dollar. Hoe kon hij naast een dergelijke aanbieding ontvoerd worden? Het klopte van geen kant. Hij zou geen doodsangsten moeten uitstaan in een tankshop terwijl hij naar hotdogs keek. Maar hij richtte zijn blik op Tom en die stond er nog steeds met een pistool dat onder zijn jas uit piepte. Wil voelde zich misselijk. Hij keek weer naar de hotdogs. Die vent had hem bijna doodgeschoten. Het had maar een haartje gescheeld of hij had Wil in de sneeuw omgelegd. Cecilia was wel dood. Gil gewoon, dacht hij. Wat is het ergste wat er kan gebeuren? Op die vraag wist hij het antwoord wel. Kijkend naar de hotdogs werd hij evengoed in de verleiding gebracht.

‘Ga je gang,’ zei Tom. ‘Kies maar wat uit.’ Hij gebaarde naar de rekken met snoep.

Wil liep op een piramide van Hot & Spicy Pringles af. Toen hij omkeek, zag hij dat Tom naar de tijdschriften was gelopen, waar een man in een roodgeruite bontmuts wantrouwig naar in folie verpakte vrouwen stond te staren.

‘Hallo,’ zei Tom. ‘Is dat jouw pick-up?’

Wil keek weer naar de Pringles. Hij pakte een bus op, die stevig en bekend aanvoelde en waar gelukkig niets onverwachts aan was. Hij gluurde nogmaals naar Tom, die geen aandacht aan hem leek te besteden. Daarom bleef hij doorlopen tot er een rek tussen hen in stond en hij uit het zicht verdwenen was. Hij kon ternauwernood de neiging te gaan zitten weerstaan. Misschien kon hij een klein fort bouwen door zichzelf te bedekken met snoepzakken. Hij bleef doorlopen en pakte een zak chocolade-eitjes. Toen viel zijn blik op een eenvoudige paardenstaart die voor hem danste boven het groen-rode plastic van de snoepzakken.

Hij sloot zijn ogen. Het was zonneklaar dat Tom hem zou meenemen naar een verlaten boerderij om hem daar te vermoorden. Over acht jaar zouden ze hem dan eindelijk onder een rozenstruik vinden; een van de vele skeletten in WASHINGTONS SPOOKHUIS, want Tom was een psychopaat. Maar misschien ook niet; misschien maakte Tom wel deel uit van een of andere politiek gemotiveerde organisatie die net iets professioneler en terroristischer was. Waar het echter op neerkwam, was dat Tom mensen vermoordde. Hij had een meisje in een blauwe katoenen jurk doodgeschoten, zijn pistool herladen en opnieuw op haar geschoten. Cecilia was ook doodgegaan, hoewel dat misschien niet Toms schuld was, hooguit indirect. Het was alleen zo dat mensen die zich in Toms buurt bevonden, konden sterven, dus had Wil de keus tussen ontsnappen of sterven. Hij was kalm. Het was goed om de feiten op een rijtje te zetten. Daardoor kon hij beslissingen nemen. Hij zou met deze vrouw gaan praten. Het speet hem wel, maar hij zou haar hierbij betrekken. Hij zou haar iets toefluisteren en zodra de zaak uit de hand liep, zou hij haar verdedigen. Meer kon hij niet doen.

Hij opende zijn ogen, in de volle overtuiging dat Tom hem in de gaten hield. Op dat moment zag hij een spiegel in de hoek bij het plafond waarin Tom te zien was. Hij knikte tegen de man met de bontmuts, die hem om de een of andere reden een mobiele telefoon liet zien.

Wil deed net of hij de chips inspecteerde.

De paardenstaart van de vrouw danste naar het einde van het gangpad, waar een grote kartonnen leeuw te kennen gaf dat je bij elke aankoop van meer dan vier dollar gratis een blikje cola kreeg. Als hij het goed uitmikte, kon de leeuw hem aan het zicht onttrekken. Hij hoefde alleen maar op die plek langs de vrouw te lopen, zodat hij een ogenblik lang ongezien met haar kon praten. Hij wandelde verder. Toen hij halverwege was, kwam de paardenstaart van de vrouw tot stilstand en moest Wil ook stoppen en net doen of hij de batterijen bestudeerde. Hij wierp een blik in de spiegel. Tom kletste nog steeds met de man, al begreep Wil niet wat ze te bespreken konden hebben. De paardenstaart bewoog weer en Wil dus ook. Hij ontdekte een tweede beveiligingsspiegel. Misschien zou de leeuw hem niet volledig verbergen, maar hij had niet meer dan een seconde nodig om: ‘Ik ben ontvoerd help pistool bel 911,’ te mompelen en hij was vastbesloten het te doen. Hij wilde niet onder een rozenstruik eindigen. Hij liep de hoek om.

Daar stond een meisje van vijf of zes naar de kartonnen leeuw te kijken.

Wil bleef staan.

De vrouw kwam de hoek om en zei: ‘Kom hier, Caitlin,’ waarop het meisje naar haar moeder rende.

Wil verroerde zich niet.

Ze passeerden hem en liepen naar het volgende gangpad. Het meisje zei: ‘Mama, waarom keek die meneer zo verdrietig?’

‘Sst,’ zei de vrouw.

Hij liep naar het busje. Blijkbaar liet hij zich door deze klootzak ergens naartoe brengen waar hij vermoord zou worden. Zo stonden de zaken ervoor. Hij was woedend, op iets.

‘We nemen het busje niet,’ zei Tom. ‘We wisselen van auto.’ Hij knikte naar de pick-up.

‘O,’ zei Wil.

Tom rammelde met sleutels. ‘Je hebt levens gered.’ Hij ontgrendelde het portier van de pick-up en trok het open. ‘Dat was de juiste beslissing.’

Binnenin rook het naar sigaretten. Op het dashboard stond een wiebelend poppetje met het hoofd van iemand die Wil niet kende. Een of andere politicus. Tom trok het portier dicht met een klap die klonk alsof er een deksel op een graf viel.

De motor draaide en er stroomde lucht uit de ventilatieroosters. ‘Ah!’ zei Tom. ‘De verwarming doet het.’

‘Heb je deze pick-up van die man overgenomen?’ vroeg Wil.

‘We hebben geruild.’ Voorzichtig liet Tom de motor meer toeren maken. Het geluid leek hem te bevallen en ze reden langs de pompen en lieten het witte busje achter.

‘Geruild?’ vroeg Wil. ‘Hij vond het een goed idee om van auto te ruilen?’

‘Yep.’ Tom keek even naar het verkeer voor hij versnelde en de oprit op ging. Hij stak een hand in zijn zak. ‘Zijn telefoon maakte ook deel uit van de overeenkomst.’

Wil keek ernaar. ‘Je meent het.’

‘Ja,’ zei Tom. ‘Om de ruil nog aantrekkelijker te maken.’

Ze gingen de snelweg weer op. Cecilia was volgende week jarig. Wil had het kopen van een cadeautje uitgesteld. ‘Geef me gewoon geld,’ had ze gezegd, iets wat hij serieus had overwogen omdat het zo moeilijk was om iets voor haar te bedenken. Aangezien haar verjaardag pas over een week was geweest, had hij gehoopt dat hem nog iets te binnen zou schieten. Er was voldoende tijd om het volmaakte cadeau voor haar te vinden.

Hij dacht weer aan Rain, die midden op de weg had gestaan. En aan de vreemde woorden die ze door haar met bloed bevlekte tanden had uitgespuugd, waarop de kleine man het pistool tegen zijn eigen kin had gezet. Daar begreep hij niets van. Misschien was Tom wel een seriemoordenaar, of een terrorist, of een geheim agent, of zoiets. Maar wat hij ook was, hij moest een doel hebben. En Wil moest zien uit te vinden wat dat was.

‘Waar gaan we heen?’

Tom antwoordde niet.

‘Wie was dat meisje?’

De auto snorde. Met een zuigend geluid rolden de banden over het natte wegdek.

‘Waarom schoot je vriend zichzelf dood?’

‘Hou je mond,’ zei Tom. ‘Ik praat niet met jou.’

‘Je bent me komen halen. Daar moet een reden voor zijn.’

‘Niet het voeren van een gesprek.’

‘Wat dan wel?’

Tom zweeg.

‘Waarom noemde hij haar een dichter? Dat was wat je vriend zei: “We hebben een dichter.”’

Tom haalde de telefoon uit zijn zak. Met zijn duim koos hij een nummer, waarna hij de telefoon tussen zijn schouder en zijn kin klemde. ‘Ik ben het. Waar zit je?’

Wil keek naar het wiebelende dashboardpoppetje.

‘Met mij is alles goed, maar Brecht heeft het niet gehaald.’ Het was stil. ‘Door Wólf. Doordat Wolf verdomme opdook zodra we contact hadden gelegd.’ Wil hoorde een blikkerige stem schetterend antwoorden. Het was een onbekende mannenstem. ‘En wiens schuld is dat verdomme! Noem gewoon een ontmoetingsplek. Ik wil van de weg af.’ Hij slaakte een zucht. ‘Prima. We zullen er zijn.’ Hij schoof de telefoon weer in zijn zak.

‘Wie is Wolf?’ vroeg Wil.

‘Een slecht persoon,’ zei Tom. ‘Een heel, heel slecht persoon.’

‘Net als Rain?’

‘Ja.’

‘Is Wolf ook een dichter?’

‘Ja,’ zei Tom, terwijl hij een auto inhaalde.

‘En als je díchter zegt, is dat dan de naam van hun organisatie, of bedoel je...’ vroeg Wil, aangezien Tom bereid leek om vragen te beantwoorden.

‘Ik bedoel dat ze goed is met woorden,’ zei Tom. ‘En hou nu je mond.’

‘Ik probeer het alleen maar te begrijpen.’

‘Je hoeft het niet te begrijpen. Je hoeft alleen maar daar te blijven zitten zonder iets stoms uit te halen terwijl ik zorg dat je in veiligheid verkeert. Dat is alles. Weet je, ik begrijp dat het een verwarrende avond is geweest en dat je nu allemaal vragen hebt als: maar hoe kan dat nu? en: waarom deed hij dat? Maar die vragen ga ik niet beantwoorden, Wil, want je mist de context om de antwoorden te kunnen begrijpen. Je bent net een kind dat vraagt hoe ik het kan zien ook al heeft het zijn ogen dicht. Accepteer gewoon wat er gebeurt.’

‘Kun je me die context geven?’

‘Nee,’ zei Tom. ‘En wees nu stil.’

Hij was stil. ‘Waarom heb je dat meisje doodgeschoten?’

‘Ik moest wel.’

‘Maar ze lag daar alleen maar,’ zei Wil. ‘Ze was al halfdood.’

‘Zelfs halfdood en liggend was ze gevaarlijk.’

Wil zweeg.

‘Oké,’ zei Tom. ‘Heb je over die grote brand in een nachtclub in Rome gehoord van een paar maanden geleden? Waar meerdere mensen stierven? Dat was Rain. En ze deed dat, omdat ze dacht dat jij een van die mensen was.’

‘Rain wilde mij vermoorden?’

‘Ja.’

‘Waarom?’

‘Omdat iets jou achttien maanden geleden had moeten doden, maar dat gebeurde niet.’

‘In Broken Hill?’

‘Ja.’

‘Dat herinner ik me niet.’

‘Nee.’

‘Wat was het?’

‘Wat?’

‘Wat me had moeten doden?’

‘Iets slechts dat daar nooit had mogen zijn,’ antwoordde Tom.

‘Bedoel je gifstoffen? Achttien maanden geleden zijn er mensen omgekomen omdat er heel veel gifstoffen waren vrijgekomen in Broken Hill.’

‘Jazeker,’ zei Tom. ‘Ik bedoel gifstoffen.’

‘Wat heeft dat met jou te maken?’

‘Het kan weer gebeuren.’

‘En ik kan dat tegenhouden?’

‘Ja.’

‘Dat slaat nergens op.’

‘Dat komt omdat gifstoffen niet echt de oorzaak waren,’ zei Tom.

‘Is het soms een woord?’

Tom keek hem aan.

‘Eerder in de sneeuw was je geïnteresseerd in iets wat ik zei over een woord. En je zei dat Wolf en Rain dichters zijn omdat ze goed zijn met woorden.’

Even zweeg Tom. ‘Goed dan, het is inderdaad een woord.’

‘Dat mij gedood zou moeten hebben?’

‘Ja.’

‘Ik begrijp niet hoe een woord zoiets kan doen.’

‘Dat is omdat je niet weet wat woorden zijn.’

‘Het zijn klanken.’

‘Nee. Jij en ik grommen niet tegen elkaar. We brengen betekenissen over. Op dit moment vinden er door mijn woorden neurochemische veranderingen plaats in je hersens.’

Wil zweeg.

‘Zoals ik al zei, je mist de context,’ zei Tom.

Hij voelde zich verloren. ‘Woont er niemand meer in Broken Hill sinds het ongeluk?’

‘Nee.’

‘Waarom probeerde Cecilia me te doden?’

‘Dat is lastig uit te leggen.’

‘Was zij een dichter?’

‘Nee.’

‘Maar... waarom dan?’

‘Door Rain.’

‘Wat bedoel je?’

‘Kathleen Raine met een e. Ze schreef gedichten over de natuur. Woonde van 1908 tot 2003 in Engeland.’

‘En... nu... is ze teruggekeerd?’

Tom keek hem vluchtig aan. ‘Grapje zeker?’

‘Wat?’

‘Ze gebruiken hun námen. De namen van beroemde dichters.’

‘O,’ zei Wil.

‘Het zijn geen zombies.’

‘Oké, ik dacht...’

In stilte reden ze verder.

‘Is Wolf...’

‘Virginia Woolf,’ zei Tom.

‘Probeert Virginia Woolf me te vermoorden?’

‘Ze is niet de enige, maar wel degene over wie we ons het meest zorgen moeten maken.’

‘Waarom schoot je vriend zichzelf dood? Vanwege woorden?’

‘Genoeg gepraat,’ zei Tom op besliste toon.

Wil sloot zijn mond. De weg verdween voor hen de donkere nacht in en zij volgden.

ITALIAANSE ‘INFERNOCLUB’
NEGEERDE BRANDVEILIGHEIDSEISEN

.

ROME: Volgens de eerste meldingen heeft de enorme drukte in een populaire Italiaanse nachtclub bijgedragen aan de dood van vierentwintig bezoekers.

De brand, die vermoedelijk veroorzaakt is door verouderde bedrading, greep afgelopen zaterdag rond tien uur ’s avonds om zich heen in de Paradiso Club, juist toen het op zijn drukst was.

Volgens de Italiaanse media ontstond er een opstopping bij de toegang tot een van de dansvloeren, waardoor bezoekers niet konden wegkomen en ze door de rook bedwelmd raakten. Verondersteld wordt dat alle vierentwintig hier aanwezigen zijn omgekomen.

De achttienjarige Mariastella Gallioni, die aan het ernaast gelegen Musica-gedeelte wist te ontsnappen, beschrijft een doorgang vol mensen. ‘Er waren twee mannen die [probeerden te ontsnappen] maar niet bewogen. Ze versperden de doorgang. Niemand kon langs hen heen.’

Onlangs is de Paradiso Club compleet gerenoveerd, waarna het gebouw het certificaat ‘brandveilig’ kreeg, maar de Italiaanse ambtenaren die op de controle moeten toezien, staan bekend om hun omkoopbaarheid.

De politie heeft toegezegd de zaak tot op de bodem te zullen uitzoeken.

.

4

Emily verwachtte de hele tijd dat iemand haar zou vragen waarom ze zich probeerde voor te doen als een eersteklaspassagier. Maar toen ze bij de gate aankwam en haar instapkaart overhandigde, glimlachte de stewardess alleen maar. ‘Prettige vlucht, mevrouw Ruff.’

‘Dank u wel.’ Ongemakkelijk frummelde ze aan de riem van haar rugzak. De andere eersteklaspassagiers droegen chique pakken en dure blouses, terwijl zij gekleed was in een spijkerbroek waarop een dag eerder nog een vent had geplast. Ze had niet beseft dat de andere passagiers zo schoon en fris zouden zijn.

‘Mevrouw Ruff!’ zei de steward in het vliegtuig, alsof hij ernaar had uitgekeken haar te ontmoeten. ‘Volgens mij is dit de eerste keer dat u onze luchtvaartmaatschappij met uw aanwezigheid vereert. Dat kan toch niet waar zijn?’ Hij wenkte en leidde haar langs rijen leren fauteuils. ‘Ik ga u extra vertroetelen.’ Hij boog zich naar voren en fluisterde duidelijk hoorbaar: ‘We zouden wel vaker zulke aantrekkelijke passagiers willen hebben.’

Ze verdacht hem ervan dat hij een grapje maakte, maar dat was niet zo. De eerste klas was wel vreemd.

‘Maak het uzelf gemakkelijk, terwijl ik het allersmakelijkste chocoladekoekje ga halen dat u ooit gegeten hebt,’ zei de steward.

‘Oké,’ zei ze. Vervolgens begon ze haar tas in een vak boven haar hoofd te proppen, wat haar een geschokte blik van de steward opleverde voor hij de tas van haar overnam. Ze gleed in haar stoel en kwam tot de conclusie dat ze wel op krappere plekken de nacht had doorgebracht. Rechts van haar zat een dame met een grote zonnebril. Ze hield een hoog glas in haar ene hand en een tijdschrift in de andere. Glimlachend keek ze Emily aan, en Emily glimlachte terug. De vrouw richtte haar blik weer op haar tijdschrift. Dit was prima, dacht Emily, helemaal prima.

Toen ze getinkel hoorde, greep ze instinctief naar haar tas.

Fluisterend zei de steward: ‘Pardon.’ Hij plaatste een glas water op de armleuning. Het gerinkel werd veroorzaakt door ijsklontjes. ‘Ik wilde u niet wakker maken.’

Ze staarde naar haar glas. Eventjes had het geluid geklonken of er iemand aan het plassen was.

Een treurig gevoel had haar bekropen toen ze haar gordel losmaakte. Het liefst was ze in haar eersteklasuniversum gebleven.

Een vriendin van haar zou haar briefje aan Benny geven. Zou hij het al gelezen hebben? Was hij boos? Miste hij haar? Het deed haar minder dan ze had verwacht. Terwijl ze keek naar de verborgen wereld van zonlicht die boven de wolken lag, was het besef tot haar doorgedrongen: ze was weg bij Benny. En dat was goed. Ze voelde zich net als bijna twee jaar geleden, toen ze was weggelopen uit een bouwvallig huis met haar Pikachu-rugzak op haar rug terwijl haar moeders bedreigingen en voorspellingen op haar rug afketsten en ze zich steeds beter ging voelen naarmate ze verder liep. Benny was niet goed voor haar geweest. Niet echt. Dat drong nu tot haar door, nu mensen haar tas overnamen en haar drankjes serveerden terwijl ze sliep. Ze zag nu in dat ze veel meer kon zijn zonder Benny.

De steward raakte haar arm aan bij de uitgang. ‘Hartelijk dank.’

‘Nee, ik moet ú hartelijk bedanken,’ zei ze.

In de aankomsthal wachtte een geüniformeerde chauffeur met pet haar op met een bordje in zijn handen waarop EMILY RUFF stond.

‘Ik ben Emily,’ zei ze.

Hij nam haar tas van haar over. Aarzelend liet ze hem los, dit was iets waaraan ze nog moest wennen. ‘Ik ben heel blij kennis met u te maken, mevrouw. Mijn auto staat voor. Was uw vlucht aangenaam?’

‘Ja.’ Ze ging naast hem lopen. De Pokémon-rugzak zag er belachelijk uit op het bagagewagentje van de man, waardoor ze zich tamelijk stom voelde naast de geüniformeerde chauffeur. Ze probeerde de aanblik niet te verpesten door te glimlachen.

Hij hield de deur voor haar open. Buiten was het helder en koud. Een lange, diepzwarte limousine stond langs de stoeprand geparkeerd. De chauffeur opende het achterportier en ze stapte in alsof ze dat elke dag zo deed.

Wilde ze iets drinken? Of liever televisiekijken? Het was allemaal mogelijk. En er was voldoende ruimte om te gaan liggen. Ze zou hier zelfs kunnen wonen.

De chauffeur ging op zijn plek zitten. De sloten klikten dicht. ‘Er wordt geen regen verwacht. U bezoekt ons op een mooie dag.’

‘Ik dacht al dat het een mooie dag was,’ zei ze. ‘Dat voelde ik.’

Ze reden ongeveer veertig minuten voor ze bij een hoog, stalen hek stopten. Door de getinte ramen zag ze een grasveld en reusachtige bomen. De chauffeur sprak tegen iemand in het bewakershuisje, waarop het hek geopend werd. Toen ze de heuvel op reden, zag ze een gebouw.

‘Het is een oud klooster,’ zei de chauffeur. ‘Honderden jaren lang hebben hier nonnen gewoond.’ De autobanden knerpten op het grind toen hij de auto voor het gebouw zette. Een man daalde de trap af en liep in hun richting. Dat moest een portier zijn. ‘Prachtig hier, vindt u ook niet?’

‘Ja.’

‘Vanaf hier nemen zij het over.’ Hij draaide zich naar haar om. Dat vond ze prettig, dat mensen zich naar haar toe wendden om met haar te praten. ‘Succes met uw examens, mevrouw.’

De portier leidde haar naar een kamer met hoge plafonds en met hout beklede wanden en kasten met duizenden boeken. Een zitkamer, dacht ze. Daar had ze wel eens over gehoord, en ze kon zich niet voorstellen waarvoor deze kamer anders werd gebruikt. Misschien wel nergens voor. Misschien gold voor huizen vanaf een bepaalde grootte dat er meer kamers waren dan bestemmingen. Ze propte haar tas tussen haar voeten en probeerde zich te ontspannen. Zo nu en dan hoorde ze een deur dichtvallen, gebonk, zacht gepraat of gelach dat ergens via een trap omhoogkwam. Ze moest eigenlijk plassen.

Op de gang klonk het getik van dameshakken. Met een klikje ging de deur open. Even dacht Emily dat er een non binnenkwam, maar het was een vrouw in een donkerblauw pak. De nonnen zaten alleen maar in haar hoofd. De donkerharige vrouw was slank, ongeveer vijfendertig jaar en ze droeg een bril met een fijn montuur. Met uitgestrekte hand en de vingers naar beneden gericht kwam ze op Emily aflopen. Dat was hoe een dame iemand de hand schudde. Emily stond op om de hand te pakken.

‘Hallo, Emily. Fijn dat je naar ons toe bent gekomen. Ik ben Charlotte.’

‘Hoi,’ zei ze.

Charlotte ging in een stoel zitten en Emily liet zich weer in de hare zakken. Ze leken ver bij elkaar vandaan te zitten. Tussen hen in lag een tapijt dat eruitzag als een landkaart van een of andere onontdekte wereld.

‘Straks zal ik je je kamer wijzen,’ zei Charlotte. ‘Maar voor het zover is, heb je vast een heleboel vragen.’

Inderdaad. Vragen als: wat was er met die Lee aan de hand? en: waarom ik? en: wat zijn dat eigenlijk voor een examens? Maar ze stelde ze niet. Ze zou erg teleurgesteld zijn als de antwoorden op deze vragen haar niet aanstonden.

‘Deze week zijn jullie met z’n zessen,’ zei Charlotte, die had besloten vragen te beantwoorden die Emily niet had gesteld. ‘Zes kandidaten, bedoel ik. Jullie hebben natuurlijk allemaal je eigen kamer. Vanuit de jouwe kijk je uit over East Wood, dat zul je wel mooi vinden. Er is een centrale eetzaal, waar de maaltijden geserveerd worden, en aan het eind van de gang is er een recreatiekamer met daarnaast een leeszaal. Voor en na de examens mag je het terrein gaan verkennen. Op deze schitterende plek heeft ooit een klooster gestaan.’

‘Dat heb ik gehoord.’

‘Als je buiten de nieuwe vleugel rondloopt, zul je misschien een aantal van onze huidige leerlingen aantreffen terwijl ze met hun studie bezig zijn. Er is hun verteld dat ze niet met jullie mogen praten. Vat dit alsjeblieft niet op als onbeleefdheid,’ zei ze met een glimlach.

‘Oké,’ antwoordde ze.

‘Tijdens je examens dien je je aan twee regels te houden. Je mag niet van het terrein af, en je mag de telefoons niet gebruiken. Deze regels zijn belangrijk. Vind je ze aanvaardbaar?’

‘Ja.’

‘Mooi zo!’ Ze klopte op haar schoot, alsof ze een kat wilde uitnodigen daar plaats te nemen. ‘Nou, dan kun je de rest van de dag gebruiken om aan je omgeving te wennen, de medekandidaten te ontmoeten en gebruik te maken van alle faciliteiten. Morgen beginnen de examens.’

‘Ik heb toch nog een vraag,’ zei Emily. ‘Waar zit het addertje onder het gras?’

Met gefronste wenkbrauwen keek Charlotte haar aan. Ze had mooie wenkbrauwen, die de vorm van een zweep hadden. ‘Pardon?’

‘Nou...’ Ze gebaarde naar de kamer. ‘Dit is eigenlijk te mooi om waar te zijn. Ik bedoel, ik waardeer het absoluut, maar als jullie van plan zijn me te vragen mijn hoofd kaal te scheren of mijn kleren uit te trekken of zoiets, dan wil ik dat nu graag weten.’

Charlotte onderdrukte een glimlach. ‘Ik beloof je dat dit niet een of andere sekte is. Dit is een school. We halen de besten en slimsten hierheen om hun de mogelijkheid te bieden hun talent te ontwikkelen.’

‘Juist,’ zei Emily.

‘Je lijkt niet overtuigd.’

‘Het ziet er niet uit als een school.’

‘Eigenlijk lijkt het juist wel op een school, maar aangezien jij gewend bent aan door de staat geleide kinderfabrieken, denk jij er misschien anders over.’ Ze leunde naar voren en fluisterde samenzweerderig: ‘Persoonlijk vind ik die er juist niet uitzien als scholen.’

Emily wist niet zo goed hoe ze hierop moest reageren.

Charlotte stond op. ‘Goed! Ik zal je je kamer wijzen.’

Ze pakte haar tas. ‘En toch denk ik nog steeds dat er ergens een addertje zit.’

Charlotte tuitte haar lippen en zei: ‘Alleen degenen die slagen voor de examens mogen hier blijven. En die examens zijn niet mals.’

‘Ik slaag wel.’

Glimlachend antwoordde Charlotte: ‘Nou, dan is er geen addertje.’

Ze volgde Charlotte door gangen waarvan de muren met hout bekleed waren en zalen met hoge plafonds. Zoveel gewelfde doorgangen had ze nog nooit gezien. Ten slotte tikte Charlotte met haar vinger op een deur. ‘Mijn kamer.’ Op een koperen naamplaatje was C. BRONTË gegraveerd. ‘Als je vragen hebt of je ergens zorgen over maakt, kun je dag en nacht bij me terecht.’ Daarna liepen ze door nog meer gangen. Door hoge, smalle ramen zag ze leerlingen in donkerblauwe uniformen met petten en jasjes. Misschien zag het er toch wel uit als een school.

Bij een zware houten deur kwam Charlotte tot stilstand. ‘Dit is jouw kamer.’

Binnen stond een smal bed. Er was een hoog boograam en er stond een oud bureau met een stoel met een hoge rug. De muren waren van steen, met stukken die glad gesleten waren door de aanraking van rusteloze nonnen.

‘Er lopen al een paar anderen rond, maar die kun je straks zelf opzoeken,’ zei Charlotte. Met een hand op de deurkruk meldde ze glimlachend: ‘Het avondeten is om zes uur.’ Daarna sloot ze de deur achter zich.

Emily liet haar tas vallen. Ze liep naar het raam en bestudeerde het mechanisme net zo lang tot ze wist hoe ze de twee delen wijd kon openen, waarna ze naar buiten leunde. Een briesje speelde met haar haren. Het was inderdaad een waar woud, dat East Wood. De bomen leken wel zuilen. Je zou daar zomaar kunnen verdwalen en een huisje van snoep aantreffen, of een heks.

Ze moest naar het toilet. En het zou slim zijn om eens te kijken wie de anderen waren, zodat ze wist met wie ze de strijd zou aangaan. Toch bleef ze nog even staan kijken naar de bomen, want zelfs als deze hele toestand oplichterij bleek te zijn, was dit een heel mooi moment.

Ze plaste, waste haar handen en bekeek zichzelf in de spiegel. Haar haar leek wel stro en haar kleren gingen er steeds slechter uitzien naarmate haar omgeving chiquer werd, bovendien was de geur ook niet om over naar huis te schrijven. Maar afgezien daarvan zag ze er niet al te misplaatst uit. Ze kon bijna geloven dat ze iemand was die altijd in een toiletruimte met zes meter hoge plafonds plaste voor ze uit paardrijden ging. Vanwege de gestreste blik in haar ogen zei ze tegen zichzelf in de spiegel: ‘Ontspan je.’

Ze liep op het geluid van een televisie af en kwam in een kleine kamer met banken en kussens waarop een jongen lag. Zodra ze binnenstapte, ging hij rechtop zitten. Hij had een bos met krullen, zijn kleren waren keurig en nieuw en zijn kraag stond rechtop. Als ze al iets gemeen hadden, dan zag zij het in elk geval niet.

Zijn blik gleed over haar heen. Waarschijnlijk dacht hij precies hetzelfde. ‘Hoi,’ zei hij.

‘Hoi. Wie ben jij?’

‘Een jongen. Op een bank,’ antwoordde hij glimlachend.

Ze had meteen een hekel aan hem.

‘Ben je hier voor de examens?’ vroeg hij.

‘Yep.’

‘Net aangekomen?’

‘Yep.’

‘Waarvandaan?’

‘San Francisco.’

‘Juist,’ zei hij. ‘En, eh, waarvandaan in San Francisco?’ Weer glimlachte hij.

Wat had die rechtopstaande kraag toch te betekenen? ‘Van straat.’

Niet-begrijpend keek hij haar aan.

‘Van dé straat,’ zei ze. ‘Je weet wel, de straat.’

Hij schudde zijn hoofd. ‘Nee, dat weet ik niet.’

‘Dat snap ik.’

‘Het spijt me, het is niet mijn bedoeling je te beledigen. Ik vraag me alleen af wat, eh, wat je hier eigenlijk doet.’ Met zijn hand gebaarde hij naar de kamer. ‘Ze brengen je hier namelijk niet zomaar.’

‘Ik ben een goochelaar. Ik vermaak mensen.’

‘Echt?’ vroeg hij. ‘Op mij kom je anders niet over als bijzonder vermakelijk.’

‘En jij komt op mij niet over als iemand die ook maar ene bal ergens vanaf weet,’ kaatste ze terug omdat ze zich een beetje geïntimideerd voelde door zijn woordgebruik. ‘Waarom ben jij hier eigenlijk?’

Hij grijnsde. Zijn gebit was prachtig. ‘Omdat ik de finale heb gehaald tijdens een debatteerwedstrijd tussen de scholen van New England.’ Hij wachtte op een reactie. ‘Ik kan debatteren als de beste.’

‘O ja?’ zei ze.

Ze nam een douche en kleedde zich om. Waar zij vandaan kwam, was het prima om dagenlang dezelfde kleren te dragen; dat duidde erop dat je druk en succesvol was. Maar ze zag nu al dat kleding hier lastig ging worden. Uiteindelijk trok ze haar bonten jasje aan, dat versierd was met kleine studs waarover ze altijd grapjes maakte als iemand erover begon, maar die ze eigenlijk heel cool vond. Daarna borstelde ze haar haren tot de meeste klitten verdwenen waren en bond het achter haar hoofd samen. In haar make-uptasje zat nog een allerlaatste restje mascara, dat ze gebruikte om smokey eyes aan te brengen. Helaas was ze haar deodorant ergens kwijtgeraakt, maar omdat ze zich in de douche had uitgeleefd met schuim, rook ze toch beter dan ze in tijden had gedaan.

Ergens klonk er een bel; een echte, ouderwetse bel, als een muziekinstrument. Toen ze haar deur openmaakte, zag ze allerlei gezichten uit deuropeningen steken. Allemaal jong en veelal vrouwelijk.

‘Vretenstijd!’ zei een zwart meisje aan de andere kant van de gang, waarop gegiechel klonk.

Hoewel het eten voor twaalf personen was uitgestald op een tafelkleed met het formaat van een beddenlaken, strekte zich aan weerszijden hiervan nog meters onbedekt glanzend hout uit. De jongen met de krullen kwam al grappend met een meisje dat ze nog niet kende binnen en ging tegenover haar zitten. Ze dacht dat hij misschien haar kant op zou kijken, maar dat deed hij niet. Intussen probeerde ze te ontdekken waar al het bestek voor bedoeld was. Naast haar ging een meisje van hooguit tien jaar zitten. Emily zei hoi en het meisje zei verlegen hoi terug. Aan haar andere kant gleed een knap meisje met engelachtig blond haar en een plooirok in een stoel. De jongen met de krullen keek naar het blonde meisje, keek weer weg en richtte zijn blik nogmaals op haar, en Emily dacht: aha, oké.

Charlotte, die volgens Emily nog steeds iets weg had van een non, liep rond de tafel en wisselde kort een paar woorden met iedereen. Daarna werd er brood geserveerd. En soep. Wanhopig staarde het tienjarige meisje naar haar lepels, waarop Emily haar probeerde te helpen door te laten zien wat zij gebruikte, wat weer het resultaat was van het zo goed mogelijk nadoen van de anderen.

‘Wat een prachtig jasje heb je aan,’ zei het engelachtige blonde meisje. ‘Het is erg authentiek.’

‘Ah, en ik vind jouw oren mooi,’ reageerde ze.

‘Mijn oren?’

Dat was beledigend bedoeld geweest, maar Emily besefte nu dat het blonde meisje haar opmerking serieus had gemeend. Het meisje had oprecht geprobeerd haar met haar jasje te complimenteren.

‘Ja. Het is net of ze van een elfje zijn.’ Ze gaf het tienjarige meisje een stootje met haar elleboog. ‘Vind je ook niet dat het elfenoortjes zijn?’

‘Ja.’

‘O, dank je wel,’ zei het blonde meisje.

Er stonden zilveren borden met minihapjes van vlees en brood en pasta en zo. Ze nam er alleen maar eentje om aan dit gesprek te ontsnappen. Eigenlijk was het best lekker. Vreemd, maar niet op een slechte manier. In feite zoals haar hele dag vandaag, maar dan op een cracker.

Charlotte ging staan om een korte toespraak te houden waarin ze zei hoe blij ze was dat ze hier allemaal waren en dat ze hoopte dat alle kandidaten deze gelegenheid met beide handen zouden aangrijpen omdat ze allemaal aanleg hadden en dat die op de Academie tot bloei kon komen. Daarna zei ze dat ze goed moesten slapen, want het eerste examen begon al vroeg. De jongen met de krullen vroeg wat het examen inhield, en Charlotte antwoordde glimlachend: ‘Morgenochtend zal het antwoord op die vraag brengen.’

Dat waren haar woorden: morgenochtend zal het antwoord op die vraag brengen. Als je in Emily’s wereld zo praatte, dan kon je een klap voor je kop krijgen, maar nu vond ze het eigenlijk wel leuk. Op de pier, met haar slappe hoed op, gebruikte ze woorden die mensen aan het lachen maakten en ervoor zorgden dat ze dichterbij kwamen om haar twee dollar te geven en het niet erg vonden om geld te verliezen. Voor Emily betekenden de juiste woorden het verschil tussen genoeg en te weinig eten. Deze ervaring had haar geleerd dat het niet de feiten of argumenten waren die het beste werkten, maar bepaalde woorden die de hersens van mensen op de een of andere manier kietelden, die hen aan het lachen maakten. Het ging dan om dingen als woordgrapjes en overdrijvingen en dingen die tegelijkertijd waar en niet waar waren. De morgen die het antwoord zou brengen. Dat soort woorden.

Na afloop gingen ze allemaal weer terug naar hun kamer. Ze poetste haar tanden naast een meisje uit Connecticut. Iedereen had een pyjama, behalve zij. Op weg naar haar bed klonk er een stem door de gang: ‘Slaap lekker, meisje in de deuropening.’

‘Slaap lekker, jongen op de bank,’ zei ze, waarna ze haar deur sloot. Ze kon niet geloven dat ze dat had gezegd. Die jongen stond garant voor sores. Maar wel van het goede soort.

De volgende ochtend moesten ze in een zaal gaan zitten waar hun formulieren werden overhandigd. De eerste vragen herkende ze: Hield ze meer van katten of van honden? Wat was haar lievelingskleur? Hield ze van haar familie? Zelfs die rare vraag stond er: waarom heb je het gedaan? Hij stond helemaal boven aan een bladzijde en eronder stond alleen een eindeloze reeks lege regels.

‘Beantwoord alle vragen alsjeblieft volkomen eerlijk,’ zei Charlotte. Ze liep tussen hun tafeltjes door. De echo van haar hakken stuiterde heen en weer tussen het plafond en de vloer. ‘Als je dat niet doet, bewijs je jezelf daar geen dienst mee.’

Ze vroegen om haar favoriete films. Liedjes. Boeken. Alleen had ze sinds haar achtste geen boek meer opengeslagen. Vluchtig keek ze in het rond. Het tienjarige meisje zat drie tafeltjes achter haar. Ze kon niet eens met haar voeten bij de vloer. Emily speelde even met haar pen voor ze opschreef: Prinses Lily redt de wereld. Dat was het enige boek dat ze zich kon herinneren.

Charlotte verzamelde de papieren en verdween een poosje. Sommigen bogen zich over het gangpad om antwoorden te vergelijken. In de gang zag ze een man door het raam naar hen kijken. Hij was lang, zijn huid was donker en zijn ogen leken wel van git. Om de een of andere reden kreeg ze een kleur, waardoor ze haar blik afwendde. Daarna keek ze weer op, maar hij stond er niet meer.

Toen Charlotte terugkwam, had ze een karretje met een televisie bij zich. ‘We tonen nu een reeks snel opeenvolgende beelden. Een van de beelden zal van een soort voedsel zijn. We willen dat je de naam van het voedsel opschrijft. Zijn er vragen?’ Ze keek rond. ‘Heel goed. Succes.’

Emily pakte haar pen. Charlotte drukte op een knop op de videorecorder. De tekst SERIE 1-1 verscheen, en vervaagde toen. Daarna was het beeld een ogenblik zwart, voor er een ratjetoe aan beelden voorbijflitste. Emily knipperde met haar ogen. Vervolgens verscheen de tekst EINDE VAN SERIE 1-1 op het scherm. Iedereen begon te schrijven. Emily keek naar haar papier. Dat was heel wat sneller gegaan dan ze had verwacht. Wat had ze eigenlijk gezien? Een lachend gezicht. Een gezin rond een tafel. Mensen die aan het kussen waren. Gras. Een koe. Een glas melk? Ze wist het niet zeker. Dat was vreemd, want gewoonlijk was ze erg opmerkzaam. Waarom twijfelde ze dan aan de melk? Heimelijk keek ze in het rond. Iedereen was aan het schrijven, behalve zij. Ze kauwde op haar lip en schreef: MELK.

‘Jullie mogen je pen neerleggen.’

Ze keek om zich heen. De jongen met de krullen, die rechts van haar zat, had SUSHI opgeschreven. Ze kreeg het koud. Waren er beelden van sushi geweest? Misschien. Ze keek links. Het engelachtige meisje had staan: SUSHI.

Onderzoekend bekeek Charlotte hun antwoord. ‘Ja,’ zei ze, terwijl ze langs een jongen vooraan liep. ‘Ja, ja.’ Bij Emily stopte ze even. ‘Nee.’ Emily ademde uit. ‘Ja. Ja. Nee.’

Ze draaide zich om, om te kijken wie het nog meer verprutst had. Het tienjarige meisje keek wanhopig. Voor ze haar papier verstopte, zag Emily: MELK.

‘Nu komt de tweede serie,’ zei Charlotte.

Klaarblijkelijk had ze zich door de andere beelden laten misleiden. Ontbijt, een koe, en er was inderdaad een glas in beeld geweest, maar het was leeg. Haar hersens hadden die leemte ingevuld. Ze had te veel fantasie. En de reden waarom ze niet sushi had kunnen antwoorden, was omdat ze verdomme geen idee had hoe dat spul eruitzag. Inmiddels kon ze het zich wel weer voor de geest halen, maar het was niet bepaald bekend voedsel. Alle anderen hier aten het waarschijnlijk twee keer per week, met kaviaar en kwartelvlees en wat die pasta gisteren op de crackers ook was. Paté. Dat was het. De volgende zou ze goed hebben.

Weer flikkerden de beelden, waarna het scherm zwart werd. Schrik bekroop haar. Er was een banaan geweest. Zeker weten. Maar ook een zon, die er min of meer uitzag als een banaan en in het begin had ze een glimp opgevangen van iets wat een vis kon zijn. Ze wist zeker dat ze palmbomen had gezien, en een oceaan. Aan de vis en de banaan twijfelde ze. De banaan kon het nabeeld van de zon zijn. Waarom waren er palmbomen te zien geweest? Was dat toeval, of omdat ze daardoor aan vis ging denken? Krampachtig hield ze haar pen vast en schreef: VIS.

‘Mag ik alsjeblieft jullie antwoorden zien?’

Emily keek rond. De jongen met de krullen had BANAAN opgeschreven. Het blonde meisje: BANAAN. Het tienjarige meisje: VIS.

‘Ja. Ja. Ja.’ Charlotte kwam bij haar. ‘Nee.’

Nu had ze te slim willen zijn. Ze had op haar instincten moeten vertrouwen. Ze wilde de blik van de jongen met de krullen niet ontmoeten, maar onwillekeurig keek ze toch naar hem. Hij had zijn ogen dicht, alsof hij zich aan het concentreren was en hij zijn geest leegmaakte. Lul, dacht ze. Maar misschien moest zij dat ook wel doen.

‘De derde serie.’

Weer braakte het scherm beelden uit. Deze keer werd er ook gepraat, wat haar overviel. Een man zei: ‘Rood,’ en een oude vrouw lachte. Was dat een aardbei? Nee, het was een bloedvlek. En toen was het voorbij. Ze wist zeker dat ze een ijshoorntje had gezien, met ijs erin. Vlug schreef ze dat op voor ze aan zichzelf kon gaan twijfelen. Ze verborg haar antwoord met haar handen en staarde zo verwoed naar het meisje voor haar, dat het leek of ze haar met haar blik wilde doorboren.

De jongen met de krullen legde zijn pen neer. Ze kon niet zien wat hij opgeschreven had, dus vormde ze met haar mond het woord: ijs? Hij trok zijn wenkbrauwen op, maar ze had geen idee wat dat betekende. Ze voelde een sterke behoefte om iets anders op te schrijven, maar ze had niets anders gezien dan ijs.

‘Antwoorden, alsjeblieft.’

De jongen met de krullen bewoog zijn handen.

AARDBEI. ‘Kut,’ zei ze. Ze deed geen moeite de antwoorden van de anderen te bekijken.

Charlotte liep langs haar en bevestigde inderdaad dat ze het alweer verkeerd had.

Er waren nog twee nee’s: afgezien van haar en het tienjarige meisje had ook een magere gozer achterin het fout. Daar was Emily weliswaar blij om, maar ze was vooral laaiend. Als ze iedereen hier tien dollar gaven en twee uur wachtten, zou Emily al het geld in haar bezit hebben. Als ze al deze lui op straat zouden dumpen zonder een cent of een slaapplaats, zou zij de enige zijn die vierentwintig uur later haar zaakjes op orde had. Deze tests gaven haar echter het gevoel dat ze debiel was.

‘De vierde serie.’

Krijg de tering, dacht ze. Hoewel ze naar het scherm keek, was ze er met haar hoofd niet bij. Het was de langste beeldenreeks tot nu toe. Toen hij eindigde, keek ze naar haar papier en dacht: ik heb werkelijk geen idee.

Het meisje voor haar niesde luid. Dit was typisch iets wat Benny zou doen als de aandacht van haar afgeleid moest worden, en zonder erover na te denken, schoten haar ogen naar rechts. Onder de arm van de jongen met de krullen zag ze: MANG. De rest was onleesbaar.

‘Gezondheid,’ zei het engelachtige meisje. Iemand giechelde.

‘Stilte,’ zei Charlotte.

Ze kende helemaal geen eten dat begon met MANG. Ze kon alleen nog maar aan MANDARIJN denken. Had hij misschien MAND opgeschreven? Als ze niet binnen vijf seconden eten met MANG kon bedenken, zou ze het op MANDARIJN houden.

Charlotte deed haar mond al open.

Haastig krabbelde Emily: MANGO.

‘Antwoorden, alsjeblieft.’

Ze blikte opzij. Ja!

Charlotte begon langs de tafeltjes te lopen. ‘Ja. Ja. Ja.’

Toen ze bij Emily was aangekomen, had deze een probleempje ontdekt. De jongen had MANGO’S opgeschreven. Bij haar was het enkelvoud. Charlotte stond even stil. Emily zei niets. Kom op, dacht ze. Mango, mango’s, wat maakt het uit?

‘Ja,’ zei Charlotte.

Ze straalde. Zo had ze het vanaf het begin moeten aanpakken. Dit was de manier waarop ze alles in haar leven had bereikt: door de regels te omzeilen. Dat had ze niet moeten vergeten.

‘Ja. Ja. Nee.’ Charlotte liep naar voren en zette de televisie uit. ‘Dank jullie wel. Hiermee is het eerste examen ten einde. Veel plezier tijdens de rest van de dag.’ Iedereen begon te praten en op te staan. ‘Gertie, zou jij even willen blijven zitten?’

Emily keek naar het tienjarige meisje. Het kind zag er diepongelukkig uit, dus Emily boog zich naar haar toe. ‘Het is maar een stomme test.’ Ze had de leeftijd van het meisje nog te hoog ingeschat, ze was niet eens tien. ‘Maak je er niet druk over.’

‘Emily Ruff,’ zei Charlotte. ‘Je kunt gaan.’

‘Je bent gewoon te jong,’ zei Emily. ‘Een paar jaar geleden was ik hier voor het eerst en ik bakte er niets van. Volgend jaar haal je vast alles.’

Hoopvol keek Gertie haar aan.

‘Dánk je, Emily,’ zei Charlotte.

Toen ze wegliep, gaf ze Gertie een knipoog van het soort dat mensen op de pier altijd aan het lachen maakte.

‘Ik dacht dat je eruit lag,’ zei de jongen met de krullen.

Ze had alleen maar langs zijn kamer willen lopen, maar nu stopte ze.

Hij lag languit op zijn bed. Het blonde meisje leunde tegen de stenen muur.

‘Ik begin nu pas warm te draaien.’ Ze wilde juist verder lopen toen het meisje zich losmaakte van de muur.

‘Hé, ik zou graag je mening horen. Waarom hebben de leraren hier allemaal valse namen?’

Verward keek Emily haar aan.

‘Charlotte Brontë. Er is een leraar die Robert Lowell genoemd wordt en een die Paul Auster heet. Heb je het bord in de lobby gezien? Daarop staat dat Margaret Atwood hier vóór Brontë directrice was.’ Ze trok haar wenkbrauwen op.

‘Ja, dus?’ vroeg Emily.

‘Dat zijn allemaal beroemde dichters,’ zei de jongen. ‘Merendeels dode, beroemde dichters.’ Geamuseerd keek hij het meisje aan. ‘Dat wist ze niet.’

‘Alsof ik mijn tijd verdoe door díchters uit mijn hoofd te gaan zitten leren,’ zei Emily. ‘Dit is precies de reden waarom ik geen spaan van jullie heel zal laten tijdens de tests; omdat alles wat jullie weten nutteloos is.’

De jongen grinnikte.

Het meisje zei: ‘Het is goed,’ op een toon waardoor Emily zin kreeg haar te slaan.

‘En de school heeft niet eens een naam. Ze noemen het alleen maar de Academie. Dat is toch raar?’

‘Je bent zelf raar,’ zei Emily.

Gertie keerde niet terug. ‘De tests zijn een afvalrace,’ zei de jongen met de krullen tijdens de lunch met een mond vol roggebrood. Hij zat op Gerties stoel. ‘Als je er een niet haalt, kun je meteen je biezen pakken.’

Midden in een smeerbeweging stopte Emily. ‘Wie heeft je dat verteld?’

‘Niemand. Dat heb ik zelf bedacht. Het is toch overduidelijk?’ Hij kauwde en kauwde.

Tijdens de lunch kwam Charlotte binnen en bekeek Emily op een manier die haar niet beviel. Toen vertrok ze weer. Emily at verder, maar haar maag trok zich samen tot een harde bal. Zodra ze de gang in liep, zag ze dat Charlotte samen met een andere leraar op haar stond te wachten. Het deed Emily aan San Francisco denken, waar je in het kraakpand waarin je woonde zomaar twee verwaande krengen kon aantreffen die met hun handen in hun zij en samengeknepen mond stonden te trillen van verongelijktheid omdat je ze iets schuldig was of omdat je iets had gedaan.

Charlotte wenkte haar. ‘Ik wil even met je praten, Emily.’ Haar hakken klikten op de gangvloer.

In haar kamer gebaarde ze naar een stoel. De ruimte was groter dan Emily had gedacht. Er waren deuren die naar andere kamers leidden. In één daarvan moest Charlotte slapen, aangezien ze had gezegd dat Emily haar elk moment van de dag kon opzoeken. Er was één raam, dat uitkeek over de binnenplaats, en een rommelig bureau waarop een vaas met verse bloemen stond. ‘Ik ben teleurgesteld.’

‘Je meent het,’ zei Emily.

‘We hebben je een enorme kans geboden. Je zult nooit weten hoe groot die was.’

‘Ik weet niet waar je het over hebt.’

‘Er hangen camera’s in de examenzaal. De beelden worden grondig bestudeerd.’

‘Ik begrijp het,’ zei Emily. Het was even stil. ‘Dus je wil zeggen dat ik iets verkeerds heb gedaan.’

‘Sjoemelen? Ja, dat was verkeerd.’

‘Nou, dan had je dat van tevoren moeten zeggen. Je had moeten zeggen: “Eigenlijk hebben we drie regels, en de derde is: je mag niet sjoemelen.”’

‘Vind je het nodig dat apart te benoemen?’

‘Lee, de gozer in San Francisco die me hierheen heeft gestuurd, wist dat ik sjoemel. Zo verdien ik mijn geld. Ik ben een oplichter. Vervolgens word ik hierheen gehaald en mag ik dat opeens niet meer doen? Dat heb je nooit gezegd.’

‘Ik heb gezegd dat het essentieel was de vragen eerlijk te beantwoorden.’

‘Ja, bij de éérste test. Niet bij de videotest.’

‘Ik ga hier nu niet met je over in discussie,’ zei Charlotte. ‘Dadelijk komt een chauffeur je ophalen. Je kunt je spullen gaan pakken.’

‘Nou, dat is dan mooi kut,’ zei Emily.

‘Misschien is je een bedrag beloofd ter compensatie van je tijd hier, maar helaas geldt dat niet als je gesjoemeld hebt.’

‘Wat ben jij een takkewijf.’

Charlottes gezichtsuitdrukking veranderde niet. Van iemand die zoveel op een non leek, had Emily op zijn minst enige reactie verwacht. Ze had gedacht dat Charlotte diep vanbinnen laaiend was, zoals mensen meestal waren wanneer je iets deed wat tegen de door hen bedachte regels was, maar in werkelijkheid leek het haar niets te doen.

‘Je kunt gaan.’

‘Laat die chauffeur maar zitten. Ik heb niks meer van jou nodig.’ Ze stond op.

‘Het vliegveld ligt dertig kilometer verderop. De chauffeur...’

‘Jouw chauffeur kan de tering krijgen,’ zei ze.

Ze ging naar haar kamer en propte kleren in haar Pikachu-rugzak. Tot nu toe was ze alleen maar kwaad geweest, maar nu was ze ineens intens verdrietig en zaten de tranen haar hoog. Met een zwaai hing ze de rugzak over een schouder, waarna ze stampend de gang op liep.

‘Hé!’ Het was de jongen met de krullen. ‘Wat is er gebeurd? Waar ga je heen?’

Maar ze gaf geen antwoord en hij kwam haar niet achterna.

Nergens was een chauffeur te bekennen en ze begon over de oprit te sjokken. Ongeveer duizend ramen keken uit op haar rug en ze stelde zich voor dat door elk raam een paar ogen naar haar staarde. Maar dat was dwaas. In werkelijkheid maakte het natuurlijk niemand een moer uit dat ze vertrok. Over vijf minuten was ze weg en zou niemand zich haar bestaan kunnen herinneren omdat ze hier helemaal niet thuishoorde.

Halverwege de oprit hoorde ze het geknerp van een auto achter zich.

‘Emily Ruff?’

‘Ik wil geen chauffeur.’

‘Ik ben geen...’

Ze hoorde dat de handrem werd aangetrokken, waarna het portier werd geopend.

Het was de lange man die ze tijdens het examen door het raam in de gang had gezien.

‘Ik ben Eliot. Kom alsjeblieft mee terug naar het huis.’

‘Ik ben weggestuurd.’

‘Blijf even staan. Stop.’

Ze stopte met lopen.

De man bestudeerde haar. Hij was op een bepaalde manier zó kalm, dat het moeilijk was hem te peilen.

‘Je hebt gesjoemeld. Ter verdediging voerde je aan dat niemand dat verboden had. Ik ben het met je eens. Ga nu terug naar het huis.’

‘Ik wil niet terug naar het huis.’

‘Waarom niet?’

‘Omdat ik het toch niet ga halen, oké? Het is overduidelijk dat iedereen hier, behalve ik, ongelooflijk slim is en van alles weet, zoals de namen van dichters en zo, dus... Bedankt voor de kans.’ Ze begon weer te lopen.

Hij nam hetzelfde tempo aan. ‘Er zijn twee soorten examens. Bij de eerste wordt gekeken in hoeverre je weerstand kunt bieden als wordt geprobeerd je te overtuigen. Bij de tweede soort wordt jouw overtuigingskracht beoordeeld. Die examens zijn belangrijker. En voor zover ik kan beoordelen, zit het op dat vlak bij jou wel snor.’

‘Maar Charlotte heeft gezegd...’

‘Charlotte bepaalt niet alles.’

Ze keek om naar de school. Het was behoorlijk verleidelijk.

‘Het zou jammer zijn als je nooit zou ontdekken waartoe je in staat bent.’ Hij haalde zijn schouders op. ‘Dat vind ik tenminste.’

‘O, goed dan,’ zei ze.

Terug in haar kamer gooide ze haar tas neer. Ze verwachtte dat ze al snel bezoek zou krijgen, en daar had ze gelijk in.

Met een kwade blik op zijn gezicht kwam de jongen met de krullen binnen. ‘Ik dacht dat je weg was.’

‘Ik ben van gedachten veranderd.’

‘Of heeft iemand anders je op andere gedachten gebracht?’ Hij sloeg zijn armen over elkaar. ‘Er mag maar één persoon door.’

Het engelachtige meisje verscheen in de deuropening.

Emily vroeg: ‘Eén maar?’

‘Dat heb ik anders niemand horen zeggen,’ zei het engelachtige meisje.

‘Als er op de laatste dag meerdere kandidaten over zijn, moet je de andere ervan zien te overtuigen dat ze ermee moeten stoppen. Dan kun jij als laatste overblijven.’

‘Dat heb ik niemand horen zeggen, en ik zeg dus: welkom terug, Emily,’ zei het meisje.

‘Je bent een idioot,’ zei de jongen.

‘En jij bent een klootzak,’ zei het meisje.

De jongen keek haar aan. ‘Dan kun je net zo goed meteen vertrekken. Je bent vast superovertuigend tegenover mensen die je ouders kennen. Je mag dan de koningin van de leerlingenraad zijn, maar je bent alleen maar hier omdat dit geacht wordt de beste school te zijn. En brave kleine meisjes als jij doen nou eenmaal altijd hun best.’

De wangen van het meisje werden rood. ‘Denk je soms dat ik het nu ga opgeven?’

‘Ik weet allang hoe ik het jou moeten laten opgeven. Ik hoef alleen je vader maar te bellen en hem te laten zeggen dat hij je mist.’

Abrupt draaide het meisje zich om en liep weg.

Emily hoorde haar voeten kletsen op de gangvloer. Ze keek naar de jongen.

‘Deze school is van mij,’ zei ze.

De volgende ochtend reed Charlotte haar al vroeg naar het centrum van de stad. Ze zei nauwelijks iets en omdat Emily nog steeds een beetje kwaad was, was het een stille autorit. Ze parkeerden in een garage, waarna Charlotte de motor uitzette. Emily maakte haar gordel los, maar Charlotte bleef bewegingsloos zitten.

‘Eliot vindt dat je voldoende aanleg hebt voor deze tweede examenronde,’ zei Charlotte met haar blik in de achteruitkijkspiegel. ‘Mij lijkt het zinloos, maar soms ziet hij iets wat anderen niet zien.’

Emily zweeg.

‘Gewoonlijk wordt dit examen geleid door een assistent-docent.’ Charlotte opende het handschoenenvakje en zette een grote zonnebril op, waardoor ze er elegant en sexy en totaal niet nonachtig uitzag. ‘Maar aangezien je geacht wordt zoveel aanleg te hebben, wilde ik dat wel eens met eigen ogen zien.’

Ze liep met Emily naar een onopvallende straathoek met een kruidenier, een krantenstalletje en een paal met een bordje VERBODEN STIL TE STAAN waaraan een hond was vastgebonden.

Emily dacht bij zichzelf dat een van die aspecten van belang moest zijn.

Charlotte keek op haar horloge.

Het was nog vroeg, maar de zon piepte al boven de gebouwen uit en leek er zin in te hebben vandaag. Als ze hier zouden blijven, moest ze haar jasje uitdoen.

‘Vandaag gaan we je lexicon testen,’ zei Charlotte. ‘Daarmee bedoel ik je beheersing van nuttige woorden.’

Emily begreep er nog niets van.

‘Ben je er klaar voor?’

‘Ja, hoor,’ zei ze.

Doelgericht bewoog Charlotte haar hoofd met de grote zonnebril naar de stoep aan de overkant, die leeg was. Ze wachtten. ‘Een hoer is “iemand die verlangt”. Het woord is Proto-Indo-Europees en heeft dezelfde oorsprong als het woord “liefhebben”. Wist je dat?’

‘Nee.’

‘De term wordt tegenwoordig gebruikt om iemand te beschrijven die overtuigd kan worden een bepaalde handeling te verrichten. Meestal gaat het om seks voor geld, maar het kan ook meer algemeen gelden. Iemand kan zich “hoereren” door in ruil voor een beloning iets te doen wat hij liever niet doet.’

Emily verplaatste haar gewicht naar haar andere voet.

‘Een term die hierop lijkt is “proseliet”, die meestal in een religieuze betekenis wordt gebruikt voor een persoon die zich tot een ander geloof bekeert. Net als een hoer, heeft een proseliet zich ervan laten overtuigen een handeling te verrichten. Het verschil is dat een hoer iets doet voor een beloning waarvan ze weet dat het verkeerd is, terwijl een proseliet iets doet in de volle overtuiging dat dit het juiste is.’ Ze wierp een blik op Emily. ‘Gemeten vanwaar je nu staat, moet je binnen een straal van één meter blijven. Zodra je buiten deze cirkel treedt, ben je voor het examen gezakt. Je dient de mensen aan de overkant van de straat ervan te overtuigen dat ze naar deze kant moeten komen. Je mag een reeds gebruikte methode niet nogmaals bij een andere persoon of groep gebruiken. Bij elke persoon of groep die je niet kunt overtuigen, krijg je een minnetje. Bij drie minnetjes, is de test voorbij. Je kunt nu beginnen.’

Emily staarde haar aan.

Charlotte knikte naar de stoep aan de overkant, waar een meisje in een trainingspak jogde.

Heel even verstarde Emily, toen gilde ze: ‘Hé! Hallo!’ Ze zwaaide met haar armen.

De jogger trok haar oordopjes uit haar oren.

‘Kun je even hier komen? Alsjeblieft? Het is heel belangrijk!’

De vrouw keek verstoord, maar stopte toch, controleerde of de weg vrij was, en begon over te steken.

‘Non-specifieke anonieme verbale sommatie,’ zei Charlotte. Ze trok zich terug onder de luifel van een kledingwinkel. ‘Dat is een.’

Zwetend kwam de joggende blondine bij haar aan. ‘Wat is er?’

‘O, sorry, ik dacht dat je iemand anders was,’ zei Emily.

De vrouw schonk haar een vuile blik, waarna ze haar oordopjes weer indeed.

Emily voelde zweetdruppels langs haar hals glijden. ‘Hoeveel mensen moet ik overtuigen om te slagen?’

‘Dat mag ik helaas niet zeggen, maar voor het geval het je interesseert; het record is zesendertig.’

‘Jezus.’

‘Dat was trouwens Eliot. En nu opletten, daar komt weer iemand.’

Emily trok haar jas uit en liet hem op de stoep vallen. ‘John!’ riep ze. ‘John! Hé, John!’

De man aan de overkant bleef stilstaan. Toen hij besefte dat ze het tegen hem had, schudde hij geamuseerd zijn hoofd.

‘Wat?’ Ze hield haar hand bij haar oor. ‘Ik versta je niet, John!’

‘Ik ben John helemaal niet!’

‘Wat?’

‘Ik ben...’ Hij gaf het op en begon naar haar toe te lopen.

‘Verbale sommatie op basis van naam,’ zei Charlotte. ‘Twee.’

Drie vrouwen stapten pratend en lachend uit een auto.

‘Hé! Gratis kleding,’ zei Emily. ‘Voor de eerste drie klanten!’

Ze draaiden hun hoofd om.

Emily wees naar de winkel. ‘Tot tweehonderd euro aan kleding per klant!’

‘Verbale belofte van materiële beloning bij volmacht. Drie.’

Vriendelijk glimlachend kwam de man op haar afgelopen. ‘Ik denk dat je me voor iemand anders houdt.’

‘O, ja.’ Over zijn schouder zag ze dat een moeder met een klein jochie aan de hand naar de buurtsuper liep. ‘Het spijt me, meneer. Mevrouw! Mevrouw! Ik moet met u over uw zoontje praten!’

Vluchtig bekeek de vrouw haar, waarna ze wegkeek.

‘Mevrouw, er is iets met uw zoontje aan de hand!’

‘Zei je nu gratis kleding?’ vroeg een van de drie vrouwen haar. Ze had een knopje in haar neus en droeg belachelijk veel mascara.

‘Mevrouw!’ gilde Emily tegen de moeder. ‘Er is iets heel ernstigs met uw zoontje aan de hand! Ik maak geen grapje!’

De moeder verdween bij de buurtsuper naar binnen. Emily zag aan haar gespannen hals dat ze haar wel had gehoord, maar dat ze ervoor koos haar te negeren.

Met haar blik op Charlotte gericht vroeg ze: ‘Dat is toch maar één minnetje? Ze waren samen.’

‘Klopt. Eén minnetje.’

‘Ik zie het helemaal nergens staan,’ zei de vrouw met de mascara. ‘Moeten we gewoon naar binnen gaan, of...’

‘Ja. Ga maar naar binnen.’

De man van middelbare leeftijd liep teleurgesteld weg.

Ze vermoedde dat hij graag John had willen zijn. Maar nu kwam aan de overkant een groepje jongens in wijde broeken en strakke, mouwloze T-shirts aangelopen. Het waren waarschijnlijk studenten. Toen ze haar mond opende, wilde ze al bijna een methode voor de tweede keer gebruiken, maar ze herstelde zich en viel op één knie neer. ‘Au! Shit! Au!’

De jongens draaiden hun hoofd om.

Ze deed net of ze probeerde op te staan. ‘Shit! Help!’

Om halfnegen trok ze haar T-shirt uit. Eronder droeg ze een eenvoudige beha. Ze aarzelde even, maar maakte toen het haakje los. Prompt kreeg ze kippenvel. Ze zwaaide naar een groepje jongens dat haar aan de overkant van de straat stond aan te staren. Lachend keken ze elkaar aan. Bij het oversteken werden ze bijna overreden door een sedan. Vlug keek Emily naar Charlotte. ‘Dat mag toch?’

‘Non-verbale seksuele uitnodiging. Negentien.’

Ze dacht een bepaalde klank te bespeuren. ‘Ben je teleurgesteld?’

‘Eigenlijk ben ik verrast dat je hier zo lang mee hebt gewacht,’ zei Charlotte.

‘Kijk nou,’ gniffelde een van de jongens. Drie meter bij haar vandaan bleven ze aan de rand van de straat staan, alsof ze bang waren om dichterbij te komen.

‘Zouden jullie me een plezier willen doen?’ vroeg ze. ‘Ga naar die straathoek en laat niemand passeren. Stuur iedereen hierheen.’

‘Waarom?’ vroeg een van de jongens. En een andere zei: ‘Ik wil hier blijven om naar je tietjes te kijken.’ Even kwamen ze niet meer bij van het lachen. Ze waren nog tamelijk jong.

‘Ik zal zorgen dat jullie er geen spijt van krijgen.’

Er kwam een man aan: een grote vent in een zwart hemd met een kaalgeschoren hoofd.

‘Echt! Jullie gaan genieten!’ Ze zei maar wat.

De jongens staken de straat over. Om te vermijden dat ze dezelfde techniek nog een keer gebruikte, trok ze haar T-shirt weer aan.

Charlotte zei: ‘Ik hoop dat je beseft dat als je vertegenwoordigers meerdere groepen naar je toe sturen, dat telt als herhaald gebruik van dezelfde methode, waarvoor je dus een min krijgt.’

‘O. Shit.’ De jongens waren inmiddels geanimeerd met de kale man aan het praten en wezen haar aan. Achter hen naderde een groepje oudere vrouwen. ‘Shit!’

‘Twintig,’ zei Charlotte toen de kale kerel de straat overstak. ‘Overtuiging bij volmacht.’

‘Genoeg!’ riep ze naar de jongens. ‘Weg daar!’ Maar ze keken alleen naar de oude vrouwen. ‘Kom op, sukkels!’

De man met het kale hoofd stond nu voor haar. Hij had een waakzame uitdrukking op zijn gezicht. Ze had geen idee wat de jongens tegen hem hadden gezegd. Opeens zag ze dat haar beha nog op straat lag. Die was ze vergeten.

‘Alles in orde?’ vroeg de kale man.

‘Ze hebben me aangevallen.’ Ze pakte haar beha op en drukte hem tegen zich aan. ‘Die jongens.’

Terwijl de kale man de jongens in elkaar sloeg, deed ze haar beha weer aan. Daarna trok ze haar haren van achteren uit haar T-shirt. Op de straathoek aan de overkant stonden de oude vrouwen bij het stoplicht te wachten om over te kunnen steken. Verder was de stoep leeg. Ze had een minuut.

‘Afleiding door fysieke bedreiging. Eenentwintig,’ zei Charlotte.

‘O, mijn god!’ schreeuwde ze omdat er dit keer twee vrouwen van middelbare leeftijd over de stoep liepen. ‘Het is Demi Moore!’ De vrouwen bleven staan. Emily wees naar Charlotte. ‘Mag ik je handtekening?’

Charlottes mond vertrok.

‘Er zijn overeenkomsten,’ zei Emily.

‘Verlokking door... nepberoemdheid, neem ik aan. Tweeëntwintig.’

‘Hoeveel moest ik er ook alweer overtuigen om te slagen?’

Door haar zonnebril keek Charlotte haar aan. ‘Vijf.’

‘Vijf,’ echode Emily. Dat voelde goed. Een tienermeisje met een grote koptelefoon op kwam de hoek om lopen. Emily had nog geen idee wat ze tegen die kleine trut zou gaan zeggen, maar ze zou wel iets bedenken. Ze deed haar mond open.

KEN JE VRIENDEN®!

Vraag 6/10: Hou je meer van katten of van honden?

o Katten!

o Honden!

Volgende vraag

Stuur deze vragenlijst naar al je vrienden!

Bekijk de resultaten van je vrienden!

DEEL Ken je vrienden®

5

Ze verlieten de snelweg en reden door een reeks onder sneeuw bedolven stadjes. Zonder het van plan te zijn, viel Wil in een diepe slaap, waaruit hij weer gewekt werd door pistolen, bloed en dode meisjes. Op zijn kin zat kwijl. In het schijnsel van de hoge koplampen lag de besneeuwde weg te glinsteren voor hij verdween in een gitzwarte nacht. ‘Waar zijn we?’

‘In veiligheid.’ Tom tuurde naar de weg. ‘Bijna tenminste.’

Ze minderden vaart. De lichtbundels van hun koplampen zwaaiden over een onverhard pad.

Wil zag een gazen hekwerk met houten palen en een bord waarop stond: MCCORMACK & SONS STOCKVERKOOP. Toen ze stopten maakte de pick-up een gorgelend geluid.

‘Hm,’ zei Tom.

‘Wat is er?’

‘Vertrouw je me?’

‘Of ik je vertrouw?’

‘Dat heb ik onhandig geformuleerd,’ zei Tom. ‘Ik bedoel: kan ik erop rekenen dat je zonder aarzelen precies doet wat ik zeg, als ik je vertel dat je leven daarvan afhangt?’

‘Natuurlijk,’ antwoordde Wil, wat niet erg geloofwaardig klonk, daarom voegde hij eraan toe: ‘Misschien wel.’

‘Dat is niet goed genoeg. In dat geval blijf je misschíén leven.’

‘Ik dacht dat we je vrienden zouden ontmoeten.’

‘Dat gaat ook gebeuren.’

‘Wat is er dan aan de hand?’

Tom staarde naar het bord. ‘Er is niets aan de hand.’ Hij mishandelde de versnellingsbak. De pick-up rolde over het pad, dat bedekt was met een dikke laag modder, waarin donkere bandensporen duidelijk zichtbaar waren. Tom manoeuvreerde de auto nog tweehonderd meter verder, waarna hij bij een splitsing tot stilstand kwam. Links verdween de weg in de duisternis en rechts hing een kale lamp aan een paal. In de lichtcirkel eronder was alleen modder te zien. Tom reed erheen. Hun banden slipten even, maar kregen toen weer grip.

‘Wat is dit voor een plek?’

Ze reden een poosje langs een metalen hek, waarna dat weer verdween en ze een weidse moddervlakte opreden. Vreemd genoeg zag de grond eruit of hij omgeploegd was. Bij de lantaarnpaal kwamen ze tot stilstand, maar Tom liet de motor stationair draaien. Hij drukte op een knop, waardoor de deuren op slot klikten. Hij pakte het pistool vanonder het dashboard en legde het op zijn schoot.

‘Wat gaan we doen?’

‘Stil.’

Alleen de motor maakte geluid. ‘Moet ik ook een pistool hebben?’

Tom keek hem vluchtig aan.

‘Als we in gevaar zijn, en ik doe wat jij me opdraagt, is het dan niet beter dat ik een pistool heb?’

‘Daardoor zou het gevaar juist toenemen,’ zei Tom. ‘Voor mij in elk geval.’ Hij tuurde het duister in.

Wil zag in het donker iets bewegen. Een man rende met zwaaiende armen op hen af. Zijn jas bolde achter hem op. Hij had lang, warrig haar en toen hij bij de pick-up aankwam, sloeg hij grijnzend op de motorkap. Wils raam ging zoemend omlaag.

‘Godsamme!’ zei de langharige man. ‘Is dit ’m? Is dit ’m echt?’

‘Waar zijn de anderen?’ vroeg Tom.

‘Binnen.’ De blik van de man kroop over Wil. ‘Jezusmina, ik kan niet geloven dat je hem hebt gevonden.’

‘Waarbinnen?’

‘In het huis.’ Zonder zijn blik van Wil af te wenden, gebaarde de man naar de donkere nacht. ‘Stap uit, dan neem ik je mee naar binnen.’

‘Waar kan ik de pick-up neerzetten?’

‘Maak je over die pick-up maar geen zorgen. Laat hem gewoon hier. Over tien minuten zijn we weg.’ De man probeerde Wils portier open te maken. ‘Laten we gaan.’

‘Waarom kwam je zo op ons afgerend?’

‘Omdat ik opgewonden ben, Eliot! Ik ben in de wolken!’ Weer probeerde hij het portier te openen. ‘Hier hebben we zo hard voor gewerkt! Nu hebben we verdomme een kans!’ Hij grijnsde.

Tom draaide zijn hoofd de andere kant op om het duister te onderzoeken.

Wil had geen idee waarnaar hij op zoek was.

‘We hebben het vliegtuig. Het staat met een volle tank op de baan hierachter. We hebben verdovende middelen en een sonde waar je u tegen zegt. Over twintig minuten zitten we in de lucht en nemen we een kijkje in het hoofd van deze kerel.’ De man keek naar hem. ‘Niet persoonlijk bedoeld, maar wij hebben wat daarin zit harder nodig dan jij.’ Hij probeerde met zijn vingers op Wils hoofd te trommelen. ‘Man! Ik kan je wel zoenen!’

‘Besef je wel hoeveel emoties je nu laat zien?’ vroeg Tom.

De langharige man keek hem aan. Toen deed hij plotseling een uitval naar Wil en greep hij zijn hoofd vast, waarbij zijn vingers over Wils huid schraapten. Hij perste zijn schouders door het raam en trappelde met zijn voeten tegen het portier.

Tom drukte het gaspedaal in en de wagen spoot naar voren.

De langharige man jammerde, zijn voeten slipten, en even dacht Wil dat hij uit de auto gerukt zou worden. Toen gleden de vingers van zijn hoofd en zijn hals en verdween de man.

‘Godskolere!’ zei hij. ‘Wat gebeurt hier?’

‘Niets goeds waarschijnlijk,’ zei Tom.

‘En dat is je vriend?’

‘Nee, niet meer.’ Voor hen glansde metaal. Het waren spijlen van hetzelfde hekwerk dat langs het pad had gestaan. Even dacht Wil dat Tom er dwars doorheen zou rijden, toen maakten ze een halve cirkel. Het hekwerk volgde hen moeiteloos.

‘Ah, ik begrijp het,’ merkte Tom op. ‘We bevinden ons in een kraal.’

‘Een kraal?’

‘Een omheinde ruimte voor het vee.’ Hij reed achteruit en draaide. Nu stonden ze voor de lantaarnpaal. De langharige man schuifelde uit de lichtstraal en kwam op hen af.

Tom schakelde naar een andere versnelling. De wielen van de pick-up draaiden rond in de modder.

‘O nee, wacht,’ zei Wil.

Ze kwamen steeds dichter bij de langharige man. Op het laatste ogenblik rukte Tom het stuur naar links, waardoor de man met een bons de zijkant van de pick-up raakte.

In het rode schijnsel van de achterlichten zag Wil dat hij in de modder overeind krabbelde en moeizaam achter hen aan kwam. ‘Je hebt je vriend geraakt,’ merkte hij op.

Tom remde abrupt.

Wil slaagde erin te blijven zitten. Hij keek Tom aan. ‘Waar ben je mee bezig?’

Tom antwoordde niet.

‘Je vriend komt er weer aan.’

‘Hou op hem mijn vriend te noemen.’

‘Nou, die klootzak komt er weer aan. Hij is nog zes meter van ons verwijderd.’

Toms blik schoot naar de achteruitkijkspiegel.

‘We moeten er echt vandoor.’

De langharige man sloeg op het achterraam. Hij rende op Wils portier af en probeerde het met één hand open te trekken. De andere hing in een rare hoek omlaag. Hij slaakte een gefrustreerde kreet. Zijn nagels krasten over het glas en zijn strakke, hongerige blik bleef maar naar Wil schieten.

‘Het pad heeft de vorm van een trechter,’ zei Tom.

‘Kunnen we niet...’

Met een dreun sloeg de man zijn hoofd tegen het raam.

‘Kunnen we niet iets anders proberen of zo?’

Tom zweeg.

Weer ramde de man met zijn hoofd tegen het raam.

‘Alsjeblieft, Tom. Ik kan hier niet blijven toekijken hoe deze vent zichzelf tegen dit raam om zeep helpt.’

In de verte flitste licht. Wil hield een hand boven zijn ogen. Er kuchte en gromde iets.

‘Aha,’ zei Tom.

‘Wat is dat?’

‘Een vrachtwagen.’ Tom zette de motor in zijn achteruit en legde zijn arm over de leuning van de bank. ‘En nog een grote ook.’

De lichten voor hen trilden. Het gegrom klonk nu hoger, als een hees gebrul. De man met de warrige haardos viel in de modder en stond weer op. Slippend maakten ze een halve draai, waarna Tom de pick-up in de rijstand zette. Terwijl ze hotsend en botsend het pad verlieten zag Wil dat de duisternis een vorm aannam. Het was een vrachtwagen bedoeld voor veetransport, zo groot als een huis en met een grille als een grijnzende mond. De dubbele uitlaat boven op de cabine braakte rookwolkjes uit en toen het gevaarte de kraal in reed, werd de helderrode, cursieve tekst op de voorkant verlicht: FAITHFUL BETHANY.

‘We moeten ’m smeren.’ Het licht van hun koplampen werd door de metalen omheining weerkaatst. ‘Kunnen we daardoorheen breken?’

‘Nee.’ Tom trok aan het stuur.

‘Hoe weet je dat? Misschien kunnen we...’

‘Als we daardoorheen hadden kunnen breken, zouden ze een andere plek hebben uitgekozen.’ Het voertuig kwam op hen af. Tom versnelde en reed ernaartoe.

‘Wat ben je... wat ben je... Jezus!’ Hij stak zijn handen naar voren.

Op dat moment rukte Tom aan het stuurwiel. De pick-up stuiterde. Het voertuig schampte hen en alles tuimelde opzij en draaide rond voor de banden weer grip kregen. Tien prachtige seconden lang versnelden ze in de richting van het pad en de vrijheid, daarna remde Tom weer.

Wil, die steeds naar voren had getuurd, raakte het dashboard en viel weer terug in zijn stoel. De pick-up kwam bij de opening in het hekwerk naar het pad tot stilstand. In de modder lagen kluiten. Enorme kluiten. Het waren mensen, zag hij nu. Drie zittende mensen.

‘Wie zijn dat?’ Hij keek naar Tom. ‘Dichters?’

‘Nee.’

‘Waarom zitten ze daar zo?’ Hij zag een vrouw met een kort zwart bobkapsel. Achter haar zat een tienerjongen en daarachter een oudere man met wit haar. Allemaal keken ze naar de pick-up. Hun roerloze gezichten waren bleek in het felle schijnsel.

Het werd lichter in de cabine. Wil draaide zich om. De veetransportwagen had langzaam een bocht gemaakt en kwam nu hun kant op.

‘Kreng,’ zei Tom op een toon alsof hij Wil op een bezienswaardigheid wees. ‘Jij verdomd, moorddadig kreng.’

‘Tom. De transportwagen.’

Tom drukte het gaspedaal in, maar schakelde niet.

‘De transportwagen, Tom.’

Toen rukte Tom aan het stuur. Parallel aan het hekwerk versnelden ze terug de kraal in. Ze gingen steeds harder rijden en passeerden de vrachtwagen, waarvan de wielen verwoed ronddraaiden. De man met de warrige haardos dook ook weer op. Hoewel Tom aan het stuur trok, gingen ze te hard, waardoor hij van de motorkap op het dak van de pick-up stuiterde. Voor hen zagen ze het hekwerk weer. Het leek wel of Tom ging proberen erdoorheen te breken, maar omdat hij eerder had gezegd dat dat onmogelijk was, wist Wil dat dat niet ging gebeuren. Eén seconde later besefte hij echter dat het tóch ging gebeuren, waarop hij zijn ogen sloot.

De wereld kwam omhoog. Wil veranderde in een object, een willoos ding. De grond leek met hem mee te draaien en gaf hem toen onverwacht een klap, waarna alles stil werd.

Hij slikte. Hij knipperde. Die dingen kon hij tenminste doen. Toen hij zijn hoofd probeerde te bewegen, bleek dat er iets mis was met de zwaartekracht. Hij werd zijwaarts getrokken. Wrijven in zijn ogen lukte ook niet op de juiste plek. Deze situatie klopte van geen kant en hij wist niet zo goed waar hij moest beginnen.

‘Pistl,’ zei Tom, die het stuur vasthield. Waarschijnlijk had hij ook moeite met de zwaartekracht, want hij bevond zich boven Wils hoofd. Misschien bleef hij daarom het stuur wel vasthouden.

Lichtstralen streken over het dashboard. Dat was geen goed teken, herinnerde Wil zich. Hij frummelde aan zijn gordel, kreeg hem los en viel tegen het portier. Zijn raam was wit. Na een poosje kwam hij tot de conclusie dat het door de sneeuw kwam. De sneeuw op de grond. De pick-up was gekanteld. Voor de zekerheid probeerde hij het portier te openen, maar de grond gaf geen millimeter mee. ‘We moeten gaan.’

Tom hield het stuur helemaal niet vast, besefte hij nu. Het stuur was losgekomen van het dashboard en hield Tom op zijn plek.

‘Is alles goed met je? Wat moet ik doen?’

‘Pistl.’

Hij wurmde een voet op het dashboard en perste zich langs Tom om het bestuurdersportier te openen. Toen hij hiermee bezig was, raakte zijn schouder Toms gezicht en porde zijn knie in diens ribbenkast, waardoor Tom kreunde. Maar hij kon zijn armen uit de pick-up steken en wist zijn lichaam naar buiten te wrikken, de vrieskou in. Het transportvoertuig was bijna weer gekeerd. De zwaaiende lichten beschenen de grond.

‘Hé, Tom. Ik zal je eruit tillen.’

Tom schudde zijn hoofd.

‘Kom, je moet hieruit.’ Hij stond opeens in het licht en hij keek op. Tegen het schijnsel van de koplampen van het transportvoertuig stak een opkrabbelende gedaante af. Het was de man weer. Beide armen hingen slap omlaag en één been sleepte achter hem aan. Hij liep op het gat af dat ze in de omheining hadden gemaakt.

‘Die vent komt eraan.’

‘Pistl.’ Tom knikte naar de ruimte onder het dashboard. Wil zag de loop van het pistool. Niet pistl, begreep hij nu, maar pistool.

‘Ik ga niemand neerschieten. Laat me je eruit helpen.’

‘Pistool.’

De langharige man wist over het kapotte hekwerk te klimmen en begon door de sneeuw te waden. Dat zou al snel gemakkelijker voor hem worden, zag Wil, want drie meter verderop was er een mooi, glad pad ontstaan op de plek waar de pick-up was gekanteld en was gaan glijden. Omdat de sneeuw baadde in het schijnsel van de achterlichten van de pick-up, was hij daar rood.

‘Pak. Hem,’ beval Tom.

‘Nee!’

De langharige man was bij de laadbak van de pick-up aangekomen en begon erin te klimmen.

Wil hoorde zijn schoenen tegen de uitlaat schrapen. ‘Ik ga hem niet vermoorden!’

Een hand sloeg tegen de laadklep. Daarna verscheen het hoofd van de man.

‘Shit,’ zei Wil. Hij greep het pistool van het portier. Hij richtte het. ‘Stop! Klootzak!’

‘Sjieten,’ zei Tom.

Het lichaam van de man zakte aan de kant van de laadbak ineen. Hij zwaaide een been omhoog en Wil zag dat zijn spijkerbroek donker was van het bloed en dat er op vreemde plekken iets uit de spijkerstof stak. De man zwoegde verder. Toen zijn been van de wagen af gleed, probeerde hij het er weer op te zwaaien.

‘Stop godverdomme met klimmen!’

‘Veilig...heids...pal,’ kreunde Tom. ‘Knop. Aan. Zijkant.’

‘Ik ben een Australiër, ik weet echt wel hoe je een pistool moet gebruiken!’ Hij hield het wapen nog maar met één hand vast en maakte met de andere een vuist om de bloedcirculatie op gang te brengen. ‘Stóppen, eikel!’

De man kwam omhoog en balanceerde onhandig op één been. Zijn gezicht zat onder het aangekoekte vuil en bloed. Hij zag er geconcentreerd en doelgericht uit en leek niet bezorgd over het feit dat Wil een pistool op hem richtte. Aan de andere kant van de laadbak begon hij te kruipen.

‘Godver,’ zei Wil en hij haalde de trekker over. Het pistool knalde. De man viel van de pick-up op de grond. Zonder na te denken liet Wil het wapen vallen. ‘Godverdegodver!’

‘Goed,’ zei Tom.

De motor van het transportvoertuig brulde. De uitlaatpijpen sisten en de wielen begonnen te draaien.

‘Help me nu, alsjeblieft,’ zei Tom.

Wil reikte omlaag en greep Toms pols vast. Toen hij Tom eenmaal uit de cabine had gesjord, was de veetransportwagen al vlakbij. Ze sprongen in de diepe, beschaduwde sneeuw. De transportwagen schoot naar voren uit de schaduw van de pick-up en wierp zelf ook een lange, dunne schaduw voor zich uit, die aan de randen steeds scherper werd en toen met iets kwetsbaarders samensmolt. De grond schudde. Er klonk gepiep van metaal en Wil dacht: hij is al door de omheining, hij is maar tien meter bij ons vandaan. En hoewel hij zich niet hoefde om te draaien om dit te bevestigen, deed hij het toch. De transportwagen stuiterde op de pick-up af en duwde hem opzij. Omdat de wagen zo’n enorm gevaarte was, leek het opeens een stom idee om het op een lopen te zetten. Wat hij ook deed, hij zou verpletterd worden.

Op dat moment greep Tom hem bij zijn oor. Het transportvoertuig kwam bij de diepe sneeuw en spoot een golf ervan de lucht in. Wil had geen rekening gehouden met de sneeuw, die een remmende werking had. Hij besefte dat hij het kon overleven, of het tenminste had kunnen overleven als hij dat tien seconden eerder had bedacht. De wielen produceerden sneeuwfonteinen terwijl het voertuig naar hem toe ploegde. Het ging steeds langzamer en stopte toen. Tevergeefs draaiden de wielen rond in de sneeuw. Wil stak een hand uit om de wildvanger aan te raken.

Tom klom op de grille en richtte zijn pistool.

Wil zag nu dat het voertuig door een vrouw werd bestuurd. Ze was begin veertig, droeg een bril en zag eruit als een boekenliefhebber. Niet het soort persoon van wie je zou verwachten dat ze iemand met een veetransportwagen zou proberen te vermoorden. Toen ze Tom aankeek, drukte haar gezicht milde vastberadenheid uit voor ze het pistool greep dat op het dashboard lag.

Tom vuurde dwars door de voorruit.

Wil keek weg. In het licht zagen de sneeuwvlokken eruit als diamanten. Talloze minuscule diamantjes.

Tom liet zich naast hem vallen. ‘Rennen.’

Hij ploeterde door de sneeuw. Ze spraken niet. Buiten het door de koplampen van de transportwagen beschenen terrein stond je tot je middel in de sneeuw. Wils adem produceerde witte wolkjes. Uiteindelijk zei hij: ‘Ik kan niet verder.’

Tom keek hem aan. Er was iets verschrikkelijk mis met diens gezicht. Tom keek naar de kraal, waarna hij abrupt ging zitten. Hij begon patronen uit zijn zakken op te diepen en laadde het pistool.

Hijgend zat Wil naast hem. De veetransportwagen stond hooguit vijfhonderd meter verderop. De koplampen schenen nog fel. Hij kon het gat in de voorruit zien. ‘Was dat Woolf?’

Tom keek hem aan. ‘Wat?’

‘Die vrouw?’

‘Nee,’ antwoordde Tom.

‘O.’

‘Als dat Woolf was geweest, zou ik van blijdschap in tranen zijn uitgebarsten.’

‘O.’

‘Wat er in je woonplaats is gebeurd? In Broken Hill? Dat heeft Woolf gedaan. Het had helemaal niets met gifstoffen te maken, het kwam door Woolf. Als zij nu dood was geweest, had ik de horlepiep gedanst.’

‘Ik snap het,’ zei Wil.

‘Het was Woolf niet,’ zei Tom. ‘Niet Woolf.’

Een poosje zaten ze daar in stilte. Het enige wat bewoog was de wind. ‘Kende je die vrouw in de transportwagen?’

‘Ja.’

‘Waarom probeerde ze ons te vermoorden?’

Tom gaf geen antwoord.

Wil huiverde in zijn T-shirt. ‘Ik heb het koud.’

Plotseling liet Tom het pistool vallen en gaf hij Wil een mep. Jammerend viel Wil achterover. Tom greep hem bij zijn T-shirt, trok hem omhoog en gooide hem in de sneeuw, trok hem weer omhoog, en duwde hem nogmaals in de sneeuw.

‘Wat...’ Wil hapte naar adem.

Toen greep Tom een handvol sneeuw en propte het in Wils mond. ‘Heb je het koud?’ vroeg Tom. ‘Heb je het koud?’ Hij liet Wil los.

Toen Wil weer rechtop zat, zat Tom al op zijn oude plek naar de transportwagen te staren. Wil veegde de sneeuw van zijn gezicht. ‘Het spijt me.’

‘Ik verwacht meer van je dan dit,’ zei Tom. ‘Je moet het waard zijn.’

Wil vouwde zijn handen onder zijn oksels en keek naar de lucht.

‘Maar tot nu toe ben je geen knip voor de neus waard.’

‘Wacht eens even, ik heb er niet om gevraagd ontvoerd te worden.’

‘Geréd, bedoel je.’

‘Ik heb er niet om gevraagd gered te worden.’

‘Ga dan maar.’

‘Ik zeg niet dat ik wég wil.’

‘Ga maar. Dan zullen we eens zien hoe lang je het volhoudt.’

‘Dat zeg ik niet.’

‘Wat ben jij een waardeloze lul,’ zei Tom.

‘Ik heb toevallig wel een man neergeschoten. Niet dat ik mijn bijdrage wil aandikken, maar ik heb verdomme wel iemand neergeschoten.’

Tom zuchtte.

‘En ik heb je uit de pick-up gehaald.’ Een diepe, verdovende kou nam bezit van zijn lichaam. Om zijn kaakspieren iets te doen te geven, opende hij zijn mond. ‘Jij weigerde over die mensen heen te rijden.’

Tom keek naar hem.

‘We hadden kunnen ontsnappen. Je hoefde alleen maar over ze heen te rijden.’

‘Ja,’ zei Tom.

‘Waarom deed je dat dan niet?’

Tom gaf geen antwoord.

‘Je hebt wel die vrouw doodgeschoten.’

‘Brontë.’

‘Wat?’

‘Ze heette Brontë.’

‘Net als... Charlotte Brontë? Een dichter? Ik dacht dat zíj dichters waren?’

Tom reageerde niet.

‘Oké, ik snap het al,’ zei Wil. ‘Die vent noemde jou Eliot. Jij bent toch Tom Eliot? T.S. Eliot. Je bent een dichter.’

Zuchtend antwoordde Tom: ‘Dat was ik.’

‘Je wás een dichter? Wat ben je nu dan?’

‘Dat weet ik ook niet precies,’ zei Tom. ‘Waarschijnlijk een ex-dichter.’

‘Waarom zijn je vrienden slecht geworden?’

‘Ze zijn gebroken.’

‘Wat betekent dat?’

‘Dat Woolf haar macht heeft laten gelden.’

‘Wat heeft dat...’

‘Het betekent dat ze beschikt over veel overtuigingskracht.’

‘Overtuigingskracht? Ze beschikt over veel overtuigingskracht?’

‘Ik zei je toch al dat dichters heel goed zijn met woorden.’ Tom ging staan. Er viel sneeuw van zijn jas. ‘Het is tijd om te gaan.’

‘Vertel je me nu dat Woolf hen ervan heeft overtuigd dat ze ons moesten vermoorden? Zo van: “Hé, waarom lok je je vriend Tom Eliot niet naar een kraal zodat je hem met je veetransportwagen kunt overrijden,” waarna ze dat nog deden ook? Simpelweg omdat ze over overtúígingskracht beschikt?’

‘Ik zei dat ze over véél overtuigingskracht beschikt. Sta op.’

Aan alle kanten was alleen maar sneeuw te zien. ‘Waar gaan we heen?’

‘Ik kreeg opeens een ingeving. Misschien is het vliegtuig inderdaad hier,’ zei Tom.

Ze strompelden door het duister tot Wils lichaam gevoelloos was. Zijn zenuwen trokken zich diep binnen in hem terug, waar het nog warm was. Zijn neus was een verre herinnering. Het was niet alleen de eerste keer dat hij het zo koud had, hij kon zelfs niet begrijpen dat het mogelijk was deze mate van extreme kou te ervaren. Hij begon te hopen dat dichters hen zouden vinden, want dat zou in elk geval betekenen dat ze weer warm zouden worden, ongeacht wat er verder zou gebeuren. Hij struikelde.

‘Aha!’ zei Tom. ‘Een landingsbaan.’

Wil kon hem niet eens zien.

‘Laten we het in... deze richting proberen.’

Even later begonnen de sterren te verdwijnen. Er klonken geluiden. Tom pakte hem bij zijn arm en hij vond treden. Bovenaan was de lucht anders. Warmer. Lieve God, warmer.

‘Ga zitten,’ zei Tom. ‘En verroer je niet.’

Hij liet zich op de vloer zakken, sloeg zijn armen om zijn benen en drukte zijn gezicht tegen zijn armen. Tom was ergens in het voorste gedeelte aan het rondstommelen en schakelaars aan het overhalen. Na een poosje voelde het weer of Wil leefde. Hij hief zijn hoofd op. Er kwam een gele gloed uit de ruimte waarvan hij aannam dat het de cockpit was. Hij masseerde zijn voeten. Konden die zo snel bevriezen? Het voelde namelijk of ze bevroren waren. Om zijn voeten te redden, besloot hij rond te gaan lopen.

De cockpit puilde uit van de apparatuur. Eén stoel werd omringd door donkere schermen. Tom had zich hierin vastgegespt.

‘Kun je hiermee vliegen?’ vroeg Wil.

‘Zo moeilijk is dat niet.’

‘Maar het is aardedonker buiten, je kunt niet eens zien waar je heen gaat.’

‘Ik ga ervan uit dat de neus op dit moment in de juiste richting staat,’ zei Tom. ‘Dan hoef ik alleen maar rechtuit te rijden.’

‘Eh,’ zei Wil.

Tom veegde met zijn duim over een wijzer en belandde bij een afgesleten zwarte knop. ‘Ik denk dat we er klaar voor zijn.’

‘Dat dénk je?’

‘Het is alweer een poosje geleden dat ik gevlogen heb.’

‘Je zei dat het niet moeilijk was.’

‘Dat is het ook niet, maar fouten worden duurbetaald.’

‘Misschien moeten we er nog even over nadenken.’

Tom wachtte. Eerst dacht Wil dat Tom inderdaad nadacht, maar toen besefte hij dat Tom ergens naar keek. Wil volgde zijn blik. De nachtelijke hemel zag er vredig uit. Toen bleek echter een van de sterren te bewegen.

‘Wat is dat?’ vroeg hij, maar hij wist het al. ‘Een helikopter.’

‘Ja. Ga zitten.’ Hij drukte op de knop. Er klikte iets. ‘Hm.’

‘Is dat geluid normaal?’

Tom gaf geen antwoord, maar het was duidelijk dat dat niet het geval was.

‘Hebben ze het vliegtuig gesaboteerd? Denk je dat ze...’

‘Stil!’ In zichzelf mompelend bestudeerde Tom de schakelaars. Vóór hen werd de ster alsmaar groter. De grond eronder begon te twinkelen. Een zoeklicht gleed over de sneeuw.

‘Hij komt dichterbij.’

‘Eruit!’

‘Ik zeg alleen maar...’

‘Uit de cockpit!’

Op de tast bereikte hij in het donker de stoelen. Hij liet zich er in een vallen en greep op de tast de gordel. Even gebeurde er niets. Hij wierp een blik achter zich, waar hij wat vormen zag. Er leek iets in de stoelen te liggen. Omdat hij toch niet langer stil kon blijven zitten, stond hij op en liep erop af. Op één stoel lag een metalen koffer zachtjes in het duister te glanzen. Met zijn handen voelde hij eraan tot hij de sloten vond.

Bij gebrek aan zicht, verkende hij het oppervlak met zijn vingers. Er tinkelde iets. Hij voelde stof. Toen trof hij iets buisvormigs aan, waaraan hij tevergeefs probeerde te trekken. Hij pakte de koffer van de stoel en nam hem mee naar voren. Zodra hij genoeg licht had om iets te zien, bestudeerde hij de inhoud. Niet alles kwam hem bekend voor. Wel de injectiespuiten en de boortjes. Middenin lag een scalpel, het mesje gehuld in plastic.

Toen hij de cockpit binnenkwam, lag Tom op zijn rug tot aan zijn ellebogen onder het instrumentenpaneel. Wil stak de scalpel uit. ‘Wat is dit?’

‘Niet nu, Wil.’

‘Kijk er eens naar.’

Toms hoofd verscheen. Zijn uitdrukking veranderde niet. Vervolgens verdween hij weer onder het paneel.

‘Wat was je van plan met me te gaan doen?’ Hij moest zijn stem verheffen om het steeds harder wordende gedreun van de helikopter te overstemmen. ‘Die vent zei eerder dat je een kijkje in mijn hoofd wilde nemen. Dat waren zijn woorden. Een kijkje in mijn hoofd nemen. En ik begin me nu af te vragen of dat wel alleen figuurlijk bedoeld was.’

‘Lazer op, verdomme.’

‘Was je soms van plan me te vermóórden?’

‘Ik ga je nú vermoorden als je niet maakt dat je wegkomt.’

Met vooruitgestoken scalpel kwam Wil naar voren. Hij was niet van plan Tom neer te steken, maar hij wilde wel serieus genomen worden. Op dat moment schoot Toms hand echter uit. Hij greep Wils pols vast en trok hem de scalpel uit de hand. Vervolgens gooide hij het snijgereedschap naar achteren het vliegtuig in, schonk hij Wil een minachtende blik en hij ging weer op de plek van de piloot zitten.

Wil zei: ‘Je bent me nog een antwoord schuldig.’

‘We hadden gedaan wat nodig was.’ Tom zette een rijtje schakelaars om. ‘Als we het woord dat Broken Hill heeft vernietigd te pakken konden krijgen zonder dat we daarvoor je hoofd moesten openmaken, zou dat te gek zijn geweest. Dan zouden we daarvoor hebben gekozen. Zo niet, dan was het de andere methode geworden. Het is in elk geval beter dan wat de andere partij voor je in petto heeft.’

‘Het klinkt verdomme anders helemaal niet beter.’

‘Ik ken Woolf,’ zei Tom. ‘Ik ken haar sinds ze een zestienjarig meisje was. Geloof me maar, dit is beter. En nu zitten.’

Het licht in de voorruit was oogverblindend. Wil hield een arm voor zijn ogen. Het zoeklicht bescheen het vliegtuig. In de lichtstraal leek de startbaan wel van zwart glas. Het dreunende geluid boven Wils hoofd klonk als onweer.

‘Fijn, nu kan ik eindelijk iets zien.’ Tom drukte met zijn duim op de zwarte knop. De motoren gierden. Met een laag gejammer kwam alles in beweging. Boven Wils hoofd klonk het klap klap klap. Het vliegtuig begon naar voren te rollen.

‘Ze schieten op ons. Schieten ze echt op ons?’

‘Ja.’

Ze hobbelden naar voren, sneller en sneller. ‘Je bent toch niet vergeten dat er een helikopter boven ons vliegt?’

‘Nee.’

‘Maar hoe ontsnappen we daar dan aan? Als we al de lucht in komen?’ De voorwaartse kracht van het vliegtuig maakte het hem moeilijk. Hij greep de rug van Toms stoel vast. Hij zou er vast spijt van krijgen dat hij niet was gaan zitten, maar hij weigerde naar achteren te gaan. ‘Hoe kunnen we in gódsnaam aan die helikopter ontsnappen, Tom?’

‘Vliegtuigen zijn sneller dan helikopters.’ Tom trok aan de stuurknuppel en ze stegen op.

ZELFMOORDSEKTE EIST ZES LEVENS

.

MONTANA: Dinsdag heeft de politie op een afgelegen ranch buiten Missoula de lichamen van zes mensen aangetroffen. Het lijken slachtoffers van een zelfmoordpact te zijn.

Onder de doden bevinden zich ook Colm McCormack (46), de eigenaar van de ranch en een plaatselijk bekende veehouder, en Maureen McCormack (44), zijn echtgenote. Afgelopen november stelde Colm McCormack zich tevergeefs kandidaat voor de plaatselijke gemeenteraad.

Verdere gegevens zijn niet beschikbaar.

.

6

Het gerucht ging dat Kerry had gewonnen in New Hampshire. Hij zou de presidentskandidaat van de Democraten zijn. ‘Daar heb je het,’ zei Sashona, die met de eindjes van haar met kralen versierde dreadlocks speelde. ‘Nog vier jaar onder Bush.’

Emily zat op de achterste rij. Aan dergelijke gesprekken nam ze nooit deel. Ze was nogal een einzelgänger.

‘Waarom zouden we voorstander van Bush moeten zijn?’ vroeg een jongen. ‘Kerry is meer pro-media, dat is beter voor ons.’

Omdat Bush polariseert, dacht Emily.

‘Omdat Bush polariseert,’ zei Sashona.

Ze had zestien lessen per week. In de resterende tijd werd ze geacht te studeren en te oefenen, maar niet op haar medeleerlingen. Dat was een regel. Op haar eerste dag had ze, staand in haar uniform dat nog rook naar de plastic verpakking, in Charlottes kamer een preek moeten aanhoren. Er waren tal van regels en Charlotte nam ze geduldig en grondig een voor een met Emily door, alsof ze achterlijk was. Eerst verdacht Emily Charlotte er daardoor van dat ze een wrok tegen haar koesterde, maar toen de preek alsmaar voortduurde, besefte ze dat Charlotte oprecht dacht dat ze zo dom was.

‘Dit is een onwrikbare regel van de school,’ zei Charlotte. ‘Sterker nog, van de hele organisatie. Als je die niet respecteert, bestaan daar geen excuses voor. Geen tweede kansen. Is dat duidelijk?’

‘Heel duidelijk,’ zei Emily.

Al wist ze op dat moment nog niet wat ‘oefenen’ inhield. Het duurde maanden voor ze dat doorhad. Ze dacht dat ze haar zouden leren haar overtuigingskracht aan te wenden, in plaats daarvan kreeg ze les in filosofie, psychologie, sociologie en taalgeschiedenis. In San Francisco had Lee haar verteld dat deze school anders was dan andere, omdat je hier dingen leerde die wel interessant en nuttig waren, maar dat bleek een grapje te zijn. Grammatica was helemaal niet interessant en het was ook niet nuttig te weten waar woorden vandaan kwamen. Bovendien legde niemand iets uit. Er was geen overzicht. Geen routebeschrijving. De klassen bestonden uit acht tot twaalf leerlingen in allerlei leeftijdscategorieën die stuk voor stuk meer wisten dan Emily, waardoor geen van hen de voor de hand liggende vragen stelde. Ze zat tot ’s avonds laat met haar neus in de leerboeken om te ontdekken waarom dit nou allemaal zo belangrijk was.

Ze maakte kennis met Maslows behoeftepiramide; de volgorde waarin mensen hun verschillende behoeften optimaal bevredigden (eten, veiligheid, liefde, erkenning, zelfontplooiing). Ze leerde dat het beheersen van het verlangen naar kennis ‘informationele sociale invloed’ werd genoemd, terwijl de beheersing van het verlangen om aardig gevonden te worden ‘normatieve sociale invloed’ heette. Ze leerde dat je door een combinatie van een gering aantal goedgekozen vragen en observatie de persoonlijkheid van mensen kon indelen in 228 psychografische categorieën. Dat werd segmentatie genoemd.

‘Ik dacht dat we veel coolere dingen zouden leren,’ klaagde ze tegen Eliot. Hij gaf parttime een paar vakken voor gevorderden die zij niet volgde. Omdat hij de enige was met wie ze kon praten, begaf ze zich zodra ze zijn auto voor school geparkeerd zag staan altijd naar zijn kamer. ‘Ik dacht dat we een soort tovenarij zouden leren.’

Eliot was druk bezig met papierwerk. Maar aangezien het in feite door hem kwam dat ze hier was, was hij haar de nodige begeleiding schuldig. ‘Sorry, op jouw niveau studeer je alleen nog uit boeken.’

‘Wanneer wordt het tovenarij?’

‘Zodra je door de boeken heen bent,’ antwoordde Eliot.

Aan het eind van het jaar wist ze wat de bedoeling was. Omdat ze druk studeerde op Plato, neurolinguïstiek en de politieke wortels van de Russische Revolutie, leerde ze weliswaar nog niet hoe ze moest overtuigen, maar begon ze wel de verbanden tussen die onderwerpen te zien. Op een dag kreeg ze de opdracht de hersens van een mens te ontleden. Toen ze door haar veiligheidsbril naar de frontale kwab tuurde en de scalpel door het vlees liet glijden, waardoor ze besluitvorming scheidde van de motorische functies en het geheugen van de beloningscentra, dacht ze: hallo daar. Omdat ze nu wist wat het weefsel deed.

Ze voetbalde. Je moest een sport kiezen, voetbal, basketbal of waterpolo en omdat ze klein was en een bloedhekel had aan badpakken, werd het dus voetbal. Op woensdagmiddagen stond ze met haar scheenbeschermers en haar paarse kniekousen, haar haren in een paardenstaart en een geel T-shirt dat bol stond van de wind naast de andere meisjes, waarna ze op een veld achter een bal aan rende. Omdat de meisjes van allerlei leeftijden waren, kwam het er vooral op aan de bal naar de oudste te schoppen en bemoedigende dingen te roepen. Een uitzondering hierop vormde Sashona, die weliswaar even jong was als Emily, maar toch al zo sterk als een os, en ook nog eens sierlijk, en in het bezit van schouders als stormrammen. Hoewel voetbal geen contactsport was, kwam je geheid op je kont terecht als je in aanraking kwam met Sashona’s schouders. Na een doelpunt stak ze zonder te glimlachen haar vuist in de lucht, alsof ze tevreden was, maar niet verrast. Hoewel Emily voetbal maar zozo vond, was ze hier toch van onder de indruk. Ze zou graag ergens net zo goed in zijn als Sashona in voetbal was.

’s Avonds zat ze met stapels boeken op haar bureau naast het raam van haar kloostercel. Als ze studeerde, stak ze haar haren op en slingerde ze haar schooldas naar achteren. Het lezen zelf vond ze niet zo leuk, maar het was interessant te zien dat de boeken aanwijzingen bevatten. Elk boek was als een stukje van een puzzel. En zelfs als de stukjes niet in elkaar pasten, kreeg ze toch meer informatie over het uiteindelijke plaatje.

Op een dag ontdekte ze een geheime bibliotheek toen ze een gang aan het verkennen was waarvan ze altijd had gedacht dat hij nergens heen leidde. Eigenlijk had ze geen idee of de ruimte geheim was, maar er hing geen bordje bij de deur en ze zag er nooit iemand. Ze was heel klein en de boekenplanken liepen zo hoog door dat ze een ladder nodig had om bij de bovenste te kunnen. Bovenin waren de boeken heel oud. De eerste keer dat ze een boek opensloeg, viel het in haar handen uit elkaar. Daarna werd ze voorzichtiger. Ze bedacht dat ze hier misschien wel niet mocht zijn, maar in Charlottes uitvoerige lijst met regels was dit niet aan de orde gekomen, en de oude boeken bleken dermate interessant te zijn, dat ze bleef.

Eén plank was gereserveerd voor rampenverhalen. Waarschijnlijk was er een of ander classificatiesysteem, maar daar was ze nog niet uit. Wat deze boeken allemaal gemeen hadden, was dat er veel mensen in doodgingen. Ze speelden zich af op verschillende plaatsen, in Sumer en Mexico en landen waar ze nog nooit van had gehoord. Hoewel de details konden verschillen, was de verhaallijn steeds hetzelfde. Een groep personen, die soms tovenaars of demonen werden genoemd, maar die soms ook gewone mensen waren, heerste over een koninkrijk of een land of iets dergelijks. In vier van de boeken gingen ze een indrukwekkend bouwwerk neerzetten, zoals een gietijzeren bouwsel met veel glas of de grootste piramide ter wereld. Vervolgens gebeurde er iets ergs, waardoor mensen stierven en iedereen een andere taal ging spreken. Hoewel dit verhaal haar vaag bekend voorkwam, kon Emily het pas plaatsen toen ze op een boek stuitte waarin het indrukwekkende bouwwerk een toren in de stad Babel was.

Ze dacht iets te horen en ze verstarde, maar het klonk ver weg. Plotseling zag ze zichzelf zoals ze daar op de vloer van de bibliotheek zat, gekleed in een jasje en plooirok en met marineblauwe linten in haar haren en haar neus in de oude boeken. Voor ze hier kwam, had ze wel eens zulke meisjes gezien – meisjes met linten in hun haar die van boeken hielden – en dan leek het of ze afkomstig waren van een andere planeet. Ze had altijd gedacht dat er een muur tussen hen in stond. Toch zat ze hier nu, aan de andere kant van die muur, zonder te weten hoe ze dat voor elkaar had gekregen. Ze voelde zich niet anders, ze was alleen op een andere plek.

In de eetzaal werden zalige chocolademilkshakes geserveerd. Emily had de gewoonte ontwikkeld om er na macro-economie een te halen, die ze dan op een zonnig plekje op het gras aan de zijkant van het gebouw tijdens het lezen opdronk. Het was gewoon komisch hoe groot de beker was. Als ze hem had leeggedronken, was ze altijd een beetje misselijk. Toch bleef ze maar milkshakes halen.

Op een dag liep ze langs een jongen met een laptop die aan een van de tafels buiten zat. Ze had hem wel vaker gezien, maar omdat hij ouder was, hadden ze nooit samen les. Hij was meer gevorderd. Ze wierp een blik op hem, en toen nog een, omdat hij er zo leuk uitzag.

De volgende dag zat hij er weer, en deze keer keek hij op toen ze langsliep. Zijn blik ging naar haar enorme milkshake. Ze liep door naar haar zonnige plekje, maar ze kon zich niet op haar boek concentreren.

De dag erna zag hij haar aankomen, rekte zich uit en duwde het haar uit zijn ogen. ‘Heb jij even dorst!’

Ze glimlachte, omdat ze zelf ook al had overwogen iets te zeggen, en dat iets was: ‘Heb ik even dorst!’

‘Ja, dat heb ik zeker,’ zei ze, waarna ze verder liep.

Op woensdag kocht ze een extra milkshake en zette hem op zijn tafel.

Zijn zachtgrijze ogen stonden verrast.

‘Volgens mij heb jij ook dorst.’ Tevreden met zichzelf liep ze door.

Op donderdag bracht ze niets voor hem mee. Daar had ze over nagedacht. Ze zou alleen maar langs hem lopen. Een vreselijk ogenblik lang dacht ze dat hij niets zou zeggen. Misschien tuurde hij wel zo geconcentreerd naar zijn computerscherm dat hij haar niet had gezien. Moest ze nog een keer langslopen, of was dat te gênant?

‘Hé, wacht even,’ zei hij.

Ze bleef stilstaan.

‘Bedankt voor de milkshake van gisteren.’

‘Geen dank.’

Ze bleef glimlachend staan, in de hoop dat hij nog meer ging zeggen.

‘Ik ben nooit zo’n fan van milkshakes geweest, maar deze was lekker.’

‘Ze zijn beter dan lekker,’ zei ze. ‘Ik ben eraan verslaafd.’ Ze zoog aan haar rietje.

Hij leunde achterover. ‘Wil je hier zitten?’

‘Ik moet nog heel veel lezen, maar bedankt. Misschien een andere keer.’ Ze liep weg. Jammer genoeg probeerde hij haar niet tegen te houden, en later kwam hij ook niet naar haar toe. Maar dat was prima. Dit was een langetermijnspel, en een stout spel bovendien. Ze was namelijk aan het oefenen; ze probeerde een andere leerling te overtuigen. Maar het stelde weinig voor, ze kon er niet door in de problemen raken. Als je goed oplette, zag je steeds dat mensen elkaar aan het overtuigen waren. Iedereen deed het continu.

De volgende dag was ze zonder milkshake op weg naar haar zonnige plekje. Haar hart bonsde, want als hij haar zo zag en toch niet reageerde, zou ze er meelijwekkend uitzien. Maar toen ze de hoek om liep, zag ze dat zijn laptop dichtgeklapt was en dat er twee milkshakes op tafel stonden. Glimlachend gebaarde hij haar dat ze moest gaan zitten, wat ze deed.

Hij heette Jeremy Lattern. Vroeger wilde hij dierenverzorger worden. Zijn ouders woonden in een piepklein huisje in Brooklyn, maar zijn moeder ving dieren op: konijnen, muizen, eenden, honden en twee kippen. Een van de kippen was gek. Het dier rende alsmaar in het rond, waarbij het geluiden maakte alsof het verdronk. Zijn ouders wilden de kip wegdoen, maar Jeremy had om genade gesmeekt. Hij dacht dat hij het beest wel beter kon maken. Hij fantaseerde dat de kip zijn vriend zou worden en dat de mensen zouden zeggen: ‘Jeremy is de enige die bij die kip in de buurt mag komen.’ Maar zo ging het niet. Op een dag viel de kip hem aan en pikte hem in zijn gezicht, waarna zijn vader het dier de nek omdraaide. Zo had hij het kleine litteken bij zijn linkeroog gekregen en was hem de lust vergaan om zoölogie te gaan studeren.

Emily vertelde hem op haar beurt dat haar familie uit Canada kwam en dat ze haar hele jeugd ijshockey had gespeeld. Ze beschreef hoe haar vader haar op zesjarige leeftijd meenam naar een wedstrijd en dat ze de kwade menigte doodeng vond. Er was sprake van een incident, de spelers waren aan het knokken, maar toen ze bescherming zocht bij haar vader, zag zijn gezicht er net zo bloeddorstig uit als dat van de vechtende spelers. Op weg naar huis vroeg hij of ze het leuk had gehad, en hoewel ze ja zei, werd ze in het vervolg al misselijk als ze de sport op televisie zag.

Het was natuurlijk allemaal verzonnen. Je kon een leerling helemaal niets over jezelf vertellen wat waar was. Ook al was dat geen echte regel, iedereen wist dat het zo was. Ze zat nu in haar tweede jaar en leerde dat mensen, afhankelijk van hoe hun hersens functioneerden, verdeeld konden worden in 228 afzonderlijke psychografische groepen.

In segment 107 vielen bijvoorbeeld de persoonlijkheden die geleid werden door intuïtie en angst. Hun beslissingen waren volledig gebaseerd op het vermijden van de ergst denkbare gevolgen. Ze vonden primaire kleuren geruststellend en als ze voor een willekeurig getal moesten kiezen, dan kozen ze voor een klein getal, omdat dat minder kwetsbaar voelde.

Als je iemand kende die een 107 was, dan wist je hoe je die persoon kon overtuigen, of in elk geval welke overtuigingstechnieken waarschijnlijk zouden werken. Eigenlijk verschilde dit niet zo heel veel van wat Emily altijd al had gedaan, zonder daar veel gedachten aan vuil te maken. Instinctief besefte je wat een doelwit wenste of als beangstigend ervoer en vervolgens gebruikte je dat om hem of haar aan je te onderwerpen. De handelingen waren dus hetzelfde, maar hier kreeg je er meer theorie over. En dat was dus de reden waarom je niet over jezelf moest praten, en waarom de oudere leerlingen zo afstandelijk en ondoorgrondelijk waren; omdat ze niet wilden laten zien wie ze waren. Om te voorkomen dat je overtuigd kon worden, moest je je persoonlijkheid verbergen. Daar was ze waarschijnlijk niet zo goed in. Iemand als Jeremy Lattern kreeg vermoedelijk onwillekeurig een hele reeks aanwijzingen zodra ze iets zei, haar haren liet knippen of een trui uitkoos. De reden waarom het verboden was te oefenen op school, was waarschijnlijk omdat het soms toch gebeurde.

‘Vertel eens wat ze jullie leren,’ zei ze. ‘Geef me een voorproefje.’

Ze kochten in een winkel slush puppies. Tegenwoordig namen ze geen milkshakes meer. Het voordeel van slush puppies was dat je ze alleen buiten het schoolterrein kon krijgen. Bij goed weer liepen ze elke dinsdag en vrijdag een kilometer naar de dichtstbijzijnde 7-Eleven. Ze vond het leuk om naast Jeremy Lattern te lopen; de mensen in de auto’s die langs hen zoefden dachten vast dat ze zijn vriendin was.

‘Je communiceert erg direct,’ zei hij. ‘Je vraagt niets, je geeft opdrachten. Dat is een nuttige eigenschap.’

‘Leg me dan nu uit waarom ik Latijn moet leren.’

‘Dat kan ik niet.’

‘Hou jij je altijd aan de regels?’

‘Ja.’

‘Bah,’ zei ze op verslagen toon.

‘De regels zijn belangrijk. Wat ze ons leren is namelijk gevaarlijk.’

‘Wat ze jóú leren is gevaarlijk. Míj leren ze Latijn. Luister, vriend, ik vraag je niet om me staatsgeheimen te vertellen. Vertel me gewoon íéts. Eén dingetje maar.’

Bij wijze van antwoord deed hij het deksel op zijn slush puppie en stak het rietje erdoor.

‘Bah,’ zei ze weer.

Ze liepen naar de kassa en gingen achter een tiener staan die benzine afrekende. De man achter de toonbank was kalend, in de vijftig en van Pakistaanse afkomst of iets wat daarop leek. Zachtjes stootte ze Jeremy aan. ‘Tot welk segment behoort die man?’ Hij gaf geen antwoord. ‘Ik denk 118. Heb ik gelijk? Kom op, ik ben bezig met segmentatie, deze vraag mag je wel beantwoorden.’

‘Misschien 170.’

Dat segment was niet bij haar opgekomen, maar ze begreep meteen waarom hij dat voorstelde. ‘Dat was toch niet zo moeilijk? En wat gaan we nu doen? Nu we weten dat hij een 170 is?’

‘We gaan voor onze slush puppies betalen,’ zei Jeremy.

Soms kwam ze naar Jeremy’s kamer. Op een keer stopte ze kauwgom in zijn slot en keerde ze terug toen hij les had. Ze liep naar zijn boekenplank en pakte drie boeken waarop ze al eerder haar oog had laten vallen. Ze zat op zijn bed en ging volledig op in Sociografische methoden toen de deur geopend werd.

Daar stond Jeremy, met zijn hand op de deurknop. Dat was de eerste keer dat hij kwaad op haar werd. ‘Geef terug.’

‘Nee.’ Ze ging erop zitten.

‘Weet je wat ze gaan doen als...’ Hij probeerde haar het boek af te pakken, maar ze werkte niet mee, waardoor hij boven op haar belandde. Hier had ze min of meer op aangestuurd. Zijn adem streek over haar gezicht. Ze liet het leerboek los, waarna het met een bons op de vloer belandde. Hij hief een hand op en liet hem even in de lucht hangen voor hij hem op haar borst neerlegde. Ze haalde diep adem. Hij haalde zijn hand weg.

‘Ga door,’ zei ze.

‘Dat kan ik niet.’

‘Dat kun je best.’

Hij rolde van haar af. ‘Het mag niet.’

‘Kom nou toch,’ zei ze.

‘We mogen niet samen zijn.’ Dat was inderdaad een regel. Verbroedering noemden ze het. ‘Het is gevaarlijk.’

‘Voor wie?’

‘Voor ons allebei.’

Ze staarde hem aan.

‘Het spijt me,’ zei hij.

Ze schoof naar hem toe en raakte zijn witte overhemd aan. Ze had flink wat tijd doorgebracht met fantaseren dat ze het bij hem uittrok. ‘Ik zal het tegen niemand zeggen.’ Door de stof heen streelde ze zijn borst.

Toen hield hij haar hand tegen. ‘Het spijt me,’ zei hij.

‘Waarom is verbroedering eigenlijk verboden?’ vroeg ze Eliot achteloos. Ze kuierde rond in zijn kamer en raakte zijn boeken aan. Eliot keek op van zijn papieren. Vroeger stelde Emily directe vragen als: waarom mogen we geen seks hebben? Gewoon om Eliot voor één keer verrast of geschokt te zien, of om überhaupt gevoelens bij hem te zien, om aan te tonen dat hij ook maar een mens was. Maar later durfde ze dat niet meer.

‘Het is niet toegestaan dat leerlingen een relatie met elkaar aangaan.’

‘Dat weet ik, maar ik vraag waaróm.’

‘Je weet waarom.’

Ze zuchtte. ‘Omdat je gemakkelijker te overtuigen bent als iemand je goed heeft leren kennen. Maar dat is een vreselijk kille redenering, Eliot.’ Ze liep naar het raam. Buiten zag ze een spreeuw over het leistenen dak hippen. ‘Zo kun je toch niet leven.’

Hij gaf geen antwoord.

‘Zeg je nu dat ik voor de rest van mijn leven geen relatie mag hebben met iemand uit de organisatie?’

‘Dat klopt.’

‘Besef je wel hoe saai dat is?’

Eliot reageerde niet.

‘En hoe zit het dan met... je weet wel, puur fysieke relaties?’

‘Precies hetzelfde.’

‘Maar dat is totaal anders. Relaties, oké, dat begrijp ik nog. Maar als het alleen om seks gaat?’

‘“Alleen seks” bestaat niet. Ze noemen het niet voor niets intimiteit.’

‘Maar dat is maar één omschrijving,’ protesteerde ze. ‘Dat is toeval.’

‘“De mens, Adam, had gemeenschap met Eva, zijn vrouw, en zij werd zwanger en bracht Kaïn ter wereld.” Let op het woord “gemeenschap”.’

‘Maar dat gaat over iets van drieduizend jaar geleden. Nu haal je de Bijbel erbij.’

‘Precies. Het is een bekend concept.’

Gefrustreerd schudde ze haar hoofd. ‘Heb jij het ooit gedaan?’

‘Wat gedaan?’

‘De regel verbroken?’ vroeg ze. ‘Verbroederd?’

‘Nee.’

‘Ik geloof je niet.’ Maar dat deed ze wel. Ze wilde alleen wat druk op hem uitoefenen. ‘Je hebt het vast wel overwogen. En hoe zit het met Charlotte? Er is iets tussen jullie tweeën. Je concentreert je altijd op haar. En zij wordt heel kalm als ze bij je in de buurt is. Net als wanneer we herrie schoppen tijdens de les en ze probeert niet kwaad te worden. Telkens als ze haar emoties onder controle probeert te houden, wordt ze kalm.’

‘Ik hoop dat je het niet erg vindt, maar ik moet nog wat afmaken.’ Hij klonk volkomen onverstoorbaar.

‘Ik denk dat Charlotte met jou wil verbroederen,’ zei Emily. ‘En niet zo’n beetje ook.’

‘Eruit.’

‘Ik ga al!’ riep ze. En ze ging. Maar ze was gefrustreerder dan ooit.

Ze werd achttien. Een poosje lag ze in bed na te denken over wat dat betekende. Betekende het überhaupt iets? Ze stond op en ging naar de les, maar niemand wist het natuurlijk. Tijdens de lunch liep ze samen met Jeremy naar de 7-Eleven en peinsde ze er de hele weg over of ze het hem zou vertellen. Uiteindelijk, terwijl ze haar slush puppie maakte, flapte ze er uit: ‘Vandaag ben ik achttien geworden.’

Verwonderd keek hij haar aan. Dit was het soort informatie dat je niet geacht werd te delen. ‘Ik heb niets voor je gekocht.’

‘Ik weet het. Ik wilde het je alleen maar vertellen.’

Hij was stil. Samen liepen ze naar de kassa.

Glimlachend zei ze tegen de man achter de toonbank: ‘Vandaag ben ik jarig.’

‘Lieve hemel.’

‘Eindelijk vrij.’ Grijnzend leunde ze tegen de toonbank. ‘Vrij om een lang en gelukkig leven te leiden.’

‘Weet je wat, je mag die slush puppie gratis hebben,’ zei de man.

‘O, nee,’ reageerde ze.

‘Gefeliciteerd.’ Hij duwde de beker naar haar toe. ‘Je bent een braaf meisje.’

Toen ze de winkel uit liepen greep Jeremy haar arm. ‘“Een gelukkig leven leiden? Eindelijk vrij?”’

Ze glimlachte, maar hij meende het. Hij leidde haar naar een bank langs de kant van de weg en duwde haar erop neer. Zelf bleef hij haar kwaad staan aankijken. Ze kreeg een gevoel in haar maag dat zowel misselijkmakend als opwindend was. ‘Dat mag je niet doen.’

‘Ik heb anders een slush puppie gekregen. Een gratis slush puppie.’

‘Het is ten strengste verboden.’

‘Kom nou toch. Alsof het gebruik van zinspelingen een echte techniek is. Vergeleken met wat jij kunt, stelt het waarschijnlijk niets voor.’

‘Daar gaat het niet om.’

‘Zeg je dit nu omdat hij mij wel een slush puppie cadeau gaf en jou niet?’

‘Denk je soms dat de regels niet voor jou gelden? Nou, dat doen ze wel. Het is verboden te oefenen. Zeker buiten de school. Op die man. Of op mij.’

‘Op jou? En wanneer heb ik dan op jou geoefend?’ Ze porde hem met haar voet. ‘Alsof ik jou kan breken. Jij doet volgend jaar al examen, en ik weet nog niks. Kom, ga zitten en drink je slush puppie op. Het is tenslotte mijn verjaardag.’

‘Als je me belooft dat nooit meer te zullen doen.’

‘Goed. Goed dan, Jeremy. Het was maar een spelletje.’

Het duurde nog heel even voor hij ging zitten. Ze leunde met haar hoofd op zijn schouder. Het voelde heel intiem. ‘Ik beloof dat ik je niet tot een slaaf van mijn gedachten zal maken,’ zei ze, en ze voelde dat er bij hem een glimlachje af kon. Maar ze had het wel degelijk overwogen.

De volgende dinsdag wachtte ze bij het schoolhek, maar Jeremy kwam niet opdagen om een slush puppie te halen. Ze slenterde terug naar school. Misschien was er iets tussen gekomen. Een bepaalde les. Hij kreeg het steeds drukker. Maar toen ze over het gras voor de school liep, trof ze hem daar in de zon met opgerolde broekspijpen bij zijn vrienden aan. Ze praatten met elkaar zoals oudere leerlingen dat deden: met een serieus gezicht en zonder zich te bewegen terwijl ze zinnen uitspraken die dropen van de ironie of de dubbele betekenissen. Dat vermoedde Emily tenminste. Ze stopte even. Leerlingen keken om.

Jeremy wierp een blik op haar, en keek toen weer weg.

Ze liep verder.

Ze begreep best dat ze niet te vaak samen gezien mochten worden. Er kon niets tussen hen zijn. Dat wist ze. Ze kwam bij haar kamer, ging aan haar bureau zitten en sloeg een boek open. Als ze haar hoofd had gedraaid, had ze naar het grasveld kunnen kijken, naar Jeremy en zijn kleine groepje verwaande vrienden. Maar dat deed ze niet. Af en toe leunde ze achterover en strekte ze haar armen of speelde ze met haar haar, omdat ze wist dat hij haar ook kon zien.

Zo nu en dan zag ze leerlingen met een rood of wit lint om hun pols. Als het rood was, duidde dat erop dat deze leerlingen eindexamen deden. Je mocht dan niet met ze praten of ze zelfs maar recht aankijken, hoewel Emily dat natuurlijk toch deed. Op een dag zou zij zelf zo’n rood lint dragen, en ze wilde graag weten wat dat betekende. Ooit had ze een jongen met een rood lint een kaartenhuis in het voorportaal zien bouwen. Hij was wel twee dagen bezig geweest en terwijl het huis alsmaar groter werd, leek hij te krimpen en zag hij er steeds gekwelder uit. Zozeer zelfs, dat alle leerlingen dat voorportaal steeds meer ging mijden omdat ze anders te veel tocht veroorzaakten. Op een ochtend waren de kaarten weg, en de jongen ook. Emily zou nooit te weten komen wat er was gebeurd, of hij was geslaagd of gezakt.

Een andere keer werd ze ’s nachts gewekt door een vreemd, rinkelend geluid. Ze ging naar het raam en zag een meisje met een koe over de oprijlaan lopen. Een echte, levende koe. Emily was niet in staat hier het nut van in te zien.

Aan het eind van haar tweede jaar werd er een briefje onder haar deur door geschoven waarop stond dat ze voor het vak machinetaal voor gevorderden naar een andere ruimte diende te gaan. Maar toen ze daar aankwam, was ze de enige.

De leraar, een kleine, kalende man die Brecht heette, overhandigde haar een wit lint. ‘Gefeliciteerd. Je bent klaar voor je tussentijdse examen.’

Opgewonden bond ze het lint om haar pols.

Brecht gaf haar opdracht om het woord ‘hallo’ op een computerscherm te laten zien. Dat klonk als iets wat ze in twintig minuten voor elkaar kon krijgen met het commando PRINT of ECHO. Maar Brecht instrueerde haar de ruimte pas te verlaten als ze klaar was. Ze ging op een kartonnen doos zitten – want dit was eigenlijk geen leslokaal, maar eerder een crypte voor kapotte, prehistorische computers – en klapte een laptop open.

Aha, het probleem zat ’m erin dat de laptop het niet deed. Ze inspecteerde alle apparatuur en testte voedingen en computerventilatoren. Toen vond ze een monitor die aanstond, maar een doorgebrande VGA-ingang had. Zo was het met alle spullen in de kamer, ontdekte ze, steeds waren belangrijke onderdelen kapot.

Ze stelde een machine samen op de Frankenstein-manier, van de ingewanden van verschillende apparaten. Het apparaat bestond uit een harddrive en een monitor en je kon het aanzetten, maar daar was dan ook alles mee gezegd. Op het beeldscherm zag ze een knipperende cursor die weigerde te reageren als je een toets indrukte. Ook met het besturingssysteem was gerommeld.

Haar blaas lag dwars. Op weg hiernaartoe had ze een half flesje water leeggedronken, wat nu niet zo goed uitkwam. Haar nieuwe doel werd dan ook deze test af te ronden voor ze in een zakje moest plassen. Ze ontdekte een probleem met het BIOS en zag vervolgens dat er een fout in de bootloader zat. Toen ze weer met het besturingssysteem aan de gang ging, dit keer met een reagerende commandoprompt, wist ze al wat ze zou aantreffen: alle bruikbare commando’s klopten niet. Ze begon naar mankementen te zoeken. Op elk niveau was er wel een. In elke laag van de benodigde software om het ECHO-commando op het scherm te krijgen zat een bewuste fout. Wat waren er veel lagen; eigenlijk was het een beetje gekkenwerk hoeveel codes er nodig waren om tot ECHO te komen. Dat had ze nooit eerder beseft. Er waren scripts en bibliotheken en modules en assembleercodes, allemaal boven op elkaar gestapeld. Technisch gezien was dit niet nodig; je kon hetzelfde doel bereiken door handmatig circuits te construeren, elektriciteitsdraden te verplaatsen en de pixels een voor een te manipuleren. Wat de lagen wel deden, was het vermogen omzetten in commando’s. Ze stelden je in staat om elektronen te laten stromen en logische poorten te laten sluiten, fosfor en metaal magnetisch te laten worden, en dat allemaal door het typen van woorden.

Ze maakte haar bakbeest af en ging Brecht halen. Hij keek naar het HALLO op het scherm, knikte één keer en begon meteen haar apparaat uit elkaar te halen. Ze was een beetje droevig. Op school leerde ze dat mensen in feite slechts machines waren, maar blijkbaar waren machines ook een klein beetje menselijk.

De week erop moest ze andere leerlingen voorzichtig benaderen, het was namelijk mogelijk dat ook zij een wit lint droegen. Sommigen waren dagenlang verdwenen, anderen kwamen helemaal niet meer terug. Emily nam aan dat dat betekende dat ze gezakt waren. Omdat de klassen niet waren samengesteld op basis van leeftijd, was het haar niet eerder opgevallen, maar in de lagere klassen zaten meer leerlingen dan in de hogere. Veel meer.

Na de examens hadden ze twee weken vakantie. De meeste andere leerlingen gingen toen naar huis, waardoor Emily de school bijna voor zichzelf had. Ze was verveeld en rusteloos en begon plannen te smeden om de kamers van anderen binnen te glippen, zodat ze iets te weten kon komen. Ze begon tijd door te brengen met een van de weinige leerlingen die in de vakantie hier bleven. Het was een meisje met reebruine ogen, een donkere pony en een laatdunkende houding. Hiervoor had Emily een hekel aan haar gehad, omdat ze ouder was en veel tijd met Jeremy doorbracht. Maar nu was ze zo ongeveer de enige hier die haar iets kon leren. Emily kopieerde haar kapsel en nam dezelfde manier van lopen aan. Het leek een beetje of ze dwarrelde, alsof ze op de bladzijden van miljoenen treurige gedichten door de gangen werd geblazen. Helaas had dit niet het gewenste effect. Het meisje met de reebruine ogen wilde nog steeds niet met haar praten, dus had Emily voor niets zo’n stom kapsel genomen. Maar ze ontdekte wel dat het meisje elke dag een uur ging zwemmen, dus glipte Emily de kluisjesruimte binnen en stal de sleutel van haar kamer.

De kamer van het meisje met de reebruine ogen zag er precies zo uit als de hare: een eenpersoonsbed, een houten bureau, een stoel en een raam dat uitkeek over het schoolterrein. Maar ze had totaal andere boeken. Op haar boekenplankje stonden Centraal-Europese overtuigingsmethoden, Moderne psychografie en een intrigerend, geel boekje dat Emily wel eens had gezien in de handen van laatstejaars, met de titel Keelklanken. Jammer genoeg bleek dat laatste boekje vol te staan met woordfragmenten zonder enige uitleg of context. Maar toen pakte ze een dik boek met de verleidelijke titel De linguïstiek van de toverkunst en dat was beter. Het was een geschiedenisles over hoe mensen ooit hadden geloofd in toverkunst, tovenaars, heksen en toverspreuken. In die tijd wilden mensen nooit hun ware naam aan vreemdelingen vertellen omdat ze bang waren dat het tovenaars waren. Als een tovenaar eenmaal wist wie je was, kon hij controle over je uitoefenen. Die informatie moest je dus beschermen. En als je iemand ontmoette die eruitzag als een tovenaar, moest je je blik afwenden en je oren bedekken voor hij je in zijn macht kon krijgen. Dit was waar woorden als ‘betoverd’, ‘in de ban’, ‘gefascineerd’, ‘behekst’, ‘in vervoering’ en ‘onderworpen’ vandaan kwamen.

Dit leek allemaal tamelijk curieus en grappig, maar volgens de beschrijvingen van hoe het er later aan toeging, veranderde er niets. Mensen hadden nog steeds geen verweer tegen overtuigingstechnieken, vooral als ze informatie over zichzelf hadden rondgebazuind waarmee hun persoonlijkheidstype – in feite hun ware naam – vastgesteld kon worden. De aanvalstechnieken waren voornamelijk gebaseerd op beeld en geluid, maar niemand zag dit als tovenarij. Het was gewoon een kwestie van ingepakt worden door een mooie zin of afgeleid zijn of slimme marketing. Zelfs de woorden waren hetzelfde. Mensen raakten nog steeds gefascineerd en betoverd, in de ban van iets en verwonderd. Ze vergaten zichzelf en lieten zich meeslepen. Ze zagen dit alleen niet meer als toverkunst.

Toen de lessen weer hervat werden, begonnen ze haar woorden te leren. Niemand legde echter uit waarvoor deze dienden. Charlotte deelde eenvoudigweg enveloppen uit en gaf hun de opdracht de inhoud in hun eentje te bestuderen. ‘Ze mogen nooit, maar dan ook nooit met anderen uitgewisseld worden. Herhaal ze tegen jezelf terwijl je voor de spiegel staat. Elke avond vijf keer per woord.’

‘En hoe lang moeten we dat doen?’ vroeg Sashona, maar Charlotte liet alleen een kunstmatige glimlach zien, alsof het een amusante vraag was.

Emily pakte de envelop aan waarop EMILY RUFF stond en nam hem mee naar haar kamer. Er zaten drie stukjes papier in. JUSTITRACT. MEGRANCE. VARTIX. Ze waren moeilijk om te lezen; haar hersens bleven maar de verkeerde kant uit glippen. Misschien leken ze wel te veel op bestaande woorden. Ze bestudeerde ze. Staand voor de spiegel keek ze zichzelf aan. ‘Varrrrrtttt,’ zei ze, wat geacht werd Vartix te zijn, maar vreemd genoeg duurde het erg lang om dit uit te spreken. De tijd werd uitgerekt en korrelig, en niet alleen de tijd, maar alles: de muren, de spiegel en de lucht, alles onderging een trage desintegratie die ze met elke vezel van haar wezen kon zien en voelen. Ze werd bang, want ze wilde helemaal niet zien wat zich onder deze wereld bevond. Het geluid van haar stem viel in stukken uit elkaar en de stilte ertussen bevroor. Ze kwam weer bij haar positieven, maar dit besefte ze pas na afloop. Haar vingers en tenen tintelden. Ze sloot haar mond. Er zat kwijl op haar kin. Haar hersens voelden gekneusd aan. Ze liep naar haar bed en ging erop zitten. Ze deed de woorden weer terug in de envelop, want ze verdomde het dat nog een keer te doen.

Maar na een poosje ging ze toch terug naar de spiegel. Haar geest kwam in opstand, weigerde weer gekneusd te worden, maar ze onderging het. ‘Varrrrrttt,’ zei ze.

‘We hebben woorden gekregen,’ vertelde ze Jeremy op het grasveld. Omdat hij toch al snel afstudeerde, was ze niet meer zo bang met hem gezien te worden. Wat zouden ze eraan kunnen doen? ‘We moeten ze in ons eentje lezen.’

‘En hoe ging dat?’

‘Slecht.’

Glimlachend antwoordde hij: ‘Attentiewoorden zijn het ergst.’

Ze greep deze strohalm vast en hoewel ze wist dat hij niet zou antwoorden, vroeg ze: ‘Attentiewoorden? Zijn er dan verschillende soorten? Welke soorten? En wat doen die attentiewoorden?’

‘Dat zul je snel genoeg te weten komen.’

‘Maar ik wil het nu weten.’ De waarheid was echter dat ze het zojuist had begrepen. Attentiewoorden. Eén enkel woord was niet voldoende. Zelfs niet voor een bepaald segment. In de hersens zaten verdedigingsmechanismen. Miljoenen jaren lang hadden filters zich tegen manipulatie leren beschermen. Het eerste was waarneming, het proces waarbij een zee aan zintuiglijke prikkels teruggebracht werd tot een paar pakketjes met belangrijke gegevens die het waard waren om in de hersenschors geanalyseerd te worden. Zodra gegevens voorbij het waarnemingsfilter waren, kregen ze aandacht. En ze begreep nu dat het in alle gevallen zo werkte: bij elk filter hoorde specifieke woorden die het buiten werking konden stellen. Attentiewoorden en misschien ook wenswoorden, discussiewoorden, urgentiewoorden en bevelwoorden. Dus dit waren ze haar aan het leren: hoe je een woordenreeks kon samenstellen die de filters een voor een uitschakelde. Elke mentale schakelaar zou worden omgezet, tot de laatste deur van de geest wijd openzwaaide.

Toen ze die avond haar tanden ging poetsen, stond Sashona daar in haar blauwe satijnen pyjama. ‘Doe jij het nog steeds?’

‘Doe ik wat nog steeds?’

‘Je weet wel, de woorden.’

‘O. Ja.’

Sashona zuchtte dramatisch. ‘Vreselijk hè?’

‘Dat kun je wel zeggen.’

‘Er moet wel een enorm goede reden voor zijn, anders word ik pislink,’ zei Sashona terwijl ze haar haren achter haar hoofd vastbond.

Emily knikte. Het leek haar nogal duidelijk dat de reden het opbouwen van weerstand was.

Dit trimester had ze toneelles, waarbij ze zichzelf groot moest maken en tegen mensen moest schreeuwen met een stem die uit haar diepste binnenste kwam, wat door de leraar ‘krachtige projectie’ werd genoemd. En dat allemaal omdat mensen net als dieren eerder analoog dan binair waren en alles in de natuur geleidelijk ging. Mensen konden gedeeltelijk beïnvloed worden. Je kon ze zo laten schrikken dat ze hun verdediging lieten zakken. Je oefende je in het uitspreken van de woorden, zodat je nog een kans had als iemand anders ze ooit tegen jou zei.

‘Ik kan me de mijne niet eens herinneren,’ zei Sashona. ‘Ze blijven me maar ontglippen.’ Ze liep weg.

Emily poetste haar tanden. Toen ze terugliep naar haar kamer, hoorde ze gesnater van de televisie en zag ze Sashona in de recreatiekamer. Ze aarzelde en dacht aan wat Sashona haar had verteld. Dat ze haar woorden niet kon onthouden. Ze liep naar de deur van Sashona’s kamer en voelde aan de deurknop, die meegaf.

Sashona’s kamer was vreselijk netjes. Emily liep naar de boekenplank en tuurde op haar tenen naar de boeken. Hoewel ze Socratische overwegingen al een poosje niet meer bestudeerd hadden, stak het boek een stukje uit. Emily pakte het, legde het boek op zijn rug en liet het los, waarna het openviel. Toen zag ze drie stukjes papier. Drie woorden.

Ze deed het boek weer dicht en zette het op de plank. Ze trilde. Zodra ze de gang op liep, had ze sterk het gevoel dat iemand haar zou zien en haar zou vragen wat ze aan het doen was. Wat zou ze dan zeggen? Ze wist het niet. Ze had werkelijk geen idee, ze was gewoon nieuwsgierig.

Maar er was niemand. Ze deed Sashona’s deur dicht en keerde terug naar haar kamer. Ze ging op haar bed liggen en dacht na over Sashona’s woorden.

Na een poosje had ze vijf sets woorden verzameld. Ze ging er niet eens echt naar op zoek, maar als iemand zijn deur niet op slot deed als hij naar het toilet ging, dan zag ze dat. En dan kon het zo zijn dat ze naar die kamer liep en daarin rondkeek of iets eruitzag als een verstopplek van woorden. Ze gebruikte ze nergens voor, maar ze waren krachtig en dus bleef ze er alert op. Ze was tenslotte een opportunist.

Het was verrassend hoeveel mensen hun woorden op voor de hand liggende plekken verborgen. Omdat ze je steeds ontglipten, begreep ze dat ze bewaard moesten blijven. Zodra ze zich een van haar eigen woorden probeerde te herinneren, schoten haar alleen maar onschuldige varianten te binnen als vertix, wat helemaal niets betekende. Het was dus nodig om ze op papier te bewaren. Maar Emily had de hare in stukjes gescheurd, de stukjes op de achterkant genummerd en de codes om ze weer in de juiste volgorde te leggen in de kantlijnen van verschillende leerboeken gekrabbeld. Het leek erop dat alle andere leerlingen ze hooguit in boeken en laden hadden gestopt, of onder hun matras, of, zoals bij één jongen het geval was, in een broekzak. Ze kon zich niet voorstellen dat je iets wat je schade kon berokkenen zo achteloos liet rondslingeren.

‘Ik weet inmiddels alles,’ vertelde ze Jeremy. ‘Ik heb het allemaal uitgeknobbeld. Dus, het goede nieuws is dat ik je niet meer hoef lastig te vallen met vragen.’

Vluchtig keek hij haar aan. Hij was aan het basketballen, of in elk geval basketbal aan het oefenen. Ze waren de enigen in de zaal. Jeremy schoot keer op keer vanaf de vrijeworplijn op de basket. Intussen keek zij naar zijn glanzende korte broek.

‘Ooit bestonden er tovenaars die in feite alleen maar kerels waren die vrij goed wisten hoe ze mensen moesten overtuigen,’ zei ze. ‘En sommigen deden het prima, heersten over koninkrijken en stichtten een godsdienst, et cetera, maar af en toe werden ze ook door kwade menigten verbrand of onthoofd, of verdronken terwijl gecontroleerd werd of het heksen waren. Het kwam de afgelopen eeuwen, misschien hooguit de laatste vijf of zo, dus een paar keer voor dat ze erin slaagden zich te organiseren om de verbrandingskwestie op te lossen. En...’ Ze maakte een handgebaar. ‘Hier zitten we dan. En niemand wordt meer onthoofd.’

Jeremy liet de bal los. Met een zoevend geluid schoot hij door het net.

‘En de woorden worden ook beter,’ zei ze. ‘Vijfhonderd jaar geleden was een van de belangrijkste woorden bijvoorbeeld ‘zegen’. Stamidentificatoren. Dat heeft ermee te maken dat we mensen vertrouwen die net zo denken als wij, die dezelfde dingen geloven. Wat weliswaar een begin is, maar natuurlijk niet wat jíj doet, of wat Eliot en Brontë doen. Dus heeft de organisatie zich beziggehouden met het samenstellen van codewoorden, die ze vervolgens net als computercodes gingen stapelen. Eerst win je het vertrouwen van personen met een segment met zwakke codewoorden. Niet te veel, maar voldoende om ze te leren geloven in een sterker codewoord. En dat herhaal je keer op keer.’ Ze leunde naar achteren op haar ellebogen. ‘Eigenlijk heel simpel. Ik begrijp werkelijk niet waarom je dacht me dat niet te kunnen vertellen.’

‘Hebben ze je dit geleerd, of ben je maar wat aan het raden?’ vroeg Jeremy.

‘Ha!’ zei ze. ‘Je hebt het zojuist bevestigd.’

‘Bah,’ zei Jeremy, en hij gooide de bal weer.

‘Ze hebben me er wel iets van geleerd.’

Terwijl hij terugliep, liet hij de bal stuiteren. ‘Wat is een woord?’

‘Huh?’

‘Je bent toch zo slim? Vertel me dan wat een woord is.’

‘Een eenheid van betekenis.’

‘En wat is betekenis?’

‘Eh... betekenis is een abstractie van eigenschappen die betrekking hebben op het soort object waarnaar verwezen wordt. De betekenis van bal is de reeks van eigenschappen die betrekking hebben op ballen, ze zijn bijvoorbeeld rond, kunnen stuiteren en worden vaak gehanteerd door jongens in korte broek.’

Jeremy keerde zonder iets te zeggen weer terug naar de vrijeworplijn.

Ze nam aan dat ze iets verkeerds gezegd had, of dat het in elk geval niet goed genoeg was.

‘Je bedoelt vanuit neurologisch standpunt? Goed dan. Een woord is een recept. Een recept voor een bepaalde neurochemische reactie. Als ik bal zeg, zetten je hersens dat woord om in betekenis. Dat is een fysieke handeling. Je kunt het zien gebeuren op een EEG. Wat wij doen, of liever gezegd, wat jíj doet, aangezien niemand mij vooralsnog goede woorden heeft geleerd, is recepten laten vallen in de hersens van mensen om een neurochemische reactie op te wekken die de filters uitschakelt. Om die lang genoeg buiten werking te stellen zodat je een instructie in iemands hoofd kunt planten. En dát doe je weer door een reeks woorden uit te spreken die speciaal is samengesteld voor het psychografische segment van die persoon. Waarschijnlijk zijn dat woorden die al tientallen jaren geleden zijn samengesteld en sinds die tijd aan kracht hebben gewonnen. En het moet een rééks woorden zijn, omdat er in de hersens sprake is van verschillende verdedigingslagen en de instructie alleen de hersens kan bereiken als deze allemaal tegelijk worden uitgeschakeld.’

‘Hoe weet je dit allemaal?’ vroeg Jeremy.

‘Vind je me slim?’

‘Ik vind je eng,’ antwoordde hij.

Terwijl Jeremy douchte, wachtte Emily buiten op een houten bank. Van hieruit kon ze over het voetbalveld precies het parkeerterrein zien dat voor leraren gereserveerd was. Ze zag dat daar vier zwarte sedans geparkeerd werden, waaruit personen in nette pakken stapten. Omdat dit zo vreemd was, gleed ze van de bank af en begon hun kant op te lopen. Een van de mannen keek echter in haar richting en ze voelde zich ijskoud worden, waardoor ze stopte met lopen.

De mensen gingen naar binnen.

Ze liep terug naar de bank.

Jeremy kwam weer tevoorschijn, ruikend naar zeep. ‘Alles goed?’

Ze schudde haar hoofd. ‘Ik heb een paar mensen gezien. Dichters, denk ik.’

Hij keek naar de auto’s.

‘Een van hen was die oudere man. Met wit haar en een gebruinde huid.’

‘O, ja. Dat is Yeats,’ zei Jeremy.

‘De leraren, die zitten daarbinnen ergens. Weet je wat het is? De muren zijn weliswaar van steen, maar je voelt gewoon dat er iets achter zit. Die man had haviksogen, er lag niets in. Het waren alleen maar... ogen.’ Ze schudde haar hoofd. ‘Junkies krijgen dat als de drugs niet goed vallen. Ik vond het behoorlijk eng.’

‘Kom mee naar mijn kamer,’ zei hij.

‘Oké.’ Maar ze wilde nog niet weg.

‘Over Yeats hoef je je geen zorgen te maken. Je zult nooit met hem hoeven praten.’

‘Waarom niet?’

‘Omdat hij kilometers boven ons staat,’ antwoordde Jeremy. ‘Hij is het hoofd van de organisatie.’

Jeremy zou eindexamen doen. Ze had geweten dat het eraan zat te komen, maar nu hij een laatstejaars was, kon ze niet langer doen alsof die dag tot een verre toekomst behoorde. Hij wilde niet meer altijd mee om slush puppies te halen en hij kwam ook niet meer kijken als ze aan het voetballen was. Wanneer ze bij hem langsging, was hij altijd met een vermoeid gezicht verdiept in zijn boeken, waardoor ze het gevoel kreeg dat het stom was hem te storen.

‘Waarom zak je niet gewoon, zodat je een jaar langer kunt blijven,’ zei ze. ‘Dan hebben we ongeveer hetzelfde niveau en kunnen we zelfs samen studeren.’

‘Ik kan niet zakken, Emily.’

Geërgerd stond ze van zijn bed op. Ze had alleen maar een grapje gemaakt, of misschien ook niet, maar toch. Op zoek naar iets interessants begon ze in zijn laden te neuzen. Maar natuurlijk vond ze niets, want Jeremy Lattern had geen persoonlijke eigendommen, en al helemaal geen verstopte woorden. Ze had al een paar keer eerder rondgeneusd. Gewoon uit belangstelling. Zijn laden hadden er niet altijd zo uitgezien; ze herinnerde zich een kleine speelgoedrobot met rode armen. Na hun ontmoeting had hij hem op een bepaald moment weggegooid. Dat was wat mensen hier deden. Ze krompen net zo lang tot er niets interessants meer over was.

Ze liep op hem af en legde haar handen op zijn schouders.

Hij verstarde.

‘Ontspan je. Ik geef je een massage. Een therapeutische massage.’ Ze kneedde zijn spieren net zo lang tot ze zich ontspanden, maar toen ze aan zijn hals begon, verstrakten ze weer. ‘Verzet je er niet tegen! Ik bewijs je een dienst.’

Hij ontspande zich. Ze liet haar handen door zijn haar glijden en wreef met haar duimen over zijn nek. Na een poosje legde hij zijn pen neer. Hij had al even geen bladzijde meer omgeslagen. Met haar vingernagels trok ze een licht spoor over zijn rug. ‘Doe je overhemd uit, dan kan ik je rug doen.’

Hij gaf geen antwoord. Ze beet op haar lip. Dat was wel erg doorzichtig.

‘Je kunt je niet concentreren als je gespannen en afgeleid bent. Je kunt toch niet net doen of je geen mens van vlees en bloed bent.’ Ze drukte haar duimen in zijn schouders. ‘Als je een behoefte hebt, moet je die bevredigen. Volgens Maslow tenminste. Je kunt niet aan de hogere behoeften beginnen als je de lagere nog niet bevredigd hebt.’

Hij keek naar haar op.

‘Als je wilt, zou ik met je willen vrijen,’ zei ze.

De blik in zijn ogen was onleesbaar. ‘Oké.’

Ze glimlachte, maar omdat hij haar lach niet beantwoordde, keek ze weer serieus. Met een gezicht of hij zich op een vraagstuk concentreerde stond hij op. Ze maakte de knoopjes van zijn overhemd los. Haar vingers trilden, iets wat hij gemerkt moest hebben. Ze voelde zijn handen op haar middel en trok zijn overhemd open. Zijn borst was glad, zonder enige haargroei, en rook sterk naar hem. Ze kuste zijn huid. Ze rekte haar nek om bij zijn lippen te komen, maar hij draaide zijn gezicht weg. Er zou dus niet gekust worden. Hij trok haar jasje uit. Ze ging op haar rug op het bed liggen, waarna hij boven op haar klom. Zijn gezicht gaf niets prijs. Alleen zijn adem ging sneller, dat was alles. Ze probeerde net als hij te zijn en dus niet te reageren toen hij zijn hand over haar buik omhoog liet glijden. Voor ze het wist, maakte ze echter een geluidje en schoot zijn blik naar haar gezicht.

‘Niets aan de hand.’ Ze trok hem dichter tegen zich aan. Toen ze zijn gezwollen piemel tegen zich aan voelde, raakte ze even in paniek. Hoewel ze geen maagd was, was het toch lang geleden en intussen was alles veranderd. Hij bleef duwen. Door haar lichaam dwarrelden allemaal kleine sterretjes en ze wist opeens weer hoe het moest. Ze bewoog haar hand naar beneden en raakte hem door zijn broek heen aan. Hij kreunde. Dat vond ze leuk, dus kneep ze nog een keer.

Met zijn hand probeerde hij onder haar rok te komen. Ze tilde haar billen op, maakte de rits los en duwde het verfrommelde textiel omlaag. Zijn vingers duwden tegen haar aan en ze hapte naar adem. Hij aarzelde. Het liefst had ze zijn hand vastgegrepen en hem krachtig tegen haar aan gedrukt. Ze trok zijn broek uit en hij duwde zijn gezicht tegen haar schouder. Daarna raakte hij haar weer aan. Omdat hij zijn handen in een ongelukkige hoek hield, kon ze niet meer doen dan zich tegen hem aan drukken, maar dat alleen al was zalig. Haar benen begonnen te trillen, haar tanden klapperden. Bijna begon ze te lachen, maar dat zou niet goed zijn, dat kon ze niet doen. Hij waarschuwde haar met een laag gekreun, maar ze negeerde het en daarop spoot hij in stilte tussen haar vingers door. Ze voelde triomf. Zijn vingers bewogen sneller en ze voelde dat de golf van haar overwinning haar meenam. Toen het zover was, schopte ze één keer. Daarna lag ze stil.

Hij hijgde in haar haren. Ze rook hun zweet. Na een ogenblik, hief hij zijn hoofd. Ze zag de endorfine in zijn pupillen voor hij op zijn zij rolde. Ze gebruikte een punt van het laken om zichzelf schoon te maken en ging weer naast hem liggen. Hij zei niets. Met haar blik op het plafond gericht wachtte ze bijna een halfuur tot zijn adem een slaapritme aannam, toen het eenmaal veilig was, sloeg ze haar arm om hem heen.

De volgende dag ging ze naar de les zonder dat iemand ervan af wist. De herinnering was haar geheime schat. Ze zat op de achterste rij en dacht: ik heb seks gehad met Jeremy Lattern.

Op dat moment had ze subvisuele methoden, wat een leuk vak was. Toch was ze er met haar gedachten niet bij. Op vreemde momenten leek het wel of ze zijn geur rook. Misschien had hij iets op haar achtergelaten. Dat vond ze een mooie gedachte.

Plotseling bedacht ze: hij is een 13. Ze kneep haar ogen samen. Waar kwam dat nu vandaan? Ze had al eerder over Jeremy’s segment nagedacht en ze had besloten dat hij waarschijnlijk een 94 was. Ze had hem heel voorzichtig geobserveerd en zijn gedrag kwam daar bijna volmaakt mee overeen. Gevoelsmatig klopte dat segment echter niet meer. 94 was een dekmantel; hij was een 13.

Na de laatste les besloot ze een slush puppie voor hem te halen. Ze wist dat hij geen tijd voor haar had omdat hij de hele middag moest studeren. Ze zou hem niet lastigvallen en niet verwachten dat er iets veranderd was, maar ze zou wel een slush puppie voor hem halen.

Op weg naar de uitgang zag ze dat Eliots deur openstond. Ze aarzelde. Het was maanden geleden dat ze hem gezien had. Hoewel ze had uitgekeken naar zijn volgende bezoek, had ze nu het gevoel dat ze hem moest mijden. Misschien zou hij wel iets aan haar zien. Maar toen kwam hij zijn kamer uit en was het te laat.

‘Hoi!’ zei ze. ‘Heb je het druk? Je ziet er druk uit.’

‘Ja. Ik ga weg. Maar je kunt met me meelopen.’

‘Oké.’ Ze regelde haar pas naar de zijne, waarna ze in stilte liepen. Haar zorgen dat Eliot zou zien wat er gebeurd was maakten plaats voor teleurstelling dat dat niet het geval was. ‘Hoe staan de zaken ervoor?’

‘Hoe de zaken ervoor staan?’

‘Ja.’

‘Ze staan er goed voor.’

‘Mooi.’ Ze liepen langs een groepje doelbewust rondhangende jongens die nu rechtop gingen staan en van houding veranderden. Iedereen had veel respect voor Eliot. Iedereen geloofde dat hij zo weinig lesgaf omdat hij meestal allerlei geheimzinnige en stoere dingen moest doen.

‘Ik heb nagedacht over een geschikte naam voor me. Mijn dichtersnaam bedoel ik, voor als ik afstudeer. Ik heb besloten dat ik Emily Dickinson wil zijn.’

‘Dat kan niet.’

‘Dan kan ik mijn eigen voornaam blijven gebruiken. Bovendien heeft ze een paar te gekke gedichtjes over de dood geschreven. Ze is echt de enige dichter aan wie ik geen hekel heb.’

‘We hebben al een Emily Dickinson.’

‘O, jammer.’

‘Bovendien krijgen pas afgestudeerden nooit de naam van een beroemde dichter,’ zei Eliot. ‘Je zult iemand zijn van wie je nog nooit gehoord hebt.’

‘Is er een lijst waaruit ik kan kiezen?’

‘Nee.’

‘Jullie zijn keihard.’ Ze waren bij de voordeur en daalden de treden af. ‘Nou, ik zie je nog wel.’

Hij bleef staan. ‘Je bent gelukkiger.’

‘Wat?’

‘Je lijkt gelukkig.’

Ze haalde haar schouders op. ‘Het is een prachtige dag, Eliot, wat wil je dat ik zeg?’

Hij gaf geen antwoord.

‘Je zou ook eens naar buiten moeten gaan,’ zei ze voor ze wegliep. Ze had het gevoel dat hij haar zou terugroepen, dat hij alles wist. Maar dat deed hij niet en ze ontspande zich. Toen ze eenmaal bij de poort was, begon ze te neuriën.

Ze kocht twee slush puppies, waarna een auto bijna tegen haar aan reed toen ze op de terugweg de straat overstak. Met de bekers in de kromming van haar arm geschoven klopte ze op Jeremy’s deur. Toen hij ‘binnen’ riep, duwde ze de deur met haar heup open. ‘Tijd voor een verfrissing!’

Hij keek naar de slush puppies, maar zag er niet zo blij uit als ze gehoopt had.

‘Dank je wel, Emily,’ zei hij.

‘Graag gedaan.’

Ze zette de beker op het bureau en leunde met haar billen tegen de muur. Hoewel ze van plan was geweest meteen te vertrekken nadat ze hem het drankje had gegeven, wilde ze nu liever blijven. ‘Lukt het studeren een beetje?’

‘Het gaat langzaam.’

Ze knikte. ‘Ik laat je weer alleen.’

‘Dank je.’

‘Tenzij je behoefte hebt aan een pauze.’ Veelbetekenend haalde ze haar wenkbrauwen op.

‘Dat mag niet nog een keer gebeuren.’

‘Wat niet?’

‘Dat weet je wel.’ Zijn stem werd lager. ‘Dat hadden we niet mogen doen. Ik niet in elk geval.’

‘Ik vergeef het je.’ Ze probeerde het luchtig te houden, maar haar hart zonk haar in de schoenen. Ze had dit toch zeker wel zien aankomen? Ze had er bijna om gevraagd, maar nu was ze misselijk.

‘Ze zouden me wegsturen als ze het wisten.’

‘Ons allebei.’

‘Ja, maar...’ Hij trommelde zachtjes met zijn vingers op de leerboeken. ‘Dit is mijn eindexamen. Dat mag ik niet verpesten.’

Ze staarde hem aan.

‘Dat begrijp je toch wel? Ik moet dit doen. Het spijt me.’

‘Dat zal wel,’ reageerde ze.

‘Ik vind je een bijzonder iemand...’

Toen smeet ze haar slush puppie naar hem toe. Het bekertje knalde tegen zijn hoofd, rood sap en stukjes ijs vlogen alle kanten uit, bespatten zijn boeken en papieren. Verstard en druipend zat hij daar.

Met een klap sloeg ze de deur achter zich dicht.

Ze moest voetballen, maar ze was er niet voor in de stemming. Alsof ze wortel had geschoten stond ze bewegingsloos tussen de verdedigers op het veld. Sashona, die in het andere team zat, richtte al haar aanvallen op Emily’s vleugel, zodat ze van haar apathie kon profiteren. Eén keer rende ze met de bal voorbij Emily, die daar als een zoutpilaar stond, en nadat ze gescoord had, maakte ze Emily’s haar in de war.

Zodra Sashona weer met de bal op haar kwam afgestormd, besloot Emily haar tegen de grond te werken. Ze kwam naar voren om in te grijpen, waarop Sashona’s gezicht zich waarschuwend verhardde en Emily wist dat ze haar sterke schouders zou gaan gebruiken. Er lag een woord op het puntje van Emily’s tong, een van de attentiewoorden die ze in Sa-shona’s kamer had gevonden. Kassonin. Dat was het. Het zou voldoende zijn om Sashona’s hersens een klap toe te dienen, lang genoeg voor Emily om haar plat op haar rug te krijgen, en ze zou het gebruiken omdat ze dat bij Jeremy niet had gedaan, ook al had ze dat gemakkelijk kunnen doen. Net als Sashona, was hij namelijk een 13. Kassonin, kréng. Ze zag bloed. Voel míjn schouders maar eens.

Even later knalden ze tegen elkaar op.

Toen Emily eindelijk weer stond, jogde Sashona alweer met haar vuist in de lucht naar haar helft terug. Ze had gescoord terwijl Emily op haar kont lag. ‘Shiiiiit,’ zei Emily, en Sashona lachte.

Ze moest gewoon even weg. Daarom liep ze zonder zich te verkleden naar het schoolhek. Toen ze er bijna was, hoorde ze voetstappen achter zich.

Jeremy rende haar achterna. ‘Em! Wacht!’

Eigenlijk wilde ze het niet, maar een klein, dom gedeelte van haar dacht: misschien is hij van gedachten veranderd.

Hijgend bereikte hij haar. Hij had zich gedoucht en een schoon overhemd aangetrokken. Zijn wangen waren roze. ‘Zo kunnen we toch geen afscheid nemen?’

‘Wat?’

‘We zijn twee jaar lang vrienden geweest. Ik wil niet...’

‘Bah,’ zei ze bij het horen van het woord ‘vrienden’. Ze liep verder.

Hij kwam naast haar lopen. ‘Je mag het tegen niemand zeggen.’

Ze gaf geen antwoord.

‘Ze zullen je wegsturen. Dat hebben ze al eerder gedaan. Ze zullen je godverdomme naar huis sturen.’

‘Misschien heb je me er wel toe gedwongen,’ zei ze. ‘Misschien heb je me wel met je woorden verleid.’

Abrupt bleef hij stilstaan. Toen ze bij de poort kwam, riep hij: ‘Hoe durf je!’

Van de woede in zijn stem kromp ze ineen. Ze bleef echter doorlopen. Wist hij dan niet dat ze hem nooit ergens van zou beschuldigen? Ze wilde alleen maar dat hij iets voelde.

‘Kom terug! Kom hier!’

Zigzaggend door het drukke verkeer stak ze over. Een busje toeterde. Ze draaide zich om.

Jeremy stond bewegingsloos tussen de hekken. Met een rood gezicht brulde hij: ‘Waag het niet iets te zeggen!’

‘Zie me maar zover te krijgen.’

Hij stapte de weg op. De situatie deed haar aan Benny in San Francisco denken; hij was ook grappig en aardig geweest tot ze hem over het randje duwde.

‘Stop,’ zei ze.

Jeremy kende haar. Hij wist tot welk segment ze behoorde. Hij stond op het punt eindexamen te doen en kon haar alles laten doen wat hij wilde. ‘Het spijt me! Ik zal niets zeggen!’

Hij was nu halverwege de straat en wachtte met een rood gezicht van woede tussen twee rijbanen in. Hij liet nog een auto voorbijgaan, keek vlug naar rechts en rende op haar af.

‘Kassonin!’ gilde ze.

Zijn hoofd maakte een schokkerige beweging. Plotseling stond hij stil. Even leek hij op een kind, toen was hij er weer. Zijn blik was geschokt, woedend en angstig. Ze stond als aan de grond genageld door zijn gezichtsuitdrukking. Toen werd hij meegesleurd door een auto. Hoewel ze hard gilde, was het gepiep van de banden nog harder.

Ze wilde naar het ziekenhuis, maar dat verboden ze haar. Ze moest wachten in de zitkamer, dezelfde kamer waarin Charlotte met haar had gesproken toen ze hier pas was aangekomen. Daar zat ze, opgekruld in dezelfde fauteuil.

Eindelijk kwam Eliot in een lange jas binnen.

Ze opende haar mond om te vragen hoe het met Jeremy was, maar ze zag het antwoord al aan zijn gezicht. Met haar handen voor haar gezicht begon ze te huilen.

‘Vertel me wat er gebeurd is.’

Zonder op te kijken schudde ze haar hoofd.

Over het kleed liep hij op haar af en tilde haar kin op.

‘Nee,’ zei ze, en ze probeerde haar oren te bedekken.

Hij trok haar handen weg en sprak, waarna haar geest haar verliet. Toen ze weer tot zichzelf kwam, zat hij met een donkere blik in zijn ogen in de stoel tegenover haar. Ze sloot haar mond en slikte. Haar keel deed pijn.

‘Je tijd hier is voorbij.’

‘Stuur me alsjeblieft niet weg. Alsjeblieft.’

Hij stond op. Ze begon weer te huilen, maar hij vertrok zonder een spoortje medelijden te tonen.

VERONGELUKTE LEERLING
‘RENDE HET VERKEER IN’

.

Volgens de politie probeerde de leerling die vrijdag op Montebury Avenue werd aangereden en daarna overleed de drukke straat ver bij stoplichten of een zebrapad vandaan over te steken.

De bestuurder, een 39-jarige vrouw uit Orange, reed volgens de politie niet harder dan was toegestaan.

Aangezien op deze plek al meerdere ongelukken hebben plaatsgevonden, zullen door het incident eerder ingediende verzoeken om stoplichten of een zebrapad vermoedelijk opnieuw worden bekeken. In het kader van het masterplan voor voetgangersveiligheid van het ministerie van Transport was het gebied al voor verbeteringen in aanmerking gekomen, maar door protesten van de plaatselijke bevolking is het project vorig jaar tijdelijk stopgezet.

Voor zover bekend zat de leerling op een exclusieve school in Williamsburg en zat hij in zijn laatste jaar. Zijn naam noch andere gegevens zijn vrijgegeven.

.

[II]

BROKEN HILL

Odysseus, die eerst niet had laten zien wie hij was en vervolgens een valse, onmogelijke benaming had opgegeven, geeft nu zijn ware, volledige naam: hij is Odysseus, vernietiger van steden, zoon van Laërtes, die in Ithaca woont. Wanneer Odysseus zijn ware naam noemt, verblindt een lichtflits de blinde reus, die nu een eerdere voorspelling over het verlies van zijn gezichtsvermogen kan plaatsen. Deze keer maakt de verlichte cycloop geen gebruik van de kracht van stenen, maar van woorden. Polyphemus is ten langen leste in staat om taal aan zijn behoeften aan te passen. Zorgvuldig herhaalt hij woord voor woord Odysseus’ naam, epitheton, patroniem en geboorteland als hij tot zijn vader Poseidon bidt om hem te straffen.

– Deborah Levine Gera Ancient Greek Ideas on Speech,
Language, and Civilization

.

Gepost: 22 minuten geleden Zie gesprek

Nou het volgende is er gebeurd twee weken geleden had ik een sollicitatiegesprek en ze draaiden een laptop met het scherm naar me toe en vroegen: ‘Ben jij dit?’ En het waren allemaal dingen die ik JAREN geleden had gepost, kiekjes waarop ik bewusteloos ben en dronken, en lange scheldpartijen over stomme dingen, je weet wel

Dus, geen baan natuurlijk

Dus voor ik naar DIT gesprek ga delete ik ALLES, Facebook, Twitter, wat ik maar kan vinden. Ik ga naar binnen en het eerste wat ze vragen is of ik op Facebook zit. Ik zeg nee. Of ik dan op een smoelenpagina van de universiteit sta, of op LinkedIn, wat dan ook. Ik zeg nee. Ze kijken elkaar aan en zeggen dat hun bedrijf graag ‘een goed gevoel’ heeft bij de achtergrond van de mensen die ze inhuren, alleen lijkt het wel of ik helemaal geen achtergrond heb. Ze zeggen niet dat ik iets verkeerds heb gedaan maar als iemand geen Facebookpagina heeft, lijkt het wel of hij iets te verbergen heeft

Het is ook nooit goed

1

Het vliegtuig klom steeds hoger en Wil verwachtte dat de helikopter hen elk moment zou neerschieten, tegen hen zou aanbotsen of zonder enige reden zou ontploffen, iets vreselijks in elk geval. Maar er gingen minuten voorbij waarin alleen het gedreun van de motoren klonk en de nacht zich voor hen ontvouwde.

‘Zijn we in veiligheid?’ vroeg hij aan Tom, of T.S. Eliot of wie hij ook was.

Maar Eliot zei niets.

Toch dacht Wil dat dat wel het geval was. Plotseling werd hij overmand door uitputting. Het ene ogenblik vreesde hij voor zijn leven, het volgende wilde hij alleen maar slapen. ‘Ik ga even zitten, goed?’ Hij liep naar achteren het vliegtuig in en viel in een van de stoelen neer. Eigenlijk moest hij een gordel om, maar de gordels waren zo ver weg.

Toen hij zijn ogen weer opende, was het licht. De wereld schokte en schudde. Met een hoofd vol halfvergeten dromen greep hij de armleuningen vast. Een meisje met slechte woorden. Een kangoeroe. De motoren gierden. Door de ronde ramen zag hij sneeuw en de houten palen van een hek, die verdacht dichtbij waren en veel te snel bewogen. Het geluid van de motoren veranderde en ze begonnen snelheid te verliezen. De wereld bewoog langzamer en kwam ten slotte tot stilstand.

Eliot kwam uit de cockpit tevoorschijn, opende een paneel in de vliegtuigromp en begon de deur te openen.

‘Waar zijn we?’

Eliot bleef doorgaan. De deur transformeerde zich in een reeks traptreden en hij daalde er van af.

Wil stond op. Het idee weer de sneeuw in te moeten sprak hem bepaald niet aan, maar hij ging toch.

Eliot stond aan de kant van de weg te plassen.

Wil keek om zich heen. Zo ver als hij kon zien, strekte het asfalt zich uit. Erlangs stonden elektriciteitspalen. Iets anders was er niet.

‘Goeie landing,’ zei Wil.

Eliots enige reactie bestond uit een urinestraal.

‘Waar zijn we?’

Eliot ritste zijn gulp dicht en liep een stukje de weg op.

Wil ging hem achterna. Het vliegtuig was heel modern, zag hij nu, smal en schoon, met omhoogwijzende vleugels. Bovendien was het verrassend groot, hoewel dat misschien alleen maar zo leek omdat het op de weg stond, waar het tenslotte niet thuishoorde.

Naast Eliot bleef hij staan. Hij stak zijn handen in zijn zakken. Zijn adem veranderde in witte wolkjes. ‘Wat nu?’

‘Ik ga een ritje maken in de eerste auto die langskomt. Daarna ga ik ergens ontbijten. Iets met bacon. Heel veel bacon.’

Wil schudde de sneeuw van zijn schoenen. ‘Oké.’

‘Dat ga ik dus doen. Jij mag zelf bepalen waar je zin in hebt.’

Wil kneep zijn ogen toe. ‘Wat zeg je nou?’

‘We zijn klaar. Dit is het. Jij gaat jouw weg, ik de mijne.’

‘Wat?’

‘Het is voorbij.’

‘Maar de dichters dan. Woolf... Wil ze me nog steeds vermoorden?’

‘O, ja.’

‘Dan moeten we ons dus verstoppen. Nog een paar vrienden van je een bezoek brengen.’

‘Ik heb geen vrienden meer.’

Wil staarde hem aan. ‘Echt niet?’

‘Nee.’

‘Je bedoelt dat jullie hele verzetsgroep, of hoe je het ook noemt, gisteren is weggevaagd? Echt iedereen ervan?’

‘Ja.’

‘Je hebt niet nog een cel in een andere stad of...’

‘Nee.’

‘Jezus.’ Wil blies een stoot adem uit. ‘Dan moeten we bij elkaar blijven.’

‘Hm,’ zei Eliot.

‘Ze zit toch ook achter jou aan? Woolf wil jou ook dood.’

‘Ja.’

‘Dus?’

‘Dus vanuit jouw standpunt ben ik iemand die jou in leven kan houden, maar vanuit mijn standpunt ben jij een waardeloze nietsnut. Je bent een blok aan mijn been.’

‘Maar je zei dat ik belangrijk was! Je moet toch uitvinden waarom ik immuun ben voor de woorden!’

‘Dat was eerder,’ zei Eliot. ‘De omstandigheden zijn veranderd.’

‘Ik ga met je mee,’ zei Wil. ‘Waar je ook heen gaat, ik ga met je mee.’

‘Nee, hoor.’

‘Je kunt me anders niet tegenhouden. Die woordenvoodoo van jou werkt toch niet op mij, dus hoe denk je me tegen te kunnen...’

Eliot haalde een pistool tevoorschijn. Hij leek het niet eens ergens uit te halen, hij had het gewoon plotseling in zijn hand.

Wils ogen prikten.

‘Zie je wel?’ Eliot stopte het pistool weer weg. ‘Je kunt mensen op allerlei manieren overtuigen.’ Hij tuurde weer naar de horizon.

Wils adem kwam als stoomwolkjes naar buiten. ‘Oké. Oké.’ Binnen in hem groeide een gevoel van woede, maar hij wist niet wat hij ermee aan moest. ‘Goed. Dus zo staan de zaken ervoor?’ Hij liep terug naar het vliegtuig. Wat hij ook zou gaan doen, hij kon het op een warme plek gaan doen. Dat was in elk geval mogelijk. Halverwege de trap riep hij: ‘Wat is er in Broken Hill gebeurd? Woolf heeft zeker iedereen daar vermoord?’

Eliot bewoog zich niet.

‘Ja! Dus ga jij je maar lekker verstoppen terwijl ze met de rest van ons kan doen wat ze wil! Doe jij dat maar!’ Rillend stampte hij de trap op.

Met zijn blik op de horizon gericht stond Eliot op de weg. Zijn jas flapperde rond zijn benen. Voor zover hij kon inschatten zou Wil over ongeveer vijf minuten weer uit dat vliegtuig tevoorschijn komen. Dat zou het punt zijn waarop zijn angst om alleen gelaten te worden het won van zijn fysiologische behoefte aan warmte. Het zou prettig zijn als er voor die tijd een auto langskwam. Dan kon Eliot degene achter het stuur breken en was hij in staat zijn weg te vervolgen zonder dat hij Wil ooit nog hoefde te zien.

De wind deed zijn wangen prikken. Hij kon de vergelijking niet langer weerstaan: één keer eerder had hij zo gestaan. Ook toen had hij met een pistool in de hand gewacht, met zijn blik op de horizon gericht, hopend dat hij het niet hoefde te gebruiken. Dat was bij Broken Hill geweest, iets meer dan een jaar geleden.

Eliot zette de airconditioning vol aan, maar het maakte geen verschil. De zon brandde dwars door de voorruit heen en stoofde hem gaar in zijn overhemd. Campbell, de jongen die hij op het vliegveld had opgehaald, wriemelde en trok aan zijn stropdas, waarna hij uiteindelijk zijn linnen jasje uittrok en het over de rug van zijn stoel hing.

‘De zon lijkt hier wel groter,’ merkte hij op. ‘Is dat echt mogelijk?’

‘Dat komt door de ozonlaag,’ zei Eliot. ‘Er zit een gat in.’

‘Wen je daaraan?’

‘Nog niet.’

‘Toen ik uit Washington vertrok, was het elf graden onder nul,’ zei de jongen terwijl hij zijn mouwen oprolde. ‘Min elf.’ Hij wierp een blik op Eliot. ‘Mis jij Washington?’

‘Ik ga er regelmatig heen.’

‘Ja, maar...’ De jongen staarde naar het kurkdroge land dat aan hem voorbijgleed. ‘Hoe lang ben jij hier in totaal geweest? Drie maanden?’

‘Zeven.’

‘Ja, natuurlijk. Maar nu kun je naar huis als we klaar zijn,’ zei hij met een glimlach.

Eliot keek hem aan. ‘Hoe oud ben je?’

‘Eenentwintig. Hoezo?’

‘Hoeveel weet je van wat je gaat doen?’

‘Alles.’ De jongen lachte. ‘Ik ben volledig op de hoogte gesteld, Eliot. Ik heb me zes weken lang intensief voorbereid. Ze hebben me uitgekozen vanwege mijn talent. Ik weet precies waar ik mee bezig ben.’

Eliot zweeg.

‘Vier maanden geleden heeft Virginia Woolf een puurwoord achtergelaten in een Australisch stadje met drieduizend inwoners, Broken Hill. Inmiddels woont er niemand meer. Het officiële verhaal luidt dat er een ontploffing was in een ertsraffinaderij, waardoor een rampzalige hoeveelheid giftige stoffen weglekte. Rond het stadje is een cirkel van acht kilometer afgezet. Angstaanjagende borden beloven dood en verderf. Het grappige is dat dat de waarheid is. We sturen mensen naar binnen, en ze komen inderdaad niet meer terug. Vandaar de theorie dat het woord daar nog steeds is.’ Hij trok zijn overhemd uit zijn broek en wuifde zichzelf koelte toe. ‘Gek idee, vind je niet? Dat een woord gewoon achterblijft, als een echo die in de lucht blijft hangen.’

‘Dat kan niet.’

‘Maar wat is het dan? Er is daar iets slechts, en het is iets anders dan lekkage van chemische stoffen.’

Bijna zei hij het niet. ‘Misschien is het Woolf.’

‘Hm,’ zei de jongen. ‘Niemand vindt dat erg geloofwaardig, Eliot. We denken allemaal dat Woolf dood is.’ Doelloos tikte hij tegen het raam. ‘Er is een satelliet op dat stadje gericht. We hebben alles daar wel honderd keer in beeld gebracht.’

Eliot reed in stilte verder.

‘Qua verdediging ben ik de beste die er is,’ zei de jongen. ‘En dat zeg ik niet om op te scheppen, dat is simpelweg de reden waarom ik hier ben. Ik ben uitgekozen omdat ik niet gebroken kan worden, dus ik voorzie geen enkel probleem.’

‘Je beseft toch wel dat je leven daarvan afhangt?’

‘Dat besef ik.’

Eliot bekeek hem vluchtig. Eenentwintig, dacht hij. ‘Wie heeft je uitgekozen? Yeats?’

‘Ik heb ook de eer gehad om met Yeats te spreken, ja.’

‘Je hoeft dit niet te doen.’

De jongen keek hem aan.

Geef me een teken, dacht Eliot, en we stuiven zo langs Broken Hill, Campbell, en dan blijven we doorrijden tot we bij een vliegveld komen. Wanneer de zon ondergaat, zijn wij al in een ander land. Heb je ooit overwogen om ermee te kappen, Campbell? Om gewoon weg te lopen? En mag ik je nog iets anders vragen: is je misschien opgevallen dat er iets vreemds aan de hand is met Yeats? Alsof een deel van hem dood is? Viel jou dat ook op?

De jongen wendde zich af. ‘Je hebt te lang in de woestijn gezeten, Eliot.’

Hij keek naar de eindeloze weg. ‘Daar heb je gelijk in,’ zei hij.

Hij reed naar het hek van harmonicagaas en zette de motor uit. Ze bleven in stilte naar de borden kijken. BESMETTING. GIFTIG. VERBODEN. DOOD. Schedels en dikke rode kruizen. De hitte greep hen bij de keel.

‘Het zijn gewoon woorden, toch?’ zei de jongen. ‘Angstwoorden.’ Hij maakte zijn gordel los. ‘Jezus, ik moet die auto uit.’

Buiten was het geen greintje koeler, maar daar stond tenminste nog een briesje, waardoor stof en zand in beweging kwamen. De weg was geblokkeerd met een kluwen prikkeldraad. Het hek van harmonicagaas strekte zich naar links en rechts uit en elke paar honderd meter hingen er bordjes aan die klapperden in de wind. In de rode aarde stonden een paar prikkelbosjes. Zo ver als je kon kijken zag het er hetzelfde uit.

In de kofferbak lagen ijzerscharen, voor het geval dat, maar er was niets veranderd sinds de vorige keer. Het ijzerdraad kringelde over de weg, maar sloot niets af. Dat hoefde ook niet. De jongen had gelijk, het waren de woorden die de mensen buiten hielden. Eliot sleurde het prikkeldraad opzij.

De jongen probeerde zijn linnen jasje om zijn hoofd te wikkelen.

‘Achterin heb ik wel een pet,’ zei Eliot. ‘Neem die maar.’

‘Hoeft niet.’

‘Neem ’m nou maar.’ Hij opende het achterportier en pakte de pet en een flesje water.

‘Fijn, dank je wel.’ De jongen zette de pet op. Op de bolling stond: THE THUNDER FROM DOWN UNDER. Eliot had hem op straat in Adelaide gekocht. ‘Staat-ie me?’

‘Heb je een satelliettelefoon?’

‘Yep.’

‘Bel me eens op.’

‘Hij werkt. Ik heb hem op het vliegveld al gecontroleerd. Ik bel je wel als ik het stadje in loop.’

‘Bel me nu.’

De jongen haalde zijn telefoon tevoorschijn en drukte erop. Eliots telefoon begon te trillen.

‘Tevreden?’ vroeg de jongen.

‘Heb je een reservebatterij?’

‘Ja.’

‘En de batterij in de telefoon is opgeladen?’

‘Hij doet het prima.’

‘Maar is hij vol?’

‘Kijk.’ De jongen toonde hem het schermpje. ‘Zie je dat kleine batterijtje? Ik weet best hoe je een telefoon moet gebruiken.’

‘Bel me zodra je me niet meer duidelijk ziet en hou daarna de lijn open. Als de verbinding wegvalt, blijf me dan net zo lang bellen tot je weer contact hebt.’

‘Doe ik.’

‘Wat is je segment?’

‘Wát?’

‘Is het 93?’

Het gezicht van de jongen werd uitdrukkingsloos. Dat werd hun geleerd. De jongen dacht aan iets anders: iets vrolijks, iets treurigs, iets wat traumatisch was; alleen hij wist wat het was. Door ruis aan zijn gezichtsuitdrukking toe te voegen, werd hij geacht onpeilbaar te zijn.

‘Je bent een 93.’

‘Shit,’ zei de jongen. ‘Je wordt geacht dat niet te doen. Waarom doe je dat?’

‘Om je te beschermen.’

‘Het maakt niet uit. Ik kan toch niet gebroken worden. Wil je het eens proberen? Ga je gang.’

Eliot overwoog het. Hij twijfelde er niet aan dat de jongen goed was, maar hij had waarschijnlijk alleen in een relatief beschermde omgeving geoefend. Als Eliot hem nu aanviel, een pistool in zijn mond stak en woorden tegen hem schreeuwde, dan was dat heel wat anders.

‘Maak je maar geen zorgen over me,’ zei de jongen. ‘Ik ben er klaar voor.’

‘Neem geen enkel risico. Als iets er verkeerd uitziet, onderzoek het dan niet. Loop gewoon weg. We hoeven niet alles vandaag te doen.’

De jongen verschoof zijn DOWN UNDER-pet. Hij dacht natuurlijk dat Eliot gek was. ‘Nou, ik ga het doen.’

Eliot knikte. ‘Succes.’

‘Dank je wel,’ zei de jongen. Hij liep rond het prikkeldraad en ging de weg op.

Naarmate de jongen verder weg was, begon zijn lichaam te trillen in de hittenevel die opsteeg uit het asfalt. Al snel kon je hem nauwelijks meer van de kolkende briesjes onderscheiden.

Met zijn hand boven zijn ogen stond Eliot naar hem te kijken. Toen ging zijn telefoon.

‘Bedankt voor de pet,’ zei de jongen. ‘Ik ben er nu toch blij mee.’

‘Geen dank.’

‘Ik heb het echt nog nooit zo heet gehad.’

‘Kun je de buitenwijken van de stad al zien?’

‘Nog niet.’

‘Dat zou niet lang meer moeten duren.’

‘Ja, ik weet het. Ik heb de plattegronden in mijn hoofd zitten.’

Ze zwegen. De zon brandde op Eliots hoofd. Hij kon beter weer in de auto gaan zitten. Over een paar minuten. Hij zou wachten tot de jongen bij de huizen was aangekomen.

‘Jij hebt haar vroeger toch lesgegeven, op de Academie? Virginia Woolf bedoel ik. Dat heb ik tenminste gehoord. Is het waar?’ De jongen hijgde nu een beetje. ‘Luister, Eliot, we moeten minstens een uur aan de telefoon hangen, dus we kunnen net zo goed wat praten. Jezus.’ Hij pufte. ‘Het is zo belachelijk heet.’

Eliot hoorde dat hij een slok water nam. ‘Ja, ik heb Woolf lesgegeven.’

‘Heb je het zien aankomen? Ook maar iets ervan, bedoel ik? Kreeg je ooit het gevoel dat ze misschien...’

‘Dat ze misschien wat?’

‘Zo zou ontsporen?’ vroeg de jongen. ‘Dat ze een hele stad zou uitmoorden? Overigens wil ik je beoordelingsvermogen niet in twijfel trekken, want het is overduidelijk dat daar niets aan schort. Ik vraag me alleen af hoe het mogelijk is zoiets over het hoofd te zien. Begrijp je? Je was bepaald niet de enige. Het gold voor iedereen. En wij worden nog wel geacht mensen te kennen.’

‘Er bestaat altijd een risico als je iemand opleidt. In Woolfs geval leek haar talent het te rechtvaardigen.’ Hoewel niemand hem zag, haalde hij zijn schouders op. ‘Achteraf hadden we het mis.’

‘Ik heb haar nooit ontmoet. Toen ik begon was zij al vertrokken.’ Hij kuchte. ‘Was ze eruit geschopt, bedoel ik. Verbannen. Hoe je het noemen wilt. Er is hier heel veel stof. De wind... Volgens mij zie ik de raffinaderij.’

‘Blijf goed opletten.’

De jongen lachte, waarna hij begon te hoesten. ‘Er is echt geen reden om me bang te maken. Er is hier helemaal niemand.’

Eliot zei niets.

‘Weet je waar ik me mee bezighoud? In de organisatie? Ik zit bij Digitaal, bij Webservices. Weet je wat dat inhoudt?’

‘Niet precies.’

‘Dat zou wel moeten, dat is namelijk de toekomst. Ik kan je er wel iets over vertellen, dan ben je meteen op de hoogte.’

‘Vooruit dan maar,’ zei hij.

‘Nou, graag of niet hoor, mij maakt het niet uit. Ik wil je alleen een kijkje geven in wat zelfs Yeats “de grootste aanvalsvector sinds de boekdrukkunst” heeft genoemd.’

‘Goed dan.’

‘De organisatie is aan het veranderen, Eliot. Het draait niet meer allemaal om kranten en televisie. Die dingen zijn achterhaald, overbodig. En als je niet uitkijkt, worden de oudere mensen daarmee ook overbodig. Je wilt toch niet overbodig zijn?’

‘Nee.’

‘Nee. Dus laat me je hiermee helpen.’ De jongen hijgde even. ‘De voornaamste eigenschap van het web is dat het interactief is. Dat is het verschil. Als iemand online is en je site bezoekt, kun je deze persoon daar een vragenlijstje laten invullen. Dan wordt er bijvoorbeeld gevraagd: “Wat vind jij van de belastingverlaging?” Mensen klikken dan ergens op en worden gesegmenteerd. Dat is het eerste voordeel. Je bent niet alleen maar mensen aan het beïnvloeden door in de ruimte te praten, je krijgt er ook gegevens voor terug. Maar nu komt het echt slimme deel. Je site is niet statisch, maar dynamisch. Weet je wat dat betekent?’

‘Nee.’

‘Het betekent dat de site er voor iedereen anders uitziet. Stel dat je bij het vragenlijstje hebt aangegeven dat je voor belastingverlaging bent. Daardoor is er een cookie op je computer geïnstalleerd, en als je nu weer op de site kijkt, zie je artikelen waarin wordt beschreven hoe de overheid jouw geld verspilt. De site kiest automatisch content die gebaseerd is op wat jij wilt. Nou ja, ik bedoel eigenlijk niet op wat je wílt, maar op wat je kwaad maakt of wat je aandacht vasthoudt en je overtuigingen versterkt, waardoor je de site gaat vertrouwen. En als je hebt gezegd dat je tégen belastingverlaging bent, laten we je verhalen lezen over Republikeinen die sociale programma’s tegenhouden of iets dergelijks. Het kan alle kanten op. Je site fungeert als een spiegel die de gedachten van elke bezoeker terugkaatst. Dat is toch te gek?’

‘Dat is inderdaad te gek.’

‘En dan hebben we het nog niet eens over codewoorden gehad. Dit is nog maar het begin. Het derde grote voordeel is dat mensen die een site als deze gebruiken, geneigd zijn er afhankelijk van te worden. Opeens lijken al die andere nieuwsbronnen, dat wil zeggen die die niet elk verhaal laten aansluiten bij de overtuigingen van de gebruiker, verwarrend en vreemd. Sterker nog, ze lijken wel bevooroordeeld, wat behoorlijk grappig is. Dus nu heb je een gebruiker die jou niet alleen vertrouwt, maar jou ook ziet als zijn voornaamste bron van informatie over wat er allemaal speelt in de wereld. Boem, die vent heb je in je zak. Je kunt hem alles wijsmaken, niemand zal je tegenspreken. Hij is...’ De jongen hapte naar adem. ‘O, shit.’

‘Wat is er?’

‘Volgens mij zie ik een lijk.’

‘Wist je dan niet dat er lijken zouden zijn?’

‘Natuurlijk wel, maar weten en zien zijn twee... ah, jakkes. Dat is walgelijk.’

‘Ze liggen daar al maanden in de zon.’

‘Ja, dat is duidelijk.’

‘Zijn het alleen maar botten of...?’

‘Het zijn voornámelijk botten,’ antwoordde de jongen. ‘Dat is wat er zo walgelijk aan is.’ Een poosje hoorde Eliot hem alleen maar ademen. ‘Gadver. Ze liggen overal.’

‘Je had het over Digitaal.’

‘Hoe denk je dat ze zijn gestorven?’ Zijn stem klonk gedempt, alsof hij door zijn mouw praatte. ‘Heeft het puurwoord hun hersens soms laten ontploffen? Zoals bij een aneurysma? Behalve dan dat het er niet uitziet of ze aan een aneurysma zijn doodgegaan.’

‘Waarom niet?’

‘Ze liggen in kluitjes bij elkaar. Alsof ze zich naar elkaar toe hebben gesleept en vervolgens gestorven zijn.’

Eliot was stil.

‘Dus, ja... Digitaal.’ De stem van de jongen haperde. ‘Het vierde voordeel is dat we kunnen fluisteren. Het probleem met de oude media was altijd dat we geen controle hadden over de kijkers. Er is sprake van zelfselectie; mensen stemmen niet af op programma’s waarin overtuigingen centraal staan die haaks staan op die van hen, maar toch zijn er ook kijkers van het verkeerde segment. En zij vinden natuurlijk dat je onzin verkoopt, want dat doe je ook, en soms gaan ze daar heisa over maken, wat weer zijn weerslag op het doelsegment heeft. Dat leidt tot berichtenverspilling. Bij Digitaal hebben we dat probleem niet. Je kunt van alles tegen een gebruiker zeggen, en omdat de site aan hem is aangepast, is hij de enige die het hoort. De volgende gebruiker ziet weer een heel andere site. Het eindresultaat is dat je mensen uit allerlei segmenten krijgt die het nergens over eens zijn, letterlijk nergens over, behalve dat de site een volmaakt objectieve informatiebron is.’ Hij haalde diep adem. ‘Ik loop nu langs huizen. Lage, lelijke huizen.’

‘Is alles goed met je?’

‘Ja, prima. Ik heb het alleen heet.’

‘Neem even pauze als je het nodig hebt.’

‘Weet jij waarom ze in groepjes bij elkaar liggen?’

‘Nee.’

‘Zouden het gezinnen zijn? Alsof... ze nog de tijd hadden om naar de mensen te gaan van wie ze hielden?’

‘Misschien wel.’

‘Maar ik denk niet dat dat het is. Vanwege de manier waarop... Ik weet het niet. Maar ik denk het niet.’ Er schraapte iets langs de telefoon. ‘Ik moet even wat drinken.’

‘Neem even pauze.’

De jongen dronk gulzig. ‘Nee. Ik wil dit achter de rug hebben.’ Een ogenblik ging voorbij. ‘Dus... zo werkt Digitaal. Cool, hè?’

‘Ik vraag me nu af waarom we ons überhaupt nog met andere dingen bezighouden.’

‘Hè? Ja. Nou ja, we hebben nog wel een probleem met onbekende gebruikers. Als iemand onze site voor het eerst bezoekt, hebben we geen idee wie het is. We weten niet wat we hem moeten laten zien. We kunnen natuurlijk wel gissingen doen op basis van hun geografische locatie en de software die ze gebruiken, maar dat is suboptimaal. Gelukkig worden we er wel beter in. Weet je wat sociale netwerken zijn?’

‘Nee.’

‘Je bent... Je moet dit soort dingen echt weten, Eliot. Het is de toekomst. Iedereen heeft tegenwoordig eigen pagina’s. Stel je eens voor dat honderd miljoen mensen elke dag weer vragenlijsten invullen en aangeven wat hun favoriete televisieprogramma’s, producten en politieke overtuigingen zijn. Een groter dataprofiel is er nooit aangemaakt. En het gebeurt nog op vrijwillige basis ook, dat is het grappige. Mensen hebben iets tegen officiële enquêtes, maar als je ze de gelegenheid geeft om een profiel op te stellen, zijn ze continu bezig je te vertellen wie ze zijn. Wat... goed is... voor ons... natuurlijk.’

‘Wat is er?’

‘Ik zie... Ah, het is in orde.’

‘Wat is het?’

‘Een tankstation. Helemaal uitgebrand. Overal auto’s. En eentje... ligt op zijn kop. Dat is... eh... nog eens wat, hè, Eliot? Een woord dat auto’s op hun kop legt?’ Zijn lach klonk net iets te hoog. ‘Dat is een behoorlijk indrukwekkend staaltje neurolinguïstiek, vind je ook niet?’

‘Zie je lijken?’

‘Natuurlijk zie ik lijken! Ik moet verdomme door de lijken waden! Neem maar gewoon aan dat er lijken zijn, tenzij ik je iets anders vertel.’

‘Begrepen.’

Hij hijgde. ‘Ik hoef niet echt te waden. Het... spijt me, ik overdrijf. Maar het zijn er veel. Heel veel.’ Hij slikte meerdere malen. ‘Hoe kunnen het er zoveel zijn? Ik bedoel, wat heeft ze gedaan? Hoe kon ze iederéén vermoorden?’

‘Neem even pauze.’

‘Godver!’

‘Campbell. Kalmeer.’

‘Ik zie het ziekenhuis. Het staat een klein stukje verderop. Langs de weg die vol ligt met al die verdomde lijken.’

‘Kom maar terug. Je hoeft het niet allemaal op één dag te doen.’

De jongen haalde beverig adem. ‘Ja, dat moet ik wel, Eliot.’

‘Zo belangrijk is het niet. Vergeet Yeats.’

Er klonk gesnuif, waarvan Eliot pas later begreep dat het gelach was. ‘Het is overduidelijk dat je al veel te lang weg bent, Eliot. Geen twijfel mogelijk. “Vergeet Yeats.” Jezus christus.’ Hij haalde diep adem. ‘Er is hier veel schade aangericht. Er staan auto’s op de stoep. Dit heb ik al op de satellietbeelden gezien, maar van dichtbij is het... veel echter, denk ik. Op de computer zag het er alleen maar uit of ze slordig geparkeerd waren. Alsof iedereen heel veel haast had gehad. Maar... ze zijn tegen van alles aangebotst. Er is een reden waarom... waarom ze ergens zijn.’ Hij slikte.

‘Bijna bij het ziekenhuis. Het ziet er... kleiner... uit dan ik had verwacht. Als een bibliotheek. Ik zie de ingang van de Spoedeisende Hulp. Er staat een ambulance voor. Een busje bedoel ik. Een ambulancebusje, op de stoeprand. De voorgevel van de Spoedeisende Hulp bestaat alleen maar uit glas, maar binnen zie ik niks.’ Hij hoorde dat de jongen stilstond. ‘Binnen is het heel donker. Of smerig, of zo.’ Hij aarzelde. ‘Ik loop eromheen naar de hoofdingang, oké?’

‘Oké.’

‘Weet je, ik denk dat ik deze zwarte ruimte beter links kan laten liggen als er een andere ingang is.’

‘Mee eens.’

‘Oké. Ik loop nu naar de hoofdingang. Shit. Ik weet niet eens of dit wel een verbetering is.’

‘Beschrijf maar wat je ziet.’

‘Lijken. Uitgedroogde lijken, opgestapeld tegen het glas. Maar ik kan tenminste naar binnen kijken. Ik sta nu bij de deuren. Er klinkt...’

‘Wat?’ Hij wachtte even. ‘Campbell?’

‘Er klinkt een geluid.’

‘Wat voor geluid?’

‘Ik weet het niet. Hou even je mond en laat me luisteren.’ Een poosje later zei hij: ‘Het is een soort gezoem.’

‘Van een mens?’

‘Nee, van een machine. Van iets elektronisch, maar dat kan niet. Er is hier helemaal geen elektriciteit. Het is vrij zacht. Ik ga nu de deuren opendoen.’ Er klonk geschraap. Hij hoorde de jongen kokhalzen. ‘Godskolere!’

‘Wat is er?’

‘Die géúr.’

‘Blijf staan.’

‘Oké. Oké. Ik blijf staan.’

‘Kijk om je heen. Beschrijf alles.’

‘Ik zie stoelen. Een receptie. Zooi op de muren.’

‘Zooi?’

‘Ik bedoel dingen. Advertenties. Haal je vaccinaties. Acht van de tien moeders heeft last van een postnatale depressie. Wanneer was uw laatste prostaatonderzoek?’

‘En het geluid?’

‘O. Ja, dat zijn vliegen. Ontelbaar veel vliegen.’

‘Blijf daar even staan.’

Er verstreek wat tijd. ‘Ze is hier niet, Eliot. Dat zei ik je toch. Als er hier ook maar iets bewoog dat groter was dan een eekhoorn, zouden we het weten.’

‘Een konijn bedoel je. In Australië heb je geen eekhoorns.’

‘Echt?’ De jongen barstte in lachen uit. ‘Geen eekhoorns? Je maakt zeker een geintje?’

‘Nee.’

‘Godsamme, misschien moest ik hier maar naartoe verhuizen! Het begint verdomme op een paradijs te lijken!’

‘Kalm aan.’

De jongen haalde zwoegend adem. ‘Je hebt gelijk. Je hebt gelijk.’ Hij herpakte zich. ‘Ik ga naar binnen.’ Er klonk geschraap. Het geluid veranderde, klonk intenser. ‘Ik ben binnen.’

‘Beschrijf wat je ziet.’

‘Op de vloer staan strepen. Gekleurde strepen. Man... nou, dan volg ik de rode maar. Naar de Spoedeisende Hulp. Er liggen zoveel lijken... ik moet me er een weg omheen banen. Jezusmina. Deze geur raak ik nooit meer kwijt.’ Er klonk geschuifel. ‘De deuren worden opengehouden door lijken. Ik loop nu door een gang. Het wordt donkerder. De, ah... ja, de lichten doen het niet. Ik bevestig het alleen maar. Er ligt...’

‘Wat?’

‘Er ligt een schedel met een bijl erin.’

‘Een bijl?’

‘Ja. Een rode bijl. Voor als er brand is. Ik zie waar hij vandaan komt. Iemand heeft het glas gebroken, de bijl gepakt en hem in het hoofd van een man geslagen. Eliot?’

‘Ja?’

‘Ik ga de bijl pakken, oké? Ik denk... dat ik me dan veiliger voel. Dus ik leg de telefoon heel even neer om de bijl te pakken.’

‘Oké.’

De telefoon deed plonk. Hij hoorde de jongen eerst kreunen en toen een kreetje slaken. ‘Ben je er nog?’

‘Hier ben ik.’

‘Ik heb ’m,’ zei de jongen lachend. ‘Ik heb verdomme zojuist een bijl uit iemands hoofd getrokken.’ Hij ademde uit. ‘Nu voel ik me beter. Behoorlijk stoer eigenlijk. Hé, ik heb een idee. Ik ga een foto maken van deze rotzooi, en hem je toesturen.’

‘Met je telefoon?’

‘Ja.’

‘Kun je dat doen zonder het gesprek te beëindigen?’

‘Dat weet ik... eh... niet zeker.’

‘Doe het dan maar niet.’

‘Ik verstuur hem en bel je meteen terug.’

‘Niet ophangen.’

‘Oké. Jezus. Oké, oké. Het was maar een idee. Voor me zie ik de deuren naar de Spoedeisende Hulp. Het zijn dubbele deuren. Heel veel... O. Nu weet ik eindelijk wat dat zwarte spul op de muren is.’

‘Bloed.’

‘Ja. Heel erg veel bloed.’ Stilte. ‘Is dat...? Ja. Dat zijn ze.’

‘Wie?’

‘Zwarthelmen. Ik ken ze wel. Ik bedoel... Ik heb hun video gezien. Ken je die mannen in zwarte pakken die Yeats soms gebruikt? De soldaten met de beschermingsbrillen? Die zijn toch van hun omgeving afgeschermd zodat ze niet gebroken kunnen worden?’

‘Dat klopt.’

‘Nou, die zijn het. Enkelen van hen, in elk geval. Ze hebben hun bril niet meer op. Ze... zien er nogal slecht uit.’

‘Hoe bedoel je?’

‘Ze zijn verstrengeld. In elkaar. Hun gezichten zijn zwart van het opgedroogde bloed. Ze hebben geen ogen meer. Ik weet niet of... ik weet niet of dat komt door ontbinding of... iets anders.’ Zijn stem trilde. ‘Ze zien er verdomme uit alsof ze door de papierversnipperaar zijn gegaan, Eliot.’

Hij besefte dat de jongen huilde. ‘Campbell...’

‘Maar dit waren geen dichters. Dat is het verschil. Als het op verweer aankomt, ben ik de allerbeste.’

‘Kom terug. Je kunt verslag uitbrengen van wat je te weten bent gekomen. Probeer het morgen nog een keer.’

‘Nee. Nee.’

‘Yeats kan nog wel een...’

De stem van de jongen ging omhoog. ‘Eliot, je snapt er echt de ballen niet van, oké? Je zit hier maar in de woestijn en je hebt verdomme geen idee wat er allemaal speelt. Ik weiger Yeats te vertellen dat ik tot hier ben gekomen en vervolgens rechtsomkeert heb gemaakt. Dat gaat godverdomme niet gebeuren, en als je hier ook maar een snars van begreep, zou je dat niet eens voorstellen.’

‘Niet iedereen is het met Yeats eens.’

De jongen hapte naar adem. ‘Dat zou je de kop kunnen kosten, Eliot. Ik zou je op een presenteerblaadje aan ze kunnen geven vanwege die opmerking.’

‘Dat weet ik.’

‘Ja. Ja.’ Er gingen een paar ogenblikken voorbij. ‘Voor me zijn deuren. Gesloten dubbele deuren. Op het bordje staat SPOEDEISENDE HULP.’

‘Alsjeblieft, Campbell.’

‘Ik wil de bijl nu met twee handen vasthouden. Ik ga de telefoon tussen mijn kin en schouder klemmen.’ Er klonk een schrapend geluid. Zijn adem kwam met horten en stoten. ‘Eliot?’

‘Ja?’

‘Ik waardeer het. Wat je over Yeats zei. Dat is aardig van je.’

‘Campbell, stop alsjeblieft.’ Er schoten hem bevelwoorden te binnen. Alleen waren die zwak over de telefoon, waarschijnlijk zelfs nutteloos.

‘Als er iets misgaat, wil ik dat je Yeats vertelt dat ik ook onder druk beheerst bleef,’ zei de jongen. ‘Ik open nu de...’ Scharnieren piepten.

‘Wat zie je?’

Hij hoorde de jongen ademen.

‘Campbell? Wat zie je? Praat tegen me.’

Door de telefoon klonk een luide knal. Eliot rukte hem bij zijn oor weg. Toen hij hem weer bij zijn oor hield, was het dodelijk stil. De telefoon moest op de vloer zijn gevallen, dacht hij, dat was het geluid geweest. De jongen had hem laten vallen.

Hij dacht dat hij een zacht gepiep hoorde; de schoenen van de jongen? ‘Campbell?’ Keer op keer zei hij de naam van de jongen, maar er kwam geen reactie.

Eliot stond geleund tegen de auto te wachten terwijl de zon achter hem onderging en de hitte uit de lucht wegsijpelde. Hij verwachtte niet dat de jongen nog terugkwam, maar hij wilde hem de kans geven.

Waarom ben je hier eigenlijk, Eliot? Je ziet toch hoe de organisatie zich ontwikkelt? Je weet wat er gaat komen. Toch sta je hier.

Over een uur zou het donker zijn. Dan zou hij in de auto stappen, vier uur naar zijn hotel rijden en Yeats bellen. Op neutrale toon zou hij hem vertellen dat Campbell niet was teruggekomen en Yeats zou op dezelfde toon zeggen hoe erg hij dat vond.

Emily, Emily, dacht hij. Waar ben je naartoe gegaan?

Op de weg flikkerde iets. Hij kneep zijn ogen tot spleetjes. De nevel was verdwenen, maar de wind blies stof in zijn ogen. Toen wist hij het zeker: er kwam iemand aan. Eliot rechtte zijn rug. Hij stak een hand op, maar de gedaante reageerde niet. Ze bewoog zich op een vreemde manier, met een scheef loopje. Het was toch niet Campbell? Maar het moest hem wel zijn. Er was hier niemand anders.

Een volle minuut ging voorbij. De nevel nam de gedaante van Campbell aan. De reden waarom hij scheef liep, was omdat hij een bijl meezeulde.

Eliot liep terug naar de auto, opende het handschoenenvakje en pakte zijn pistool. Toen hij weer bij het hek stond, was Campbell minder dan tweehonderd meter van hem verwijderd. Eliot kon zijn gezichtsuitdrukking zien, de concentratie en de leegte.

Hij stak het pistool achter zijn tailleband en vouwde zijn handen als een toeter rond zijn mond. ‘Campbell! Stop!’

De jongen bleef lopen. Zijn overhemd was nat van het zweet. Natte, slordige pieken staken van onder zijn THUNDER FROM DOWN UNDER-pet uit. Hij was een schoen kwijt.

‘Campbell, laat die bijl los!’

Even dacht hij dat de jongen hem gehoorzaamde. Maar nee, hij tilde de bijl naar zijn schouder. Nog vijftig meter. Dichtbij genoeg om hem te ruiken.

‘Vestid foresash raintrae valo! Stop!’

De jongen zwoegde door de woorden alsof het water was. Eliot trok zijn pistool.

‘Stop! Campbell, stop! Valo! Stop! Valo!’

De jongen ontblootte zijn tanden. De pezen in zijn onderarmen verstrakten. De bijl werd geheven.

Eliot haalde de trekker over.

De jongen gromde. Zijn gezichtsuitdrukking veranderde niet.

Eliot haalde de trekker nog twee keer over.

Kletterend belandde de bijl op het asfalt. De jongen viel op zijn knieën. Hij probeerde op te staan, gromde weer en viel toen met zijn gezicht naar voren op de weg.

Eliot ging op zijn hurken zitten. De zon was bijna onder. De wereld baadde in oranje licht. Hij kwam overeind en laadde het lichaam van de jongen in de auto.

Hij begroef de jongen in de woestijn en reed de nacht in. Zodra de lichten van de stad aan de horizon verschenen, hield hij het niet meer vol. Hij parkeerde de auto in de berm en stapte uit. Tegen de auto geleund toetste hij het nummer in, waarbij hij de nachtlucht diep in zijn longen zoog. Auto’s zoefden hem voorbij.

‘Ja?’

‘Ik ben het, Eliot.’

‘Ah.’ Hij hoorde getinkel van ijsklontjes in een glas. ‘Hoe staat het ermee?’

‘Campbell is dood.’

Hij hoorde dat Yeats een slokje nam. ‘Bedoel je dat hij er niet in slaagde terug te keren?’

‘Ik bedoel dat ik hem in zijn borst heb geschoten.’ Hij sloot zijn ogen, maar omdat hij zich daar niet beter bij voelde, opende hij ze weer. ‘Ik bedoel dat hij met een bijl in zijn hand kwam teruggelopen en dat ik hem toen neerschoot.’

‘Je klinkt alsof je van streek bent.’

Hij liet de telefoon vallen, maar zodra hij er weer toe in staat was, hield hij hem aan zijn oor. ‘Niets aan de hand.’

‘Je zegt dus dat Campbell krankzinnig was toen hij weer terugkwam. Klopt dat?’

‘Ja. Krankzinnig. Gebroken. Zoiets.’

‘Weet je wat er is gebeurd?’

‘Hij is tot de Spoedeisende Hulp gekomen. We waren aan het praten, maar toen hield hij daar opeens mee op.’

‘Hoe klonk hij op dat moment?’

‘Ook onder druk bleef hij beheerst.’

Het was even stil. ‘Het is erg intrigerend,’ zei Yeats. ‘Ik zou er wat voor overhebben te weten wat ze daarbinnen heeft gedaan.’

Hij wachtte.

‘Kom terug, Eliot,’ zei Yeats. ‘Het heeft lang genoeg geduurd.’

‘Ik heb Woolf nog niet gevonden.’

‘Woolf is dood.’

‘Dat geloof ik niet.’

‘Stop met geloven wat je wilt geloven, dat is ongepast. Je hebt geen spoor van haar gevonden, dus je opdracht is hierbij beëindigd. Kom terug.’

Hij legde zijn hoofd tegen het koude metaal van de auto en sloot zijn ogen. ‘Ja, baas.’

Er verscheen een stipje in het sneeuwlandschap. Een auto? Ja. Hij bekeek zijn jas, zorgde ervoor dat het pistool niet zichtbaar was.

Achter hem klonken Wils voetstappen op de vliegtuigtrap. Dat is snel, dacht Eliot. Er moet hem iets te binnen geschoten zijn.

‘Hoe zit het nu met “het waard zijn”?’ riep Wil. ‘Was dat niet wat je tegen me zei? Ik moest er toch voor zorgen dat ik het waard was dat die mensen zijn gestorven?’

Eliot gaf geen antwoord.

‘Is dat een auto?’

Wils voetstappen kwamen knerpend dichterbij. Met zijn armen om zich heen geslagen kwam hij naast Eliot staan. Eliot wierp een blik op hem.

‘Laat me niet alleen achter, klootzak,’ zei Wil.

‘Goed dan.’

‘Wat? Dus... het is weer goed? We blijven bij elkaar?’

‘Ja.’

‘Wat had dat van daarnet verdomme dan te betekenen? Was dat soms een geintje?’

De auto minderde vaart. Eliot zag gezichten achter het glas verbaasd naar het vliegtuig staren. ‘Dit is gemakkelijker als je kalm bent.’

‘Speel je nu een spelletje met me? Ik probeer niet vermoord te worden door een stelletje dichters en jij speelt doodleuk een spelletje met me?’

‘Ik ben van gedachten veranderd,’ zei Eliot. ‘Je hebt me overtuigd.’ Hij liep op de auto af.

SPOOKSTEDEN: #8
BROKEN HILL (AUSTRALIË)

Toen in 1883 de grootste zinkloodvoorraad ter wereld in Broken Hill werd ontdekt, veranderde de plek in een van de grootste mijnsteden. Op het hoogtepunt woonden er wel dertigduizend inwoners, van wie de meeste werkten voor de Broken Hill Proprietary Company (BHP).

Nadat in 1970 twee belangrijke mijnen waren uitgeput, begon het stadje echter te krimpen. Hoewel een aantal kleinere mijnen rendabel bleef, nam het inwonertal steeds verder af wegens de afgelegen ligging – de dichtstbijzijnde stad ligt bijna vijfhonderd kilometer verderop – en de onherbergzame omgeving.

In de vroege middag van 14 augustus 2011 vond er in de zinkloodraffinaderij, niet ver van het centrum van de stad, een catastrofe plaats die direct gevolgd werd door een enorme brand. Volgens ooggetuigen stroomde er een rivier van methylcarbonaat door de hoofdstraat. In de daaropvolgende uren stierven alle drieduizend inwoners aan de giftige dampen. Verschillende teams van hulpverleners die in de uren erna het stadje binnenkwamen, overkwam hetzelfde.

Momenteel is het stadje en het gebied binnen een straal van 8 kilometer afgezet. Men verwacht dat dit de komende tweehonderd jaar onbewoonbaar gebied zal blijven.

.

Van: http://nationstates.org/pages/topic-39112000-post-8.html

Re: complotten in broken hill???

wat mensen niet weten over broken hill is dat veel mensen niet zijn gestorven door de dampen in elk geval niet meteen. het kwam door de paniek toen ze beseften wat er gebeurde en ze niet weg konden komen mijn oom zat in het eerste team bij de omheining en volgens hem waren de mensen daarbinnen elkaar aan het vermoorden

BNP BOUWT DATABASE VOOR KIEZERSPROFIELEN

.

Vrijdag werd bekendgemaakt dat de British National Party van tienduizenden kiezers persoonlijke gegevens heeft verzameld.

De database, die Electrac genoemd wordt, wordt gebruikt om huis-aan-huis bezorgde pamfletten en telefooncampagnes te personaliseren.

Mark Mitchell (38) beweert dat hij acht maanden aan het project heeft gewerkt voor BNP. Gedurende die periode verzamelde hij informatie uit bronnen als enquêtes, ingezonden brieven, onlineberichten, en gegevens over deelname aan bepaalde gelegenheden.

Volgens hem konden kiezers hierdoor in bepaalde groepen worden gesegmenteerd, waardoor elke groep in de aanloopperiode naar de algemene verkiezingen doelgericht materiaal ontving.

Een woordvoerder van de BNP erkende het gebruik van Electrac, maar hij verklaarde dat bijna alle politieke organisaties dit deden en dat er geen privacywetten geschonden werden.

.

IRC-TRANSCRIPT

Van:IRCnet#worldchat 201112260118 irc client

<maslop> meh

<maslop> ik zie gewoon het probleem niet

<vikktor> oké

<vikktor> zo gaat het

<vikktor> ik voer campagne in een straat

<vikktor> van deur tot deur

<vikktor> en voor ik aanbel, kijk ik op een vel papier waarop staat: Maslop, 21, man, belangrijkste voor hem is of hij het komende jaar nog een baan zal hebben

<vikktor> dus ik bel aan en zeg: ‘Hallo, meneer Maslop, ik stel mezelf verkiesbaar en mijn voornaamste prioriteit is het creëren van werkgelegenheid’

<maslop> juist

<vikktor> en dan denk jij: wauw, deze vent snapt het, op hem ga ik stemmen

<vikktor> dan ga ik naar het huis ernaast en deze keer zeg ik: ‘Hallo, mevrouw KittyPendragon, ik stel mezelf verkiesbaar en mijn voornaamste prioriteit is het aanpakken van de klimaatverandering’

<KittyPendragon> yay=^_^=

<vikktor> want in mijn papieren staat dat dat het belangrijkste is voor KittyPendragon

<maslop> maar dat is toch goed

<maslop> ze moeten ook weten wat mensen denken

<maslop> en willen

<vikktor> nou, stel dat ik verkozen word

<vikktor> wat is dan mijn voornaamste prioriteit?

<vikktor> snap je?

<maslop> ja maar ze luisteren tenminste naar mensen

<vikktor> het ondermijnt een basisprincipe van de democratie

<vikktor> het gedeelte waar kandidaten moeten verklaren waarvoor ze staan

<vikktor> zie je het probleem niet?

<maslop> niet echt

PRIVACYBELEID

13. TruCorp neemt klantenprivacy serieus. Uw persoonlijke gegevens worden veilig bewaard en zullen niet vrijgegeven worden zonder uw toestemming.* We maken gebruik van de geavanceerdste versleuteling en fysieke anti-inbraaksystemen om binnendringen in onze beveiligde serverruimten te voorkomen.

* Tenzij de wet dit verplicht. Klanten moeten beseffen dat TruCorp op sommige rechtsgebieden verplicht is informatie te verschaffen aan de relevante autoriteiten en klanten niet op de hoogte kan stellen dat dit is voorgekomen. Hoewel we onze uiterste best doen gegevens te beschermen is TruCorp niet aansprakelijk voor datalekken en/of het vrijkomen van persoonlijke gegevens ongeacht hoe dit tot stand komt (inclusief maar niet beperkt tot vrijgeven op basis van gerechtelijke bevelen, verzoeken van overheidsinstanties, ongeautoriseerde toegang van werknemers en toeleveringsbedrijven evenals kraken). TruCorp mag globale statistische gegevens verkregen uit de persoonlijke gegevens van klanten anoniem delen met andere organisaties naar keuze. Deze clausule is niet van toepassing op klanten van TruCorp met meer dan 28 dagen betalingsachterstand of wier contactgegevens incorrect zijn. Deze algemene voorwaarden kunnen in de toekomst veranderen en het is uw eigen verantwoordelijkheid de website in de gaten te houden om op de hoogte te blijven.

5

Wil paste voor de duizendste keer de stand van de zonneklep aan om het licht te weren van de zon, die brullend van woede laag boven de weg hing. ‘Wat is het heet.’ Hij keek naar Eliot, die het niets uitmaakte. Eliot had bijna de hele tijd sinds Minneapolis gezwegen, vanaf het moment dat Wil hem ervan had beschuldigd net zo te zijn als Woolf. Hij nam aan dat Eliot hierover de smoor in had, maar dat zou hij natuurlijk nooit te weten komen, want Eliot was net zo gemakkelijk te peilen als een baksteen.

De auto stuiterde over een gat in de straat. Rijdend in een belachelijke paarse Valiant die breed, luidruchtig en minstens dertig jaar oud was, namen ze een achterafweg naar Broken Hill. Airconditioning zat er natuurlijk niet in. Vele jaren geleden was het dashboard gebarsten in de genadeloze, blakende zon, waarna er geel schuim uit begon te sijpelen. De snelheid werd aangegeven in mijlen. Het was een wonder dat er gordels in zaten. Het ding slurpte benzine. Hij keek naar de bladloze bomen die voorbijgleden. Na acht uur in een oven van metaal en glas, was de hitte tot in elke porie van zijn lichaam doorgedrongen. Hij wilde alleen nog maar de auto uit, of dat Eliot iets zou zeggen. ‘Ben je hier al eerder geweest?’

Geen antwoord. Wil keek naar de kurkdroge grond die zich zo plat als een pannenkoek tot aan de horizon uitstrekte. Hij, Wil, was hier eerder geweest. Hij had in Broken Hill gewoond. Blijkbaar, al kon hij het zich niet herinneren. Het was moeilijk te geloven dat hij deze hitte zou vergeten.

‘Ja,’ antwoordde Eliot.

Het duurde even voor Wil weer wist wat de vraag was.

‘Ervoor of erna?’

Eliot reageerde niet.

‘Dat weet je wel. Ervoor of erna?’

Het bleef stil.

‘Of allebei?’ Hij zuchtte en begon aan de ventilatieroostertjes te morrelen.

‘Hou daarmee op. Daar wordt het niet beter van.’

Wil keek hem aan. ‘Ik wil alleen maar...’

‘Laat die roostertjes met rust.’

Hij leunde weer naar achteren. Het was duidelijk dat Eliot kwaad was. Ze passeerden een bord waarop de afslag naar Menindee werd aangekondigd.

‘We moeten eigenlijk tanken.’

De afslag kwam steeds dichterbij.

‘Eliot? Het is maar dertig kilometer naar Menindee. Eliot? Besef je wel hoe ver de tankstations hier uit elkaar liggen? Als je op een weg als deze zonder benzine komt te zitten, dan ga je dood. Die dingen gebeuren.’

Ze waren de afrit al gepasseerd. Wil zakte onderuit. Hij begreep best dat Eliot niet wilde stoppen. Hun aankomst op het vliegveld was niet zonder slag of stoot verlopen. Ze waren de immigratiedienst al voorbij, toen een kleine beambte met een donkere huid als uit het niets was opgedoken en hun vroeg om uit de rij te stappen. Wil werd in een kleine, raamloze kamer neergezet, waar hij twintig minuten naar een veiligheidscamera had zitten staren. Steeds sterker drong tot hem door dat ze herkend waren, maar hij wist niet precies wat hij daaraan moest doen. Dus wachtte hij maar. Na een poos ging de deur open. Het was Eliot. In de gang klonken luide, ruziënde Australische stemmen. ‘Is alles in orde?’ vroeg Wil, maar hoewel Eliot zweeg, was dat duidelijk niet het geval. Ze vonden een taxi. Hij hoorde politiesirenes aanzwellen. Maar daarna waren ze alleen maar heel lang aan het rijden zonder dat er ook maar iets gebeurde.

Zijn ogen vielen juist dicht toen er een lage knal klonk en de auto begon te slingeren. ‘Wat?’ zei hij, denkend aan achtervolging en de dood.

Eliot reed de vluchtstrook op. Rondom hen wolkte het stof.

‘Lekke band,’ zei Eliot. Hij gooide het portier open.

Even bleef Wil stilzitten, voor hij zich de belofte van frisse lucht herinnerde en hij moeizaam met hevig krakende knieën overeind kwam. De lucht was zo heet als vuur, maar er stond tenminste een briesje. Hij beende met zwaaiende armen om de auto heen. ‘Lekker!’ zei hij. Het voelde goed om iets te kunnen doen.

Eliot haalde een reserveband uit de achterbak.

Met zijn hand boven zijn ogen bekeek Wil het landschap. Er was helemaal niets, alleen een enorm ravijn vol lucht. Zijn blik werd rusteloos omdat er niets was om hem op te vestigen. Hij hoorde Eliot kreunen. ‘Hulp nodig?’

Eliot keek hem aan, zijn gezicht was helemaal rood aangelopen. ‘Ze zitten vastgeroest.’

‘De moeren?’

‘Doet er niet toe. We kunnen er wel mee rijden.’ Eliot stond op.

‘Heb je er hard genoeg aan gedraaid?’

‘Ja,’ zei Eliot. ‘Ik heb er hard genoeg aan gedraaid.’

‘Laat mij eens.’

Eliot rolde het wiel terug naar de achterbak. ‘Laat maar.’

‘Jezus christus. Ik ben echt niet nutteloos, hoor.’

‘Dit is niet een van die spelletjes waarbij iedereen aan de beurt komt. Stap in.’

‘Het duurt verdomme maar twee minuten.’

‘Stap in.’

‘Nee.’

Eliot keek hem uitdrukkingsloos aan. ‘Prima.’ Hij gooide de kruissleutel naar hem toe.

Wil trok zijn T-shirt uit en knielde voor het opgekrikte wiel. Er zat veel roest op. Hij duwde de sleutel op de bovenste moer en trok er eens aan.

‘En?’ zei Eliot.

Wil haalde zijn arm langs zijn voorhoofd. ‘Ik moet gewoon even op gang komen.’

‘We zitten een beetje met de tijd.’

‘Jezus, je gelooft niet eens dat ik een band kan verwisselen.’ Hij probeerde uit alle macht de kruissleutel een slag te draaien. ‘Ik kan dit echt wel.’

Er verstreken enkele minuten.

‘Oké,’ zei Eliot. ‘Genoeg.’

‘Ik heb hem bijna.’

‘Je hebt hem niet. Je bent gewoon tijd aan het verspillen.’

Wil duwde. Er kraakte iets.

‘Dadelijk breek je hem nog.’

De moer piepte. Wil draaide de sleutel nog een slag, en daarna ging het een stuk gemakkelijker. Hij draaide de moer los en liet die op de grond vallen. Hij kon de verleiding niet weerstaan Eliot even aan te kijken.

‘Gefeliciteerd,’ zei Eliot. ‘Maar er zijn er jammer genoeg nog drie.’

Wil zette zich met zijn voet schrap tegen de wielkast. ‘Je wil gewoon dat ik waardeloos ben. Je vindt het geweldig om alles onder controle te hebben terwijl ik compleet in het duister tast.’

‘Dat is juist het tegenovergestelde van wat ik wil. Ik wil zo snel mogelijk in Broken Hill zijn, en dat jij een positieve bijdrage levert aan dat doel.’

Wil liet de sleutel los en boog zich naar voren om de volgende moer te bestuderen, die er erg verroest uitzag. Hij hief de sleutel en gaf er een paar harde meppen op.

‘Wat een schijnvertoning,’ zei Eliot. ‘Stap in.’

De roest spatte van de moer af. Wil duwde de sleutel eromheen en draaide hem los. ‘Dat is twee.’

‘Geweldig,’ zei Eliot.

‘Jij moet je eens een keer ontspannen,’ zei Wil. ‘Jij moet eens een keer fucking diep inademen en beseffen dat je niet de enige man bent die alles kan.’

‘Zeg jij nou dat ík het rustig aan moet doen?’

Hij duwde de sleutel met veel moeite op de derde moer. ‘Is dat soms grappig?’

‘Als ik me bewust word van fysiologische basisbehoeften als honger, dorst, ademen, slaap en seks, dan volg ik bepaalde protocollen om die te bevredigen zonder begeerte te ervaren. Ja, dat is dus grappig.’

‘Waarom?’

‘Het is een verdedigingsmiddel, om te voorkomen dat je wordt gebroken. Begeerte is een zwakte. Ik weet zeker dat ik dit al eens heb uitgelegd.’

‘Nou, dat klinkt geweldig. Dat klinkt alsof je een geweldig leven leidt, Eliot.’ De moer draaide. ‘Hebbes!’

‘Wil je zien wat er gebeurt als begeerte discipline overheerst? Stap in. We zijn er over twee uur.’

‘En jij hebt niets gedaan om het tegen te houden.’ De laatste moer was zo verroest dat hij de sleutel er nauwelijks omheen kreeg. ‘Jij en je protocollen waren niet voldoende om mijn stad te redden.’ Hij kreeg grip en trok. ‘Kijk maar eens goed hoe ik deze moer loskrijg, ondanks mijn totale gebrek aan discipline.’ Zijn spieren brandden. Het zweet droop langs zijn rug.

‘Hou op. Je trekt dadelijk de auto nog van de krik.’

‘En hoe zit het met Brontë? Twintig jaar, en je hebt er nooit iets aan gedaan, hè? Ik wil wedden dat je zelfs nog nooit haar hand hebt vastgehouden.’

‘Stap in.’

Hij gromde, maar er kwam geen beweging in de moer. Hij liet hijgend de kruissleutel los. ‘Je weet dat ik gelijk heb.’

‘Je hebt geen gelijk,’ zei Eliot. ‘Je hebt het mis over alles waar je je mond over hebt opengetrokken, inclusief je vertrouwen in het feit dat je deze band kunt verwisselen. Stap in.’

Wil zette zijn voeten nog eens goed neer en pakte de kruissleutel stevig beet. ‘Die moer... gaat... eraf!’ Hij trok met alles wat hij in zich had. Zijn spieren trilden. Hij schreeuwde. De moer draaide met een schril geluid en Wil viel in het stof. Hij kwam meteen weer overeind. ‘Fuck! Yes!’ Hij had de moer in zijn hand en stak die triomfantelijk in de lucht. ‘Ik had gelijk! Ik had gelijk!’

Eliot liep om de auto heen en klom achter het stuur.

‘Ha,’ zei Wil. Hij trok aan het wiel en dat gaf meteen mee. Hij duwde de andere band erop, zette die vast, pakte zijn shirt en ging weer in de auto zitten.

Eliot startte zonder iets te zeggen de motor.

Wil zweeg ook, want deze stilte was prima.

‘Ik vind die helikopter maar niets,’ zei Eliot.

Er was een uur verstreken, misschien twee. Dat was moeilijk vast te stellen aangezien er niets veranderde. De weg waarop ze reden kronkelde steeds weer terug, ze leken vast te zitten in een eindeloze lus van kokendheet asfalt.

Wil leunde naar voren en tuurde door de voorruit. Rechts voor hen hing een zwart vlekje in de lucht. ‘Dat is een sproeihelikopter. Sproeien doen ze hier met helikopters in plaats van met vliegtuigjes.’

‘Waar zijn de gewassen?’

Dat was een goede vraag. Het zwarte vlekje werd groter. ‘Ik weet het niet.’

‘Pak de tas op de achterbank.’

Wil draaide zich om. Daar lag een oude groen-zwarte sporttas. Hij pakte hem en er klonk het geluid van kletterend metaal. ‘Is dit wat ik denk dat het is?’

‘Ja.’

‘Waar heb je een geweer vandaan gehaald?’ Maar hij wist het, Eliot had dat samen met de auto geregeld. Wil kwam toen terug van een bezoekje aan het toilet en op dat moment had een bebaarde man Eliot iets in de kofferbak laten zien. Ze hadden elkaar de hand geschud. Daarna waren Eliot en Wil in de oude Valiant weggereden.

‘Haal het uit de tas.’

‘Ik ga niet zomaar een boer neerschieten die zijn gewassen besproeit.’

‘Ik vraag je ook niet iemand neer te schieten. Ik vraag je om voorbereid te zijn.’

‘Zie je daar aan weerszijden die uitsteeksels? Die zijn voor het besproeien van gewassen.’

De helikopter vloog naar de weg en bleef daar hangen. De deur ging open. Zonlicht ketste van het metaal af.

‘Of misschien jaagt hij op kangoeroes,’ zei Wil.

Eliot trapte het gaspedaal in.

Er klonk een scherp geluid op het dak van de auto.

Wil voelde hete lucht door zijn haar gaan. Hij keek op en zag een keurig blauw gaatje. Het gaatje was blauw vanwege de blauwe hemel. Hij keek om en zag een tweede gaatje in de achterbank. ‘Jezus!’

De motor brulde, en Wil zag de naald voorbij de negentig mijl per uur kruipen. De weg zat vol scheuren en gaten en er lag overal zand. Eén bult en ze konden over de kop slaan. Ze zouden zo door de lucht kunnen vliegen. De helikopter schoot over hen heen, en Wil zag een grijsaard met een typisch Australische Akubra-hoed op die een geweer vasthield. Hij draaide zich om. De helikopter steeg weer en kwam pijlsnel achter hen aan.

‘Oké,’ zei Eliot. ‘Nu wil ik dat je iemand neerschiet.’

Wil haalde het jachtgeweer van bruin plastic met een dubbele loop uit de tas en hield het onwennig vast. Het was het soort geweer dat je tussen de schoten door open moest klappen om het te laden.

‘Munitie.’

‘O ja.’ Wil vond een paar doosjes patronen in de tas en scheurde er eentje open. De auto raakte een gat in de weg en kwam bijna in een slip. De patronen vielen op de vloer rond zijn voeten. De wielen kregen weer grip op de weg. Het lukte Wil een aantal patronen op te rapen. Hij klapte het geweer open en ramde een patroon in elke loop. Hij draaide het raampje naast zich omlaag, en een ongenadige wind striemde langs zijn gezicht. Hij stak zijn hoofd naar buiten en zag dat de helikopter achter hen laag over de weg scheerde.

De piloot zat achter de bolle plastic voorruit met zijn handen aan het stuur.

Hij kon toch niet tegelijkertijd sturen en schieten? Wil ging weer recht op zijn stoel zitten. ‘Is die gast een dichter?’

‘Goede vraag.’

‘Ik denk dat hij zomaar iemand is!’ De auto hotste en botste. ‘Ze besturen hem!’

‘Waarschijnlijk.’

‘Dus wat moet ik dan doen?’

‘Hem neerschieten.’

‘Wat? Nee!’

‘Ja.’ Eliot knikte, maar hield zijn blik op de weg. ‘Nu meteen.’

‘Hij schiet niet! Hij zit ons alleen maar achterna!’

‘Maakt niet uit. Schiet hem neer.’

‘Hij kan dat klotegeweer niet gebruiken terwijl hij vliegt, Eliot!’

‘Dat snap ik! Schieten!’

‘Als hij het geweer niet kan gebruiken, en hij is geen dichter, waarom zou ik hem dan neerhalen?’

‘Omdat hij zo met die klotehelikopter recht door ons heen vliegt!’

‘O,’ zei Wil. ‘O!’ Hij stak zijn hoofd uit het raam. De helikopter kwam met denderende bladen razendsnel naar hen toe. Hij bracht het geweer omhoog, maar het was al te laat, en hij liet zich weer in de auto vallen.

Eliot remde. De Valiant raakte in de slip en gleed van de weg af. Aarde spoot omhoog en de wereld werd donker om hen heen. Een rotorblad flitste voorbij, en dat ging gepaard met een verschrikkelijke kracht die Wil tot in zijn botten voelde. Alles bestond uit herrie en stof. En toen werd het stil.

‘Bukken,’ zei Eliot na een tijdje, en hij klikte zijn gordel los.

Wil keek hem aan. ‘Wat?’

‘Stilzitten.’ Hij pakte het geweer van Wil af, deed het portier open en verdween uit het zicht.

Wil bleef gebukt zitten. De minuten verstreken. Er klonk een scherpe knal en de hardere, diepere dreun van het jachtgeweer. Wil kwam iets overeind, maar stopte toen.

Het portier ging open. Het geweer kwam met de kolf eerst naar binnen. Wil begreep dat het de bedoeling was dat hij die aanpakte.

Eliot stapte de auto in en draaide de sleutel in het contact om.

Wil ging recht zitten. ‘Gaat het wel?’

Eliot ging terug naar de weg en reed om de helikopter heen, die nu meer op een lukraak gedeponeerde hoop schroot leek. De piloot was nergens te bekennen. De auto reed vijfenzestig, toen negentig en toen honderdtien, een snelheid waarbij de ramen huilden als wolven en elk gat in de weg een potentiële bom werd. De banden gleden verraderlijk piepend weg.

Wil wilde niets zeggen, maar de vierde keer dat hij dacht dat hij zou sterven, kon hij zijn mond niet meer houden. ‘Waar ben je mee bezig?’

‘Haast maken.’ Eliots stem klonk vreemd.

‘Wat is er aan de hand?’

‘Er hangt nu veel van jou af.’ Eliot schudde zijn hoofd. ‘Fuck.’

‘Wat?’

‘Als je in het vervolg iemand moet neerschieten, doe dat dan ook.’

‘Oké, oké.’

Eliot schudde weer zijn hoofd. ‘Dit was een slecht idee. Een verdomd slecht idee.’

Wil zag door het raampje naast Eliot een stofwolkje in de verte. ‘Hé, daar is nog een auto.’

‘Denk je dat ik het leuk vind om mensen neer te knallen? Nee dus. Ik doe het omdat het moet, begrepen?’

‘Ja.’

‘Snap je wel wat er gebeurt als wij falen? Als er niemand meer is om ze tegen te houden?’

‘Nee, daar heb je me niets over verteld.’

‘Jezus,’ zei Eliot. ‘Dit is belachelijk.’

Wil keek uit het raam. ‘Die auto gaat snel. Heel snel.’

‘Ze proberen ons te onderscheppen.’

‘Echt?’

‘Goh, verrassend, hè? Had je niet verwacht dat er nog meer zouden zijn?’

‘Waarom ben je zo kwaad op me?’ Hij staarde naar Eliots overhemd. Daar zat een vlek op, een donkere vlek. ‘Ben je geraakt?’

Eliot zweeg.

‘Eliot! Ben je geraakt?’

‘Ja.’

‘We moeten... Je moet naar een...’

‘Als je nu iets stoms zegt, dan knal ik jou verdomme af.’

‘Eliot,’ zei hij. ‘Eliot.’

‘Ik zei toch dat je die vent moest neerhalen.’

‘Het spijt me.’ De optrekkende stofwolk onthulde een politieauto. ‘Het spijt me. Wat kan ik doen?’

‘De volgende keer dat je tussen boer Joe en het lot van de wereld moet kiezen, jaag je boer Joe een kogel door de kop. Dat kun je doen.’

‘Oké.’

‘Je kunt Woolf doden. Denk je dat dat lukt?’

‘Ja.’

‘Ja, hoor,’ zei Eliot. ‘Tuurlijk kun je dat.’

De politiewagen kwam steeds dichterbij. Op een bord voor hen stond SNELWEG AFGESLOTEN, STOP, en Wil besefte dat die politieauto duidelijk op een ramkoers met hen lag. ‘Rustig aan,’ zei hij.

Maar Eliot luisterde niet, in plaats daarvan trok hij de handrem aan en gooide het stuur om. De auto gleed opzij, over het asfalt, langs de politiewagen. Een tijdlang schuurde de Valiant door de aarde, maar toen schoot die weer de weg op. Achter hen begon een sirene te gillen.

‘Kijk of die agent een proseliet is,’ beval Eliot.

‘Een wat?’

‘Een proseliet. Een marionet van de dichters. Zoek uit of hij ons wil arresteren, of vermoorden.’

‘Hoe moet ik dat doen?’

‘Hoe denk je? Met het geweer!’

Wil draaide het raampje omlaag. De politiewagen jankte en kleefde als een hitsige hond aan hun bumper. Hij besloot op een wiel te mikken, maar zodra hij het geweer uit het raam stak, zakte de andere auto terug. Hij ging weer zitten. ‘Hij wil niet beschoten worden.’

‘Niet gebroken,’ zei Eliot. ‘Mooi.’

Wil zag borden met daarop BROKEN HILL 8, VERBODEN TOEGANG, QUARANTAINEGEBIED en GEVAAR DOOD. Aan de horizon schitterden twee paar lichtjes als vroege sterren.

‘Hou ze op afstand.’

‘Hoe zwaar ben je gewond?’

‘Zwaar.’ Eliot keek kort in de achteruitkijkspiegel. ‘Wil, fucking shit, klootzak!’

Wil keek met een ruk om.

De patrouilleauto reed nu op de andere baan en scheurde naar de bestuurderskant.

Wil viel op de achterbank, en tegen de tijd dat hij overeind was gekrabbeld, reed de andere wagen naast hen. Er klonk een zachte bons. De achterkant van de Valiant gleed weg alsof ze op ijs reden. De wereld draaide om hen heen. Het geweer viel uit zijn handen.

De Valiant draaide een keer volledig om zijn as, toen gaf Eliot gas, en ze schoten weer vooruit.

Wil raapte het geweer op. De politieauto kwam snel naar hen toe om de actie te herhalen, een tweede rondje draai-de-Valiant-rond, en er was geen tijd om het zijraampje omlaag te draaien, dus zette Wil zijn voeten schrap tegen het portier, wees met het geweer langs zijn benen en haalde de trekker over. Het glas van het raam spatte naar buiten.

De andere wagen schokte alsof die geraakt was, het geluid van de motor schoot een aantal octaven omhoog. De achtervolger verdween uit het zicht.

Wil leunde uit het open raam en voelde de loeihete lucht langs zich heen razen. Er zaten twee agenten in die auto, en ze keken behoorlijk gespannen. Hij stak het geweer naar buiten en mikte nu op de radiator. De motorklep sprong open, en de auto schoot met rokende banden van de weg af. Wil kroop naar binnen. Toen hij weer op zijn eigen plek zat, waren de lichtjes uitgegroeid tot twee glimmende politiewagens, elk op een baan, en ze kwamen met hoge snelheid op hen af. ‘Dat zijn toch geen kamikazechauffeurs, hè?’

Eliot reageerde niet.

Wil reikte naar zijn autogordel, maar kon die niet vinden. Eliot zou nu toch zeker elk moment uitwijken, van de weg af gaan. De lage, krachtige auto’s werden steeds groter. ‘Eliot... Eliot!’

Eén wagen zakte terug achter de andere auto. Ze vlogen langs Eliots raam, hun sirenes klonken opeens in tweevoud. Wil ademde opgelucht uit.

‘Laad het geweer,’ zei Eliot.

Wil grabbelde op de vloer naar patronen en klapte toen het geweer open.

‘Ze komen terug. Hou ze op afstand.’

‘Ja, ja.’

‘Geen woorden, maar daden!’

‘Ik ben al bezig! Ik heb net op de politie geschoten, hoor. Of heb je dat soms niet gemerkt?’

‘Mik de volgende keer op de bestuurder.’

‘Fuck!’ zei hij. ‘Wat maakt dat nu uit?’

‘Als je de bestuurder raakt, komt geen enkele andere agent bij ons in de buurt, dat is verdomme het verschil! Jij richt op de auto...’

‘Oké! Oké!’ Hij stak zijn elleboog uit het raam en duwde zich omhoog. De wind rukte aan zijn haar en kleren. Een flink eind achter hen steeg een witte rookpluim op uit de auto die hij had geraakt, die scherp afstak tegen de helblauwe hemel. De twee andere patrouillewagens naderden snel. Wil hield het geweer stabiel. Hij had ooit gejaagd. Hij had op land als dit het overschot aan konijnen en kangoeroes afgeschoten. Wanneer had hij dat gedaan? Hij kon het zich niet herinneren. Maar dit gevoel, het geweer tegen zijn schouder genesteld, een eindeloos landschap van vastgekoekte aarde voor zich, dat was allemaal bekend. Hij wachtte. Die agenten zouden hem zeker zien en afstand bewaren. Hij wilde niemand doodschieten.

De Valiant kuchte. De auto sidderde, schudde. Wil klemde zich aan het kozijn vast om niet naar buiten te worden gegooid en liet bijna het geweer vallen. ‘Hé!’ schreeuwde hij. ‘Waar ben jij in vredesnaam mee bezig?’

‘Benzine! Dat is het probleem!’

‘Waarom slinger je verdomme zo met die bak?’

‘Om benzine uit de tank te krijgen!’

‘Ik viel net bijna uit de auto!’ Hij verstond door de gierende wind niet wat Eliot zei en leunde naar binnen. ‘Wat?’

‘Ik zei: het is van essentieel belang dat we in beweging blijven!’

‘Dat weet ik! Rij nou eens even vijf tellen recht!’ Hij duwde zich uit het raam. De patrouillewagens waren dichterbij dan hem lief was. Op deze manier zou hij de voorruit doorboren. Dat snapten zij toch zeker ook wel? Ze konden zien dat hij een geweer had. Hij wachtte tot ze zich terug zouden laten zakken.

‘Schiet!’ brulde Eliot.

Hij richtte op de linker auto en schoot. Hagel schuurde langs de motorkap, de voorruit barstte. De neuzen van beide auto’s doken abrupt naar het asfalt toe. Hun banden rookten. Hij hield ze in de gaten tot er zeker een gat van een paar honderd meter tussen hen was gevallen en klom toen weer naar binnen. ‘Ze blijven op afstand.’

‘Mooi.’

Eliot vroeg niet waarom hij op de motorkap had gemikt. Misschien besefte hij dat niet eens. Hij dacht waarschijnlijk dat Wil niet goed kon schieten, maar hij wist niet dat Wil vroeger had gejaagd. Tenminste, dat dacht hij, dat hij had gejaagd. ‘Je moet echt nodig naar een ziekenhuis.’

‘En hoe had je gedacht dat te doen?’ vroeg Eliot. ‘Hoe ben je van plan mij in deze situatie naar een ziekenhuis te krijgen?’

‘Ik weet het niet. Maar je mag verdomme niet doodgaan, oké? Daar heeft niemand wat aan.’

‘Hou je vast,’ zei Eliot.

Wil zag razendsnel een afslag naderen, een stoffige verharde weg die werd afgesloten door rode, zwarte en gele borden met daarop VERBODEN TOEGANG, WEGAFZETTING en QUARANTAINEGEBIED. Toen ze de bocht om gingen gaf de auto een harde knal. Wil voelde een soepelheid in hun vaart komen. De motor kuchte. De Valiant kwam met een ruk weer recht op de weg te liggen en maakte een protesterend geluid. ‘Dat klinkt niet goed.’

‘Nee.’

Hij keek om. De politiewagens volgden nu in een rij. Ze hielden afstand en namen moeiteloos de bocht. ‘Ze wachten gewoon tot de benzine op is.’

‘Nee.’

‘Even een ideetje,’ zei Wil. ‘We stoppen, ze arresteren ons, jij krijgt medische hulp.’

Eliot zweeg.

‘Dan klets jij ons daarna naar buiten met die woordenvoodoo.’ Wil leunde naar voren en speurde de lucht af naar helikopters. ‘Jouw gezondheid is toch het belangrijkste?’

‘Het puurwoord is het belangrijkste.’

‘Juist, ja. Het puurwoord.’ Hij tuurde voor zich uit. ‘Er is daar iets op de weg.’ Aan weerszijden van de weg strekten zich gazen hekken uit, maar wat daartussen lag werd door de hittewaas verhuld. ‘Is dat een poort?’

‘Gewoon losse draden.’

‘Weet je dat zeker?’

‘Behoorlijk zeker.’

‘Weet je dat echt zeker?’ vroeg Wil, maar tegen de tijd dat hij die woorden had gezegd, was het antwoord al duidelijk. Het was een massieve rood-gele barrière. De Valiant ramde erdoorheen, en een geel blok kwam recht op Wils gezicht afgevlogen en ketste met een lichte knal van de voorruit af. Hij keek om en zag door de achterruit kleurrijke blokken langzaam over de weg rollen.

‘Plastic,’ zei Eliot.

‘Je zei dat het draad was.’

‘Dat was de laatste keer dat ik hier was het geval.’

De patrouillewagens werden kleiner. ‘Hé, volgens mij zijn ze gestopt.’

‘Dat komt omdat zij geloven wat hun over Broken Hill is verteld. Ze willen niet dood.’

‘Dus niemand zal ons dit gebied in volgen? Zijn we veilig?’

‘Gewone mensen zullen ons niet volgen. Proselieten wel.’

‘O, ja,’ zei Wil ontzet. ‘Proselieten.’

‘En de zwarthelmen,’ zei Eliot. ‘Die ben je nog niet tegengekomen. We zullen het woord nodig hebben als zij opduiken.’ Hij keek snel in de achteruitkijkspiegel. ‘Ik zet de auto even aan de kant zodat jij het stuur kunt overnemen.’ Hij liet de auto uitrollen.

Wil rende gebukt om de auto heen, voor het geval er helikopters, sluipschutters van de politie of wat dan ook in de buurt waren. Alles was mogelijk. De motor haperde. Kom op, kreng, doe het, dacht hij. Hij trok het portier open. Eliot zat op de passagiersstoel alsof iemand hem daar had neergekwakt en hield een hand op zijn buik gedrukt. Hij zag lijkbleek.

De bestuurdersstoel was doordrenkt met bloed.

‘Godverdomme,’ zei Wil.

‘Stap in.’

Wil ging op de natte stoel zitten. Er hing een rijke, leemachtige geur in de auto, als die van een groentetuin na een regenbui. ‘We zitten serieus in de shit, Eliot.’ Hij trok het portier dicht en gaf gas voor de motor het helemaal begaf. ‘Heeft Broken Hill een ziekenhuis? Of in ieder geval een dokterspost?’ Hij keek even opzij, opeens bang dat Eliot gedurende de afgelopen vijf seconden was gestorven, maar hij was er nog. ‘Misschien kunnen we daar iets voor je doen.’

Misschien had Eliot enige medische kennis. Misschien kon Eliot een kogel uit zijn eigen lijf peuteren en zichzelf de juiste hoeveelheden toedienen van geneesmiddelen waarvan de houdbaarheidsdatum verstreken was. Hij had bij Wil een naald in zijn oog gestoken; hij moest toch iets weten? De motor kuchte drie keer. Er verrees een gebouw in de verte; iets ouds en industrieels. ‘Luister je wel?’

‘Ja, dat lijkt me een strak plan.’

‘Echt?’

De uitdrukking op Eliots gezicht suggereerde iets anders.

‘Fuck! Wat moeten we dan doen?’

‘We gaan het woord halen.’

‘En dan?’

Eliot zweeg.

‘Wat...’ Wil hield zijn mond, het had geen zin Eliot nu met vragen te bestoken. Eliot moest zich concentreren op in leven blijven. Er kwam rechts een huis in zicht, een vierkant geval waarvan de verf door de zon was gaan bladderen, maar hij had in Portland huizen gezien die er erger aan toe waren. Het zag er niet verlaten uit. Hij besefte dat dat door de ramen kwam, die waren heel. En er was geen onkruid, of wildgroei van de beplanting. Her en der lagen grijs-witte bergjes. Mierenhopen? Er was er ook eentje op de weg, en dat viel op. Hij week uit. ‘Fuck!’

Eliot kreunde.

‘Skeletten,’ zei Wil. Natuurlijk waren er skeletten. Maar toch... Skeletten, op de weg. Een eenzaam tankstation kwam in zicht. Er hing een skelet half uit een uitgebrande stationwagen. Wil keek even naar Eliot, om te zien of hij het ook allemaal zag en in ieder geval ook een beetje geschrokken was, maar hij had zijn ogen gesloten. ‘Eliot.’

Eliot deed zijn ogen open. Hij hief zich moeizaam iets omhoog. ‘Laat. Me. Niet. Mijn ogen. Dichtdoen.’

‘Daarom zei ik net ook iets.’ Wil ging wat langzamer rijden. Er lagen hier meer skeletten en hij wilde daar niet overheen rijden. Hij wilde dat geluid niet horen. De industriële constructie die hij eerder had gezien bleek een raffinaderij te zijn, en die stak dreigend boven de stad uit als een verongelukt ruimteschip. Alsof het op aarde was geland en iedereen had vermoord. Dat kon hij nog geloven ook. Een dodelijke straal. Een gloed die zich door het stadje had verspreid en mensen had laten vergaan. Zoiets was in staat alle inwoners van een stadje uit te roeien, maar een woord? ‘Eliot!’

Eliot deed zijn ogen open.

‘We zijn er bijna.’

De door de wind verweerde straatnaambordjes blonken in het licht. SULPHIDE STREET. OPEN GROEVE # 3. Het leek wel alsof men hier het slachtoffer van een giframp had wíllen worden. Alleen was dat niet het geval. Dat was slechts het officiële verhaal.

Wil voelde iets, een herinnering die boven wilde komen. ‘Waar is je woord.’

‘Ziekenhuis,’ zei Eliot.

Wil keek hem zijlings aan. ‘Wil je nu naar het ziekenhuis gaan?’

‘Het woord. In het ziekenhuis. De Spoedeisende Hulp.’

‘Hoe weet je dat?’

‘Ga nu maar,’ zei Eliot.

Wil ging nog langzamer rijden. De weg lag hier bezaaid met botten. Er was geen ontkomen aan, dus hij reed over een grijze massa heen. Het klonk alsof er takken versplinterden en hij kromp ineen. Hij kwam langs een bibliotheek waarvan de trap veranderd was in een helling dankzij anderhalf jaar stuifzand. Het was moeilijk te geloven dat de skeletten mensen waren geweest. Hij besefte het, maar toch ook weer niet. Hij tuurde voor zich uit op zoek naar iets wat op een ziekenhuis leek. Rechts van hen had een brandweerwagen zich in een winkelpui geboord. Wat er hier ook was gebeurd, het was niet snel gegaan. De mensen hadden de tijd gehad om te vluchten, in elk geval om dat te proberen. Hij reed door allerlei straten. Sommige skeletten hadden iets bij zich. Hij wilde dat liever niet zien, maar het was onvermijdelijk. Vlees rotte, maar voorwerpen deden dat niet. Hij ving glimpen op van ringen aan vingerbotjes, gespen van riemen, en gouden armbanden en oorbellen. Er lag een kleine schedel op de stoep. Hij wilde hier niet zijn. Dat primitieve, indringende gevoel kwam heel plotseling in hem op.

Hij zag een café en een makelaarskantoor, die hem op een vage manier allebei bekend voorkwamen. Hij besloot Oxide Street niet langer te vermijden en liet de Valiant over een berg botten rollen. Wat zou er gebeuren als een dijbeen versplinterde en de banden lek stak? Het maakte waarschijnlijk niet uit. De auto was op sterven na dood. Net als Eliot. Net als hijzelf. Ze waren op het moment allemaal verdomd dicht bij de dood, die alom aanwezig was.

Hij zag een blauw bord met daarop een wit kruis. ‘Eliot! Ik heb het gevonden. Wakker blijven.’

Er stonden overal voertuigen op de weg, waar hij met de auto tussendoor slalomde. De schade was hier nog erger. Elk raam was gebroken, er lagen zoveel botten dat de weg met sneeuw bedekt leek te zijn. Wat voor een gebouw er ook tegenover het ziekenhuis had gestaan, het was nu niet meer dan een geblakerde ruïne, net als veel gebouwen verderop in de straat; ongeveer de helft van het zakendistrict was afgebrand.

‘Je zei toch dat het woord bij de Spoedeisende Hulp is?’ Dat wist hij al, dat hoefde Eliot hem niet te vertellen. Hij probeerde hem gewoon aan de praat te houden. Hij zag een bord met SPOEDEISENDE HULP en het lukte hem net om de Valiant tussen twee uitgebrande pick-ups door te sturen. Een wit ambulancebusje stond half op de stoep. In de verte zag hij brede glazen deuren en een rood bordje. Hij trok de handrem aan. Voor hij de auto uit zijn lijden kon verlossen, maakte die een laatste ratelend geluid en gaf de geest. ‘Eliot, we zijn er.’

Eliot knikte even. ‘Mooi.’

‘Wil je dat ik je naar binnen help?’ Wil schudde zijn hoofd. ‘Dat was ik vergeten. Jij moet hier blijven. Ik zoek het woord wel.’

‘Niet...’

‘Ik mag jou er niets over vertellen. Begrepen.’

Eliot knikte. Hij moest gedwongen Wils advies opvolgen en zich ontspannen. Hij had de teugels wat laten vieren en had niet langer de leiding.

‘Ik ben zo terug.’ Wil stapte uit.

Hij was niet voorbereid op de stilte. Hij deed het portier achter zich dicht en het geluid verstomde. Het zand knarste onder zijn schoenen. De hitte was beklemmend.

Hij liep om het ambulancebusje heen. De glazen deuren van de SEH hadden een vreemde zwarte kleur. Dat was geen verf, dat waren vlekken. Zonder eigenlijk te weten waarom ging hij langzamer lopen. Nou... Hij wist het wel. Dat kwam omdat hij er niet bijzonder happig op was om het hoofd te bieden aan wat drieduizend mensen tot gespen en botten had gereduceerd. De achterdeuren van het busje stonden open. Hij gluurde naar binnen. Een brancard, stoffen riemen, apparatuur, kleine flesjes, niets ongebruikelijks. Maar het maakte iets in hem los. Er voelde hier weer iets vertrouwd aan. Hij aarzelde, dacht na. Eliot zou baat kunnen hebben bij een aantal van deze spullen. Hij kon wel wat water gebruiken. Wil klom de wagen in. Hij pakte alles wat er een beetje geneeskundig en bruikbaar uitzag en liep met zijn armen vol terug naar de Valiant.

Eliot had zijn ogen dicht.

‘Eliot!’

Zijn ogen vlogen open.

‘Wakker blijven.’ Hij liet alle flesjes op Eliots schoot vallen. ‘Ik heb dit voor je meegenomen.’

Eliot staarde.

‘Wat geneesmiddelen en water. Drink het water maar op.’

‘Wat...’

‘Weet je, ik denk dat je gelijk hebt. Ik heb hier inderdaad gewoond. Het komt me steeds bekender voor.’

‘Jezus. Woord.’

‘Ik ben nog niet binnen geweest. Ik dacht dat je dit wel kon gebruiken.’

Eliots ogen puilden uit.

‘Oké! Ik ga al! Jezus!’ Wil liep weer naar de Spoedeisende Hulp. Hij kwam zo dichtbij dat hij vormen achter het verduisterde glas zag. Hij wist wat dat waren. Er lagen iets van twintig tot dertig lijken opgestapeld tegen het glas. En dat waren alleen nog maar de lijken die hij kon zien. Hij vroeg zich af of de ruimte luchtdicht was afgesloten. De lucht kon giftig zijn. Het zou hem zelfs fataal kunnen worden. Hij jogde terug naar de auto.

‘Fuck!’ zei Eliot.

‘Momentje,’ zei Wil. ‘Weten we zeker dat we dit willen doen? Want, weet je, wat daarbinnen is heeft een boel mensen gedood. We hebben het over iets wat ongelooflijk gevaarlijk is. Het lijkt me een beetje stom om naar binnen te wandelen en te proberen het mee te nemen. Dat lijkt me een nogal groot risico. Snap je? Jij zegt dat ik immuun ben, maar weet je dat heel zeker? Wat nu als ik het de vorige keer op de een of andere manier vermeden heb? Als ik toen bijvoorbeeld in een greppel lag, en alles aan me voorbij is gegaan? Ik bedoel, die Spoedeisende Hulp ligt vol dode mensen, Eliot. He-le-maal vol. En een ruimte vol dode mensen, tja, daar krijg ik toch het gevoel bij dat ik er liever niet naar binnen ga. Kijk me niet zo aan. Ik weet het. Ik weet het.’ Hij schudde zijn hoofd. ‘Ik ga wel naar binnen. Echt. Het is gewoon... Ik kan daar doodgaan, Eliot. Dat vraag je wel van me. Gun me even een momentje. Een... Ik weet dat het pijn doet. Ik ga al. Maar ik hoop wel dat je waardeert wat ik doe. Dat is het enige wat ik vraag. Ik wil dat je het feit erkent... Een seconde maar... Dat ik mijn dood tegemoet ga. Oké? Ik ga waarschijnlijk mijn dood tegemoet. Ik doe het graag. Ik ga. Het is oké. Ik wilde alleen...’

Wil draaide zich om en liep weg. Het glas was zo donker. Het geluid van zijn voetstappen weerklonk om hem heen. Hij stond bij de deuren naar de SEH en legde zijn hand op de metalen plaat die erop zat. Die voelde warm aan, alsof er daarbinnen een hart klopte, maar dat was niet het geval. Het was gewoon de zon. Alles was hier warm. Hij keek om naar de Valiant, maar die ging helemaal schuil achter de ambulance. ‘Eliot,’ schreeuwde hij met bevende stem. ‘Voor het geval ik niet terugkom, krijg de kolere!’ Hij duwde de deur open.

[III]

WOORDEN

En ik ben, vermoedelijk, verdwaald

In ongebaande woestenijen en eenzaamheid

– Charlotte Brontë ‘Apostasie’

.

Van: http://mediawatch.corporateoppression.com/community/tags/fox

Het is gewoon zinloos om je druk te maken over vooroordelen bij de verschillende nieuwsprogramma’s. Zodra ik vertel dat ik naar een nieuwsprogramma van een bepaalde populaire zender kijk, reageert iedereen alsof ik net een baby heb afgeslacht. Dan wordt me gevraagd hoe ik daarnaar kan kijken, dat is toch gewoon propaganda, enzovoort, enzovoort. En dat weet die ander zeker, niet omdat hij wel eens naar hetzelfde programma heeft gekeken, maar omdat hun favoriete zender (lees: de concurrent) af en toe een fragment van mijn zender laat zien waardoor die belachelijk wordt gemaakt.

En, zal ik je eens wat vertellen? Dat doet mijn programma ook. Als ik alleen daarnaar keek, zou ik waarschijnlijk denken dat jij juist de idioot bent, omdat jij naar die zender kijkt waar ik de fragmenten van te zien krijg.

Maar ik kijk ook naar programma’s op andere zenders, want het is juist niet de truc om de minst bevooroordeelde zender te vinden en daar dan op te vertrouwen. Ze zijn namelijk allemaal bevooroordeeld en dat uit zich in het taalgebruik en hoe de verhalen worden gebracht, zelfs in de keus voor welke verhalen aan bod komen. Wat dat betreft is het verschil tussen het meest bevooroordeelde nieuwsprogramma en het minst bevooroordeelde programma niet groot.

Maar, nog belangrijker, als je op één informatiebron vertrouwt, betekent dat dat je de informatie niet kritisch kunt beoordelen. Het is dan alsof je in een kamer zit opgesloten, en ik elke dag even op bezoek kom om je te vertellen wat er buiten gebeurt. Ik kan je dan moeiteloos van alles wijsmaken. Zelfs als ik je alleen de waarheid vertel, kan ik enkel de feiten gebruiken die in mijn straatje passen en de rest weglaten.

Dat is precies wat er gebeurt als je al je nieuwsfeiten van één bron krijgt. Als je niet meer luistert zodra iemand iets zegt wat volgens je conditionering bij de vijand hoort, zoals ‘milieu’ of ‘banen scheppen’, dan is dat wat er speelt. Je kunt nog zo intelligent zijn, maar zodra je iemand anders de wereld voor jou laat filteren, is het onmogelijk om de aangeboden informatie kritisch te analyseren. In het allerbeste geval valt het je op als ze zichzelf overduidelijk tegenspreken. Maar als ze steeds voor een logische interne samenhang zorgen, en dat doen ze wel, dan sta je met lege handen. Je hebt het vermogen om zelf een mening te vormen opgegeven.

1

Ze probeerde Harry op ongelegen momenten voor het blok te zetten. Als hij onder de douche stapte, net nadat hij ’s nachts zijn ogen dicht had gedaan, of als hij te laat voor zijn werk was en naar het portier van zijn auto reikte. ‘Hou je van me?’ vroeg ze dan, met een glimlach, zodat hij wist dat ze hem plaagde.

‘Misschien,’ zei hij dan. Of hij zweeg. Soms keek hij haar aan met een blik van: natuurlijk, waarom vraag je dat? Op andere momenten leek het meer op: hou toch op, ik ben al laat.

Hij hield van haar. Dat wist ze zeker. Alles wees daarop. Maar waarom zei hij dat dan niet? Dat zat haar dwars.

Ja, oké, in Harry’s wereld hoefde je de dingen niet te zeggen om ervoor te zorgen dat ze echt waren. Maar, kom op. Zij had het wel gezegd. Heel vaak zelfs. Ze was daar drie weken geleden mee begonnen en had de frequentie steeds verder opgevoerd, op de pauze van vier dagen na die ze vorige week vergeefs had ingelast in de hoop een reactie bij hem los te maken. En ze werd er helemaal kriegel van, want ze kon hem ertoe dwingen. Ze kende niet veel woorden, maar had wel een paar trucjes, en ze had zijn segment uitgevogeld. Ze wist zeker dat ze Harry Wilson ertoe kon dwingen alles te zeggen wat ze wilde horen. Maar dan zou het niet echt zijn. Het zou niet van hem komen, maar van haar. Ze zou zichzelf via hem toespreken. Het was ontzettend frustrerend.

‘Dat is al de zoveelste keer dat ik die auto zie,’ zei de vrouw die een broodje klaarmaakte voor Emily.

Emily draaide zich om. Aan de overkant van de straat stond een donkere wagen met getinte ramen, de motor draaide waardoor de bestuurder nog wat verkoeling kreeg. Een sluier van zand verried dat hij een heel lange rit achter de rug had.

‘Zie je hem?’

‘Ja,’ zei ze.

‘Die is niet van hier.’

‘Nee.’ Ze keek naar het broodje dat Cheryl aan het bereiden was. Ze was hier de afgelopen vier jaar bijna elke werkdag geweest en was haast getrouwd met Cheryls broodjes.

‘Die is bij de mijnen geweest.’ Cheryl gebaarde met het mes. ‘Kijk maar naar de banden.’

Emily keek. De wielen zaten onder de rode aarde.

‘Het zal wel iemand uit de stad zijn. Van de overheid.’ Cheryl keerde het broodje om. ‘Peper en zout, mop?’

‘Nee, bedankt.’

‘Ik blijf denken dat je een keer van gedachten verandert,’ zei Cheryl terwijl ze het broodje doormidden zaagde. ‘Dat is toch niet lekker? Zo flauw?’

‘Ik hou van eenvoud,’ zei Emily. Ze nam het pakketje van haar aan en liep naar buiten, hoewel de trek haar wel was vergaan. Ze zag de auto vanuit haar ooghoeken, maar ze keek er niet rechtstreeks naar.

De auto trok op.

Ze stak over en liep het winkelgebied in, waar enkel voetgangers mochten komen, en ging met een omweg naar Tangled Threads. Ze deed de deur achter zich op slot en ging achter de toonbank zitten. Hoe moest ze zich eigenlijk voelen? Twee jaar geleden, misschien zelfs nog een jaar geleden, was ze achter die auto aan gerend. Ze zou met haar handen op de ramen hebben geslagen, en hebben gesmeekt te stoppen. Maar nu was alles anders.

Er stond een jongeman in een lichtgrijs pak voor de deur. Hij pakte de deurklink beet, duwde die omlaag, plaatste toen zijn hand tegen het glas en zei geluidloos: open?

Emily deed de deur van het slot. Hij was nog maar een broekie. Ze zag aan zijn huid dat hij niet uit de buurt kwam.

‘Bedankt,’ zei hij, en hij stapte naar binnen. Hij veegde een lok haar voor zijn ogen weg.

Ze herkende zijn langere kapsel helemaal niet.

‘Zo hé, wat is het heet!’

‘Kan ik u ergens mee helpen?’ vroeg ze.

Hij glimlachte, alsof hij het doen alsof wel op prijs stelde. ‘Goed nieuws, je mag naar huis.’

Ze zweeg.

Hij tuurde even uit het raam. ‘Dat was nog eens een lange rit. Ze hadden me verteld dat het lang was, maar... Dit was écht een saaie rit.’ Hij keek haar aan. ‘Niets en niets, al die tijd. Ben jij eraan gewend geraakt?’

Ze gaf geen antwoord.

‘Het lijkt mij dat je hier maar moeilijk aan went.’

‘Alles went.’

‘Natuurlijk,’ zei hij. ‘We kunnen meteen vertrekken.’

‘Vandaag?’

‘Is dat een probleem?’ Zijn ogen waren grijs, net als zijn pak.

Ze schudde haar hoofd. Ze wilde geen problemen. ‘Geef me je telefoonnummer maar. Ik bel je over een paar uur.’

‘Ik zou zeggen, doe vooral geen moeite om je spullen te pakken. Er is hier niets wat je ooit nog nodig zult hebben.’

‘Als ik niemand vertel dat ik ga, dan zullen ze me zoeken, dan word ik als vermist opgegeven. Dat wordt een rommeltje.’

Hij zweeg. Hij stond op het punt te zeggen dat de organisatie dat wel aankon, maar haalde toen zijn schouders op. ‘Wat jij wilt.’ Hij zocht in zijn zakken.

Was dit jochie naar de Academie geweest? Het was mogelijk dat hij een van die jongere leerlingen daar was geweest, te klein, mager en speels om echt op te vallen. Maar ze wist het niet zeker. Het leek allemaal zo lang geleden.

‘Je hebt je hier echt gevestigd, hè?’

‘Dat moest wel,’ zei ze. ‘Het is een kleine gemeenschap.’

Hij glimlachte alsof hij haar niet geloofde en gaf haar een visitekaartje. ‘Ik wacht in de auto.’

Emily belde Mary, de eigenaresse van Tangled Threads, en vertelde haar dat ze halsoverkop moest vertrekken omdat haar moeder op sterven lag.

Mary zei meelevend dat het prima was, dat ze de tijd moest nemen. ‘Ik wist niet dat je nog steeds contact had met je familie.’

‘Dat was ook niet zo,’ zei Emily. ‘Ik heb vandaag voor het eerst in tijden van ze gehoord.’

Ze reed na dit gesprek naar het ziekenhuis en wachtte daar. Ze wist niet waar Harry was, maar de beste plek om te wachten was bij de SEH. Soms zat ze daar tijdschriften te lezen naast een boer met zijn handen verpakt in zwarte doeken of bij moeders met een ziek kind. De SEH had dubbele glazen deuren en als de ambulance ervoor tot stilstand kwam en het zonlicht op de witte motorkap weerkaatste, dan bracht dat altijd opwinding met zich mee, alsof ze een prijs had gewonnen.

Maar deze keer barstte ze in tranen uit. Het was onverwacht en schokkend, en als dat organisatiejoch het had gezien, wie weet wat er dan was gebeurd? Harry kwam geschrokken naar haar toe, en ze hoorde de leugen die over haar lippen rolde, over een moeder met kanker. Ze hield hem stevig vast en snoof zijn geur op, nu het nog kon.

‘Wil je dat ik meega?’

‘Nee,’ zei ze, al was ze dankbaar voor het aanbod. ‘Dat kan niet.’

‘Hoe lang blijf je weg?’ Hij schudde zijn hoofd. ‘Dat weet je niet. Het is oké. Neem er de tijd voor.’ Hij drukte een kus op haar kruin. ‘Kom wel terug.’

‘Ja, dat doe ik,’ zei ze, en terwijl ze dat zo zei, verbaasde ze zich erover hoe waar de woorden aanvoelden. ‘Ik kom terug, dat beloof ik.’

Uiteindelijk maakte ze zich los uit zijn armen. Ze hadden toeschouwers, en hoe langer dit duurde, hoe moeilijker het zou worden. Dus toen hij aanbood haar naar huis te brengen, zei ze nee. Ze moest gaan nu dat nog kon. ‘Ik hou van je,’ zei ze.

Hij glimlachte droevig.

Achteraf gezien was het zó duidelijk. Ze had het moeten zien aankomen. Maar liefde verblindde mensen en zij was zo ontzettend verliefd. De glazen deuren weken uiteen en ze liep naar buiten. Het enige wat dit moment draaglijk maakte, was de overtuiging dat ze terug zou komen.

Een uur later zat ze in de zwarte auto en staarde ze in de zijspiegel naar het stadje dat in het stof verdween.

De jongen versnelde tot honderdveertig kilometer per uur en bediende met een hand zijn mobieltje. ‘Je kunt slapen als je wilt,’ zei hij. ‘De komende acht uur gebeurt er verder niets.’

Dat was waar, maar ze kon het niet. De jongen bleef van tijd tot tijd naar haar kijken. Ze krulde zich met de rug naar hem toe op de stoel op.

Een tijdje later passeerde een auto hen in tegenovergestelde richting, glanzend wit van boven terwijl de onderkant bedekt was met vastgekoekt vuil.

Ze zag hem in de zijspiegel kleiner worden. Even later kwam er nog een, en nog een.

‘Zijn jullie met meer hier?’

‘Hm?’

‘De auto’s,’ zei ze.

Hij haalde zijn schouders op. ‘Dat zijn waarschijnlijk mensen uit de buurt.’

Ze leunde naar achteren.

Een enorme zwarte vrachtwagen die een stalen container vervoerde kwam hun tegemoet. Er stond niets op qua tekst.

Zoiets had ze nog nooit gezien, maar deze keer zei ze niets.

De reis duurde vierendertig uur, lang genoeg om een diepe haat te ontwikkelen jegens het organisatiejochie en alles waar hij voor stond. Gelukkig waren de stoelen in de eersteklasafdeling een soort capsules, waardoor ze kon verbergen hoe ellendig ze zich voelde. Ze wist niet waarom die jongen nu was gekomen. Het was mogelijk dat er genoeg tijd was verstreken waardoor de organisatie vond dat ze haar lesje wel had geleerd. Misschien hadden ze haar geobserveerd, of was er iets gebeurd, of zo. Wat het ook was, er zou van haar worden verwacht dat ze haar emoties in bedwang kon houden.

Ze stapte gedesoriënteerd en zielsbedroefd het vliegtuig uit in Washington D.C. en kwam terecht in het felle winterse zonlicht. Een limo bracht haar vlug naar een deftig hotel, waar de jongen afscheid van haar nam, en daarna sliep ze veertien uur.

Toen ze wakker werd, ontdekte ze een knipperend rood lampje op de telefoon naast haar bed. Ze drukte op het knopje voor de voicemail met de gedachte dat het wel eens Eliot kon zijn (beangstigend), of Yeats (nog erger), maar ze waren het geen van beiden. In plaats daarvan vertelde een onbekend meisje haar dat ze over een halfuur in een bepaalde modezaak werd verwacht. Het meisje beëindigde het gesprek zonder gedag te zeggen, alsof ze werd afgekapt, al wist Emily dat dat niet het geval was.

Ze nam een taxi naar het centrum en paste allerlei rokjes en dunne bloesjes. Ze zag er in de spiegel idioot bruin uit.

‘Hier is meer voor nodig dan een jasje,’ zei de man die zich als stylist had voorgesteld. ‘Je bent een holbewoner in een pakje, liefje.’

Hij stuurde haar door naar een salon, waar een kale man een borstel door haar haar trok en af en toe een kreetje van ontzetting slaakte. Nu ze in de buurt van andere vrouwen was, werd haar het probleem ook duidelijk. Haar haar had de verkeerde kleur blond: zongebleekt blond. Haar huid zag er verweerd uit. Ze had Broken Hill geabsorbeerd, had het helemaal in zich opgenomen en was een wilde geworden.

‘Maak je geen zorgen,’ zei de kapper. ‘We hebben wel erger meegemaakt.’

Er lag naderhand een berg haar op de vloer, het leek een waar slagveld. Ze had een korte bob en een kaarsrechte pony. Het leek wel alsof ze zo haar gezicht probeerden te verbergen. Ze kende zichzelf niet terug.

‘Draag je een bril?’ vroeg de kapper. ‘Dat zou je toch eens moeten overwegen.’

Ze werd weer teruggestuurd naar de modezaak, waar haar nieuwe look de hemel in werd geprezen. Net toen ze zich wat beter begon te voelen zei de stylist: ‘Tja, het is in ieder geval een verbetering.’ Ze was vergeten dat de mensen hier niet direct waren. Ze was eraan gewend geraakt dat de mensen je meteen hun ongezouten mening gaven.

Uren later werd ze opgekalefaterd in haar grijze wollen pakje en nogal ongemakkelijke zwarte schoenen naar een hoog glazen kantoorgebouw gebracht, waar geen enkel logo of iets dergelijks op stond. Ze liep beladen met allerlei tasjes een eenvoudige hal binnen, en haar hart klopte haar in de keel bij de gedachte dat ze een bekende tegen het lijf zou lopen. Maar dat gebeurde niet. Er stond een rode bank en er hing een aantal schilderijen aan de muur; dit had elk willekeurig kantoor kunnen zijn. Ze wachtte bij de receptie tot een jonge man met onzichtbare wenkbrauwen uit het kantoor achter de balie kwam. ‘Ik ben Emily Ruff,’ zei ze.

‘Een momentje.’ Toen hij terugkeerde had hij een plastic kaartje bij zich dat hij op de balie legde. Er stond enkel NL-V5B4 op.

Ze keek hem aan.

‘Dat betekent vijfde verdieping, bureau vier.’

‘O,’ zei ze. ‘Bedankt.’ Ze tilde haar tassen op. Het duurde even voor ze doorhad hoe de liften werkten, ze moest het kaartje in de gleuf steken voor de knoppen überhaupt reageerden. Toen gingen de deuren dicht en zoefde de lift omhoog naar wat daarboven ook was.

De vijfde verdieping bleek een anonieme, zakelijke ruimte te zijn waar een twaalftal ruime werkhokjes stonden, die bijna allemaal leeg waren. Het was er erg stil en terwijl haar tasjes vol kleren en andere spulletjes tegen elkaar schuurden en overal tegenaan stootten, wenste ze dat ze die bij de receptie had achtergelaten. Ze kwam langs een jonge vrouw die telefonisch in gesprek was en een jongen met lang haar en een bril op zijn neus die even onbewogen opkeek van zijn beeldscherm. Ze liep gewoon door.

Op de hoeken van de bureaus zaten nummerplaatjes en zo kwam ze op het spoor van B4. Haar bureau stond in een hoek en bood een behoorlijk goed uitzicht over het zuidelijke deel van de stad. Er hoorden een stoel, telefoon en computer bij, en dat was het dan. Ze duwde haar tasjes onder het bureau, probeerde de stoel uit en wachtte. De telefoon zou vroeg of laat wel rinkelen.

Een minuutje later verscheen de jongen met de bril samen met een meisje van wie het haar wel de goede kleur blond was. Ze kwam Emily bekend voor, al kon ze haar niet plaatsen. Ze zag er erg jong uit.

‘Wauw, welkom.’

‘Hoi,’ zei Emily. ‘Dank je.’

‘Isaac Rosenberg,’ zei de jongen. ‘Aangenaam.’

‘Ik ben Raine,’ zei het meisje. ‘Kathleen Raine.’

‘Hoi,’ zei Emily nog eens. Er viel een ongemakkelijke stilte. ‘Sorry, maar ik heb geen idee waarom ik hier ben.’

‘Typisch,’ zei Rosenberg. ‘We hebben een paar dagen geleden pas te horen gekregen dat je zou komen. Je zit bij de afdeling NL.’

‘Neurolinguïstiek?’

Hij knikte. ‘Toetsingen en metingen. Heb je al eerder NL-werk gedaan?’

Ze schudde haar hoofd.

‘Het geeft je kennelijk een goede theoretische basis. Nou, we zullen je op weg helpen, je kennis laten maken met het systeem. Oké?’

‘Oké,’ zei Emily. Het meisje, Raine, keek haar nog steeds aan alsof ze iets had gemist, dus ze zei: ‘Pardon, maar hebben wij elkaar al eens ontmoet?’ Er schoten vliegensvlug verschillende uitdrukkingen over Raines gezicht. Het antwoord was duidelijk ja, maar Emily begreep ook dat ze dat niet had mogen vragen.

‘Nee,’ zei het meisje.

Maar Emily herinnerde het zich nu weer; ze hadden elkaar op school ontmoet. Emily was het vergeten omdat het in die eerste week was geweest. Het meisje was voor de toetsen gezakt en was niet toegelaten. Ze was toen heel jong geweest. Emily had haar geprobeerd op te beuren door te zeggen dat ze het jaar erop nog een poging kon wagen. Gertie, dat was haar naam.

‘Hé, het spijt me als dit ongepast is,’ zei Rosenberg. ‘Ze hebben ons niet veel verteld en we willen niemand op de tenen trappen, maar ik vraag me af... Je weet wel, of je echt NL wilt doen of dat we je gewoon met rust moeten laten.’

‘Volgens mij ben ik hier echt om NL te doen. Ik ben gewoon als iedere andere schoolverlater, denk ik.’

Rosenberg en Raine lachten, maar vielen toen stil.

‘Sorry,’ zei Rosenberg. ‘Ik dacht dat je een grapje maakte.’

‘Hoezo?’

‘Het spijt me echt. Ik bedoelde er niets mee.’

‘Het is al goed. Maar vertel me alsjeblieft wat je over me weet.’

‘Nou, niets. Alleen je naam.’ Hij wees naar de afscheiding voor haar bureau. Daar zat een rechthoekig grijs plaatje op. Een naamplaatje dat haar eerder niet was opgevallen. Het eerste wat door haar hoofd schoot was dat ze aan het verkeerde bureau zat. Toen besefte ze dat dat niet het geval was. Vanwege Yeats. Want vier jaar geleden had hij gezegd: ‘Als het zover is, heb ik een naam voor je.’

Op het bordje stond: VIRGINIA WOOLF.

De vrouw aan de telefoon bleek Sashona te zijn. Emily had haar voor het laatst op het hockeyveld bij school gezien.

‘Krijg nou tieten,’ zei Sashona. ‘Ben jíj Woolf?’ Ze zette haar handen op haar heupen en nam Emily in zich op.

Sashona was volwassen geworden, ze was nu een vrouw.

‘We dachten dat je dóód was.’

‘Nee.’

‘Jezus. Waar ben je geweest?’ Ze schudde haar hoofd voor Emily kon reageren. ‘Zeg maar niets. Stomme vraag. Wauw. Kijk toch eens naar je, je ziet er zo anders uit.’

Emily glimlachte ongemakkelijk. Ze wist niet zeker of dat positief was.

‘Wat heb je in hemelsnaam gedaan om die naam te bemachtigen?’

‘Geen idee.’ Emily zag de blik in Sashona’s ogen en besefte dat ze daar niets van geloofde.

‘Je ziet er goed uit.’

‘Jij ook.’

‘Patty Smith,’ zei Sashona. ‘Zo heet ik nu. Smith.’

‘O, Smith is goed,’ zei Emily.

‘Ah, rot toch op,’ zei Sashona met een glimlach.

Heel even voelde het weer alsof ze op school zaten.

Emily werd er meteen aan herinnerd hoe erg ze neurolinguïstiek vond. Dat was ze sinds haar vertrek van de Academie vergeten. De leerstof was in het begin fascinerend; het draaide allemaal om stammen in het Amazonegebied die herkenbaar Latijnse woorden gebruikten en dat je trek kon krijgen als je ‘kuh’ zei. Daarna volgde syntaxis, semantische overtredingen en synaptische verbindingen. Het vereiste enorm veel stampwerk om het in haar geheugen te prenten – alles wat ze gedurende de afgelopen vier jaar was vergeten – en het vermogen om in haar hoofd met symbolen te jongleren. Op school hadden de leerlingen niet veel gepraat over wat ze van bepaalde onderwerpen vonden, maar toen ze bij Jeremy Lattern had laten vallen dat ze neurolinguïstiek bestudeerde, had hij haar meelevend aangekeken. Dit was weer net als bij die lessen, maar nu werd verwacht dat ze alles wist.

Rosenberg en Raine leerden haar hoe ze de computer moest gebruiken. Er was een ticketsysteem; als men haar iets wilde laten doen, werd er een ticket aangemaakt. Als ze klaar was, dan voerde ze haar resultaten op het ticket in en sloot het af. Haar tickets waren meestal afkomstig uit het Lab, dat waarschijnlijk elders in het pand zat, hoewel het duidelijk was dat de tickets ook door anderen werden gelezen, want er werd soms om opheldering gevraagd. Die mensen waren volgens haar de hotemetoten. Organisatiemensen als Eliot. Maar er stonden geen namen in het ticketsysteem, alleen nummers. Soms las ze een ticket een paar keer, en ze vroeg zich dan af of ze er iets van Eliots manier van praten in herkende, maar ze wist het nooit helemaal zeker. Na een tijdje verwachtte ze niet langer Eliot te zien. Kennelijk lieten ze haar met rust. Waarom? Dat wist ze niet. Misschien wilden ze echt dat ze NL weer onder de knie kreeg. Misschien hielden ze haar stiekem in de gaten. Maar als dat het geval was, dan was het geen bijster interessante klus.

Ze kreeg een flat toegewezen, een bankrekening en een mobieltje. Dat was allemaal voor haar geregeld. Haar balkon bood uitzicht op het meatpacking district, en soms stond ze daar in een dikke jas met een fles wijn, te kijken naar het reilen en zeilen van de stad.

Om de paar dagen deed ze iets stoms. Dan bleef ze laat op, of zette ze de wekker extra vroeg, en verliet ze in het ijskoude donker haar flat. Ze liep een willekeurige kant op gedurende een willekeurige hoeveelheid tijd tot ze bij een telefooncel kwam en daar muntjes in wierp. Terwijl de telefoon overging, prentte ze zich in dat ze haar stem moest veranderen, geen herkenbare uitdrukkingen mocht gebruiken en het gesprek zo snel mogelijk moest beëindigen. Ze maakte zichzelf dan wijs dat ze het minstens een week niet meer zou doen. Want als ze werd gesnapt, zouden de gevolgen ongetwijfeld verschrikkelijk zijn. Maar dan werd er opgenomen en vulde Harry’s stem haar, en vergat ze dat allemaal.

Emily mocht een bezoekje aan het Lab brengen. Het bleek in de krochten van het gebouw te zitten, onder de grond. In de felverlichte ruimten krioelde het van de laboranten in witte jassen, en tussen haar en iedereen met meer bevoegdheden dan de receptioniste bevonden zich twee plastic deuren die beveiligd werden met een codeslot. Ze onderzochten mensen daarbeneden, dat wist ze. Ze plakten allerlei slangetjes en snoertjes aan hen vast en haalden ze door fMRI’s om vast te leggen wat er gebeurde als ze woorden hoorden. De data werden daarna voor analyse naar NL gestuurd. Het was haar niet bekend waar de proefpersonen vandaan kwamen, al had ze wel een keer tijdens een zoektocht naar een telefooncel in de buurt van George Washington University een advertentie gezien die op een lantaarnpaal was geplakt. Daarop werd vijftig dollar geboden voor vrijwilligers die mee wilden werken aan een psychologisch experiment, dus misschien kregen ze zo mensen.

Als er data binnenkwamen via het ticketsysteem dan stond er soms onder WAARNEEMBARE EFFECTEN: ‘psychose’, ‘uitval van functie’ of ‘coma’. Daar probeerde ze niet te lang bij stil te staan. Maar het was wel duidelijk dat er daarbeneden mensen gewond raakten.

Sashona – ‘Smith’, al zou Emily zich nooit op haar gemak voelen bij deze andere naam – was veel veranderd. Ze lachte, iets wat ze op school nooit had gedaan, en alles was ‘ongelooflijk’. Dat vond Emily een beetje ongeloofwaardig, aangezien Sashona haar persoonlijkheid zou moeten afschermen om niet gesegmenteerd te worden. Ze besloot dat het gespeeld was, een soort rookgordijn. De hotemetoten deden dat niet; ze had Eliot talloze keren gesproken, maar ze had geen idee wat zijn segment was, gewoon omdat hij niets verried. Maar bij een nieuwe dichter kon ze zich er wel wat bij voorstellen. Ze vroeg zich af of zij zelf ook zoiets moest doen, of Sashona dacht dat Emily haar segment probeerde te ontdekken, en of Sashona achter Emily’s segment probeerde te komen.

Op een dag bracht een lange, knappe barista de koffie naar hun tafeltje. Sashona deed haar mond open en er volgde een warboel aan onbegrijpelijke woorden, gevolgd door: ‘Hou van me.’ De barista knoeide met de koffie, liep weg, en kwam terug om Sashona’s telefoonnummer te vragen.

Zo kwam Emily erachter dat Sashona de afgelopen vier jaar woorden had geleerd terwijl ze zelf in de woestijn blouses had verkocht. Emily mompelde iets goedkeurends, maar ze was geschokt. Ze had niet beseft hoe ver ze achter was geraakt. Hoe moest ze dat allemaal inhalen? De enige aan wie ze dat kon vragen was Sashona, en hoewel ze op vriendschappelijke voet stonden, was ze bang om haar onwetendheid bloot te geven.

Ze vestigde haar hoop op de verwachting dat er op een dag iemand zou komen om haar les te geven. In de tussentijd analyseerde ze informatie en probeerde het tot diepzinnige conclusies om te vormen.

De organisatie wilde het psychografische model verfijnen en was altijd op zoek naar betere manieren om mensen doeltreffender in een kleiner aantal segmenten in te delen. Emily zocht in de grafieken naar reacties die er niet zouden moeten zijn, kleine hobbeltjes in de blauwe lijnen, en schreef verslagen over mogelijke psychografische overlap, grensvervaging van de segmenten en mogelijke nieuwe richtingen voor segmentatie. Ze had toegang tot een enorme database van onder andere winkelgewoonten, patronen qua internetgebruik en verkeersstromen. Als ze dat wilde kon ze haar zoektocht beperken tot één persoon en opzoeken waar hij of zij afgelopen dinsdag was geweest en wat hij of zij daar had gedaan of gekocht. Maar dat was niet bijzonder bruikbaar. Niemand was geïnteresseerd in één individu. Ze werd geacht verbanden tussen individuen te zoeken: neurologische overeenkomsten waardoor ze als groep konden worden geclassificeerd en met een algemeen woord konden worden beïnvloed. Of iemand verder iets met haar werk deed, of het werk er überhaupt toe deed, wist ze niet.

Het werd steeds moeilijker om een telefooncel te vinden waarin ze Harry nog niet eerder had gebeld. ’s Nachts, als ze over straat zwierf, verwachtte ze half Eliot of Yeats te zien, of misschien dat joch in het luchtige pak. En dan zou alles voorbij zijn. Maar dat gebeurde niet, dus bleef ze het doen.

Op een dag kreeg ze een ticket met onbetrouwbare informatie, dus belde ze het Lab. Dat mocht ze eigenlijk niet doen. Tenminste, zo min mogelijk. De laboranten werden om veiligheidsredenen van de analisten gescheiden, aangezien de laboranten geen dichters waren en daarom vatbaar waren voor overname. Al had ze geen flauw idee waarom een analist een laborant zou willen breken. Dat leek haar behoorlijk zinloos. Maar dat was de regel. Het leek haar trouwens ook niet echt effectief. Het idee was dat de laboranten anoniem bleven, maar hun manier van schrijven verried hen: eentje gebruikte om de haverklap ‘klaarblijkelijk’, en een ander had nog nooit van komma’s gehoord, enzovoort. Dus ze had niet ontzettend veel ontzag voor die regel.

‘Hallo,’ zei ze toen er werd opgenomen. ‘Met analist drie-een-negen. Ik heb een bevestiging nodig van een dataset.’

‘Maak een ticket aan,’ zei een mannenstem.

Ze had nog nooit vrouwen in het Lab gezien. ‘Ik heb een ticket aangemaakt, maar dat kwam weer terug. Ik wil dat de resultaten nog eens worden gestuurd.’

‘Wat is het ticketnummer?’

Dat noemde ze op. Er volgde een stilte.

‘Die dataset is opnieuw samengesteld.’

‘Dat weet ik, maar ik wil dat het nog een keer wordt gedaan, want er klopt niets van.’

‘De dataset is correct.’

‘Gast,’ zei ze. ‘Ik heb het ding recht voor mijn neus. De p-grafiek is blanco. Ik weet niet of er een formatprobleem is, of dat er informatie ontbreekt, maar de grafiek kan niet leeg zijn.’

‘Ze is niet leeg.’

Ze deed haar mond open, want dat was belachelijk. Ze had duizenden p-grafieken bekeken en wist hoe die eruit hoorden te zien, als gebergten. Soms hadden ze vele pieken, soms maar een, maar het punt was dat ze grillig waren. De lijnen schoten omhoog en omlaag. Maar ze keek er nog eens naar en besefte dat de man gelijk had. Er was wel degelijk een lijn. Ze had die alleen niet gezien omdat die bijna helemaal parallel langs de bovenkant van het raster liep.

‘Duidelijk?’ zei de man.

‘Ja,’ zei ze. ‘Bedankt.’ Ze legde de telefoon neer en tuurde een tijdje naar de grafiek.

Emily liep naar Sashona’s bureau. ‘Hoi, wat betekent synapsis?’

‘In welke context?’

‘Het staat in een nieuw ticket. Na “reactie proefpersoon” staat er in plaats van een beoordeling “synapsis”.’

‘Nou, het betekent totale overname,’ zei Sashona. ‘Maar ze zouden die term niet mogen gebruiken, dat is gewoon slordig.’

‘Waarom?’

‘Omdat dat het ideaal is, de theoretische staat van totale overname. Dat bestaat niet in de werkelijkheid.’

‘O,’ zei ze. ‘Ik begrijp het.’

‘Zeg maar dat ze moeten uitleggen wat daar bedoeld wordt,’ zei Sashona terwijl ze zich weer op haar eigen werk richtte. ‘Het is waarschijnlijk een nieuweling.’

‘Juist, ja,’ zei Emily.

Ze deed haar best om een zinvol verslag te schrijven over de vreemd platte grafiek en voerde dat in het ticketsysteem in. Er wachtte al een ander ticket op haar, maar ze kon zich niet concentreren en staarde in plaats daarvan naar de wolken die voorbijdreven. Ze had het gevoel dat er iets ging gebeuren.

Zes minuten later viel de stroom uit. Ze duwde haar stoel naar achteren, weg bij haar zwarte beeldscherm. Er staken hoofden omhoog uit de andere hokjes.

‘Ik dacht dat we een reservegenerator hadden,’ zei Sashona. Haar stem klonk onverwacht luid.

Emily was het gezoem van de airconditioner niet eens opgevallen tot het weg was.

Er ging een alarm af. Er klonken stemmen. Rosenberg giste dat er brand was uitgebroken in een van de laboratoria, wat problematisch zou zijn aangezien veel van de deuren daar op een tijdslot zaten. Ze liepen naar het trappenhuis maar Emily volgde hen niet.

Sashona bleef in de deuropening staan. ‘Woolf?’

Emily schudde haar hoofd. Wat stom! Ze had te lang gewacht. Ze had zes minuten geleden meteen het gebouw moeten verlaten, zodra ze die grafiek had gezien.

‘Woolf, jij moet ook komen. Lopen!’

Ze liep in gedachten razendsnel plattegronden na. Er was geen brandtrap. Dat besefte ze nu pas. Er waren geen glazen kastjes met daarop IN GEVAL VAN NOOD. Niemand had hen ooit bijeengeroepen in een vergaderzaal om uit te leggen waar ze heel rustig naartoe moesten gaan bij een evacuatie.

Sashona gaf het op en verdween.

Emily kon naar boven gaan of naar beneden. Dat waren de enige mogelijkheden. Ze kwam bij het trappenhuis en ging naar boven. Ze hoorde stemmen om haar heen galmen als die van dolende zielen. Een deur knalde dicht en het was opeens stil, op het geluid van haar eigen ademhaling na. Er kwam niemand naar beneden, er kwam niemand van de andere verdiepingen. Ze stopte even om haar schoenen uit te schoppen, daar had ze nu niets aan. Ze klom en klom en zag eindelijk daglicht. Ze rende de laatste treden op, maar toen werd haar de doorgang versperd door een gehavende deur, die met een ketting en hangslot was afgesloten. Vergeefs probeerde ze die toch open te krijgen, maar toen ging ze op het beton zitten om te bedenken wat ze nu moest doen.

Ergens ver onder haar ging een deur open en die sloeg weer dicht. Dit gebeurde wel acht of negen keer achter elkaar. Ze luisterde met gespitste oren, maar hoorde verder niets.

‘Fuck,’ zei ze. Ze was kwaad op zichzelf. Ze had te lang in Broken Hill gewoond, waar ze geen vluchtroute nodig had gehad. Ze balde haar vuisten. Denk na!

Er was een dakraam. Dat zat dicht, maar hoe goed? Ze ging terug naar de deur, zette een voet in de ketting en trok zich op terwijl ze naar houvast zocht. Ze hield zich goed vast en probeerde bij het dakraam te komen, maar het was te ver weg.

Ze hoorde een raspend geluid. Wat was dat verdomme? Het kwam van beneden en kwam steeds dichterbij. Het lukte haar iets hoger te komen tot ze op de duwstang van de deur stond. De ketting schommelde en maakte een hels kabaal, alsof ze zo expres de aandacht probeerde te trekken.

Ze kon met haar vingertoppen net het dakraam aanraken, maar daar bleef het bij. Als ze het deurkozijn losliet, zou ze het ding misschien kunnen vastpakken en tijdens haar val los kunnen trekken. De kans dat dat zou lukken was ontzettend klein.

Ze hoorde voetstappen. Laarzen op beton. Dat raspende geluid klonk nu met regelmatige pauzes, alsof er geademd werd, maar toch ook weer niet. Ze had zich niet zo afwachtend moeten opstellen, maar zelf op zoek moeten gaan naar woorden en die in haar hoofd moeten stampen. Ze sprong naar het dakraam, haar vingers grabbelden vergeefs over het plastic en ze viel hard op het beton en stootte haar knie. ‘Shit.’

Er kwam een man de trap op gelopen. Het leek tenminste op een man. Hij was van top tot teen in zwart gehuld en droeg een grote zwarte beschermingsbril, een soort nachtkijker, die in zijn pilotenhelm was verwerkt, en er zaten halve bollen over zijn oren. Hij zag eruit alsof hij zo door vuur kon lopen. Dat raspende geluid was afkomstig van zijn regulatiemechanisme.

‘Shakaf veeha mannigh danoe!’ zei ze. Dit was een allegaartje van attentiewoorden voor verschillende segmenten. De kans dat het ook maar enig effect zou hebben was vrijwel nihil. ‘Liggen!’

Hij stak een gehandschoende hand uit. ‘Kom mee.’ Dankzij een of ander filter klonken de woorden mat, mechanisch.

Ze bleef zitten waar ze zat. Als hij nog wat dichterbij kwam, kon ze hem bespringen. Hij had zo te zien geen pistool. Ze zou zich op die bril concentreren. Als ze die te pakken kreeg, zou het moeilijk voor hem zijn om haar te volgen.

‘Snel.’ De man gebaarde naar de trap. ‘Er is brand.’

‘Nee,’ zei ze. ‘Er is geen brand.’

Hij reageerde niet.

Ze had inmiddels wel door dat hij haar niet kon horen, dus ze liep de trap maar af.

De lobby was omgetoverd tot een tijdelijk ziekenhuis, vol witte schermen. De ramen waren afgeplakt met zwart plastic. Overal liepen mannen in zwarte astronautenpakken rond met sissende ademhalingsapparaten.

Ze zag alleen maar bekenden van de vijfde verdieping. Ze ving een glimp op van Sashona, die op een brancard lag, waarna Emily achter een scherm werd geduwd. Er werd haar verteld dat ze op haar plek moest blijven wachten. Verder sprak niemand tegen haar. Of tegen elkaar, voor zover ze dat kon zien.

Een uur later trok een astronaut haar gordijn open. Hij droeg geen helm en zag er verrassend jong uit. Hij had een pluizig snorretje. Ze vroeg zich af of dit degene was die haar boven had opgehaald. Als dat het geval was, dan had ze voor narratak moeten gaan.

‘Je kunt gaan.’ Hij begon de schermen op te ruimen.

‘Wat was er nou aan de hand?’ Maar ze verwachtte niet echt een antwoord te krijgen.

Eenmaal buiten zag ze de anderen bij elkaar op straat staan. Het schemerde en liep tegen het eind van het spitsuur.

‘Een oefening,’ zei Sashona. ‘Maar waarvoor?’

‘Het heeft geen zin je daar het hoofd over te breken,’ zei Raine. ‘Dat zullen we nooit te weten komen.’

‘Dat is waar,’ zei Sashona. Ze vroeg zich af waarom Emily niet met hen mee naar beneden was gekomen, en, in het verlengde van die vraag, wat Emily wist wat zij niet wist.

Emily kon daar niet langer rondhangen. Ze kwam in beweging en tegen de tijd dat ze bij de metro was, beefde ze. Ze zou niets overhaast doen. Ze zou morgenochtend naar kantoor gaan, waar ze zoals altijd haar werk zou doen. Maar dit was een les geweest. Een herinnering. De volgende keer dat er zoiets gebeurde, dacht ze, wist zij een uitweg.

Ze hield een notitieblok bij de hand en noteerde lettergrepen die vaker in de ene psychografie werden gebruikt dan in de andere. In de trein hield ze haar oren gespitst voor afwijkingen. Ze ontleedde de woorden die ze kende in een speurtocht naar patronen. Het was verrassend hoe duidelijk die waren. Liberalen gebruikten vooral ‘-ee’ en ‘-ie’, klanken die voor in de mond werden gemaakt. Autoritaire personen grepen vooral naar de wrijfklanken. Ze haalde haar ideeën uit kranten, van de televisie en van websites en zocht daarna een geschikte vertegenwoordiger op, in een bar, bij een kerkbijeenkomst of in de supermarkt, en probeerde die voor haar karretje te spannen. Als een kraker van een kluis die luisterde naar het vallen van de juiste tuimelaar. Sut. Stut. Stuh.

Soms verwerkte ze een gokje in een zin, en dat leken mensen meestal niet te merken. Het kwam dan niet verder dan het buitenste waarnemingsfilter, en werd afgedaan als verbale ruis. In het ergste geval dacht men dat ze stotterde. Ze zat er meestal naast, maar soms zag ze iemand kort ineenkrimpen. Een kleine verstrakking van de gelaatsspieren. Dat was zo’n tuimelaar.

Het was een moeilijke manier om woorden te leren. Ze kon dit een jaar doen en nog steeds minder dan Sashona weten. Maar het was wel een ontzettend grondige methode. Het dwong haar de onderliggende beginselen te begrijpen. Er bestond een voorkeur voor alliteratie binnen een segment, dat had ze geconcludeerd naar aanleiding van de overgangen tussen de verschillende aangrenzende segmenten. Daarvandaan maakte ze een sprong naar lallito, een bevelwoord, en daar kreeg ze een grotere kick van dan van alles wat ze op school had geleerd. Omdat ze het zelf had ontdekt.

Op een keer, onder het genot van een drankje in de bar op de hoek, had Sashona haar toevertrouwd dat ze moeite had met segment 191.

‘Ik snap kavakifa,’ zei Sashona terwijl ze wat naar voren leunde en haar wijnglas zo schuin hield dat er elk moment iets uit dreigde te lopen. ‘Ik kom tot fedoriant, maar dan weet ik het niet meer!’ Ze maakte een weids gebaar. ‘Ik kan het me gewoon niet herinneren!’

Dit maakte deel uit van een verhaal over een snelle joyride over de snelweg, een motoragent, en een boete waar Sashona zich op hilarische wijze niet onderuit had weten te kletsen.

Maar Emily stond versteld. Kennelijk had Sashona niet door dat de woorden van segment 191 met elkaar waren verbonden. Ze had het kunnen begrijpen als Sashona de hele woordboom was vergeten, maar als je er een wist, had je al de helft van de andere. Sashona leek dat niet te begrijpen. Ze had ze zich een voor een ingeprent, alsof ze niets met elkaar te maken hadden. Alsof het een dienblad vol willekeurige voorwerpen was die een kind met elkaar in verband moest zien te brengen.

Emily had altijd het gevoel dat ze in de gaten werd gehouden. Ze wist niet hoe het werd gedaan, maar dat het werd gedaan stond vast. Ze probeerde te variëren met haar route naar het werk, waarbij ze dan de weerspiegelingen in glanzende oppervlakken in de gaten hield en van tijd tot tijd onverwacht een omweg maakte, maar ze zag nooit iemand.

Eenmaal thuis deed ze de deur op slot, en ze schoof twee grendels dicht, maar ze voelde zich er niet veiliger door. Ze had de indruk dat Yeats in haar flat was. Dat zei haar gevoel. Op een nacht droomde ze dat hij als een duistere wind haar slaapkamer in kwam en zich over haar boog, haar uitdrukkingsloos aankeek, alsof ze een object onder een glazen plaat was.

Op de eerste dinsdag van haar zesde maand in Washington verliet ze haar flat. Ze liep naar het station, waar ze via de roltrappen naar het perron beneden ging, en daar wachtte ze op de metro van de rode lijn. Het was warm, in gedachten zat ze al achter haar bureau, waar ze haar schoenen uit kon doen. Aan de andere kant van het perron stond een man met een gitaar een nummer te zingen waar ze om persoonlijke redenen een godsgruwelijke hekel aan had: ‘Lucy in the Sky with Diamonds’. De metro kwam eraan. In de voorbijflitsende raampjes zag ze Eliot. Ze wist even niet zeker of ze hem in de metro had gezien of achter zich via de weerspiegeling. Toen kwam de metro tot stilstand, de deuren gleden open.

‘Laat hem los,’ zei hij.

De metro vertrok en ze keek die na. Ze was als bij toverslag weer zestien jaar oud. Maar toen keerde ze zich om, en hij was toch niet meer zo beangstigend. Hij was ouder geworden rond de ogen. Hij was maar gewoon een man.

‘Ben je verliefd?’ vroeg Eliot.

Ze zweeg.

‘Lieg niet.’

‘Ja.’

Hij keek weg.

‘Het spijt me,’ zei ze. ‘Ik hou er wel mee op.’

‘Je volgende vergissing zal je einde betekenen. Meer dan dit kan ik niet doen om je te beschermen. Dat moet je begrijpen.’

‘Dat doe ik ook, dat beloof ik.’

Hij keek haar onderzoekend aan. ‘Geen telefoontjes meer. Niet een.’

‘Ik ben klaar. Ik ben klaar, Eliot.’ En op dat moment meende ze het ook.

Hij liep weg.

Ze stond daar alleen op een leeg perron.

Die avond belde ze Harry niet. De volgende dag belde ze ook niet. Ze had hem wel eerder meerdere dagen niet gesproken, maar dit was toch anders omdat dit het einde was. Ze voelde zich ellendig. Alles smaakte naar zaagsel. Het was gestoord, maar ze proefde haar eten niet meer. Op het werk klikte ze van het ene ticket naar het andere en schreef verslagen, maar ze wist niet of die ook ergens werden opgeslagen.

Als het haar te veel werd, ging ze naar het toilet, waar ze met haar hoofd tussen haar knieën ging zitten. Bel hem niet, dwong ze zichzelf eindeloos te herhalen. Ze voelde zich bezeten door een wrede, harteloze Emily die niemand kon liefhebben.

Op de derde dag gaf ze het op. Het was een verschrikkelijk verraad ten opzichte van Eliot, dat besefte ze. Hij had enorme risico’s voor haar genomen, risico’s die ze niet eens begreep, en ze had beloofd er een eind aan te maken. Maar dat kon ze niet. Ze had het geprobeerd, maar het lukte niet. Er waren inmiddels zes maanden verstreken, maar haar thuis was nog steeds aan de andere kant van de wereld.

Ze kon Harry niet meer bellen. Eliot zou het weten, of nog erger, anderen zouden het weten. Er was geen blijf-maar-bel-hem-niet-optie. De enige mogelijkheid was vertrekken.

Jaren geleden hadden Emily en een vriendin in San Francisco over het parkeerterrein bij een McDonald’s gelopen toen ze opeens werden ingesloten door een groep jongens met van die afzakkende broeken en zenuwachtige grijnzen op het gezicht. Het waren nog maar nauwelijks tieners. Een van de jongens had een pistool, dat hij steeds tevoorschijn haalde en wegstopte, van zijn rechter- in zijn linkerhand nam en omgekeerd, en de anderen vroegen Emily en haar vriendin of ze wel wisten wat voor een geile bitches ze waren en dat hun een stevige beurt te wachten stond.

Dit was zelfs zonder het pistool al een slechte situatie, maar Emily was jong en roekeloos geweest, dus ze was naar de jongen met het pistool toe gelopen en had het zo uit zijn handen getrokken. Ze was toen ook al vingervlug geweest, dankzij de kaarttrucjes. Ze wist helemaal niets van pistolen af, behalve dan aan welke kant ze het ding moest vasthouden, maar dat was voldoende. De jongens hadden hen toen bang aangestaard terwijl Emily en haar vriendin een aantal belachelijke dreigementen hadden geuit en achteruit waren weggelopen.

De les die ze daaruit kennelijk kon trekken, was dat ze niet in een slechte buurt over een parkeerterrein moest lopen. Maar ze had ook geleerd dat je, als er een pistool in de buurt was, een situatie de baas kon worden door dit pistool te bemachtigen.

Emily was deze situatie niet de baas. Ze had geen pistool. Maar ze had het sterke vermoeden dat er een in de kelder lag.

HELP!

Ik probeer voor onze grote kerstbijeenkomst in contact te komen met iedereen van de kerkgroep! We willen echt IEDEREEN uitnodigen die gedurende het afgelopen jaar bij ons is geweest.

Ik denk graag dat ik heel goed ben in het opsporen van mensen, maar er is één persoon die ik maar niet kan vinden: Virginia Woolf! Je zou denken dat je met zo’n naam wel opvalt, maar helaas blijkt het tegenovergestelde waar te zijn, het is ook ONMOGELIJK om internet te gebruiken vanwege al die sites over de beroemde auteur! Erg frustrerend!

Ik hoop eigenlijk dat iemand een MANIER weet om haar te bereiken, want ze kwam toen heel aandachtig over en leek geïnteresseerd te zijn in wat we te melden hadden!

Veel liefs,

Belinda F.

2

Er stond een sporttas onder haar bureau. Bovenop lagen kleren die Emily ook daadwerkelijk tijdens het sporten droeg, en daaronder lag een tweede set die ze daar speciaal voor deze dag in had gedaan. Ze meldde zich af in het ticketsysteem en hees de draagriem van de tas over haar schouder. Onderweg naar buiten kwam ze langs Sashona, die aan de telefoon in gesprek was. Emily bewoog haar lippen geluidloos: ‘Sporten.’

Sashona knikte.

Emily voelde een kleine steek van verdriet, want hoewel ze nooit echt vriendinnen waren geweest, waren ze wel behoorlijk hecht geweest voor deze plek, en ze zou Sashona nooit meer zien.

Ze liep twee straten verder naar een cafeetje waar ze soms lunchte. Op het toilet trok ze de kleren uit haar tas aan: een T-shirt, een versleten spijkerbroek en een oud spijkerjasje. Ze boende de make-up van haar gezicht, veegde een laagje vuil van de tegelvloer en bracht dat onder haar ogen aan en langs haar haargrens. Haar werkkleding en de sporttas verstopte ze achter een toilet. Die zou ze ook niet meer terugzien.

Met een omweg liep ze terug naar kantoor, en ze benaderde het via het steegje aan de andere kant. Ze kwam uit bij een onopvallende deur met een bordje waarop stond: HET ROBERT LOWELL INSTITUUT VOOR PSYCHOLOGISCH ONDERZOEK. Het leek op een willekeurig verdoemd bedrijfje dat aan de verkeerde kant van het gebouw ruimte huurde, maar dat was het niet. Dit was het publieke gezicht van het Lab. Ze drukte op het belletje bij de deur en wachtte.

‘Hallo?’

‘Hoi,’ zei ze. ‘Jessica Hendry. Ik heb een paar weken geleden een van jullie testjes gedaan, en ze zeiden dat ik terug kon komen als ik dat wilde?’

De deur zoemde. Ze duwde die open en liep het smalle trappetje op dat uitkwam op een kleine wachtkamer met lege stoelen en een televisie die aanstond. Een vrouw met een getoupeerd kapsel zat achter een schuifraam.

‘Ga zitten,’ zei ze.

Emily ging zitten en bladerde door een tijdschrift. Ze was hier al eerder geweest. De eerste keer, de dag nadat ze begon te plannen, had ze de ingang gevonden, maar ze was niet naar binnen gegaan. Ze had ‘Robert Lowell Institute’ in de telefoongids opgezocht en had naar dat nummer gebeld – vanuit een telefooncel, je wist maar nooit of het iets uitmaakte – en kreeg te horen dat men daar inderdaad geïnteresseerd was in proefpersonen en dat je zonder afspraak tussen elf en één uur kon langskomen.

Ze wilden dat ze de volgende dag zou komen, maar dat had ze niet gedaan omdat ze nog geen valse identiteit had bemachtigd. Het duurde een week voor ze Jessica Hendry vond, een meisje van haar eigen leeftijd, zonder vast adres en met als enige interesse het scoren van haar volgende shot. Jessica vond Emily meteen aardig, misschien deels omdat ze aanvoelde dat ze iets met elkaar gemeen hadden en deels vanwege de belofte van een lucratieve zwendel, en ze had Emily met meer persoonlijke informatie overladen dan nodig was. In ruil daarvoor had Emily haar een briefje van honderd stevig in de hand gedrukt met de nadrukkelijke woorden: ‘Wees hier zuinig op.’ Ze stal het geld meteen weer terug toen Jessica even niet keek, want het zou haar toch geen goed doen.

Bij het instituut werd haar gevraagd een vragenlijst in te vullen. Dit deed ze zorgvuldig. Ze beantwoordde de psychografische vragen eerlijk, wat aan iedereen die wist dat zij Jessica Hendry was duidelijk zou maken om wie het hier ging. Ze behoorde tot segment 220, dat wist ze al. En dat zou goed moeten zijn, aangezien ze nooit genoeg mensen uit dat segment konden krijgen.

Na de vragenlijst hadden ze haar naar een felverlicht kamertje gebracht waar talloze videocamera’s stonden opgesteld. Ze hadden elektroden op haar schedel geplakt en haar naar televisiereclames laten kijken. Die waren best grappig, want het waren geen reclames, althans niet voor bestaande producten. Het waren manieren om woorden uit te proberen. Na een stuk of veertig, vijftig, werd het haar zwart voor de ogen, en toen ze wakker werd, deed iedereen alsof ze gewoon in slaap was gevallen. Ze wist niet wat ze met haar hadden gedaan tot ze het verslag had gezien dat in het ticketsysteem was ingevoerd. Toen ze SEGMENT PROEFPERSOON: 220 had zien staan, had ze het ticket meteen gespannen doorgenomen, maar er werd niets vermeld over permanente schade. Ze was er vrij zeker van geweest dat ze in het Lab geen schade zouden toebrengen aan iemand die zomaar binnen was komen lopen, maar dat had toch behoorlijk verkeerd kunnen uitpakken.

Een paar dagen later werd er gebeld op het prepaid mobieltje dat ze met de naam Jessica Hendry beantwoordde, en een man vroeg haar of ze nog eens langs wilde komen. Ze zei dat ze dat wel wilde doen als het iets opleverde, en hij wilde weten waarom ze geen adres had opgegeven en ze vertelde hem dat het een moeilijke tijd was en dat het haar gewoon een keertje mee moest zitten en of ze nu betaald kreeg of niet, en wat het uitmaakte waar ze woonde. Toen ze hem duidelijk had gemaakt dat niemand het zou merken als er iets met Jessica Hendry gebeurde, zei de man dat ze altijd langs kon komen, ze was van harte welkom. En hier was ze dan.

‘Jessica Hendry,’ zei de receptioniste.

Emily keek op van haar tijdschrift.

‘Je bent aan de beurt.’

De deur zoemde.

Ze volgde een kinloze man in een witte jas door gangen waar de kale gloeilampen omhuld werden door stalen kooitjes. ‘Dus ik krijg hier honderd dollar voor,’ zei ze. ‘Toch?’

‘Ja,’ zei hij.

‘De vorige keer viel ik in slaap.’ Ze probeerde hem aan het praten te krijgen in een poging erachter te komen of hij iemand was die ze via het ticketsysteem kende. ‘Ik hoop dat de reclames deze keer wat interessanter zijn.’

Ze kwamen bij een wand met twee liften. ‘Je krijgt vandaag geen reclames te zien.’

‘Nee? Wat dan wel?’

Er kwam een lift aan. De man gebaarde dat ze naar binnen kon gaan. ‘Een product.’

De deuren gleden dicht en ze werd nu toch een beetje nerveus. Het was een kleine lift. Het voelde aan als een erg kleine lift. ‘Wat voor product?’

Hij tuurde even naar zijn klembord. ‘Dat kan ik je helaas niet vertellen zonder mogelijk je reactie te beïnvloeden.’

‘“Je reactie beïnvloeden.” Jullie zijn raar.’ De verdiepingen gleden voorbij, ze gingen omlaag. ‘Is het soms een fles shampoo, of een auto of zo?’

‘Het is bijzonder belangrijk voor onze onderzoeken dat je van tevoren geen verwachtingen hebt.’

‘O, oké. Geen probleem.’ Bijzonder belangrijk. Dat was een aparte combinatie. Die was ze in het ticketsysteem tegengekomen.

De deuren gleden open. De muren van de gang waren lichtblauw. Een rustgevende kleur. De laborant liep verder, en ze volgde hem naar een stel plastic deuren waar hij zijn identificatiepasje gebruikte en een code intoetste. Iets van twintig meter verderop gebeurde dat nog eens. Gedurende dit proces bestudeerde ze de camera’s aan het plafond. Er volgde een ritje in een tweede lift en toen die zijn bestemming bereikte, bleken de muren daar van kaal beton te zijn, niet langer psychologisch blauw. Dat vond ze maar niets. De gang kwam uit op een ronde, stalen deur die twee keer zo hoog was als zij. Het leek wel de toegang naar een bankkluis. De deur stond open en in de verte zag ze een klein betonnen kamertje met een enkele oranje plastic stoel. Bij de deur van de kluis stonden een andere man in een witte jas en een man in een grijs uniform die zo te zien van de beveiliging was.

Haar kinloze laborant zei: ‘Verificatie, ik heb prototype negen, dubbel nul, dubbel een, acht, zes.’

De andere man zei: ‘Bevestiging van prototype negen, nul, nul, een, een, acht, zes.’

‘Verificatie proefpersoon, Hendry, Jessica. Identificatienummer drie, een, een, zeven, nul.’

‘Bevestiging proefpersoon, het is acht uur achtenvijftig. Het tijdslot is onderbroken en de kamer is open.’

‘Wat is dit allemaal?’ vroeg ze. Ze probeerde te grijnzen.

‘Beveiliging,’ zei haar laborant zonder haar aan te kijken. ‘Het product is erg kostbaar.’ Hij liep de betonnen kamer in, waarvoor hij eerst over een brede metalen drempel moest stappen. ‘Volg mij maar.’

Dat deed ze. Het was er ijskoud. De wanden waren van grauw beton, op zes gele gloeilampen na in metalen kooitjes. Vier videocamera’s op statieven waren op het plastic stoeltje gericht. Midden in de kamer stond een enorme doos. Een enorme stalen doos in de vorm van een doodskist.

‘Ga maar zitten.’

‘Mmm,’ zei ze. ‘Mmm, mmm.’

‘Het is al goed, Jessica. Het gaat net als de vorige keer, alleen gaan we je nu een product laten zien in plaats van reclames. Ik zet de helm bij je op zodat we je hersenactiviteit kunnen meten, oké?’

‘Ja, hoor,’ zei ze, ook al dacht ze: nee, nee nee. Ze ging zitten. Zelfs het plastic voelde ijskoud aan. Er zat zo te zien geen deksel op de stalen doos. Aan de zijkanten zaten dikke verticale staven. Zuigers? Ze staarde ernaar omdat ze totaal geen idee had wat die doos te betekenen had. Ze kromp ineen toen de laborant haar haar aanraakte.

‘Ontspan je maar.’

De helm werd op haar hoofd geduwd. ‘Hé, wat was dit ook alweer? Wat voor een...’

‘Gewoon een product.’

‘Ja, maar, weet je, het ziet eruit als een behoorlijk vreemd product. Dus wat voor product is het dan?’

Geen antwoord.

Breek hem, dacht ze. Bijzonder belangrijk, ze had wel vijfhonderd tickets van deze man gelezen. Hij viel zonder enige twijfel in segment 55, en daar had ze woorden voor. Ze kon hem in twee tellen breken en zich door hem zo naar buiten laten begeleiden. Ze wist alleen niet wat er dan zou gebeuren. Er was geen volgende stap in dat scenario. Althans geen volgende stap die zij acceptabel vond. Maar waarom stond er een doos? Waarom stond er verdomme een doos?

‘Bijna klaar, Jessica.’

Die doos had ze niet verwacht. Ze had gedacht dat er misschien een envelop zou zijn. Een man die tegenover haar zou zitten en op het punt zou staan haar een woord voor te lezen. Dan zou ze dat van hem afpakken voor hij het daadwerkelijk deed, want hij zou niet voorbereid zijn op een dichter. Deze mannen, deze afgezonderde laboranten, ze wisten vast niet eens wat dichters waren. Ze deden gewoon wat hun werd opgedragen. Maar dat plan was duidelijk naar de kloten, want wat er ook in deze doos zat, het zorgde ervoor dat iemands p-grafiek een vlakke lijn werd, het veroorzaakte synapsis, en het was te belangrijk voor een envelop. Het was ook heel naïef van haar geweest om dat te denken.

‘Hier zit een kleine naald in.’

Ze voelde een koude splinter haar schedel binnendringen.

‘Klaar.’ De laborant liep naar de videocamera’s en zette die aan.

Rode lampjes staarden naar haar.

‘Maak je hoofd leeg en kijk naar het product.’

‘Welk product?’

‘Het product dat dadelijk uit de doos komt als ik eenmaal weg ben.’

‘Wat bedoel je, het komt uit de doos?’

‘Dat kan ik je niet vertellen zonder...’

‘Zonder mijn reactie te beïnvloeden, ik weet het. Maar waarom is die doos er? Wat zit erin?’

‘Maak je geen zorgen om die doos.’

‘Zeg me nou maar gewoon waarom er een...’

‘Ik weet niet wat er in de doos zit,’ zei hij. ‘Oké?’

Ze zag dat hij de waarheid sprak. En nu ze eens goed keek... Waren die camera’s alleen op haar gericht en niet op de doos? Zo zou men naderhand, als de doos weer dicht was, de beelden kunnen bestuderen zonder aan de inhoud ervan te worden blootgesteld. En vermeed die laborant nu oogcontact met haar? Ze wist wel wat dat betekende, toch?

Hij zette een zwart apparaat op de vloer. ‘Dit is een speaker. Ik kan je straks niet horen, maar ik blijf gedurende het hele proces tegen je praten.’

‘Ik ben van gedachten veranderd,’ zei ze. ‘Ik wil dit niet doen.’

Hij keek even over zijn schouder. De man in het grijze uniform stond net buiten de deur van de kluis. Volteen, dacht ze. Carlott sissiden nox, bescherm me tegen die bewaker. Het zou kunnen werken. Ze stonden niet zo ver bij elkaar vandaan. De laborant zou hem kunnen overmeesteren voor de man de kans kreeg zijn pistool te trekken.

De bewaker zei: ‘Is er een probleem?’

‘Nee,’ zei ze. ‘Nee, alles is in orde.’

‘Tijd,’ zei de bewaker. ‘Dertig seconden.’

‘Ontspan je,’ zei de laborant. Hij liep de kamer uit.

Kort daarna kwam de deur van de kluis in beweging en die ging geheel onverwacht geruisloos dicht. Ze schrok echter toen de bouten van de deur dicht schoten als geweervuur. De echo daarvan weergalmde eindeloos om haar heen, en daarna hoorde ze enkel het geluid van haar eigen ademhaling. Harry, dacht ze. Harry, het kan zijn dat ik dit heb verneukt.

Er klonk opeens kabaal uit de zwarte speaker die de laborant op de vloer had gezet. Het duurde even voor ze besefte dat er iemand tegen haar sprak. ‘Jesssjjjica.’ Het klonk alsof de spreker zich op de maan bevond. ‘We geven je een paar minuten om tot rust te komen.’ Door alle ruis klonk het als ‘rusjjjt’. ‘Normaal ademen, alsjeblieft, en probeer kalm te blijven.’

Ze trok de helm van haar hoofd, maar een deel ervan kwam niet mee. Toen ze de helm uiteindelijk toch van haar hoofd kreeg, zag ze dat het de naald was die voor de weerstand had gezorgd. Die was ruim een centimeter lang en er kleefde een heldere vloeistof aan. Ze legde het hele geval op de vloer en probeerde er maar niet bij stil te blijven staan. Er kwamen op verschillende plaatsen dunne draden uit de helm, en die volgde ze naar een piepklein grijs doosje dat onder de zitting van haar stoel was bevestigd, waar niets dan een chip en een batterij in bleken te zitten. Alles in deze kamer had een eigen energiebron: de lampen in hun kooitjes, de videocamera’s, de speaker. Ze waren zo zorgvuldig bezig geweest om niets de kamer in of uit te laten komen dat de kamer niet eens werd afgeluisterd. Als die deur niet binnen een aantal uur werd opengemaakt, dan zou ze stikken.

‘Goed nieuws, Jesssjjjica. We kunnen je zelfs nog iets meer betalen. Duizend dollar voor je tijd. Hoe klllinkt dat?’

Dus de doos werkte op een timer. En deze laboranten hadden er vast geen enkele controle over; ze wisten waarschijnlijk alleen wanneer die open zou gaan. Dat betekende dat er veiligheidsmarges waren, wat extra tijd zodat iedereen op zijn plek kon komen, en daar kon zij gebruik van maken.

‘Denk eens aan wat je met die duizend dollar kunt doen, Jesssjjjica. Ietsss leuks, lijkt me.’

Ze liep naar de camera’s toe, maar daar was niets abnormaals te zien. Ze zette ze allemaal bij elkaar in een hoek en liet ze daar liggen, met het rode oogje naar het beton gericht. Wat er ook ging gebeuren, ze wilde niet aan een show deelnemen. Ze wilde niet bestudeerd en geanalyseerd worden ter verbetering van de procedures. Ze ging terug naar de stoel en liep er langzaam omheen. Het was gewoon een stoel.

‘Nog een minuutje, Jesssjjjica. Bijna.’

Ze ging op haar knieën voor de doos zitten en raakte die aan. Er gebeurde niets verschrikkelijks, dus ze liet haar handen erover glijden. Hij voelde warmer aan dan ze had verwacht. Ze ontdekte een piepklein groefje in het ijzer, maar ze kreeg daar niet eens haar nagel tussen. Wilde ze dat eigenlijk wel? Waar was ze naar op zoek? Mogelijkheden? Maar die waren er niet.

Ze kwam overeind en ijsbeerde. Het enige andere voorwerp in de kamer was de speaker, dus die was nu aan de beurt. Tot haar verbazing bleek er een klein vakje in te zitten. Daar lagen rode pillen in, waar ze even naar staarde. Daar had ze vast niets aan.

‘Oké, Jesssjjjica. Het isss tijd om de doosss te openen.’

‘O,’ zei ze. Ze liep naar de doos toe, maar de moed zonk haar in de schoenen en ze keerde terug naar de stoel. ‘Fuck, fuck.’

Er klonk een mechanisch gezoem. Het groefje dat ze had ontdekt werd breder en de bovenkant van de doos kwam omhoog. Ze kneep haar ogen dicht en tastte om zich heen tot ze een hoek van de ruimte had bereikt, daar maakte ze zich heel klein en duwde met haar vingers haar oren dicht.

Het liedje dat die straatmuzikant op het perron had gespeeld toen Eliot haar had opgezocht, ‘Lucy in the Sky with Diamonds’, dat had ze vroeger altijd gezongen. In San Francisco, voor ze die kaarttrucjes had geleerd. Zo had ze Benny ontmoet, hij speelde gitaar. Met ‘Lucy’ was het meest te verdienen, had Benny gezegd, dus dat was wat ze het vaakst had gezongen. Ze had het wel iets van vijf keer per uur gezongen, elke dag. In het begin had ze het leuk gevonden, maar toen werd het net een virus, en er was niets wat ze kon doen, geen plek waar ze heen kon gaan zonder eraan te denken, het te neuriën, en ze had het echt geprobeerd. Ze had zich verdoofd met seks en drugs, maar na verloop van tijd dook het liedje zelfs dan op.

Op een dag had Benny de eerste akkoorden gespeeld, en ze kon het gewoon niet meer. Ze kon dat verrekte nummer niet zingen. Niet meer. Ze brak, omdat ze pas vijftien was, en Benny nam haar mee achter het winkelcentrum en zei dat het allemaal wel in orde zou komen. Maar ze moest zingen. Daar werd het meeste geld mee verdiend. Ze ging over de rooie, en toen Benny ook, en dat was de eerste keer dat hij haar sloeg.

Ze verdween een tijdje, maar ze ging uiteindelijk terug omdat ze verder niets had, en omdat het oké leek. Het leek erop dat ze een wapenstilstand hadden gesloten: zij zou niet klagen over haar gehavende gezicht en hij zou haar niet meer vragen ‘Lucy’ te zingen. Daarmee was ze akkoord gegaan. Het had haar een goede deal geleken.

Nu kwam er iets uit die doos, en ze greep naar het meest venijnige middel dat ze kende. ‘Lucy in the sky!’ zong ze. ‘With diamonds!’

De tijd verstreek en ze ging niet dood, ze werd niet gek. In de pauzes tussen de woorden van het liedje hoorde ze dingen. Daarom bleef ze zingen, ze gilde de woorden. Toen ving ze een ruis op, en ze besefte dat het maar de laborant was, die via de speaker iets tegen haar zei. Ze dacht niet dat ze van hem iets te vrezen had. Alleen van die doos. Ze zong dus iets zachter en ontblootte uiteindelijk één oor.

‘Ga op één been ssstaan,’ klonk het uit de speaker.

Ze haalde haar vinger uit haar andere oor. Ze bleef even zitten, voor het geval de doos zou gaan praten en ze haar oren weer dicht moest stoppen. Maar ze hadden toch gezegd dat ze ergens naar moest kijken? Niet luisteren.

‘Raak je linkerelleboog aan.’

Ze kroop tastend over het beton. Toen ze bij de doos kwam, liet ze haar handen langs de zijkant omhoogglijden. Er zat geen staal meer boven de groef. Ze liet haar handen over de rand glijden en voelde iets wat koel en hard was. Plastic? Ze duwde ertegen. Het gaf iets mee, net genoeg om op te merken. Ze ging weer op haar hurken zitten en dacht even na.

‘Nu je rechterelleboog, graaggg, Jesssjjjica.’

Ze kroop over de vloer tot ze bij een wand kwam en volgde die tot ze de berg videocamera’s had bereikt. Ze trok er een mee naar de doos, al zou die zo zeker een paar glimpen van haar opvangen. Ze voelde nog eens langs de contouren van de doos, de plastic bol die de inhoud leek te omhullen, wat dat ook was, ging staan en tilde de camera op aan het statief.

‘Trek je ssschoenen uit.’

Ze hief de camera op. Het was net golf, dacht ze. Ze zwaaide, en er klonk het geluid van brekend glas, wat haar duidelijk maakte dat ze het plastic had gemist. Ze pakte het statief wat steviger beet en probeerde het nog eens. Dit keer klonk er een bevredigender geluid. Ze legde het statief neer en betastte het plastic, op zoek naar schade.

‘Ga zzzitten.’

Een kras. Een kleine opening. Niet groot genoeg, maar het was beter dan niets. Ze ging weer staan en hief het statief nog een keer.

‘Duw je voet zo ver mogelijk je mond in.’

Ze zwaaide en zwaaide, tot haar armen zeer deden en het zweet langs haar gezicht droop. Ze liet het statief vallen. Er zou vast niets meer van het plastic over zijn, maar ze had niet zoveel schade aangericht als ze had verwacht. Haar handen gleden over scherpe plastic randen die als botte messen aanvoelden. Ze trok die los en duwde haar hand naar binnen.

‘Wil je de protocollen nog eens doorlopen?’ mompelde de stem. ‘Oké, ik maak het wel af.’

Ze raakte iets koels met haar middelvinger, maar ze kon het niet vastpakken. Ze drukte erop en het stak. ‘Au,’ zei ze. ‘Au, au.’ Het was scherp. Dikker dan verwacht. Het had een onregelmatige vorm. Ze had gedacht dat het papier zou zijn, of karton, materiaal waarop een woord kon worden geschreven, maar dit was geen van beide. Ze probeerde het tussen de plastic messen uit te wrikken.

‘Jesssjjjica, kom naar de walkietalkie. Volg mijn stem.’

Het ding kwam vast te zitten in de gekartelde plastic mond en ze bewoog het heen en weer. Ze kwam er maar niet op wat dit nu kon zijn, en toch voelde het bekend aan. Ze trok er uit alle macht aan en hoorde een scheurend, brekend geluid waarvan ze vurig hoopte dat het het plastic was en geen essentieel onderdeel van wat ze dan ook vasthad. Toen schoot het naar buiten. Ze hield het hijgend stevig vast.

‘Aan de onderkant van deze speaker zit een vakje. Maak dat open. Er zitten vier rode pilletjes in. Dat zijn cyanidepillen. Als je die inneemt, ga je dood. Het is belangrijk dat je dat weet. Knik als je begrijpt dat je sterft als je de pillen neemt.’

Ze trok haar spijkerjasje uit en wikkelde dat zorgvuldig om het ding heen. Het was waarschijnlijk slim geweest als ze had onthouden welke kant het op had gewezen, voor het geval er een goede en een slechte kant was – ze dacht nu weer aan woorden die op papier waren geschreven – maar daar was het te laat voor. Toen ze er zeker van was dat er geen enkel deel onbedekt was, deed ze haar ogen open. De omvang van de kamer verraste haar. In haar hoofd was die tot enorme proporties uitgegroeid.

‘Slik alle pillen door.’

Achter haar stond de doos. Leeg, hopelijk was alles wat haar willoos en kwetsbaar zou maken voor de verschrikkelijke instructies van de spreker nu weg. Maar ze zou die theorie niet uittesten. Ze dwong zich naar het met stof omhulde bundeltje te kijken. Het ding leek min of meer de vorm van een boek te hebben, maar het was zwaarder en de contouren ervan waren onregelmatiger. Ze stopte voorzichtig haar hand onder het jasje en betastte het oppervlak. IJskoud. Net metaal. Er stak iets uit, iets met vlijmscherpe randen. Dat was vast waar ze zich aan had gesneden, dus nu wist ze tenminste welke kant ze te pakken had.

Het zware slot van de deur sprong open. Haar tijd was om. Ze liet haar vingers over groeven glijden, ruwe inkepingen in een glad oppervlak, en ze probeerde zich een idee te vormen van wat dit was. Er begon haar iets te dagen... Ze snakte naar adem en trok snel haar hand terug. Ze werd misselijk. Het werd haar haast zwart voor de ogen, en ze vocht ertegen, want dat zou het eind betekenen. Hier, dacht ze. Ik ben hier.

Er drong licht de kamer in. Er verscheen een schaduw die het licht in tweeën spleet.

‘O god,’ zei iemand. De laborant.

Ze hoorde voetstappen en begon het object uit te pakken. Jaren geleden, in een geheime bibliotheek op school, had ze verhalen gelezen over massamanipulatie. Over torens en de versplintering van talen. Mythen, had ze gedacht. Er was haar altijd geleerd dat het onmogelijk was om iedereen tegelijkertijd te breken. De woorden van de organisatie waren gericht op bepaalde psychografische segmenten, zo werkten ze. En je kon er geen p-grafiek mee pletten. Ze veroorzaakten geen synapsis. Iets wat dat kon doen, was geen gewoon woord, maar zo’n woord uit een van die verhalen. Als iets het waard was om een heel gebouw vol te stouwen met kerels in zwarte astronautenpakken die alleen door hun helm iets konden horen of zien, of om in een betonnen tombe te worden begraven achter een stalen deur die dikker was dan zij en op een tijdslot zat, dan was dat het wel.

De man in het grijze uniform kwam met getrokken pistool naar binnen gerend. De laborant keek alleen maar geschokt toe.

Haar jasje viel op de vloer. Hout. Nu herkende ze het materiaal onder haar vingers. Het ding was van versteend hout. Ze drukte de achterkant ervan tegen haar borst en hield haar blik hoog voor zich uit gericht. Als ze het mis had, dan zou ze daar nu achter komen. Dat zou vrij hilarisch zijn. Als het niet precies datgene was wat ze dacht dat het was, was ze de klos. Ze zei: ‘Blijf staan.’

De bewaker stopte. Er viel een stilte.

En tijdens die stilte groeide haar vertrouwen. ‘Raak je neus aan,’ zei ze. ‘Allebei.’

Hun handen kwamen omhoog.

Er liep een rilling langs haar rug. Het was één ding om het concept te begrijpen. Het was iets heel anders om te zien hoe het daadwerkelijk werd uitgevoerd. Ze ademde diep in. Dat was stap één, nu de volgende. ‘Zeg me hoe ik buiten kom,’ zei ze.

TERREURDREIGING

.

Grote delen van Washington D.C. zijn vanavond afgesloten naar aanleiding van wat de autoriteiten een reëel terroristisch voorval noemen.

Politie, leger en hulpverleners gespecialiseerd in chemische rampen zijn massaal uitgerukt naar het centrum en er lijkt een grootschalige zoektocht aan de gang te zijn, wat doet vermoeden dat een of meer terroristen nog steeds op vrije voeten zijn.

De plaatselijke politie adviseert alle inwoners binnen te blijven en niet naar buiten te gaan tenzij dat absoluut noodzakelijk is. ‘De stad is vanavond hermetisch afgesloten. Mensen zullen zich niet kunnen verplaatsen,’ zei hoofdcommissaris Roberta Martinez van de politie zojuist. ‘Ik vraag de inwoners geduld te hebben gedurende deze crisis.’

De autoriteiten moeten nog bevestigen dat er daadwerkelijk een aanval heeft plaatsgevonden, er is tot nu toe alleen gemeld dat er gereageerd wordt op een ‘incident’. Uit onofficiële bronnen is echter vernomen dat men bang is dat er een chemisch of biologisch wapen is gebruikt.

Mensen die in de stad werken hebben chaotische taferelen beschreven toen de speciale legereenheden en gepantserde voertuigen in de stad arriveerden.

‘Iedereen moest weg van die gasten met hun zwarte helmen en van die grote brillen; mensen waren aan het gillen,’ vertelde Julia Treuel (24), een kantoormedewerker bij iMax. ‘Het leken net astronauten.’

Er wordt geschat dat er zich al iets van vijfduizend soldaten in D.C. bevinden, en dat er nog meer onderweg zijn terwijl de klopjacht op de terroristen zich uitbreidt.

LATER MEER OVER DIT ONDERWERP

.

.

MEMO

8e Bataljon Ondersteunende Strijdmacht

Royal Australian Army Medical Corps

SEC: NIET GECLASSIFICEERD

GEBIED: BROKEN HILL, NEW SOUTH WALES

INZET +28 UUR

Zoals verzocht een bevestiging van de status van hospik NEILAND, JENNIFER, C.: afwezig zonder verlof. Voor het laatst gemeld op basis E04, Menindee, NSW (-32.400105, 142.411669) om 0600 13/3, niet afgemeld, gedurende 12 uur geen contact.

Twijfel of dit in het systeem moet worden vermeld aangezien Neiland een voorbeeldig soldaat is geweest, en er niet eerder tekenen zijn opgemerkt van ontevredenheid, opstandigheid e.d. Is niet aangetroffen tussen de doden of gewonden, maar dat is eerlijk gezegd aannemelijker dan dat ze haar post heeft verlaten.

Gezien de huidige situatie rond Broken Hill in het algemeen en station E04 in het bijzonder, is het aan te bevelen af te wachten tot er een duidelijker verslag van de situatie is. De toestand is hier nog steeds erg ontregeld, en het bevel is om iedereen bij Broken Hill weg te houden. Er wordt verslag gedaan van enorme aantallen doden in het stadje, mogelijk door gifstoffen. De communicatie verloopt slecht aangezien alle teams die als eerste hebben gereageerd kennelijk zijn gesneuveld.

Deze situatie is zeker zorgwekkend, maar het is aan te raden te wachten tot er een duidelijker beeld van de situatie is.

ADJUDANT-ONDEROFFICIER F.J. BARNES

8 ONDERSTEUNEND BATALJON, KONINKLIJK AUSTRALISCH MEDISCH CORPS

[IV]

BABEL

Ik kan niet met Jou leven –

’t zou Leven zijn –

En ’t Leven moet daarginds –

Achter de Kastdeur staan

– Emily Dickinson

1

Wil duwde met zijn schouder de deuren naar de SEH open. Het zonlicht was na het donker oogverblindend, een ware explosie. Hij hapte naar lucht. Hij haalde het tot het ambulancebusje en leunde ertegenaan met het ding in zijn hand. Het was binnen donker, maar het had hem geen enkele moeite gekost het te vinden. Een stuk hout, ongeveer het formaat van een boek, waar een vergeeld papiertje op was gespietst. Hij had het papiertje binnen laten liggen. Het hout was zwaarder dan het leek en voelde ijskoud aan, alsof het de warmte uit zijn lijf wilde zuigen. Er stond een symbool op dat hem totaal onbekend was. Hij had nog nooit zoiets gezien. Hoe langer hij ernaar keek, hoe heviger zijn maag protesteerde. De tranen sprongen hem zelfs in de ogen, tot hij wegkeek. Maar hij veranderde niet. Het was waar: hij was immuun.

Hij liep terug in de richting van de Valiant. Toen bleef hij staan, want hij kon dit ding niet aan Eliot laten zien. Daar was Eliot heel helder over geweest. Hij keek om zich heen of hij iets zag waar hij het in kon wikkelen. De deuren van het busje stonden open. Hij gluurde er naar binnen. Er lag een handdoekje in, waar hij het zand uit schudde.

Toen hij bij de auto kwam, zag hij dat Eliot zijn ogen had gesloten. Wil trok het portier open. Eliots borstkas bewoog en hij deed zijn ogen open.

‘Het is me gelukt,’ zei Wil. ‘Ik heb het woord.’

Eliot knipperde.

‘Kijk,’ zei Wil, en hij tilde een punt van de handdoek op.

Maar Eliot kneep zijn ogen dicht.

‘Het is al goed! Ik heb het bedekt. Er staat een soort symbool op...’

Eliot schudde hevig met zijn hoofd.

‘Ik vertel je geen details! Ik omschrijf het gewoon in het algemeen!’

‘Ssst,’ zei Eliot.

‘Ik weet wat er hier is gebeurd, waarom iedereen is gestorven. Er zat iets op het woord w...’

‘Sst!’

‘Oké! Ik wil alleen maar even zeggen dat je niet doodgaat als je naar dit ding kijkt! Het is niet meer dodelijk.’

Maar dat leek voor Eliot niets uit te maken.

‘Je ziet er verschrikkelijk uit. Heb je wel van het water gedronken?’ Hij zag een flesje bij Eliots voeten liggen, het dopje was eraf, en de mat was nat. ‘Jezus, nee dus.’ Hij leunde over Eliot heen, op zoek naar de andere flesjes. Het stonk ontzettend in de auto. ‘Drinken.’ Hij draaide de dop van het flesje en zette het aan Eliots lippen. Er klonk een klikkend geluid uit Eliots keel. Zijn adamsappel bewoog. Toen er water over zijn kin liep, liet Wil het flesje zakken, en hij wachtte tot Eliot niet langer leek te verdrinken. ‘Meer,’ zei hij toen, en bracht het flesje weer naar Eliots mond.

‘Gguh,’ zei Eliot.

‘Ik heb een idee. We rijden naar een ziekenhuis. Een ziekenhuis met levende mensen. Dan gebruik ik dit ding om je te helpen, oké? Ik betover ze gewoon. We geven ze de opdracht jou te helpen, zonder iemand te vertellen dat we er zijn.’ Er kwam weer water uit Eliots mond, dus hij trok het flesje weg. ‘Goed idee?’

Eliot bewoog zijn hoofd naar links, en daarna naar rechts.

‘O,’ zei Wil. ‘Wat is jouw plan dan? Want het is me wel duidelijk dat je stervende bent. En we weten allebei dat ik in mijn eentje absoluut geen kans maak tegen onze achtervolgers, ook al heb ik een magisch woord. Dus dan wordt het ’t ziekenhuis, of ik kan je zelf proberen te opereren met de spullen die ik hier kan vinden. Wat gaat het worden?’

Eliot zweeg.

‘Dat laatste ga ik dus niet doen. Ik breng je naar een ziekenhuis.’ Wil deed het portier dicht en liep op een drafje naar de bestuurderskant. ‘Blijf water drinken.’

Hij plaatste het met de handdoek bedekte pakketje tussen de stoelen en draaide de sleutel om in het contact. De motor tikte onheilspellend. Hij knipperde met zijn ogen. Hij was vergeten dat de benzine op was. Hij keek opzij.

Eliot staarde hem totaal niet verrast aan.

‘Kop dicht,’ zei Wil. Hij bestudeerde de weg voor zich, die bezaaid lag met botten en verroest metaal. ‘Er is vast wel ergens benzine. Ik ben over vijf minuutjes terug. Kun je de komende vijf minuten niet doodgaan?’

Eliots kin zakte iets.

‘Niet liegen. Ik snij je open als dat moet.’

‘Pp,’ zei Eliot. ‘Ik. Prima.’

Wil nam hem eens in zich op. Maar hij zou toch niets uit de uitdrukking op Eliots gezicht kunnen opmaken als Eliot dat niet wilde. ‘Tuurlijk,’ zei hij. ‘Het gaat prima met je.’ Hij stapte uit.

Hij vond een stoffige terreinwagen met de sleutels in het contact en benzine in de tank. Dit was een veel betere oplossing dan te proberen dat rammelende barrel van een Valiant nieuw leven in te blazen, dus hij klom erin en slalomde tussen de verongelukte voertuigen door. De wagen rook vreemd vanbinnen, maar daar stond hij maar niet al te lang bij stil. Toen hij vlak bij de Valiant stond, zette hij de wagen in zijn vrij en sprong eruit. Het leek nu veel slechter met Eliot te gaan. Zijn huid was grauw, zijn ogen waren wijd open, starend.

‘Hé!’ zei Wil. ‘Ik heb een betere auto gevonden.’ Hij trok het portier open. ‘Sla je arm om me heen.’

‘Nee.’

‘Jawel.’

‘Jij. Gaat. Ik. Blijf.’

‘Nee, dat doen we dus mooi niet. Jij gaat met me mee. Dat is het plan. We gaan naar een ziekenhuis.’

‘Slecht. Idee,’ zei Eliot. ‘Kost jou. Je kop.’

‘Heb je een alternatief?’

‘Noord. Iets van drie kilometer. Zandweg. Dan, van de weg af. Vierenzestig kilometer. Het asfalt op. Stadje. Kikaroo. Daarna... Mag je... Het zelf uitzoeken.’

‘Is er een ziekenhuis in Kikaroo? Nee? Dan doen we dat dus niet.’

‘Moet.’

‘Moet je eens luisteren, kijk me aan en zeg dat ik dit zonder jou red, dan laat ik je hier achter.’

Eliot nam hem even in zich op.

‘Ik geloof het niet,’ zei Wil. ‘Sla verdomme je arm om me heen.’

‘Nee.’

‘Kom verdomme uit die auto!’

‘Nee.’

Wil leunde naar binnen om hem vast te pakken. Eliot bewoog zijn hoofd en raakte Wil tegen zijn neus. Een kleine beweging, maar het was genoeg om hem achteruit te doen deinzen.

Wil zag sterretjes. ‘Godverdomme!’ Hij draaide rond. ‘Klootzak!’ Hij greep langs Eliot heen en pakte de handdoek. ‘Dan maar kwaadschiks!’ Hij wilde het woord uitpakken.

‘Nee!’

De intensiteit van Eliots toon deed Wil opkijken. ‘Dan m...’

‘Nooit.’

Wil dacht heel even dat Eliot uit de auto zou klimmen, maar hij leunde slechts opzij.

‘Nooit. Op mij.’

‘Oké,’ zei Wil geïntimideerd. ‘Jij je zin, prima.’

Eliot liet zich weer in zijn stoel zakken.

Wil veranderde van gedachten. ‘Weet je wat? Ik ga het wel gebruiken.’ Hij trok de handdoek van het versteende hout. De doek bleef aan een scherp uitsteeksel haken en scheurde.

Eliot maakte een geluid, het klonk half als een snauw, half als een kreun, en hij wendde zijn gezicht af.

Wil moest hem dwingen weer naar het puurwoord te kijken, en besefte toen dat Eliot zijn ogen dicht had geknepen. ‘Verdomme!’ Hij probeerde Eliots oogleden met zijn duimen open te duwen en tegelijkertijd het woord vast te houden. ‘Open!’ Het lukte hem zo één oog open te doen. De pupil werd groot en het verzet gleed weg uit Eliots lichaam. ‘Oké, dan,’ zei Wil. ‘Stap uit de auto.’

Eliots hand schoot omhoog en hij greep de bovenkant van het portier vast.

Wil deed een stap achteruit.

Eliots andere hand schoot ook naar buiten en kroop rond als een spin tot die houvast vond. Zijn lichaam begon te beven.

‘Eh, gaat het wel?’ vroeg Wil.

‘Harrrgg,’ zei Eliot. Er lag een uiterst geconcentreerde uitdrukking op zijn gezicht.

Wil besefte dat hij zich uit de auto probeerde te hijsen. Hij probeerde het uit alle macht, maar hij had er de kracht niet voor. Wil wilde hem helpen en merkte toen dat zijn hele lichaam trilde, dat al zijn spieren aangespannen waren. ‘Zo,’ zei Wil.

Eliot ging recht staan. Hij schopte zijn voet naar voren in een schokkerige, zoekende beweging.

Wil liet hem los.

Eliot viel op het wegdek.

‘O, shit! Sorry!’

Eliot klauwde aan het asfalt.

‘Godver! Eliot! Ik help je wel.’

‘Ghee.’

Hij sloeg zijn armen om Eliots bovenlijf heen. ‘Kom op, deze kant op.’

Na vier stappen moest Eliot overgeven. Zijn ogen waren groot, de pupillen glazig, en hij staarde voor zich uit. Hij zag eruit alsof hij dood was.

‘Eliot, het spijt me, het is nog maar een klein stukje verder.’ Eliots voet schoot naar voren en Wil zette die op de grond. ‘Zo is het goed.’

Eliot maakte een geluid dat het begin van een kuch leek te zijn.

‘Alsjeblieft, Eliot!’ Eliot ging het niet redden. Hij was al dood, en Wil dwong hem naar een terreinwagen te lopen. ‘Het spijt me echt zo erg, maar ik kan je niet laten sterven.’

‘Haarg.’

‘Niet doodgaan, niet doodgaan!’ Hij had nog steeds het puurwoord vast en probeerde het voor Eliots gezicht te houden. Of Eliot het überhaupt nog kon zien wist Wil niet. ‘Niet doodgaan!’

Eliots lichaam schokte. Het speeksel spatte uit zijn mond.

‘Fuck!’ zei Wil. Ze kwamen tergend langzaam in de buurt van het ambulancebusje, en Wil vroeg zich af of daar een kalmerend middel te vinden was, iets in een injectiespuit waarmee hij Eliot buiten westen kon krijgen. Dan zou Eliot wat minder op een opgewarmde dode lijken. ‘Kom mee!’

Hij zette Eliot met zijn rug tegen de achterkant van het busje, maar Eliot viel om. Wil klom toch maar in het busje en trok willekeurig allerlei laatjes open. Het gevoel dat hij hier eerder was geweest kwam weer in hem op, sterker deze keer. Hij voelde herinneringen langzaam komen opborrelen, net buiten bereik, maar daar had hij nu geen tijd voor. Eliot lag op de stoffige straat, en Wil moest hem in de terreinwagen zien te krijgen. Hij kon hem het beste in de brandweergreep nemen. Waarom had hij in hemelsnaam Eliot bij de arm genomen en met hem over straat geschuifeld? Dat was stom. Als je iemand wilde verplaatsen, dan nam je die persoon over je schouder. Dat wist iedereen. Iedereen die bij de hulpdiensten werkte had daar eindeloos op getraind tijdens oefeningen. Hij keek nog eens om zich heen in het busje. Deze wagen kwam hem niet alleen bekend voor, hij was van hem.

Hij kroop langs een karretje de cabine in, plofte op de bestuurdersstoel neer en legde zijn handen op het stuur. Eliot bloedde daarbuiten dood. Maar het riep hem. Hij had het gevoel dat hij ambulancebroeder was.

Hij trok de bergruimte tussen de stoelen open en rommelde door de inhoud. Tussen het wisselgeld en de plastic wikkels lag een vergeelde nieuwsbrief. Hij keek er vluchtig naar en wilde die weggooien voor het tot hem doordrong dat hij zelf op de foto op de voorkant stond. Hij zag er anders uit: zijn haar was lang, hij was gebruind, zijn schouders waren breder. Hij zag er ontspannen uit op een manier die hij zich niet kon herinneren, zoals hij daar samen met een aantal andere mensen voor de SEH stond. Alles zag er helder en schoon uit. Hij las de kop en telde voor de zekerheid de mensen van links naar rechts. HARRY WILSON. Dat was hij. Zijn naam was Harry geweest.

Wil hoorde Eliot achter zich kuchen. Die gast heeft een hoop bloed verloren, dacht hij. Hij knipperde met zijn ogen. Om de een of andere reden had hij Eliots wond niet verzorgd. Zo bloedde hij toch dood, dacht hij verbijsterd. Waarom had hij het zover laten komen?

Hij klauterde weer naar buiten en sleurde Eliot de brancard op. Eliot kreunde. Een positief teken. Nou ja, in ieder geval een teken. Hij zocht op de schappen snel naar een scalpel, steriele handschoenen, verband, en een zak zoutoplossing, die allemaal op hun eigen plekje lagen. Hij stak de scalpel tussen zijn tanden, rolde Eliot op zijn zij en dwong Eliots knie omhoog waarna hij diens arm over zijn borst legde. Hij sneed zijn shirt weg en daar was hij dan: een roze, gerafelde uitgangswond, zo groot als zijn hand en er sijpelde bloed uit. Hij kon zich wel voor de kop slaan. Als hij meteen eerste hulp had verleend had Eliot het ongetwijfeld gered. Het enige wat er nu op zat was druk toe te brengen en alles af te sluiten waar bloed uit kwam.

Wil stak via de wond een vinger in Eliots ingewanden en tilde die heel voorzichtig iets op. Er klonk een zuigend geluid, glunk, en er stroomde een kleine zee aan vloeistof over de rug van zijn hand, wat niet best was. Het was zo’n beetje het ergste wat er kon gebeuren, want het betekende dat er gaten in Eliot zaten. Om de bron te vinden moest hij vier vingers naar binnen steken, en Eliot maakte een afschuwelijk geluid.

Wil deed wat hij kon. Het was niet veel, maar misschien zou het genoeg zijn. Hij dekte de wond af. Terwijl hij daarmee bezig was, sprongen de herinneringen als popcorn in het rond. Kleine, onbelangrijke dingen, maar ze kwamen toch: de uitdrukking op het gezicht van een meisje, de geur van de aarde vroeg op de ochtend. Ze wrongen zich langs welke barrière er dan ook in zijn hoofd was opgeworpen. Toen kwam er iets belangrijks boven, en hij bleef stokstijf staan.

Eliot haalde adem. Hij was bewusteloos en zijn gezicht zag grauw. Het probleem was dat hij te veel bloed had verloren. Zijn bloed zat op Wils shirt, op zijn jas en op de bodem van twee verschillende voertuigen. Het scheelde maar een haartje of hij zou in shock raken, maar daar kon Wil niets aan doen. Hij keek vanuit de ziekenwagen naar de SEH. Zes meter verderop stond een ziekenhuis vol donorbloed, en elke zak zou zwart en keihard zijn. Hij leunde naar voren: ‘Eliot.’ Hij pakte Eliots oor vast en draaide eraan. Dit was ontzettend pijnlijk als je het goed deed. ‘Eliot, klootzak.’

Eliot kreunde.

‘Eliot.’ Hij zette zijn lippen tegen Eliots oor. ‘Eliot.’

‘Uh,’ zei Eliot.

‘Welke bloedgroep heb je?’

Eliot deed zijn ogen open. Er was een plafond boven hem, betegeld. Het was een nepplafond, zo een waar allerlei leidingen en bedrading boven kronkelden. Hij wist niet waar hij was of wat hij daar deed.

Krak! Hij verstijfde. Zijn onderbuik deed zeer. Er schoten allerlei soorten pijn door zijn lichaam. Hij probeerde zijn hoofd te heffen en zijn zicht werd troebel. Hij zag lichtblauwe muren en een barst in het plafond. Er hing een telefoontoestel aan de muur. Stoelen, een tafeltje naast het bed. Een bed waar hij in lag. Het rook er muf, stoffig.

Och, jezus, dacht hij. Ik ben in Broken Hill.

Hij tastte met beide handen om zich heen. Er trok iets aan zijn arm, dat bleek een slangetje te zijn. Hij zat aan iets vast. Hij kwam langzaam, centimeter voor centimeter omhoog. Daar stond een kapstok vol slangetjes en er hingen drie zakken aan. Een van de zakken stond bol door een doorzichtige vloeistof, een andere zak bevatte een donkere vloeistof en in de laatste had kennelijk dezelfde rode vloeistof gezeten, maar die was nu nagenoeg leeg. Hij snapte er helemaal niets van, hij herinnerde zich hier niets van.

Krak! Dit keer kon hij het geluid plaatsen, er werd geschoten. Met een geweer. Zijn gedachten vielen nu op hun plek. Hij was naar Broken Hill gereden met de outsider, Wil. Een boer had hem geraakt. Toen hij had beseft dat de wond fataal was, had hij Wil gezegd hem achter te laten. Maar dat had Wil niet gedaan. Het was een van die frustrerende momenten geweest waarop Eliot Wil van iets had moeten overtuigen, maar dat was niet gelukt omdat de vent een outsider was. En nog verrekte koppig ook. Eliot was flauwgevallen voor de situatie echt was opgelost. Het had er veel van weg dat Wil in de tussentijd zijn leven had gered.

Hij hoorde voetstappen. Hij bleef muisstil liggen tot hij zeker wist dat die zijn kant op kwamen en tastte toen om zich heen naar een wapen. Er waren maar twee logische scenario’s. Een: Wil was volgens opdracht vertrokken met het puurwoord, en die voetstappen waren van iemand uit de organisatie die hem kwam doden. Twee: het was Wil, die te laf was geweest om te vertrekken, en in plaats daarvan was gebleven in de hoop dat Eliot bij zou komen en hem zou vertellen wat hij moest doen. Hoe dan ook, Eliot wilde dolgraag iemand neerknallen.

Het dodelijkste voorwerp wat hij zag was de kapstok, die dienst kon doen als een knuppel. Hij trok aan de dekens om zijn benen vrij te krijgen. Dat was hem nog niet gelukt tegen de tijd dat er een man in de deuropening kwam staan. De man had een geweer aan een riem over zijn schouder hangen en heel even herkende Eliot hem niet.

‘Liggen,’ zei Wil. Hij kwam binnen en tuurde uit het raam.

Eliot liet zich weer in de kussens zakken, verpletterd door de omvang van zijn eigen bittere teleurstelling. Hij had het ook niet moeten verwachten. Wil had sinds hun ontmoeting geen enkele keer gedaan wat er van hem werd gevraagd. Het was ook naïef geweest te hopen dat hij daar nu mee zou beginnen, enkel en alleen omdat alles ervan afhing. Hij plukte aan een deken. ‘We gaan... Nu.’

Wil negeerde hem. Hij keek naar iets, daarbuiten.

Eliot kon niet zien wat het was. ‘Luister eens, eikel. Woolf... Ze komt eraan.’ Hij probeerde meer te zeggen, maar daar kwam niets van terecht door het hoesten. Toen hij zijn ogen opendeed zag hij dat Wil een bekertje water in zijn hand had. Eliot nam het aan. Er was iets veranderd aan Wils manier van doen. De reden dat Eliot hem net niet meteen had herkend was dat de man op de een of andere manier anders was. Er kwam een vreemde, verwarrende gedachte in hem op: dat is niet Wil Parke.

De Wil-man keek uitdrukkingsloos toe terwijl Eliot het bekertje leegdronk. Daarna zei hij: ‘Ga liggen.’

‘Ik moet...’

‘Je valt zo weer flauw,’ zei de Wil-man. ‘Ga liggen.’

Hij voelde dat dat inderdaad het geval was, maar verzette zich er toch tegen. ‘Woolf.’

‘Je bedoelt Emily. Emily Ruff.’

O god, dacht Eliot.

‘Daar heb je het volgens mij helemaal niet over gehad. Je hebt veel over Woolf verteld, maar je hebt me nooit verteld dat ik haar kende. Dat ik haar behoorlijk goed kende zelfs.’

‘Ik kan... Het uitleggen.’

‘Ja,’ zei Wil. ‘Je gaat het uitleggen, maar je gaat nu eerst slapen.’ Hij hief het geweer. ‘En ik moet een paar kerels afknallen.’

Welke kerels, wilde Eliot vragen, maar de bewusteloosheid was hem te vlug af.

Hij sliep, maar niet diep. Hij herinnerde zich dat er een telefoon was overgegaan in het donker. Dat was al een tijdje geleden, maar hij had, net als nu, in bed gelegen en had Broken Hill om zich heen gevoeld. Hij had zijn ogen opengedaan en gordijnen gezien. Er had een wekker naast zijn bed gestaan.

Hotel, had hij zich herinnerd. Ik lig in bed, in een hotel, in Sydney.

De telefoon had gerinkeld en gerinkeld, maar hij had zich niet verroerd voor het geval hij zich vergiste, en hij weer op die weg lag met zijn gezicht in het stof, bewegingsloos.

Hij nam op.

‘Dit is uw wektelefoontje, meneer Eliot. Het is halfvijf.’

‘Bedankt.’ Hij legde de hoorn voorzichtig weer op de haak, en die verdween niet. Hij stond op en trok de gordijnen open. Daarbuiten was de stad. Het beroemde Sydney Opera House werd omgeven door licht, daarachter was dat enorme beest van een metalen brug te zien. Er dobberden een paar boten in de baai, dat was te zien aan de deinende lichtjes. Het water, het staal, deze dingen boden hem troost, want ze waren het bewijs dat nog geen drie weken geleden Broken Hill om hem heen was gestorven.

Hij stapte onder de douche en kleedde zich daarna aan. Toen hij de deur van zijn kamer opendeed, lag er een krant voor, maar daar stapte hij overheen. Er stond beneden een limo voor hem klaar, de conciërge liep er al heen om het portier voor hem open te doen.

In het donker trokken eerst de slingerende wegen van de stad aan hem voorbij, gevolgd door de baai, tijdens het oversteken van de brug, en ze kwamen vervolgens langs de dierentuin. Op een smalle weg zag hij de donkere golven tegen de rotsen slaan. De limousine kwam uiteindelijk tot stilstand naast een steil trapje, en de chauffeur gebaarde dat Eliot naar boven moest lopen.

Boven aan de trap stond een koloniaal huis. Er lag een stenen pleintje voor dat door een twaalftal slim verborgen tuinlampen werd verlicht, en er stonden een sierlijk tafeltje en een paar stoelen. Op een ervan zat Yeats. ‘Voor je dichterbij komt,’ zei hij, ‘moet je even naar het water kijken.’

Eliot keerde zich om. De baai was net een zwarte spiegel; hij wist niet zeker wat hij daar moest zien. Hij draaide zich weer naar Yeats toe.

‘Het is goed je te zien.’ Yeats was geruisloos opgestaan terwijl Eliot de andere kant op had gekeken, en hij kwam hem nu met uitgestoken hand tegemoet.

Eliot nam die aan. Yeats was zoals altijd zo leesbaar als een standbeeld. Binnen de organisatie werd gegist of hij zijn gezicht via cosmetische chirurgie had laten verlammen. Eliot neigde naar ja, want hij wist dat Yeats een persoonlijke chirurg had, maar zo heel af en toe zag hij de musculus procerus of de musculus occipitofrontalis, de spieren rond de ogen en van het voorhoofd, iets bewegen en dat riep dan toch twijfels op.

‘Hoe gaat het?’

‘Ik was drie weken geleden kort verlamd,’ zei hij. ‘Sindsdien gaat het prima.’

Yeats gebaarde naar een stoel. ‘Geen bijwerkingen?’

‘Niet sinds zonsopkomst op de tweede dag.’

‘Precies volgens haar bevel. Fascinerend. Ik ben eerlijk gezegd geschokt dat een dichter van jouw kaliber er vatbaar voor is.’

‘Er is een...’ Eliot ging zitten. ‘Laten we het beestje bij zijn naam noemen, het is een puurwoord.’

‘Het heeft er veel van weg.’

‘Pardon,’ zei Eliot. ‘Maar ik voel me een beetje gebruikt.’

‘Hoezo?’

‘Je hebt me naar Broken Hill gestuurd zonder me te vertellen wat me daar te wachten stond.’

‘Volgens mij heb ik je verteld dat het een extreme proef was.’

‘Er zijn extreme proeven,’ zei Eliot, ‘en dan heb je dat ding!’

Er viel een stilte. ‘Tja,’ zei Yeats. ‘De doeltreffendheid ervan heeft ons duidelijk verrast.’

Er kwam een vrouw die naar wens koffie of thee voor hen inschonk.

Eliot wachtte tot ze weg was en zei: ‘Gaan we het er nog echt over hebben?’

Yeats maakte een uitnodigend gebaar met zijn handen.

‘Je was binnen enkele uren in Broken Hill. Je was dus in de buurt, en dat betekent dat ik niet alle informatie heb ontvangen. Ik wil weten waarom. Want ik kan maar niet begrijpen wat ik heb gedaan waardoor ik minder vertrouwen verdien dan Plath!’

‘Hoe was het?’

‘Hoe was wat?’ vroeg hij, maar hij wist het wel.

‘Ik stel me zo voor dat het snel ging. Maar je moet iets hebben gevoeld. Er moet een fractie van een seconde zijn geweest voordat je bewustzijn verdween, waarin je automatisch naar het vervagende licht greep.’

‘Het voelde alsof mijn hersens in een blender zaten.’

‘Zou je misschien wat specifieker kunnen zijn?’

‘Je had dit ding in D.C., dus ik weet zeker dat je zat data hebt dankzij de zielenpoten die je in het lab door de mangel hebt gehaald.’

‘Wel wat, ja, maar ik hoor het liever van jou.’

Eliot staarde naar het donkere water. ‘Gewoonlijk voelt gebroken worden alsof je de cockpit met iemand deelt die achter je rug om aan de knoppen zit. Maar hierbij had ik totaal niet het gevoel dat ik de controle weer terug zou krijgen. Totaal niet. Het voelde alsof ik werd gedragen, bewoond werd door een oerentiteit.’

Tijd verstreek.

‘Nou,’ zei Yeats. ‘Daar bied ik mijn excuses voor aan. Het was niet mijn bedoeling om jou op te offeren. Ik had jou juist uitgekozen omdat je mijn meest kundige collega bent, en omdat jij volgens mij de beste kans had om haar tegen te houden. De reden dat ik mijn locatie verzweeg was dat ik rekening hield met de mogelijkheid dat Woolf ervoor zou zorgen dat je je tegen me zou keren, dat geef ik toe. Een egoïstisch besluit. Maar ik heb absoluut niet het verlangen het tegen je op te nemen, Eliot. Dat idee vind ik maar niets.’

Daar ging Eliot niet op in.

In de verte maakte een of ander dier een typisch Australisch geluid.

‘Dus er is een puurwoord.’

‘Het eerste in achthonderd jaar,’ zei Yeats. ‘Vrij opwindend.’

‘Waar is het nu?’

Yeats haalde zijn schouders iets op. ‘Waar ze het heeft achtergelaten.’

‘Pardon?’

‘We hebben het niet opgehaald,’ zei Yeats. ‘Het ligt kennelijk nog steeds ergens in het ziekenhuis.’

‘Kennelijk?’

‘De plaatselijke autoriteiten hebben er verschillende teams op afgestuurd, maar daar is niemand van teruggekeerd. Ik neem aan dat het woord hen doodt.’

Eliot hernam zich even. ‘Ik vind het nogal verrassend dat je er niet alles aan hebt gedaan om het op te halen. Het is onbeschrijflijk hoe verrassend dat is.’

‘Hm,’ zei Yeats. Hij staarde een tijdje de nog donkere ochtend in. ‘Ik heb een vraag voor je. Als het woord zo machtig is, waarom zijn degenen die het bezaten dan ten onder gegaan? Want dat is gebeurd, daar zijn de verhalen heel duidelijk over. In elk geval werd het verschijnen van een puurwoord gevolgd door een Babel-gebeurtenis, waarbij de heersers ten val werden gebracht en een gemeenschappelijke taal verdween. Als ik de vergelijking met vandaag de dag maak, dan zou het de Engelse taal betreffen. Stel je eens voor dat al het werk van onze organisatie in één klap zou verdwijnen. Ons complete lexicon, weg. En toch is dat blijkbaar wat er is gebeurd. Kennelijk gebeurt dat na elke ontdekking van een puurwoord. Vreemd, vind je ook niet?’

‘Elk rijk gaat uiteindelijk ten onder.’

‘Maar waarom? Dat komt niet door een gebrek aan macht. Het tegenovergestelde lijkt juist het geval te zijn. Hun macht gaf hun een gevoel van zekerheid. Ze raakten hun discipline kwijt. Degenen die hun macht hadden verdiend, werden vervangen door mensen die niets anders hadden gekend, die niets begrepen van de behoefte boven hun basisbehoeften uit te stijgen. Macht corrumpeert is het gezegde, en het puurwoord vertegenwoordigt niet alleen absolute macht, Eliot. Nee, het is veel erger, het is onverdiend. Ik hoef het alleen maar op te pakken. Dat zit me dwars. Ik stel mezelf de vraag: als ik het puurwoord pak, blijf ik dan mezelf? Of corrumpeert het me?’

‘Ik zou het niet weten,’ zei Eliot. ‘Maar ik ben er vrij zeker van dat we het niet in de fucking woestijn kunnen laten liggen.’

Yeats zweeg.

Eliot leunde naar voren. ‘Breng het naar de thuisbasis, zet het achter slot en grendel. Jezus, voor mijn part bedek je het met beton. Begraaf het maar voor nog eens achthonderd jaar.’

Yeats wendde zijn blik af.

‘We hebben het niet nodig,’ zei Eliot. ‘Tenzij je de drang voelt om een toren te bouwen.’

‘Nog iets anders: Woolf is ontsnapt.’

Eliot kneep zijn ogen dicht. Het was onprofessioneel, maar het moest even. ‘Hoe heeft dat kunnen gebeuren?’

‘Ze is vrij vindingrijk,’ zei Yeats. ‘Maar dat weet je volgens mij al.’

‘In de kranten staat dat niemand het heeft overleefd.’

‘Geloof jij de kranten?’

‘Waar is ze?’

‘Ik heb geen flauw idee.’

‘Geen flauw idee?’

‘Vindingrijk,’ zei Yeats. ‘Zoals ik al zei. Het is haar ook nog gelukt iemand anders mee te nemen.’

‘Wie?’

‘Ik vermoed de man voor wie ze naar Broken Hill is gegaan.’

‘Harry?’

‘Ja, die naam klinkt bekend.’

‘Even kijken of ik dit goed begrijp,’ zei hij. ‘Er is een puurwoord in Broken Hill. De verblijfplaats van de dichter die het heeft gebruikt om drieduizend mensen te vermoorden is onbekend. Heb ik iets gemist?’

‘Nee,’ zei Yeats. ‘Dat is het volgens mij wel.’

‘Ik heb het gevoel dat er iets ontbreekt,’ zei Eliot. ‘Aangezien dit een idiote situatie is.’

Yeats zweeg.

‘Het puurwoord moet worden opgehaald en Woolf moet worden geneutraliseerd. Dat kan toch niet anders?’

Yeats nam een slokje thee. ‘Ja. Je hebt natuurlijk gelijk. Dat gaat ook gebeuren.’

Eliot geloofde hem om de een of andere reden niet. ‘Ik zoek Woolf wel.’

‘Nou, jij gaat terug naar Washington. Je vlucht is geboekt, en je vertrekt vanmiddag.’

Hij schudde zijn hoofd. ‘Ik wil blijven.’

‘Hoe gaat het met je, Eliot?’

‘Dat heb je me al gevraagd.’

‘Ik vraag het nog eens, want dit is de tweede keer tijdens ons gesprek dat je het woord “wil” gebruikt. Daar zou ik zelfs bij een derdejaarsleerling versteld van staan.’

‘Dan zal ik het anders zeggen. Het is belangrijk om Woolf te neutraliseren, en ik ben daarvoor de beste keus.’

‘Maar hoe gaat het met je?’ Yeats keek hem doordringend aan. ‘Ze heeft je van je stuk gebracht. Dat kan ik zo zien. Kwam het door het puurwoord? Nee. Het was iets anders. Je was altijd al te zeer bij haar betrokken. Je bent op haar gesteld, al begrijp ik niet waarom. Dat kleurde toen je beoordelingsvermogen, en dat is nog steeds het geval. Je voelt je verraden. Je wilt boete doen omdat je hebt gefaald haar in Broken Hill tegen te houden.’

‘Zie je dat zo? Als mijn falen?’

‘Natuurlijk niet. Maar zo zie jij het.’ Yeats staarde naar de baai, waar de zachte gloed van het eerste zonlicht langzaam over de beboste heuvels kroop. ‘Bij een tragedie als deze nemen we het onszelf altijd kwalijk.’

O, is dat zo? dacht Eliot. ‘Ik vind dat ik beter kan blijven.’

‘En dat is precies waarom je moet gaan.’ De zon steeg nu boven de bomen op de heuvel in de verte uit en wierp zijn stralen over de baai. ‘Ah,’ zei Yeats. ‘Daar gaan we dan. Kijk.’

Een kakofonie van dierengeluiden begroette het licht, er werd gekrijst en gekrast. Het water werd helderblauw waar het zonlicht het raakte. Het duurde even voor Eliot besefte dat die schittering geen visueel effect was: het water was in beweging.

‘Koningsvissen,’ zei Yeats. ‘Het licht trekt plankton aan, het plankton trekt kleinere visjes aan. Op de witvissen komen dan weer de koningsvissen af. De koningsvissen zijn er eigenlijk al, ze wachten. Ze zijn slim genoeg om patronen te ontwaren en conclusies te trekken.’

Eliot reageerde niet.

Yeats zuchtte. ‘Blijf. Doorzoek dit land, zoek Woolf als je zo je geweten kunt sussen.’

Eliot dacht even over deze woorden na. Hij wist niet of het een gunst was of een dreigement, maar hij kon zijn gevoelens niet ontkennen. ‘Bedankt,’ zei hij.

Hij voelde licht. Eerst dacht hij dat het het zonlicht over de baai was. Toen deed hij zijn ogen open. Het licht kwam door de ramen binnen. Wil stond tussen de ramen in. Wil met een geweer. De muren hadden een bleke ziekenhuiskleur. Hij was in Broken Hill.

‘Goedemorgen,’ zei Wil.

‘Hoe. Laat. Is het?’ vroeg Eliot. Hij probeerde de dekens van zich af te gooien.

‘Je kunt beter in bed blijven liggen.’

‘Nee. Absoluut niet.’ Hij zwaaide zijn benen over de rand, maar hij werd duizelig en zijn zicht werd meteen troebel. Hij kneep zijn ogen dicht en bleef even rustig zitten. Toen hij die weer opendeed, wees Wil met zijn geweer naar iets buiten. Eliot herinnerde zich dat geluid. Krak. ‘Wat doe je?’

Wil gaf geen antwoord.

Eliot zag dat hij het geweer heel natuurlijk vasthield. De loop volgde met een vloeiende beweging die Wil volgde, als een verlengstuk van zijn lichaam. Daarna schokte het.

Wil deed een stap achteruit tegen de muur, trok de grendel van het geweer naar achteren en stopte er een patroon in die hij uit zijn broekzak had gehaald. ‘Het is ongeveer zes uur ’s ochtends.’

Niet te geloven. Als dat waar was, dan was Woolf hier allang. De stad zou uit zijn voegen barsten van de proselieten, zwarthelmen of dichters, of een combinatie van die drie. Het kon geen ochtend zijn, want ze leefden nog. ‘We moeten hier weg.’

‘We gaan nergens heen, Eliot.’

‘We m...’

Wil bracht vlug het geweer omhoog.

Eliot hield abrupt zijn mond.

Wil verstilde. Het geweer bokte.

‘Vertel me alsjeblieft wat je aan het doen bent,’ zei Eliot.

‘Ik schiet mensen neer.’

‘Welke mensen?’

‘Ik neem aan dat het proselieten zijn.’

‘Je schiet proselieten neer,’ zei Eliot. ‘Aha. Ik vraag je een man in een helikopter neer te schieten, en dat doe je niet. Maar nu knal je proselieten af.’

Wil ging naar het andere raam.

‘Er is geen beperkt aantal proselieten,’ zei Eliot. ‘Voor het geval je dat nog niet doorhad. Ze stuurt er gewoon zoveel als er nodig zijn.’

‘Wie? Emily?’

O ja, dacht Eliot. Wil wist het weer. Daarom gebruikte hij het geweer alsof hij dat al zijn hele leven had gebruikt, want dat was ook zo. ‘Waar denk je dat je mee bezig bent, Wil?’

‘Harry.’

‘Wat?’

‘Ik heet Harry Wilson.’

‘Oké dan,’ zei Eliot. ‘Natuurlijk, pardon. Wat ben je verdomme aan het doen, Harry?’

‘Ik wacht.’

‘Op...’ Het duizelde hem. ‘Op háár?’ Wil, of Harry, of wie hij dan ook was gaf geen antwoord. Maar dat was duidelijk het geval. Hij had duidelijk geen idee van wat er speelde en dat zou hen beiden fataal worden. Dat was natuurlijk Eliots schuld. Net als al het andere. ‘Ze is niet wie je denkt dat ze is.’

‘Is ze Emily Ruff?’

‘Ja,’ zei Eliot. ‘Woolf is Emily Ruff. M...’

‘Dan weet je waarom ik er een probleem mee heb dat je haar dood wilt hebben.’

‘Weet je dat je je totaal anders gedraagt? Je lijkt wel iemand anders.’

‘Ik weet alles weer.’

‘Oké,’ zei Eliot. ‘Maar ik moet je helaas vertellen dat wat je je herinnert niet langer geldt, want toen jij veranderde, is zij ook veranderd. Ze is niet langer het meisje met wie je hier in Broken Hill aan de boemel bent geweest, met wie je milkshakes hebt gedeeld, kangoeroes hebt bereden, of wat jullie dan ook samen hebben gedaan. Ze vermoordt nu mensen. Ze wil ons vermoorden.’

‘Ik geloof je niet.’

‘Waarom zou ik liegen?’

‘Charlotte.’

Hij was even sprakeloos. ‘Denk je dat ik Woolf daarom haat? Vanwege Montana?’

Harry haalde zijn schouders op.

‘Fuck!’ zei Eliot. ‘Betrapt! Ik koester wrok tegen haar omdat ik door haar de vrouw van wie ik hield moest neerschieten! Godverdomme, jezus christus!’ Hij veegde met zijn hand over zijn voorhoofd.

Harry keek hem uitdrukkingsloos aan.

De absurditeit van de situatie, de kalmte van de man die hij als Wil Parke had gekend, terwijl hij zelf woest was ontging hem niet. Hij was ooit dichter geweest. ‘Maar dan is er nog het detail dat Woolf de moordlustige trut is die ons daarvoor ook al achternazat.’

‘Je hebt tegen me gelogen.’

‘Wat moest ik dan doen? Jij bent de enige outsider! Het was niet alsof ik ergens een ander kon opduikelen die niet met haar naar bed was geweest. Wil, ik snap dat je kwaad bent. Echt. Maar kijk nou eens naar jezelf. Zodra je erachter kwam dat ze Emily was, heb je het opgegeven. Het spijt me dat ik tegen je heb gelogen, maar dat verandert niets aan het feit dat we Woolf moeten tegenhouden. Dat moet. Hoe kan ik je daarvan overtuigen?’

‘Je moet helemaal niets zeggen. Ik wil dat je daar blijft zitten tot ze er is.’

Eliot liet zich op het matras zakken. Dit was zinloos. Elke techniek die hij kende was nutteloos, omdat Harry niet kon worden gemanipuleerd.

‘Wat is er met haar gebeurd?’

‘Wanneer?’

‘Na Broken Hill.’

Hij staarde naar het plafond. ‘Ze verdween. Ik heb maanden gezocht.’

‘En toen?’

‘Toen,’ zei Eliot. ‘Toen kwam ze terug.’

ONDERZOEK NAAR PUZZEL VAN TWEETALIGHEID

Uit: The City Examiner, jaargang 144, 12e editie

... de elektrode werd aangebracht in de hersens van een Frans-Chinese man, en de patiënt werd gevraagd tot twintig te tellen. Hij begon in het Frans, maar toen de elektrode op zijn linker inferieure frontale gyrus werd aangebracht, stapte hij onwillekeurig over op het Chinees. Nadat de stimulatie was verwijderd, ging hij weer in het Frans verder.

Bij een ander geval, vorig jaar in Dorset, was een tweetalige vrouw betrokken bij een auto-ongeluk waarbij ze traumatisch hersenletsel opliep. Hierna kon ze niet langer Engels spreken, terwijl ze nog steeds vloeiend Nederlands sprak.

De resultaten leveren extra bewijs dat talen zich in afzonderlijke delen van de hersens ontwikkelen en verklaren waarom tweetaligen over het algemeen woorden uit verschillende talen niet door elkaar halen.

‘Stelt u zich het brein als een computer voor. Tweetaligen moeten ook twee keer opstarten,’ vertelt dr. Simone Oakes van de opleiding Geneeskunde aan de Oxford University met een verwijzing naar een machine die twee besturingssystemen bevat. ‘Ze beschikken over meerdere werkwijzen, maar er kan er maar een tegelijk actief zijn.’

Er wordt verwacht dat nader onderzoek de effecten van specifieke talen op de hersens zal doorgronden, zoals het raadsel waarom bepaalde opvattingen en overtuigingen ongeacht culturele factoren vaker bij de sprekers van de ene taal voorkomen dan bij sprekers van een andere taal.

2

Ze nam de trein naar Blacktown en zwierf over straat tot ze de legerdump had gevonden waar ze de vorige dag iets over had gelezen. Het was een groot gebouw, net een pakhuis, en de gangen stonden vol met amateurlegerspul. Er hingen camouflagenetten aan het plafond. Ze wrong zich langs bikers, jonge sportievelingen die iets te bewijzen hadden, en bushies, mensen van het platteland. Af en toe pakte ze iets op wat er interessant uitzag: een fles, een mes of een rugzak. In gangpad nummer drie kwam er een bebaarde man in een spijkerbroek en een dun T-shirtje naar haar toe om te vragen of hij haar ergens mee kon helpen.

‘Ja,’ zei Emily. ‘Ik ben op zoek naar een camouflagezeil dat ook als tent kan worden gebruikt.’

‘Woestijn of woud?’

‘Woestijn,’ zei ze. Gelukkig was de man niet nieuwsgierig aangelegd.

‘We hebben zeildoeken en camouflagenetten. Je kunt het een met het ander bedekken.’

‘Ik heb het liefst één product, als dat bestaat.’

‘Ben je van plan het zelf te dragen?’

‘Ja,’ zei ze.

‘Dan kan ik je een ruimteslaapzak aanbevelen.’

‘Wat is dat?’

‘Een lichtgewicht slaapzak, aan de binnenkant folie en aan de buitenkant waterdicht zeil. Er zit een ventilatiedeel met gaas in voor over het gezicht dat je open kunt maken zonder dat de beestjes naar binnen kunnen komen. Als je het opvouwt stelt het bijna niets voor. Net binnen en moeilijk aan te komen, aangezien ze nog steeds in het veld worden gebruikt.’

‘Hoe duur?’

‘Tweeduizend dollar.’

Ze knikte. Dat ging wel lukken. ‘En hij heeft camouflagekleuren?’

‘Nee, maar als je dat graag wilt, dan kan ik er wel een stuk net voor je opnaaien.’

‘Ja!’ zei ze. ‘Dat zou geweldig zijn.’

Hij nam haar mee naar een kassa en rekende met haar af. ‘Dan bel ik je over twee dagen. Kan ik je verder nog ergens mee helpen?’ Hij zag haar aarzelen. ‘Als je van plan bent de woestijn in te gaan, dan hoop ik dat je een watersysteem hebt.’

‘Water is geen probleem, maar ik maak me wel een beetje zorgen om eventuele slangen.’

‘Gelijk heb je.’

‘Hoe kan ik die bij me uit de buurt houden?’

‘Het is eigenlijk de bedoeling dat jij bij hen uit de buurt blijft.’

‘Ik heb goede laarzen, maar...’ Ze gebaarde. ‘Is er een of ander apparaatje dat ze afschrikt? Zoiets als zo’n ding dat insecten buiten het huis houdt?’ Gezien de geamuseerde blik op het gezicht van de man was dat niet het geval. ‘Helemaal niets?’

Hij krabde eens aan zijn baard. ‘Je kunt goed opletten waar je loopt.’

‘Hm,’ zei ze.

‘En neem een stok mee,’ zei hij.

Ze was dus niet blij met de hele slangsituatie, maar verder was ze al een eind onderweg met de voorbereiding. De ruimteslaapzak was het laatste stukje van de puzzel, als ze die had dan kon ze beginnen met haar training. Het was heel verleidelijk om die over te slaan, maar ze had wat behoorlijk verontrustende cijfers gelezen over vochtverlies door zweten in de woestijn, en dat was niet iets wat ze aan den lijve wilde ondervinden als er in de wijde omtrek niemand te bekennen was. Althans, niemand met snode plannen, aangezien ze voor het gemak maar aannam dat Broken Hill omringd werd door proselieten; mannen en vrouwen die in bakkerijen of bij tankstations werkten of in hun wagens reden, of zelfs alleen maar bij belangrijke kruisingen bleven staan, en als ze haar hadden gezien dan opeens doelbewust en doelgericht rechtstreeks naar een telefoon zouden gaan.

Vandaar de noodzaak van een trektocht door de woestijn. Dat had ze enkele maanden geleden op een crossmotor gedaan, toen ze naar Harry toe gegaan was. Achteraf gezien was het een ontzettend riskante onderneming, maar ze was ongeduldig geweest. Ze had zo snel mogelijk bij hem willen zijn. En het was zo slecht afgelopen. Daar wilde ze niet aan denken. Dit keer zou ze het voorzichtig aanpakken. Ze zou bijna vijftig kilometer te voet door de woestijn afleggen, en niemand zou daar rekening mee houden omdat het een onvoorstelbare tactiek was.

Als ze eenmaal het woord had, zou ze aan het volgende deel van haar reis beginnen. Als ze dan in D.C. aankwam, zou ze Yeats’ hart breken, net zoals hij dat van haar had gebroken. Wat er daarna gebeurde was niet belangrijk.

Ze bracht veel tijd door in treinen, waar ze woordenboeken las. Ze droeg een vest met capuchon die ze opzette, voor het geval er camera’s in de buurt waren. Ze kon de hele dag reizen voor twee dollar zonder langer dan een paar minuten op dezelfde plek te zijn. De laatste trein vertrok ’s nachts rond twee uur, dus dan moest ze ergens een slaapplek zien te vinden, maar dat was niet moeilijk. Dat had ze al vaker gedaan.

Soms dutte ze in aan boord van de trein. Ze probeerde niet aan de vermoeidheid toe te geven uit angst dat er dichters in het treinstel waren, waardoor ze op geen enkele manier meer kon ontsnappen, maar het was haast onvermijdelijk. Zo interessant waren de woordenboeken niet. Dus als ze haar hoofd naar het glas voelde zakken, terwijl buiten de fabrieken of weilanden voorbijflitsten, dan liet ze dat maar gebeuren.

De dag nadat ze haar ruimteslaapzak had besteld, werd ze langzaam wakker en ze zag dat er een man tegenover haar zat die haar bestudeerde. Ze was al half opgestaan, de woorden lagen klaar op haar lippen, voor het tot haar doordrong dat het niet Eliot was. Hij was niemand. Ze liet zich weer op haar stoel zakken. Angst golfde door haar heen; dat was altijd het geval, het was afkomstig uit haar dromen.

‘Sorry,’ zei de man. ‘Ik wilde je niet laten schrikken.’

‘Het is al goed.’ Ze kwam langzaam weer tot bedaren. De man was rond de veertig, hij droeg een nette trui en had een mooi horloge. Ze praatte soms met zulke mensen, meestal om geld van hen af te troggelen.

‘Dat zijn nogal wat boeken. Woordenboeken?’

Ze knikte.

‘Studeer je?’

‘Ik bestudeer het leven,’ zei ze. Mensen hielden van dit soort spitsvondigheden, daardoor kwamen ze los. ‘Ik lees ze voor de lol.’

‘Woordenboeken?’

‘Ja.’

‘Zo leuk klinkt dat anders niet. Het klinkt zelfs behoorlijk saai.’

‘Saai is ook een soort textiel, maar dat zijn de meeste mensen vergeten. Dat heb ik uit een woordenboek geleerd.’

Hij knipperde met zijn ogen.

‘Zie je wel,’ zei ze. ‘Dat is toch leuk?’

‘Dat is best interessant. Wat heb je nog meer?’

Ze keek eens naar haar aantekeningen. Ze had aantekeningen. ‘De betekenis van aanrichten is veranderd. De definitie was vroeger onder andere “recht doen aan iets”. Nu heeft het vooral te maken met iets “naars of nadeligs teweegbrengen”.’

‘Hebben ze de betekenis van “aanrichten” veranderd?’

‘Er is een verandering opgetreden. Woordenboeken houden bij hoe woorden over het algemeen worden gebruikt.’

‘Ik dacht dat er ergens een groepje professoren zat die samen besloten wat woorden betekenden,’ zei de man. ‘Ergens op een universiteit of zo.’

Ze schudde haar hoofd.

‘Dus nu is het slecht om iets aan te richten?’

‘Ja. Of je moet een feestmaal aanrichten, dat kan ook nog.’

‘Nou, jij bent de interessantste persoon die ik de afgelopen tijd ben tegengekomen,’ zei hij.

‘Dank je,’ zei ze, maar ze kreeg nu een slecht gevoel bij de man. Ze had spijt van dit gesprekje. ‘Ik moet er zo uit.’ Ze stopte haar woordenboeken in haar tas.

‘Heb je vanavond een plek om te slapen?’

Ze gaf geen antwoord.

‘Sorry, dat kwam er niet goed uit. Ik bedoel, gaat het wel? Zo zie je er namelijk niet uit.’

‘Alles is oké.’

‘Ik wil niet onbeleefd zijn, maar ik kan je vanaf hier ruiken.’

De uitdrukking op zijn gezicht leek oprecht, maar ze vond zijn ogen maar niets. Er waren in dat gebied allerlei kleine spiertjes, en de minieme bewegingen daar pasten niet bij de rest van zijn gezicht.

‘Kan ik je ergens mee helpen?’

‘Nee, bedankt.’ Ze ging staan. ‘Ik moet gaan.’

‘Ik ook.’

Ze ging zitten. ‘Oeps, vergissing.’

Hij leunde naar haar toe. Langzaam, alsof hij dit goed wilde doen. ‘Heb je geld nodig?’

Ze aarzelde, want ze had inderdaad geld nodig. Maar niet zijn geld. Ze wilde hem niet eens breken. Ze wilde alleen maar weg. Haar oog begon zeer te doen.

‘Het maakt niet uit of je in de problemen zit. Ik ben advocaat. Ik heb geld. Geen enkele verplichting. Ik zie een intelligente jonge vrouw die wat hulp nodig heeft. Dat is alles. Als je nee zegt, zal ik je niet langer lastigvallen.’

De trein stopte. De coupé was zo goed als leeg, het perron verlaten. Ze wachtte tot ze zeker wist dat de man zich niet bewoog, stond toen op en liep snel naar de deuren. Ze was er net op tijd, drukte op de knop, stapte uit en liep snel door. Het was donker, een briesje speelde met haar haar. Ze wilde om zich heen kijken, maar hield haar hoofd gebogen in verband met eventuele camera’s.

‘Vijfhonderd dollar,’ zei de man, vlak achter haar. ‘Kijk dan.’

Ze negeerde hem.

‘Ben je achterlijk? Neem het nou gewoon aan. Pak aan!’ Hij legde zijn hand op haar schouder.

Ze keerde zich om en gaf hem een flinke zet.

Hij wankelde een paar passen naar achteren. Hij hield echt een stapeltje bankbiljetten in zijn hand geklemd. De trein reed langzaam achter hem weg. ‘Ik probeer je te helpen.’

‘Rot op!’ schreeuwde ze. Om de een of andere reden gaf ze hem nog een harde duw. ‘Laat me met rust!’ Hij probeerde haar bij haar arm vast te pakken, maar daar was ze te snel voor. Wat hij ook was, hij was niet voorbereid op iemand die zich verzette. Ze gaf hem nog een zet. ‘Laat me met rust!’

Hij botste met zijn rug tegen de bewegende trein en werd hard naar voren geduwd.

In haar hoofd was het een chaos van geweld en haar ster zong. Nog één zet en met de juiste timing zou hij dan op het spoor vallen, tussen de wagons.

Yeats, Yeats, bewaar dit gevoel voor Yeats, dacht ze.

‘Jezus,’ zei de man. ‘Jezus.’ Hij liep met een boogje om haar heen en rende weg.

Ze bleef daar staan, hijgend. Ze moest maken dat ze wegkwam, straks zou de politie komen. Ze liep naar de uitgang en trok de capuchon strak over haar gezicht. De slaapzak, daar kon ze niet op wachten. Ze zou per telefoon moeten doorgeven dat die moest worden opgestuurd. Ze moest de steden vermijden, mensen vermijden, voor er iemand gewond raakte.

Een maand later ploeterde ze met een stok in de hand door de woestijn. Het was nacht, want overdag kon je in alle richtingen eindeloos ver kijken, en ze nam aan dat er iemand naar haar op zoek zou zijn. En slangen sliepen ’s nachts. Ze droeg een met bont gevoerde parka en een wijde korte broek. Dat was misschien een vreemde combinatie, maar de nachten waren zo koud dat eventueel zweet dat aan de buitenlucht werd blootgesteld bevroor. De rugzak van bijna dertien kilo was vastgegespt om haar middel en schouders. Ze was echt dol op haar laarzen: comfortabele, stoere bruine kistjes.

De eerste nacht legde ze een grote afstand af, en ze stopte zodra ze de eerste tekenen van de dageraad zag. Ze ontdekte naast drie miezerige bomen een kuil in de aarde, een sinds lange tijd uitgedroogde waterpoel, en ze schudde daar haar ruimteslaapzak uit. Ze zat er een tijdje op om af te koelen en keek toe terwijl de sterren langzaam plaatsmaakten voor de ochtendschemer. Haar lichaam voelde op een goede manier gebruikt aan, niet uitgeput. Haar conditie was goed. Ze at een hard broodje, kroop haar slaapzak in en viel in slaap.

Een paar uur later werd ze badend in het zweet wakker. Het was bloedheet. Ze gluurde naar buiten, misschien was ze haar schaduw kwijt. Maar nee, het was gewoon heet. Ze kroop de slaapzak uit en zorgde ervoor dat ze zo dicht mogelijk bij de grond bleef om geen doelwit te vormen, daarna ritste ze haar rugzak open. Ze pakte er vier houten staken uit, waarmee ze de slaapzak iets van een meter boven de grond kon hangen. Het idee was dat ze zo van bovenaf onzichtbaar was, terwijl de lucht om haar heen kon circuleren. Ze trok al haar kleren uit, kroop onder de beschutting, zoog water door het drinkrietje en probeerde te slapen.

De tweede nacht was zwaarder. Haar benen deden onverwacht zeer, dat was tijdens het oefenen niet gebeurd. Misschien had ze zich te veel ingespannen door sneller te lopen dan nodig was. Ze ging ook veel te snel door haar watervoorraad heen. Ze dwong zich het rustiger aan te doen, vaker te pauzeren, maar dan maakte ze zich zorgen dat ze niet ver genoeg liep, waardoor ze andere waterproblemen erbij zou krijgen. Het was zeer goed mogelijk dat ze in Broken Hill aan drinkwater kon komen, dan zou er niets aan de hand zijn. Daar wilde ze echter niet te veel op vertrouwen, want als ze ernaast zat dan zou ze sterven. Ze bleef lopen en hield haar stok bij de hand voor het geval er in het donker een slang zou opduiken.

Ze stopte toch eerder dan gepland omdat ze duizelig was, ze was niet zo ver gekomen als ze had gehoopt. Ze dronk veel en plensde zelfs wat water in haar gezicht, waarna ze weer biscuits at. Ze had niet veel voedsel meegenomen om te voorkomen dat ze te veel zou eten, aangezien het lichaam bij het verteringsproces om extra water vroeg. Was dat een vergissing geweest? Ze kroop onder de slaapzak.

Ze werd weer wakker door de snikhete en verschroeiende zon en moest de slaapzak ombouwen tot een kleine tent. Opeens besefte ze dat er vrijwel geen enkel blad zat aan de bomen waaronder ze kampeerde, en dat was een serieus probleem, want dat betekende dat er geen schaduw was. Er stond geen zuchtje wind en de onderkant van de slaapzak weerkaatste de hitte. Ze bleef er zo lang mogelijk liggen, tot haar huid eerst roze vlekte en daarna rood, en kroop er toen onder vandaan om opgekruld tegen de stam van de boom te gaan liggen. Het was beter dan niets. Ze vroeg zich serieus af of ze het zou overleven. Twee weken eerder had ze besloten de lange witte bedoeïenengewaden niet mee te nemen. In zo’n gewaad had ze overdag kunnen reizen zonder flauw te vallen, maar ze had ze te zwaar gevonden. Dat besluit zou haar nu fataal kunnen worden.

Ze dronk haar elektrolytendrankje. Om de dertig minuten goot ze een heel klein beetje water op haar handen wat ze daarna over haar gezicht en nek depte. Haar waterzak werd schrikbarend plat, maar het was een keus tussen drinken of de dood. In de namiddag bracht een zacht briesje het zand in beweging, en ze huilde even, ondanks het vochtverlies.

Eindelijk begon de zon traag aan zijn reis naar de horizon. Even later begon ze zich weer een beetje mens te voelen. Ze stond op en pakte haar spullen in. Welke richting zou ze nemen? Het slimste was om terug te keren. Het zou twee nachten duren, maar ze had nog genoeg water en dan had ze de mogelijkheid om bij te komen en na te denken over hoe ze dit moest doen. Maar dan moest ze helemaal opnieuw beginnen. En het was nog maar een nacht lopen naar de stad waar waarschijnlijk water zou zijn. Zelfs als de inhoud van de tanks was verontreinigd, zouden er flessen zijn. Winkels en cafés met donkere koelkasten. Ze negeerde dat deel van haar dat vroeg ‘maar wat als’, en begon aan de wandeltocht.

Haar voeten begonnen zeer te doen, toen werden ze nat en daarna gevoelloos. Ze wilde het niet aan haar kistjes wijten, maar ze had het gevoel dat ze toch een miskoop waren. Ze waren net van die jongens die in het begin heel cool en leuk leken te zijn, maar na een paar weken besefte je dat ze klootzakken waren. Rond middernacht hallucineerde ze een beetje en ze vergat belangrijke dingen, zoals op haar kompas te kijken. Ze kwam een rots tegen, ging erop zitten en werd een tijdje later wakker met haar gezicht in het zand. Haar lippen voelden hard en gebarsten aan. Ze dronk en dronk tot haar water op was.

Toen het begon te schemeren kwam ook het stadje in zicht. Ze liep erheen. Ergens onderweg verloor ze haar stok. Ze kwam langs huizen, plekken die ze herkende. Ze zag het eerste lichaam liggen en probeerde er niet naar te kijken, maar haar ogen wilden niet gehoorzamen. Het was een vrouw die ze kende. Cheryl. Ze herkende de jurk.

Ik ben hier om het op te lossen, vertelde ze Cheryl. Om mijn excuses aan te bieden.

Maar ze dacht niet dat Cheryl daar blij mee zou zijn, of dat ze het Emily zou vergeven. Ze zoog aan haar waterrietje, herinnerde zich toen dat de zak leeg was en sloeg af bij een hekje, aangezien het tijd was om op zoek te gaan naar water. Ze liep over het paadje en bleef staan, want op het betonnen trapje naar de voordeur van het huis lag een bruine slang te zonnen. Ze staarde ernaar. ‘Rot op!’ schreeuwde ze, en ze stampte met haar laarzen. De slang kronkelde weg.

Ze trok kastjes open, viel flauw in een slaapkamer en kotste in een toilet, en ze wist niet zeker in welke volgorde dat precies was gebeurd. Ze vond water en sliep.

Toen ze wakker werd, wierp de zon schaduwen in een hoek van vijfenveertig graden, en ze moest er lange tijd naar staren om uit te vogelen of het nu ochtend of middag was. Ze had anderhalve dag geslapen. Ze was uitgehongerd.

Ze vond een doosje met fruitrepen en die at ze allemaal op. Dit stelden haar hersens erg op prijs en de dingen om haar heen begonnen weer duidelijk te worden. Er lagen overal lege waterflessen. Ze zat aan de houten keukentafel te wachten tot de zon onderging. Toen hees ze haar rugzak weer op haar rug.

Er stond een harde wind die het zand tegen haar gezicht liet schuren. Ze volgde de weg. Ze had zich mentaal voorbereid op de lichamen en staarde geconcentreerd strak voor zich uit. Maar hoe dichter ze bij het ziekenhuis kwam, hoe sterker de wilde, klauwende paniek haar in haar greep hield en haar duidelijk maakte dat ze moest maken dat ze wegkwam. Zand prikte in haar oog, ze wreef erin, maar het hielp niets.

Ze kwam langs het tankstation, waar uitgebrande auto’s en trucks stonden. Haar lichaam werd een machine: benen en voeten en een doel. Daar was het ziekenhuis. Ze stapte over een rommelig hoopje stof, leer en glimmend bot heen en duwde de zijdeur open. Dit deed ze op de automatische piloot. Ze liep door de gang, maar ze herkende niets omdat dat deel van haar hersens was afgesloten. Ze kwam bij de dubbele deuren naar de SEH, liet haar rugzak vallen en deed haar ogen dicht. Toen stapte ze naar binnen.

Het stonk. Er hing een scherpe, maar toch ook muffe geur die niets goeds voorspelde. Haar neus liep. Ze raakte iets met haar laarzen, en ze schuifelde eromheen. Als iets haar weg blokkeerde, dan stapte ze eroverheen. Haar vingers raakten de balie. Ze tastte langs het blad naar de plek waar ze het puurwoord had achtergelaten.

Het was er niet. Even bleef ze met ingehouden adem staan. Ze tastte over het blad tot ze de muur raakte, veegde met haar handen over het oppervlak. Ze voelde allerlei kleine voorwerpen die ze herkende als een nietmachine, een identificatieplaatje, en grotere dingen die ze meteen liet vallen zodra ze besefte dat ze niet waren wat ze zocht en waar ze ook niet verder over wilde nadenken. Ze kwam weer bij de muur en maakte een zacht geluid, deels gekreun, deels geneurie.

Ze liep twee keer om de balie heen. Ze ging terug naar de plek waar het puurwoord had gestaan, liet zich op handen en knieën zakken en tastte om zich heen op de vloer. Vrijwel meteen voelde ze iets van kleding en haar onder haar hand, en haar neuriën transformeerde zich tot een gil, en ze kon het niet meer. Ze kon niet om zich heen grijpen tussen de lijken. Ze stond op. Het idee wurmde zich in haar hoofd: ik ben verloren. Ze zou nooit meer buiten komen. Ze zou de rest van haar leven over de lichamen kruipen van de mensen die ze had laten sterven, wanhopig op zoek naar een uitgang, maar te bang om haar ogen open te doen om die ook te vinden. Ze snakte naar adem tussen het haperende gegil door. Ze viel twee keer en toen vond ze met haar handen de deuren en kroop ze naar buiten.

Ze ging terug naar het huis. Ze had ook naar Harry’s huis kunnen gaan, maar ze kon op dat moment niet nog meer herinneringen aan. Het voelde veiliger om vier muren om zich heen te hebben. Ze boende haar handen in de stortbak van een wc schoon en ging daarna op de bril zitten en staarde niets ziend voor zich uit. Ze voelde niets. Het woord had daar moeten zijn.

Yeats had haar vast precies in deze situatie willen manoeuvreren. Hij had het woord waarschijnlijk al maanden geleden stiekem laten ophalen. Ze was al die tijd gevolgd, en nu kwamen ze door de straten naar haar toe, om haar in te sluiten, terwijl ze ruwe, harde woorden tegen elkaar fluisterden.

Maar dat klopte niet. Ze begreep Yeats niet echt, maar mensen met macht gebruikten die ook. Dat was in elk geval haar ervaring. Het woord was er, dat gevoel had ze heel sterk.

Na een tijdje kreeg ze een idee. Ze stond op.

Ze ging terug naar het ziekenhuis en liep door de gangen naar de deuren van de SEH. Ze zette haar rugzak tegen de wand en pakte er een digitale camera uit, die ze in het huis had gevonden. De batterij deed het, dat had ze uitgeprobeerd door voor de zekerheid een foto van een brandblusser te nemen. Toen deed ze haar ogen dicht en ze duwde de deuren open.

Ze schuifelde een stukje naar binnen en hief de camera. Volgens haar was dat ding echt een woord. Het stond op versteend hout, maar het hout was niet het belangrijke deel. Het draaide om het teken.

Ze drukte op het knopje en het licht van de flitser drong door haar oogleden heen. Ze draaide iets en drukte weer af. Ze zou talloze foto’s nemen. Op de meeste foto’s zouden afgrijselijke dingen te zien zijn, maar op een ervan zou het woord staan. Mensen kwamen keer op keer deze ruimte binnen en werden op slag moordenaars, dat betekende dat het ergens stond waar het zichtbaar was. Ze draaide weer iets en drukte nogmaals af. Ze zou foto’s nemen tot het geheugen van de camera vol was, en daarna zou ze de bestanden op een computer downloaden. Vervolgens zou ze de afbeeldingen een voor een duizend keer vergroten en elke foto telkens per handjevol pixels per keer bekijken. Het zou echt monnikenwerk zijn en ze zou verschrikkelijke beelden te zien krijgen, maar ze zou het doen.

Uiteindelijk zou ze de rand van iets vinden wat van hout leek te zijn, en dan zou ze weten waar het puurwoord in die foto zou staan. Dan zou ze het honderd keer vergroten, tot het te groot was om in één keer te zien, en het kopiëren. Het woord was geen ding, het was informatie. Het kon worden gedupliceerd. Ze kon het stukje bij beetje namaken, het in hout kerven tot het vrijwel identiek was. Misschien zou ze hulp inroepen, zodat ze niet het hele woord in haar hoofd had zitten. Dan zou ze honderd kleine stukjes hebben die achterop genummerd waren, zodat ze het bij elkaar kon puzzelen. Ze zou een manier moeten bedenken om het veilig te vervoeren, om het altijd bij zich te hebben. Ze drukte weer op de knop. Misschien een soort ketting...

Ze verliet het ziekenhuis. De lucht voelde ongelooflijk fris aan en ze ademde die diep in. Ze liep verder, ze rende, met haar rugzak hotsend en botsend op haar rug, de camera in haar handen geklemd. Ze zou die eigenlijk in plastic moeten wikkelen en op moeten bergen, maar ze kon niet stil blijven staan. Ze rende door de doodse straten en een kraai kraste. Ze krijste terug, een gestoord gejodel waar maar geen eind aan leek te komen.

Ze moest zich juist onopvallend gedragen. Ze konden haar afluisteren. Snikkend en bazelend rende ze verder in een wanhopige poging zo ver mogelijk bij die plek uit de buurt te komen, om ergens te komen waar ze vrij adem kon halen en triomfantelijk kon schreeuwen, wat ze zo graag wilde doen.

Yeats liep de trap van het landhuis op en werd meteen omringd door butlers. Hij had gedacht dat hij ze onder aan de trap had afgeschud, maar er waren er nog meer. Een van hen probeerde hem door de indrukwekkende openstaande dubbele deuren te leiden, terwijl een ander uiterst beleefd vroeg of hij een hapje of een drankje wilde, en een derde wilde zijn jas aannemen. Dit werd allemaal op die zachte, beleefde butlertoon gevraagd, en Yeats had het gevoel dat hij tussen ruisend riet liep. Hij stond toe dat zijn jas werd uitgetrokken. Een vierde butler greep de kans om op hem af te stappen en brutaal zijn vlinderdasje goed te trekken. De butler die Yeats met versnaperingen wilde overladen, ging zo staan dat Yeats maar een stapje naar voren hoefde te doen om moeiteloos een glas champagne in zijn linkerhand te nemen, maar Yeats kende deze butler niet, en hij peinsde er niet over drankjes van een vreemde aan te nemen.

‘Daar heb je de Spaanse afgevaardigde,’ zei Eliot. Hij was Yeats de trap op gevolgd en tuurde het huis in. De butlers ontweken Eliot omdat hij geen smoking droeg. Hij had een bruin pak aan en een beige jas, die Yeats hem kennelijk letterlijk van het lijf zou moeten rukken als hij hem ooit in andere kleding wilde zien. Er was uiteraard een gedragscode. De organisatie had een plafond ingesteld met betrekking tot de kwaliteit van de kleding die een dichter mocht dragen, en die ging gelijk op met het niveau van de dichter. De bedoeling was te voorkomen dat een pas afgestudeerde dichter die besefte dat vrij weinig in de wereld onbereikbaar voor hem was, zich in belachelijk dure pakken hees en in auto’s reed van driehonderdduizend dollar, wat uiteraard aandacht zou trekken. Technisch gezien was die code ook op Yeats van toepassing. Technisch gezien zou zijn totale outfit de helft moeten kosten van wat er was betaald voor de schoenen die hij nu droeg.

Yeats volgde de code niet, want hij was geen idioot van twintig die tegen allerlei verleidingen moest worden beschermd. Hij was slim genoeg om de bedoeling van de code te respecteren zonder die naar de letter op te volgen. Maar Eliot... Eliot in zijn ouderwetse pak, zijn afgrijselijke warenhuisschoenen en zijn gekreukte jas... De belangrijkste eigenschap van Eliot was dat hij nooit een regel zou breken.

‘Kom je?’ vroeg Yeats. ‘Ik geloof dat verscheidene afgevaardigden adviseurs hebben meegebracht.’

‘Nee, ik ben hier niet op gekleed,’ zei Eliot. Toen besefte hij dat het geen echte uitnodiging was.

‘Dan zie ik je op kantoor.’

‘Rusland komt niet, dat wilde ik je vertellen.’

Yeats aarzelde.

De butler met de champagne greep zijn kans om naar voren te komen, maar Yeats wierp hem een zijdelingse blik toe, waardoor de butler de verschrikkelijk schande ten deel viel de aandacht te hebben getrokken. De man trok zich vernederd terug.

‘Wat bedoel je?’

‘De Rus is telefonisch aanwezig, via de speaker.’

‘Je maakt zeker een grapje.’

Eliot haalde zijn schouders op. ‘Dit is wat zijn mensen hebben gezegd.’

‘Zo,’ zei Yeats. Hij bereidde zich altijd zorgvuldig op deze vergaderingen voor. Hij probeerde elke mogelijkheid te overzien. Maar een speaker? Was de Rus zo bang om gebroken te worden? Was hij zich er dan niet van bewust dat hij zo zijn angst zou onthullen, dat elke afgevaardigde in dit huis zich donders goed bewust zou zijn van zijn kwetsbaarheid? Belachelijk.

Eliot bestudeerde de ruisende japonnen en de smokings binnen.

‘Bedankt,’ zei Yeats.

Eliot knikte en liep de trap af.

Yeats voelde zijn stemming verbeteren met elke stap die Eliot nam, met de alsmaar grotere afstand tussen hem en die schoenen. Er kwamen weer butlers bij, aangetrokken door zijn afwezige uitstraling. Yeats negeerde hen en liep het huis in.

Net voorbij de voordeur stond Goethe, die een kring deftig geklede mensen vermaakte, waar zelfs, als Yeats zich niet vergiste, een senator en twee congresleden bij stonden. Goethe was Duits. Een kleine man met een scherpe neus en donker, achterover geplakt haar. Hij droeg een goudkleurige bril waarvan Yeats zeker wist dat die puur voor de show was. Hij had mooie bruine schoenen aan.

Goethe verontschuldigde zich bij de groep en greep met beide handen die van Yeats vast.

‘Guten Tag, mein Freund,’ zei Yeats. ‘Wie geht es Ihnen?’

Goethe trok een gezicht. ‘Bar slecht na wat je net hebt gezegd.’

‘Mijn excuses,’ zei Yeats. ‘Ik heb helaas niet zo vaak de kans gekregen om mijn Duits te oefenen als ik had gewild.’

‘Het is je vergeven.’

Dit onderonsje wees uit dat Goethe niet in het Duits met Yeats in gesprek wilde gaan, wat heel verstandig was, aangezien het gemakkelijker was om overname te weerstaan in een aangeleerde taal dan in de moedertaal, maar het was tegelijkertijd ook laf. Yeats vond het gezien de gelegenheid echter geen probleem. Hij was hier niet om iemand te breken. Hij betwijfelde trouwens oprecht of Goethe in het Engels een bedreiging voor hem was.

‘Wat een schitterende bijeenkomst heb je georganiseerd. Echt heel smaakvol.’

‘Tja,’ zei Yeats. Voor het eerst nam hij alles in zich op, het podium, de met witte kleden bedekte tafels en het smaakvolle bord bij het podium: EEN WERELD VOL GELETTERDHEID. ‘We doen wat we kunnen.’

‘Ik sprak een van je politici, en hij vertelde me dat jullie overheid enkele honderden miljoenen dollars investeert om kinderen in Azië te leren lezen.’

‘We doen ons best.’

‘In het Engels!’ zei Goethe.

‘Tja,’ zei hij. ‘Je kunt niet van ons verwachten dat we ze Duits leren.’ Hij pakte de hand vast van de lange vrouw met een donkere huid die twintig seconden eerder nog aan de andere kant van de balzaal had gestaan en die na één blik als een speer naar hem toe was gekomen. ‘Rosalía, wat leuk je te zien.’

‘William,’ zei ze. ‘Je lijkt er alleen maar jonger op te worden.’

‘De Castro,’ zei Goethe, terwijl hij zijn blik over haar groene gewaad liet glijden, dat gewaagd was als ze stilstond en schandalig als ze zich bewoog. De Castro hield haar hand uit en Goethe drukte er een kus op. ‘Yeats en ik hadden het net over zijn nieuwste plan om de wereld met Engelstalige missionarissen te bevolken.’

‘Jij begrijpt toch ook wel dat een gezamenlijke wereldtaal in het belang van de organisatie is.’

‘Waarschijnlijk wel,’ zei Goethe. ‘Maar ik moet een traantje wegpinken als ik eraan denk dat die taal Engels moet zijn!’

‘Dat zal ook niet gebeuren,’ zei De Castro. ‘Het zal Spaans zijn. Het aantal Engelssprekenden heeft zich enige tijd geleden al gestabiliseerd. Daar veranderen de missionarissen van Yeats niets aan.’ Ze keek langs haar neus naar Goethe, die iets van dertig centimeter kleiner was dan zij. ‘Maar ik neem aan dat de situatie het nijpendst is voor de afgevaardigden wier talen in het niets dreigen te verdwijnen.’

‘Ah, daar gaan we weer,’ zei Goethe. ‘Het traditionele afkatten van de Duitse taal.’

‘Ik bewonder eerlijk gezegd je instelling. Het is vast niet gemakkelijk om toe te kijken terwijl je taal in de voetnoten van de geschiedenis verdwijnt.’

‘Dat gebeurt helemaal niet.’

‘Maar je bent vast gewend aan de vernedering,’ zei De Castro. ‘Aangezien het Duits de op een na populairste Germaanse taal is.’

‘Kinderen, toe,’ zei Yeats.

De Castro keek hem aan. ‘Heb ik het goed gehoord? Doet Poesjkin mee via de telefoon?’

‘Kennelijk.’

‘Hopelijk hebben we geen nieuwe Russische afgevaardigde nodig. Ze vallen bij bosjes. Alexander deed het net zo goed.’

‘Het is de taal,’ zei Goethe. ‘Te veel morfemen. Van nature kwetsbaar.’

‘Maar hij verwacht toch niet dat hij veilig is via een speaker? Het is een belachelijk idee.’ Ze gebruikte het Duitse woord voor belachelijk, ‘lächerlich’, waarbij ze Goethe in de gaten hield terwijl ze de eerste lettergreep iets verdraaide.

Yeats vermoedde dat De Castro net een kleine linguïstieke dieptebom had laten vallen. Zo zou deze hele bijeenkomst verlopen, afgevaardigden die elkaar continu steken onder water gaven tijdens hun zoektocht naar zwakke plekken. Het was een onvermijdelijk bijverschijnsel van het feit dat de organisatie een vrij losse coalitie was van onafhankelijke eenheden; alle afgevaardigden waren gelijk. Technisch gezien was Yeats niet belangrijker dan al-Zahawi van het Arabisch, of Bharatendu Harishchandra van het Hindi-Urdu. Daar wilde hij verandering in brengen.

‘Laten we maar aannemen dat Poesjkin andere motieven heeft,’ zei Yeats. ‘Gissen is tijdverspilling.’

‘Eens,’ zei De Castro. ‘William, nu we het toch over gissen hebben, ik hoopte dat je me kon vertellen of jij je puurwoord al terug hebt?’

Yeats’ mobieltje trilde tegen zijn dij, en dat was verrassend omdat iedereen die dit nummer had, zou weten dat hij het niet moest bellen. ‘Nee, helaas.’

‘Wat jammer,’ zei De Castro. ‘En tegelijkertijd, William... Lulkoek. Niemand gelooft dat je een puurwoord bijna een jaar zomaar in Broken Hill zou laten liggen.’

‘Het is een buitengewoon concept,’ zei Goethe.

‘We kunnen het tijdens de vergadering hebben over wat je wilt geloven,’ zei Yeats. ‘Maar die is nog niet begonnen.’

De Castro keek om zich heen. ‘Er is een reden dat de andere afgevaardigden je nog niet hebben benaderd. En ik stel me zo voor dat het dezelfde reden is voor de afwezigheid van Poesjkin.’ Ze keek hem aan. ‘Ben je van plan ons te breken?’

‘Wat een onzin,’ zei hij.

De Castro hield hem nauwlettend in de gaten.

‘Het valt niet te ontkennen dat je pogingen hebt gedaan om het op te halen. Maar hoe meer tijd verstrijkt, hoe meer men zich toch afvraagt of dat geen toneelstukjes zijn,’ zei Goethe.

‘Ik heb het puurwoord niet,’ zei Yeats. ‘En jullie kunnen deze situatie als het bewijs daarvoor beschouwen. Als ik het wel had, zou ik mezelf dit gesprek besparen.’ Zijn mobieltje zoemde weer. ‘Pardon.’ Hij keerde zich om, pakte het apparaatje uit zijn zak, keek op het schermpje en stopte het weer terug. Hij staarde voor zich uit en verwerkte de boodschap: GESIGNALEERD 3+1@95,65 IN 24 POI 665006.

Het was een automatische boodschap die door een computer werd verstuurd als een person of interest, oftewel een potentiële verdachte, in een van de ontelbare surveillancesystemen opdook waar hij toegang tot had. Omdat die systemen lang niet honderd procent betrouwbaar waren, werden boodschappen over mogelijke waarnemingen pas verstuurd als de computer voldoende informatie van een voldoende betrouwbare kwaliteit had verzameld. In dit geval kreeg hij de informatie dat er gedurende de afgelopen vierentwintig uur drie waarnemingen waren geweest plus een van een eerdere datum, met een kans van vijfennegentig procent dat het de verdachte met het nummer 665006 betrof. En hij wist dat dat Virginia Woolf was.

Hij ging weer bij Goethe en De Castro staan.

‘Trouwens,’ zei De Castro, alsof er helemaal geen onderbreking was geweest. ‘Ik zie het nut er niet van in om het over digitale verbondenheid en sociale media te hebben terwijl er zo’n heet hangijzer is.’

‘Dat is allemaal al opgelost,’ zei hij. ‘Ik weet niet hoe ik het jullie verder nog duidelijk kan maken.’ Hij vond het maar verdacht dat Woolf juist op dit moment was gesignaleerd. Hij vroeg zich af welke afgevaardigde hiervoor verantwoordelijk was.

‘Vertel me dan maar waar Virginia Woolf zich op het moment bevindt,’ zei De Castro. ‘Dat vind ik namelijk ook een nogal zorgelijke situatie.’

‘We hebben haar gezocht, we hebben haar niet gevonden. Er bestaat een heel grote kans dat ze dood is.’

Goethe keek naar De Castro. ‘Hij zegt dat hij het niet weet.’

‘William, er komt me wel eens iets ter ore,’ zei De Castro. ‘Van mensen binnen jouw organisatie, zoals jij ongetwijfeld ook wel eens iets van mensen binnen mijn organisatie hoort. Nu heb ik een ontzettend verontrustend verhaal gehoord. In deze versie heeft Virginia Woolf het puurwoord niet gestolen en naar Broken Hill gebracht als een daad van jeugdige rebellie zoals jij het had omschreven, maar is dit op jouw bevel gebeurd, als onderdeel van een proef van de effectiviteit van het woord. En aangezien het huidige inwonertal van Broken Hill nul is, was de proef een doorslaand succes. Wat op zichzelf nogal alarmerend is, William. Want ook al sta je hoog in onze achting, we voelen ons nogal in het nadeel aangezien jij over het soort overredingskracht beschikt waar geen verweer tegen is. Maar het deel van dit verhaal waar ik nog de meeste moeite mee heb, is het idee dat Virginia Woolf, jouw agent, ergens bezig is met een activiteit waar alleen jij baat bij hebt. Ik kan me niet voorstellen wat dat zou kunnen zijn, en daar voel ik me niet zo bij op mijn gemak.’

Het mobieltje van Yeats bleef trillen. Hij had een donkerbruin vermoeden dat de toevallige waarnemingen van Woolf misschien toch niets met een afgevaardigde te maken hadden, maar juist met Woolf zelf.

‘Neem ons in vertrouwen,’ zei Goethe. ‘We zijn je bondgenoten, William.’

‘Ik heb het woord niet,’ zei hij. ‘En Virginia Woolf is dood. Nou, het spijt me ontzettend, maar ik kan helaas toch niet aanwezig zijn bij onze bijeenkomst. Er is iets wat dringend mijn aandacht nodig heeft.’

Hij nam een helikopter naar de andere kant van Washington D.C., waar het kantoor stond en landde daar op het heliplatform. De reis duurde dertien minuten. In de tussentijd probeerde hij via de telefoon mensen in stelling te brengen, wat lastig bleek te zijn omdat zijn mobieltje om de paar seconden meldde dat er een nieuw berichtje was. Die melding moest hij dan wegtikken, en tegen de tijd dat het gebouw in zicht was, was dat zo’n beetje het enige waar Yeats mee bezig was geweest, op zijn telefoon tikken om die weer bruikbaar te maken.

Als een computerserver zo druk bezig was met binnenkomende verzoeken dat die geen tijd had ze te verwerken, dan werd dat ‘Denial of Service’ genoemd, een DoS-aanval.

Daar had Yeats nu last van. Hij gaf het op en stopte zijn mobieltje weg. Hij stapte uit de helikopter. Zou hij de lift pakken, of de trap nemen? Hij koos voor de flexibiliteit van de trap. Een verdieping lager stapte hij een elegant verlichte ruimte in.

Zijn secretaresse stond op en deed haar mond open, klaar om allerlei boodschappen op hem af te vuren.

‘Nu niet, bedankt, Frances,’ zei hij, en hij trok de dubbele deuren achter zich dicht. Het licht ging aan in reactie op zijn bewegingen. Zijn kantoor was deze maand een ode aan het achttiende-eeuwse feodale Japan: kamerschermen van papier en eenvoudige, lage meubelstukken. Er hing een mooi belicht samoeraizwaard aan de wand achter zijn bureau. Yeats had hier niets van uitgezocht; het kantoor werd één keer in de zoveel tijd in een willekeurige stijl ingericht, om te voorkomen dat er persoonlijke voorkeuren werden verraden. Hij ging achter zijn bureau zitten en tikte op het toetsenbord om zijn beeldschermen te activeren.

Zijn voorganger had geen computer gebruikt, die werden toen als hulpmiddelen van het personeel beschouwd. Dat was nu moeilijk voor te stellen. Zijn schermen stonden vol rode kadertjes. Nu de informatiegrens van de computer was overschreden, werden er meldingen van dagen, zelfs weken geleden getoond, die in combinatie met de nieuwere data veel plausibeler waren. Een stukje opgenomen stem van een hotel in Istanboel. Een vrouw met overeenkomstige gelaatstrekken in Vancouver. Hij bestudeerde de foto. Ze droeg een zonnebril en een hoed. Er was niets waardoor hij met zekerheid zou kunnen zeggen dat zij het was, maar volgens de computer waren de jukbeenderen gelijk. Een foto van de beveiligingscamera van een taxi, korrelig en onscherp, van een route die overeenkwam met wat de computer over de bewegingen van Woolf ontdekte. Dat was Seattle, gisteren. De meldingen flitsten voorbij, maar het lukte Yeats er een te pakken te krijgen die nog niet zo lang geleden was binnengekomen. Ze was afkomstig van het beveiligingssysteem van dit gebouw, en ze had een zekerheidspercentage van negenennegentig procent. Woolf stond buiten, nu, op dit moment.

Zijn kantoor had een balkon. Hij kwam haast in de verleiding om even over de reling te gaan kijken of hij haar kon zien. Maar dat zou riskant zijn. Dat zou precies kunnen zijn wat Woolf wilde. Het was zelfs mogelijk dat er ergens een scherpschutter op de loer lag. Hoe goed hij Woolf ook dacht te kennen, de waarheid was dat ze een jaar lang vermist was geweest, en hij had geen idee op welke manieren ze allemaal kon zijn veranderd.

Zijn telefoon rinkelde. Hij voelde iets van opwinding en wachtte tot die was gezakt. ‘Ja?’

‘Het spijt me echt verschrikkelijk, maar er zijn zoveel mensen die u willen spreken, en ze zeggen allemaal vrij verontrustende dingen.’

‘Wil Frost me ook spreken?’ Dat was de dichter die verantwoordelijk was voor de beveiliging. Yeats had hem in de helikopter gesproken, tussen de binnenkomende berichtjes door, en had hem gevraagd bepaalde belangrijke bevelen uit te voeren die hij lange tijd geleden al had gegeven. Frost moest ervoor zorgen dat het beneden vol stond met zwarthelmen, mannen en vrouwen in zwarte pakken met pistolen, die de wereld door een door de computer gefilterd scherm zagen en alleen goedgekeurde woorden hoorden. Het was hun niet gelukt het woord uit Broken Hill te halen – de teams die daarheen waren gestuurd hadden elkaar op nogal spectaculaire wijze vermoord – maar dat betekende niets aangezien hij dat opzettelijk zo had gepland. Hij was er vrij zeker van dat ze Woolf wel tegen konden houden.

‘Nee, ik heb niets van Frost gehoord.’

‘Ik wil Frost spreken, verder niemand,’ zei Yeats. Hij zette de luidspreker uit. De rode kaders bleven maar over zijn beeldschermen glijden. Hij zag het woord LOBBY staan en leunde naar achteren.

Dus ze was in het gebouw. Als alles volgens plan verliep dan lag Woolf nu op de vloer, haar handen gebonden met van die plastic bandjes, met van die zilverkleurige tape over haar mond. Daarna zou ze naar een cel zonder raam worden gebracht. En dan zou Frost bellen.

Hij vouwde zijn handen en wachtte af. Er verscheen een nieuw rood kader op het scherm.

MOGELIJKE WAARNEMING POI: WOOLF, VIRGINIA. TWEEDE VERDIEPING.

Hij staarde hier enige tijd naar en probeerde scenario’s te bedenken waarbij de beveiliging zou kunnen besluiten om Woolf naar boven te brengen in plaats van naar beneden. Hij reikte naar de telefoon. Tegen de tijd dat hij de hoorn naar zijn oor had gebracht, was er een nieuw bericht.

DERDE VERDIEPING.

Zat er een paar seconden vertraging tussen de berichten? Dat had er nooit eerder toe gedaan.

‘Frances, zou je deze verdieping willen afsluiten?’

‘Ja, meneer.’

‘En kijk eens of je Frost te pakken kunt krijgen.’

‘Meteen.’

Zijn scherm werd zwart en het licht ging uit. Onderdeel van de afsluiting. Niets om je zorgen om te maken. Hij wachtte. Zijn ademhaling was rustig. Hij voelde niets.

De minuten verstreken. Het licht ging weer aan.

Hij drukte op het knopje van de intercom. ‘Frances, waarom is de afsluiting opgeheven?’

‘Ik weet het niet. Ik ga er nu achteraan.’

Geluid op de achtergrond. Behoorlijk luid zelfs, hij voelde de lage trillingen bijna door de deur heen. ‘Wie is er daar nog meer?’

‘Het is... Waar kan ik u mee helpen?’

Er klonk vaag een onbekende vrouwenstem. De verbinding werd verbroken. Hij legde langzaam de hoorn neer. Hij had al vrij vroeg Woolfs talent voor de aanval herkend. Het zou teleurstellend zijn geweest als Frost en de soldaten haar hadden overmeesterd. Dan had hij niet de kans gekregen om zichzelf op de proef te stellen. Er bestond natuurlijk een mogelijkheid dat ze hem in zijn kantoor zou vernietigen. Dat was enigszins zorgwekkend.

Deze gevoelens... Hij had ze niet nodig. Hij zou slagen, of niet. Hij haalde langzamer adem en bad: O God, sta me bij en wijs me de weg. Laat me dit nietige vlees ontstijgen zodat ik uw heilige macht mag vertegenwoordigen.

Er verspreidde zich een warmte door zijn lichaam. Zijn band met God was zijn grootste kracht, daardoor had hij kunnen worden wie hij was. Zoveel veelbelovende collega’s waren aan verleiding bezweken. Ze hadden hun fysiologische behoeften beheerst door opzettelijk volgens schema te eten, te ademen en te neuken, terwijl ze ervoor zorgden te allen tijde de teugels in handen te houden, maar hun sociale behoeften – hun fundamentele menselijke verlangen lief te hebben, ergens thuis te horen en te worden bemind – die werden gewoon onderdrukt, want er was geen veilige manier om daaraan toe te geven. En toch werden ze met een reden behoeftes genoemd. Het menselijk dier had op biologisch niveau intimiteit nodig, meedogenloos en onophoudelijk. Yeats had het zo vaak gezien, veelbelovende carrières die waren ontspoord door de overgave aan intimiteit: mannen die bekentenissen in het oor van een hoer fluisterden, vrouwen wier ogen op kinderen bleven rusten. Zulke kleine verleidingen konden tot de ondergang van de ziel leiden. Hij had zelf bijgedragen aan de ondergang van een aantal mensen.

Hij had het in het begin zwaar gehad. Dat kwam hem nu haast grappig voor. Kinderachtig. Maar hij herinnerde zich de eenzaamheid. De manier waarop zijn lichaam had gereageerd als een vrouw naar hem glimlachte, de begeerte die volgde als hij met haar samen was, en niet alleen op de fysieke manier. Om die persoon in vertrouwen te nemen, begrepen te worden... Dat was bijna overweldigend geweest. Toen had hij God ontdekt.

Dat was verschrikkelijk verontrustend geweest. Het idee alleen al, een dichter die bezweek voor religie! Hij stond versteld van zichzelf, maar het gevoel was onbetwistbaar en werd met de week sterker. Hij kon niet langer geloven dat hij alleen was. Hij zag steeds meer het goddelijke in alles, van de grillige val van een blaadje tot aan de toevallige, tijdige komst van een lift. Af en toe, als de steriliteit van zijn werk hem zwaar viel, dan voelde hij de aanwezigheid van God haast fysiek bij zich in de kamer. God was bij hem. God hield van hem. Het was belachelijk, maar zo was het.

Het was natuurlijk een tumor. Oligodendroglioom, een gezwel in een gebied dat werd gelinkt aan gevoelens van verlichting. De gevoelens die zo werden opgewekt konden worden gereproduceerd door elektronische stimulatie. Het was niet fataal, maar terwijl hij de zwart-witte scans had bekeken, had zijn arts hem verteld dat het verwijderd moest worden, omdat het verder zou groeien. Na verloop van tijd zou er steeds minder van hem overblijven en meer van de tumor. Zijn hersens werden opgegeten door God.

Hij had opgewekt de kliniek verlaten. Hij was absoluut niet van plan om de tumor te laten verwijderen. Het was de perfecte oplossing voor zijn dilemma hoe hij het lichamelijke verlangen naar intimiteit kon bevredigen. Hij leed natuurlijk aan waanvoorstellingen. Er was geen hogere macht die hem met liefde vervulde en hem met alles verbond. Zo voelde het alleen. Maar dat was prima. Hij had een god die buiten zijn hoofd bestond toch niet kunnen vertrouwen.

De deur ging open en er kwam een vrouw binnen. Ze droeg witte handschoenen en een lange witte jas die tot de vloer reikte. De onderkant ervan zat onder de spetters. Modder? Of misschien waren die wel van Frost afkomstig. Ze droeg een ketting waar iets op zat wat kronkelde en het was pijnlijk om ernaar te kijken.

Hij deed zijn ogen dicht. Hij ademde diep in en zei met zijn sterkste stem: ‘Vartix velkor mannik wissick! Blijf staan!’

Er viel een stilte.

‘Au,’ zei Woolf. ‘Dat voelde ik.’

Hij tastte naar zijn bureaula.

‘Ik moet het je nageven, Yeats. Ik heb me lange tijd voorbereid op het moment dat je die woorden zou zeggen, en toch voelde ik ze nog steeds.’

Het lukte hem de la open te trekken. Hij voelde het pistool onder zijn vingers. Hij hief het en haalde de trekker over. Hij bleef vuren tot het magazijn leeg was. Toen liet hij het op de vloerbedekking vallen en luisterde.

‘Ik ben er nog.’

Achter hem hing een zwaard aan de muur. Driehonderd jaar oud, maar het was nog steeds scherp. Hij had nog nooit met een zwaard gevochten, maar dat deed er misschien niet toe als de afstand tussen hen klein genoeg was. Ze zou kunnen denken dat het puur decoratief was, tot het te laat was.

‘Dus, ik ben hier om je te vermoorden,’ zei ze. ‘Gewoon voor het geval je daar nog twijfels over had.’

Hij haalde rustig adem. Hij had een momentje nodig om kalm te worden. ‘Emily.’

‘Woolf,’ zei ze. ‘Het is nu Woolf.’

Interessant. Was ze van segment gewisseld? Dat was mogelijk. Dan had ze niet alleen haar verweer verbeterd, maar was het haar ook gelukt haar basispersoonlijkheid op bepaalde belangrijke manieren te veranderen. Dat kon, met voldoende oefening. In dat geval zou ze vatbaar zijn voor een andere set woorden. Ja. Ze zou afstand hebben genomen van wie ze in Broken Hill was geweest om zo afstand te nemen van wat ze daar had gedaan. Hij moest erachter zien te komen wat ze was geworden. ‘Hoe ben je hier gekomen?’

‘Vooral te voet.’

‘Het was de bedoeling dat je beneden in de hal zou worden ontvangen door een overweldigend aantal soldaten.’

‘De brillenbrigade? Ja. Ze worden toch op de een of andere manier afgeschermd door filters? Zodat ze niet kunnen worden gebroken?’

‘Dat is wel de bedoeling.’

‘Dat is ook zo. Maar dat geldt niet voor Frost.’

‘Ah,’ zei hij. ‘Dus de brillenbrigade was er helemaal niet.’

‘Nee.’

Het was moeilijk om een inschatting van iemand te maken die je niet kon zien. De visuele aanwijzingen waren zo belangrijk. Maar het was mogelijk. Hij kon het. Het belangrijkste was dat ze nog steeds tegen hem praatte. ‘Ik neem aan dat je het idee hebt dat ik je onrecht heb aangedaan?’

‘Dat zou je wel zo kunnen zeggen.’

‘Nou,’ zei hij. ‘Ik zal ons beiden niet vernederen door te doen alsof ik mijn excuses aanbied. Maar mag ik je erop wijzen dat mij vermoorden niet in jouw voordeel is?’

‘Ik moet je zeggen dat ik het daar niet mee eens ben. Ik bedoel, ik heb erover nagedacht. Hier komen met het woord, jou dwingen de organisatie voor me te leiden... Dat zou interessant zijn. En ik moet bekennen dat het best verleidelijk is om jou voor de rest van je leven tot mijn slaaf te maken. Maar dat is geen optie. Ik heb namelijk een probleempje. Ik heb het in Broken Hill opgepikt toen je me erheen stuurde om dat moordbevel in werking te stellen. Ik heb er half naar gekeken, naar het woord. Via een weerspiegeling. Het was niet genoeg om me te breken. Het was achterstevoren, weet je, en ook niet echt duidelijk. Maar ik denk dat ik er een stukje van in mijn oog heb gekregen. Ik noem het mijn ster. Zo voelt het namelijk, als een ster in mijn oog. Dat is niet fijn, Yeats. Hij wil dat ik slechte dingen doe, maar ik heb een manier bedacht om hem onder controle te houden. Ik hoef me alleen maar te concentreren op de gedachte jou te vermoorden. Als ik dat doe, dan brandt de ster niet zo erg. Dan krijg ik niet het gevoel dat ik iemand anders iets aan hoef te doen. Dus je snapt wel dat er op dit punt niet over te praten valt.’

Hij was gefascineerd. Dit had hij niet geweten. ‘En wat dan?’

‘Pardon?’

‘Nadat je me vermoord hebt. Wat dan?’

‘Dat gaat jou niets aan.’

‘Waarschijnlijk niet,’ zei hij. ‘Prima, dan bewaren we dat voor later.’

‘Maar er zal geen later zijn, Yeats. Niet voor jou.’

‘Mmm,’ zei hij. Hij had nu nog maar een twaalftal segmenten in gedachten. Hij kwam bijna in de verleiding alle woorden uit te proberen, iets wat hij in ongeveer vijftien seconden kon doen. Maar dat was een laatste redmiddel. Het zou een onmiddellijke reactie bij haar oproepen. Hij zou dat bewaren terwijl hij nog meer te weten probeerde te komen. ‘Voor we verdergaan zou ik graag iets willen opbiechten.’

‘O?’

Hij hoorde haar jas over de grond slepen. ‘Je bent hier voor mij. Er is niets aan deze gebeurtenissen wat ik niet heb bedacht. Het moeilijkste was nog wel om smoesjes te bedenken waarom ik het puurwoord zo lang in Broken Hill heb gelaten. Ik verwachtte eerlijk gezegd dat je sneller in actie zou komen. De situatie werd onhoudbaar, maar hier ben je dan. Je komt me het woord brengen, vol wraaklust, maar volgens plan.’

‘Echt?’ zei ze. ‘Ik moet je vertellen dat het me vanuit mijn standpunt gezien een nogal slecht plan lijkt.’

‘Toen ik de ondergang van Broken Hill bijwoonde was ik geroerd. Ik voelde begeerte. Op dat moment besefte ik wat een risico het puurwoord was. Het zou me hebben gebroken. Het zou vroeg of laat mijn ondergang hebben betekend, zoals dat altijd het geval is met onverdiende macht. En ik ben niet van plan mijn leven te verspillen met tijdelijke grootsheid. Wat ik ga doen als ik het woord eenmaal van je heb aangenomen, is een stempel op deze wereld drukken die nooit zal worden uitgewist.’

‘Dat slaat nergens op, Yeats.’

Hij haalde zijn schouders iets op. ‘Misschien zijn mijn motieven te verheven voor je. Maar ik wil dat je weet dat ik geen woorden nodig heb om je mijn wil op te leggen. Je bent hoe dan ook mijn marionet. Je staat hier niet omdat je dat zelf hebt gewild, maar omdat ik dat wil. Want het verslaan van het puurwoord dat je in je handen hebt is de uitdaging die ik mezelf had gesteld om te bewijzen dat ik er klaar voor ben om het te gebruiken.’

‘Gast, ik maak je af,’ zei ze. ‘Ik ben door elke verdediging heen gelopen. Daar bestaat geen enkele twijfel over.’

Hij stond op en spreidde zijn armen. Hij begon sneller te ademen, maar dat zou zij niet merken. Segment 77. Dat wist hij zeker. Het was 220 met iets meer angst en twijfel. Dat ging interessant genoeg vaak samen in gezinnen: een ouder kind van 220 en een jonger broertje of zusje van 77. Het was logisch dat Woolf van het ene naar het andere segment kon overstappen. ‘Hier ben ik,’ zei hij. ‘Dood me.’

Hij hoorde haar dichterbij komen. Er stonden twee grote fauteuils tegenover zijn bureau, waardoor de mogelijke locatie waar ze zich zou kunnen bevinden werd teruggebracht tot een relatief klein vierkant. Zo dichtbij dat hij er met zijn zwaard door kon slaan, als hij snel genoeg was.

‘Je hebt er geen idee van hoe graag ik dit wil, Yeats. Ik weet dat ik dat niet zo zou mogen zeggen, dat ik het wíl, maar zo is het wel. Ik wil het zo graag.’

Hij hoorde haar ademen. Heel dichtbij nu. Als hij over het bureau leunde, zou hij haar waarschijnlijk kunnen aanraken. Hij zoog lucht in zijn longen in voorbereiding op het uitspreken van de woorden die haar tot de zijne zouden maken.

‘Hé,’ zei ze. ‘Wat is dat woord ook alweer? Als die Japanse gasten iets verkeerd deden, dan sneden ze als boetedoening toch hun eigen buik open? Je weet wel. Met een mes of zwaard? Hoe heet dat toch?’

Hij zweeg.

‘Harakiri,’ zei ze. ‘Dat is het volgens mij.’

Lichte twijfel. Ze was toch 77?

‘Ik plan dit al een tijdje, Yeats. Denk daar maar eens over na.’

Hij dacht na. ‘Kinnal forset hallassin aidel!’ Hij keerde zich om, hij voelde hout onder zijn handen. Hij trok het zwaard uit de schede. ‘Schreeuw!’ Zo kon hij haar dan plaatsen. Een signaal dat hij haar juist had ingeschat. Hij schoot over het bureau heen en kliefde horizontaal met het zwaard door de lucht. Maar er was niets dan lucht, en hij raakte uit balans.

‘Je kwam niet eens in de buurt,’ zei ze, zo te horen ergens vlak bij de deur.

Hij ging recht staan en bracht het zwaard omhoog. Wat dom. Hij was een beetje teleurgesteld. Het kwam door al die onzin over haar naam: ‘Het is nu Woolf.’ Dat was klinkklare onzin en hij had het geslikt. Ze was natuurlijk Emily. Dat zou ze altijd zijn.

Hij liep om het bureau heen in de richting van haar stem en hield de kling voor zich uit, klaar voor een houw. Hij dacht iets te horen en maakte een gissende beweging. Hij draaide langzaam in een halve cirkel.

‘Deze kant op,’ zei ze van op de gang.

Hij liep op de tast naar de deur toe. Op de gang klonk een vreemd, zacht geluid. Was dat de ventilatie? Hij voelde zich omsingeld. Ze had kennelijk plannen met hem.

‘Er zijn hier mensen.’

Haar stem klonk ergens vaag voor hem.

‘Het is maar dat je het weet.’

Hij zette twee stappen en struikelde over een stoel. De neus van zijn rechterschoen boog op een manier waardoor hij wist dat het een permanente vouw zou achterlaten en dat maakte hem verdrietig.

‘Dus ik heb een voorstel, Yeats. Je kunt je ogen opendoen, naar dit ding kijken wat om mijn nek hangt, en mijn bevel opvolgen om harakiri te plegen. Dan ben jij de enige die sterft. Of je kunt daar als een malloot staan zwaaien met je uit de kluiten gegroeide botermesje terwijl ik je eigen mensen op je afstuur. Wat gaat het worden?’

Hij rende op haar af. Iemand greep hem bij zijn arm. Hij haalde met het blad uit naar zijn belager, er werd naar adem gesnakt en de handen lieten hem los. Hij stootte weer met het zwaard en voelde dat er iets werd doorboord. Er trok een gewicht aan de kling, en hij deed een stap naar achteren om te voorkomen dat hij het zwaard verloor. Er viel iets zwaars op de vloer.

‘Gefeliciteerd,’ zei Woolf. ‘Je hebt je secretaresse vermoord.’

Hij keerde zich hijgend in de richting van haar stem. De gang stond vol mensen. Hij voelde hun aanwezigheid. Ze stonden stil te wachten tot hij dichterbij kwam. Om haar te bereiken zou hij ze allemaal moeten doden.

‘Het is eigenlijk geen verrassing,’ zei ze. ‘Ik weet ook niet wat ik nou verwachtte.’

Ze was nog steeds een 220. Ze had aan haar verdediging gewerkt, maar hij zou er wel iets op bedenken. Er was altijd een opening, een heimelijk verlangen of een verborgen zonde. Daarmee kon hij haar bereiken. Hij verkende de lucht met de punt van het zwaard. ‘Je zult nooit een van ons zijn. Eliot dacht dat je zou kunnen leren je te beheersen, maar dat was een lachwekkend idee. Jij zou nooit kunnen leren je uitspattingen te beheersen.’

‘Ik weet het niet, Yeats. Misschien neem je me op dit punt niet serieus genoeg.’

Hij keerde zich naar het geluid van haar stem toe. ‘Denk je echt dat je je geest voor me kunt verbergen?’ Hij zwaaide met het blad. De punt ervan raakte iets en hij rende naar voren, struikelend, vallend. De punt drong iets binnen en hij duwde.

‘Gadver,’ zei Emily. ‘Dat was Frost.’

Misschien raakte ze van streek door geweld. ‘Vartix velkor mannik wissick! Gil!’

Een stilte. Geen gil.

‘Dus je bent erachter dat ik niet echt ben veranderd. Gefeliciteerd. Niet dat het je gaat helpen.’

‘Ik voel je emoties hier haast kolken,’ zei hij. ‘Je straalt ze uit. Zeg eens, Emily. Waarom wil je me zo graag dood hebben?’

‘Dat lijkt me wel duidelijk.’

‘Ik denk dat het komt doordat je mij de schuld wilt geven. Je moet geloven dat jouw daden in Broken Hill mijn schuld waren.’

‘Dat is ook zo.’

‘Maar ergens weet je de waarheid. Dat als je beter je best had gedaan, je er een eind aan had kunnen maken.’

‘Verdomme, Yeats. Je bent een doorzetter, dat moet ik je nageven. Maar ik ben hier niet om naar dit gezeik te luisteren. Ik wilde je je excuses laten aanbieden, maar weet je wat, laat ook maar. Doe verdomme je ogen open.’

‘Je maakt jezelf wijs dat je geen andere keus had, maar dat geloof je niet. Daarom wil je me dood hebben. Je hoopt een deel van jezelf te doden.’

‘Grijp hem,’ zei ze.

Tegen wie, dat wist hij niet.

‘Hou hem vast en trek zijn oogleden open.’

Hij hief het zwaard. ‘Wie heeft die jongen op school gedood? Ik? Hij was de eerste die het met zijn leven moest bekopen omdat hij de vergissing had begaan van jou te houden. Maar hij was niet de laatste.’ Handen grepen hem beet. Hij zwaaide met zijn wapen. ‘Heb ik een moordenaar van je gemaakt, of was je dat al?’

‘Kop dicht!

‘Vartix velkor mannik wissick! Jij hebt je minnaar vermoord! Gil!’ Meer handen. ‘Vartix velkor mannik wissick! Je verdient straf, je verdient te sterven voor wat je hebt gedaan! Vartix velkor mannik wissick! Gil, gestoorde trut!’

Tal van lichamen dwongen hem op de grond. Vingers grepen naar zijn gezicht. Maar boven het kabaal uit klonk er een ijl geluid: een hoog, sissend gejammer, als ontsnappende stoom.

‘Vartix velkor mannik wissick,’ zei hij. ‘Emily, ga liggen en slaap!’

Zijn oogleden werden opengetrokken. Hij zag bekende gezichten, de uitdrukkingen geconcentreerd. Hij kende hun segmenten, maar niets wat hij zou zeggen zou ervoor zorgen dat ze hem loslieten. Daar kon hij wel iets op bedenken. Hij zou hen ervan kunnen overtuigen hem los te laten als ze hun plicht hadden vervuld. Want tussen de krioelende lichamen zag hij iemand in een witte jas bewegingsloos op de vloer liggen, haar borst ging langzaam op en neer. Zijn hart zong, want het was voorbij, en hij had gewonnen.

4 VRAGEN OM IEMAND SNEL GOED TE LEREN KENNEN

Van: http://whuffy.com/relationships/articles/8we4y93457wer.html

1. Wat doe je in je vrije tijd?

2. Wat zou je doen als je nog een jaar te leven had?

3. Waar ben je het meest trots op?

4. Wat wil je?

3

Eliot ging naar de achtste verdieping, waar gespierde mannen in grijze uniformen de vloerbedekking lostrokken. ‘Wat is hier in vredesnaam aan de hand?’

‘Ah, Eliot,’ zei Yeats. Hij veegde met een witte doek het zweet van zijn nek. Zijn overhemd was nat bij de oksels.

Eliot had hem zelfs nog nooit snel zien ademen, dus dit was een verontrustende aanblik.

‘Er was een opstootje.’

‘De afgevaardigden zijn snel vertrokken. Ze waren bang dat je van plan was om de boel daar te bombarderen.’

‘Echt?’ zei Yeats. ‘Het was nog wel een liefdadigheidsbijeenkomst voor kinderen.’

Eliot stapte achteruit om een man met een stuk vloerbedekking de ruimte te geven. De wanden waren ook vies. Er zat een fijne mist van donkere vlekjes op. ‘Ik vraag het nog een keer,’ zei hij. ‘Wat is hier in vredesnaam aan de hand?’

‘Woolf kwam op bezoek.’

Hij reageerde niet, want dit was vast een grap.

‘Kijk,’ zei Yeats, en hij wees naar een donkere vlek op de vloerbedekking. ‘Dat is Frost.’

‘Ik zei toch dat ze niet dood was.’

‘Ja, dat klopt.’

‘Ik heb om meer tijd gevraagd. Jezus, heeft ze Frost gedood?’

‘Daar komt het wel op neer,’ zei Yeats. ‘En nog een paar anderen.’

‘Hoe heeft ze dat gedaan?’

Yeats veegde zijn nek nog eens af.

Er was iets vreemds aan zijn gedrag, hij straalde een soort tevredenheid uit die Eliot niet begreep. Er kwamen onderhoudsmedewerkers binnen die aan de slag wilden gaan met de vloerbedekking waar hij op stond. ‘Weg,’ zei Eliot. ‘Iedereen eruit.’

De mannen keken Yeats vragend aan, maar hij reageerde niet. De mannen sloften weg en lieten een aroma van sigaretten en lijm achter.

‘Had ze het?’

‘Ja.’

‘Ze had het woord.’

‘Precies zoals je had voorspeld,’ zei Yeats. ‘Ik had naar je moeten luisteren.’

‘Waar is ze?’

Yeats zweeg.

‘Heb je haar gedood?’

‘Jouw prioriteiten zijn fascinerend,’ zei Yeats. ‘Ik vertel je dat we het puurwoord terug hebben, en je eerste vraag betreft haar.’

‘Ik zit vol vragen. Ze staan niet noodzakelijkerwijs in een bepaalde volgorde.’

‘Ah, Eliot, terwijl ik ben gegroeid, ben jij gekrompen. Ik heb na Broken Hill aangeboden je te helpen. Ik gaf je de kans weg te gaan en de man terug te vinden die je hoort te zijn. Maar nee, je hebt ervoor gekozen te blijven. Je wilde haar vinden. Je hebt dat precieze woord gebruikt: jij wilde! Om het goed te maken dat het je niet was gelukt haar tegen te houden, of om zo vergeving te zoeken omdat je haar niet hebt kunnen beschermen, ik weet het eerlijk gezegd niet. Ik betwijfel of je het zelf weet. Maar het is wel duidelijk dat ze je op je knieën heeft gekregen. Een zestienjarig meisje, en je hebt jezelf toestemming gegeven om iets om haar te geven. Het was vanaf het begin al duidelijk, maar wat eerst een zwakte was, groeide uit tot niets minder dan een psychologische inzinking. Kijk nou toch, je bent een schim van wie je vroeger was.’

‘Tjonge,’ zei Eliot. ‘Het is wel verfrissend om een eerlijke mening te krijgen.’

‘Ik heb het woord het hoofd geboden, en ik heb gewonnen. Dat is wat ík heb gedaan terwijl jij instortte. De dag dat ik besefte dat het puurwoord me kon corrumperen, ben ik me erop gaan voorbereiden. Daarom heb ik het woord in Broken Hill gelaten, zodat zij het kon halen.’

‘Wat?’

‘Ik ben niet van plan nog een Babel-gebeurtenis te veroorzaken. Daar heb ik veel te hard voor gewerkt. Ik moest eerst bewijzen dat ik het woord waardig was, alleen zo kon ik er zeker van zijn dat ik de verleidingen kon weerstaan, want ik wil er ontzettend lange tijd gebruik van maken. Wat nu zo teleurstellend is aan een rijk, Eliot, is dat het zo vluchtig is. Bij nader inzien lijkt het me dat ware macht niet alleen om wereldheerschappij draait, maar dat je er je stempel op drukt.’ Hij schokschouderde. ‘Maar dat kan aan mij liggen.’

‘Dat slaat helemaal nergens op, verdomme. Woolf had ons allemaal kunnen vermoorden.’

Yeats haalde een schouder op. ‘Dat heeft ze niet gedaan.’

‘Maar dat had ze wél kunnen doen!’

‘Ze heeft er een ketting van gemaakt. Dat was zeker om het bij zich in de buurt te houden.’ Yeats stak zijn hand in zijn jaszak.

Eliot keek weg.

‘Ik heb het ingepakt, Eliot.’

Hij keek. Wat het ook was, het ging schuil onder een stuk witte stof.

‘Het is koddig dat je denkt dat ik een puurwoord nodig heb om je te breken,’ zei Yeats. ‘Eliot, in jouw huidige toestand heb ik nauwelijks woorden nodig.’

‘Waar is Woolf?’

‘Beneden. Opgesloten en in slaap.’

‘Wat ga je met haar doen?’

‘Dat weet je, Eliot. Het is tijd om Woolf los te laten. Laat me je helpen.’

Hij zei niets.

‘Ze is een moordenaar. Ze heeft drieduizend mensen gedood. Daarbij is ze toevallig ook zelf getroffen door het woord. Ze zag het in een weerspiegeling in Broken Hill. Per ongeluk, geloof ik. Maar ze heeft nu de volgende opdracht, en ik citeer: “Vermoord iedereen.” Hoe diep die instructie gaat, daar kunnen we alleen naar gissen. Ze heeft geprobeerd haar te weerstaan door zich honderd procent op mij te richten. Maar ze is onderdeel van haar geworden en ze zal nooit verdwijnen. Ze is niet meer te redden, Eliot. Dat is altijd al zo geweest. Accepteer het. En snel, alsjeblieft, want ik heb een opdracht in Syrië voor je.’

‘Ik ga je niet helpen over de hele wereld te heersen.’

‘O, jawel.’

‘Dan ken je me niet zo goed als je denkt.’

‘Eliot, als dat waar was, dan hoefde je dat niet zo te zeggen,’ zei Yeats.

Emily werd wakker en tastte meteen naar de ketting, maar die was weg. De wereld zag er gelig uit en was iets van een meter tachtig bij tweeënhalve meter groot. Er stond een bekleed bankje dat kennelijk ook als bed diende, en ze herkende de vloerbedekking. Er was verder een dikke grijze deur waar een raampje in zat dat aan de andere kant door iets werd afgedekt. Ze had alleen haar ondergoed aan. Haar hoofd voelde beurs aan. Nee, niet haar hoofd, iets wat dieper dan dat zat. Ze ging rechtop zitten, legde een hand op haar voorhoofd en deed even haar ogen dicht, want ze zat deze keer echt zwaar in de penarie.

Tijd verstreek. Ze stond op. Ze ijsbeerde. Ze kreeg dorst. Onder de bedbank trof ze een plastic emmer aan, die was kennelijk als po bedoeld. Het duurde een tijdje voor ze er een lang, driehoekig stuk af had gebroken, dat ze verstopte op haar rug onder het elastiek van haar onderbroek. Als ze de emmer goed neerzette, zag je het niet.

Ze dacht niet dat deze kamer in de gaten werd gehouden. Misschien was dat ook niet nodig als je iemand in een kleine cel opsloot met niets dan een emmer, maar als het haar lukte om te ontsnappen omdat de organisatie haar niet in de gaten hield, dan zou dat hilarisch zijn.

Dat waren positieve gedachten, maar ze zou niet echt kunnen ontsnappen. Ze vermaakte zich gewoon tot Yeats kwam.

Er kwam iemand op bezoek, maar het was niet Yeats. Emily herkende de man eerst helemaal niet. Zijn haar was korter. Ze had hem acht of negen jaar geleden voor het laatst gezien, maar zijn ogen waren nog hetzelfde, en ze was nog niet vergeten hoe ze hadden uitgepuild in dat toilet van een fastfoodrestaurant toen hij had geprobeerd haar te dwingen hem te pijpen. Ze flapte er voor de zekerheid maar wat woorden uit.

‘Alsjeblieft,’ zei Lee. De deur ging dicht.

Emily ving een glimp op van de mensen die haar zouden tegenhouden als ze probeerde te vluchten. Ze dacht er toch nog even over na, maar besloot haar emmermes te bewaren. Het zou zonde zijn om het op Lee te gebruiken als ze nog een kans bij Yeats zou krijgen.

Lee ging op zijn hurken zitten. Het was een wat rare houding, maar zo kon hij Emily recht aankijken terwijl zij op de bedbank zat. Ze kreeg kippenvel. Ze had de neiging haar armen over elkaar te slaan, maar deed dat niet omdat ze geen enkele reactie prijs wilde geven.

‘We schrijven verslagen, wist je dat?’ vroeg Lee. Hij zag er vreemd uit, haast ziek, maar dat kwam vast door de gele lampen. ‘Als we iemand rekruteren, dan sturen we altijd een verhaaltje mee waarin we onze mening geven. Dat van jou... Nou, dat van jou was negatief, Emily. Ik zal niet liegen. Het was zelfs extreem negatief. Ik weet wat je denkt: ik heb je een slechte beoordeling gegeven omdat je me in mijn ballen hebt geslagen. Nee. Dat heb ik opzijgezet, als de professional die ik ben. Emily, ik gaf je een slechte beoordeling omdat je me daadwerkelijk zou pijpen. Het was een eenvoudige test. Ik gebruikte zwakke woorden. Woorden voor beginnelingen. En je ging het nog steeds doen. Je bent fragiel. Je hebt geen verweer. En zulke mensen redden het niet binnen de organisatie.’

Hij spreidde zijn vingers. ‘Je kunt je wel voorstellen hoe verrast ik was toen je op de Academie werd aangenomen. Nu snap ik het. Ik weet dat je vals hebt gespeeld. Dat Eliot medelijden met je had. Nu begrijp ik het. Maar op dat moment stond ik versteld. En toen gaven ze je de naam Woolf... Ik vatte het persoonlijk op, dat geef ik graag toe. Het voelde als een klap in het gezicht, want mijn verslag was heel helder: “Kandidaat vertoont geen aanleg voor mentale discipline en ook geen enkel teken er moeite voor te willen doen die te ontwikkelen.” Dat waren mijn woorden. En moet je nu eens naar je kijken. Precies zoals ik had voorspeld. En weet je? Dit is eigenlijk heel goed voor mij, want ik lijk op het moment een genie. Het heeft een tijdje geduurd, maar ik ben eindelijk in Washington.’ Hij zweeg even, alsof hij op antwoord wachtte.

Ze reageerde niet omdat ze nog niet wist waarom hij hier was.

Hij zuchtte en ging staan, waarna hij zijn broekspijpen even gladstreek.

Ze was niet kapot van het nieuwe uitzicht.

‘Zo,’ zei Lee. ‘Zoals je waarschijnlijk al hebt geraden, ga je binnenkort sterven. Zoals ik het heb begrepen is de enige reden dat je hier nog bent dat Yeats het op het moment te druk heeft met een nieuw project om je te ondervragen. En met ondervragen bedoel ik je breken, zodat je de gehele inhoud van je koppie leegt waarna er kan worden gekeken of er iets bruikbaars bij zit. Dat gaat gebeuren, je kunt het op geen enkele manier voorkomen. Maar weet je, Emily? Ik wil Yeats die moeite besparen. Dit is namelijk een ontzettend belangrijke kans voor me. Je zou het ook een test kunnen noemen. En als ik Yeats de informatie kan brengen die hij wil hebben, nou, dat zou heel positief zijn.’

Hij trok zijn jasje uit en rolde de mouwen van zijn overhemd op. ‘Waarom ik je dit vertel? Aangezien je overduidelijk niet geïnteresseerd bent in mijn wensen? Ik zal het je vertellen, Emily. Dat komt omdat ik wil dat je begrijpt hoe extreem gemotiveerd ik op het moment ben.’

‘Eh, Lee? Het idee dat jij me kunt breken is behoorlijk lachwekkend,’ zei ze.

‘O, ik besef heel goed dat je geen zestien meer bent. Ik verwacht ook niet dat het weer zo gemakkelijk zal zijn. Ik heb zelfs gehoord dat je behoorlijk aan je verweer hebt gewerkt.’ Hij maakte zijn riem los.

‘Maar, Em... Volgens mij ben je diep vanbinnen nog precies hetzelfde. Ik denk dat je fragiel bent. Je had het idee dat de aanval de beste verdediging is, en daar heb je tot nu toe gelijk in gehad, maar... Hier zijn we dan.’ Hij trok zijn riem uit de lusjes en wond het leer rond één hand. ‘Ik denk dat als we dat verweer eens op de proef stellen, als we er even echt wat druk op uitoefenen... Nou, dan verschijnen er vast wel wat barstjes. Dat weet ik eigenlijk wel zeker. Want als iemand zware fysieke stress ervaart, dan vallen flink wat van de hogere hersenfuncties uit, bijvoorbeeld het kritisch denken en aangeleerd gedrag.’ Hij tikte tegen zijn voorhoofd. ‘Waarom zeg ik dit trouwens? Dit weet je allemaal. Je hebt recenter in de schoolbanken gezeten dan ik. Je weet waar ik het over heb. En je weet dat ik niet vertrek voor ik heb wat ik wil. De enige vraag is hoe moeilijk je het jezelf gaat maken.’ Hij liet de gesp in zijn vuist bungelen. ‘Nou,’ zei hij. ‘Hoe zullen we dit varkentje eens wassen?’

Er kwamen twee grote mannen binnen in witte uniformen die Emily herkende uit het Lab. Ze benaderden haar met uitgestoken handen, het leken net klauwen. Ze was op dat moment behoorlijk ver heen, ze zwaaide gillend met het emmermes in het rond terwijl ze van top tot teen onder het bloed zat. Lee lag op de vloer terwijl zijn bloed langzaam via zijn keel naar buiten werd gepompt. Ze haalde uit naar een van de kamerwachten, krijste semiwillekeurige woorden naar hem, maar hij kreeg haar pols te pakken en sloeg zijn armen om haar heen. Dat voelde op een vreemde manier troostend. Ze verdraaiden haar handen tot ze het emmermes liet vallen en hielden haar voor haar gevoel urenlang vast. Er kwamen andere mensen die Lee weghaalden. Dat was de laatste keer dat iemand haar bezocht, op Yeats na.

Ze krabde Lee’s bloed schilfer voor schilfer van zich af. Het was hard opgedroogd, dus zo kon ze zich stukje bij beetje schoonmaken. Misschien was schoon hier het verkeerde woord. Het was behoorlijk smerig, maar ze ging door, want het alternatief was erger. Ze voelde zich beter bij elke Lee-schilfer die ze van zich af pulkte.

Dagen verstreken. Het voelde in ieder geval aan als dagen. Ze kreeg ontzettende dorst. Daarna begon ze te rillen, en dat wilde maar niet ophouden. Haar blaas en darmen hadden het opgegeven. Ze voelde ze in haar lijf zitten, als stenen. Ze nam aan dat ze werd gemarteld. Haar fysieke behoeften werden opzettelijk verwaarloosd.

Ze dacht aan Eliot. Zou hij weten dat ze hier zat? Waarschijnlijk niet, want anders zou hij zich wel hebben laten zien. Dat gevoel had ze. Ze had hem natuurlijk wel in een greppel in Broken Hill achtergelaten, en het zou heel logisch zijn als hij haar vurig haatte. Maar ze had het idee dat het soort relatie dat zij samen hadden ruimte liet voor vergissingen, zelfs enorme vergissingen, en dat de volgende keer dat die deur open werd gemaakt Eliot daar zou staan, niet Yeats. Dan zou hij haar verwijtend aankijken, maar ze zou ook vergiffenis en hoop in zijn ogen zien.

Ze overwoog of ze haar ondergoed uit zou trekken. Het zat onder de donkerbruine Lee-vlekken, waardoor ze zich permanent bezoedeld voelde. Dat zou misschien zelfs Yeats intimiderend vinden.

Honderd procent Emily, vriend, dacht ze.

Maar dat deed ze niet. Zo stoer was ze nou ook weer niet. Ze dwong zich van tijd tot tijd op te staan en op en neer te springen, of in ieder geval op en neer te wippen. Zodat ze daar niet alleen maar lag. Het licht ging nooit uit. Ze wist niet hoeveel tijd er verstreek. Gedachten maalden eindeloos door haar hoofd. Soms betrapte ze zichzelf erop dat ze aan het zingen was.

Eliot sloeg af naar de oprit van de school en reed langzaam naar het gebouw toe. Het was al laat en het licht was bijna overal uit, behalve bij het raam van Brontë. Hij bleef een tijdje in de auto zitten, toen stapte hij uit, en hij ging naar binnen.

De gangen waren verlaten. Het was een tijdje geleden dat hij hier voor het laatst was geweest en het huis voelde vreemd aan, hoewel er niets aan was veranderd. Hij liep de oostvleugel binnen en passeerde een jongen met een wit lint rond zijn pols en donkere kringen onder zijn ogen, die iets in het Latijn opzei. De jongen zag Eliot en zweeg, er verscheen een gepijnigde blik in zijn ogen. Eliot liep door.

Hij klopte op Brontës deur. Ze riep met die gebiedende stem die ze voor leerlingen gebruikte dat hij binnen kon komen, en hij liep verder.

Ze zat achter haar bureau, omringd door documenten, haar haar was opgestoken, maar het dreigde te ontsnappen. Ze legde haar pen neer en leunde naar achteren. ‘Wat een timing. Ik wilde net proefwerken gaan nakijken.’ Ze gebaarde naar een stoel. ‘Ga toch zitten.’

‘Ik ga naar Syrië.’

‘O,’ zei ze. ‘Wanneer?’

‘Nu. Vanavond.’

Ze knikte. ‘Als je er de tijd voor hebt, moet je het museum in Damascus bezoeken. Ze hebben er een tablet met daarop voor zover bekend ’s werelds oudste lineaire alfabet. Het is een vrij nederige ervaring het te zien.’

‘Kom met me mee.’

Ze hield zich heel stil. ‘Ik weet niet zeker wat je daarmee bedoelt.’

Hij keek om zich heen. ‘Herinner je je nog dat horloge dat ik vroeger had? Dat digitale ding dat me moest wekken zodat ik ’s ochtends op tijd terug naar mijn kamer ging. Ik was doodsbang dat het kapot zou gaan, of dat ik me zou verslapen.’

‘Eliot. Alsjeblieft.’

‘Atwood wist het,’ zei hij. ‘Dat heeft ze me jaren later verteld.’

‘Alsjeblieft,’ zei Brontë.

‘We dachten dat we zo slim waren. Dat ze het niet zouden merken. En toen... Toen we ermee moesten stoppen, dachten we ook dat we dat ongemerkt deden. We deden het omdat we bang waren dat iemand het zou ontdekken, maar ze wisten het.’

Tranen blonken in haar ogen. ‘Waarom zeg je dit allemaal? Wil je me soms breken?’

‘Nee,’ zei hij. ‘God, nee.’

‘Hou dan je mond.’

‘Ze hebben ons toen overtuigd, zonder een woord te zeggen.’

‘Er was geen alternatief, Eliot.’

‘Dat geloof ik niet meer. Dat kan ik niet, het spijt me.’

‘Het is de waarheid.’

‘Ik denk dat het een meisje was geweest,’ zei hij. ‘Ik weet niet waarom, maar dat gevoel heb ik al een hele tijd. Ik kan het idee maar niet van me afzetten.’

Brontë begroef haar gezicht in haar handen. ‘Hou op.’

‘Ze zou nu volwassen zijn, een jonge vrouw.’

‘Stop!’

‘Het spijt me.’ Hij vermande zich. ‘Het spijt me.’

‘Ik wil dat je gaat.’

Hij knikte. Hij aarzelde, bood bijna weer zijn excuses aan, maar liep toen naar de deur. Voor hij die dichtdeed, keek hij over zijn schouder, voor het geval ze hem nakeek. Maar dat deed ze niet.

Hij landde in Damascus. Eenmaal uit het vliegtuig werd hij door de hitte omringd, een beetje Australië, maar met een andere geur. Hij liep over het wegdek naar de gebouwen van het vliegveld en onderwierp zich aan de ongeduldige blikken van de verschillende besnorde beambten. Zijn papieren waren keurig in orde, en hij liep al snel de aankomsthal in. Het was een grote ruimte met hoge, sleutelgatvormige ramen met tralies ervoor, en er was zelfs een soort airconditioning aanwezig. Een kleine man in een krap zittend pak hield een bordje vast:

‘Ik ben Eliot,’ zei hij. ‘Ben jij Hossein?’

De man knikte en stak zijn hand ter begroeting op de westerse manier uit.

‘,’ zei Eliot.

De man liet zijn hand langs zijn zij vallen en zijn gezicht ontspande zich.

‘Mijn vlucht heeft vertraging,’ zei Eliot. ‘Die komt pas over tien uur aan. Je wacht hier en dat is wat je gelooft.’ Hij zag de uitgang. Er stonden buiten talloze chauffeurs bij de stoep te wachten. ‘En als Yeats vraagt wat er is gebeurd,’ zei hij, ‘dan zeg je maar dat ik met pensioen ben.’

Er kwam iemand de cel binnen. Ze kneep haar ogen dicht zodra ze dat besefte, dus ze ving maar een korte glimp op van een gedrongen man met grijs haar in een donker pak.

‘Hallo, Emily,’ zei Yeats.

Ze ging rechtop zitten. Haar hoofd voelde aan alsof het vol watten zat. Lee had gelijk gehad: het was moeilijker om je mentaal te verweren bij fysiologische stress. Ze moest helder nadenken, maar ze wilde eigenlijk alleen maar een broodje.

‘Lee is dood, maar dat wist je volgens mij al. Voor het geval je toch nog hoop had op een medisch wonder op het laatste moment... Nee, dus. Hij is gestorven. Weer een dode voor je verzameling.’

‘Nog eentje en dan ben ik klaar.’

‘Nee,’ zei Yeats. ‘Dat is niet waar. Dat weten we allebei. Je bent besmet met een moordlustige drang. Je hebt die tot nu toe weten te bedwingen door mijn dood te plannen. Als dat je ook echt was gelukt... Tja, dan had je een probleem gehad, niet? Want dan zou je uiteindelijk iedereen vermoorden! Dat weet je zelf vast ook wel. Je móét plannen maken om me te doden, maar je mag ze niet uitvoeren. Dat is nog eens een lastige situatie.’

Ze vroeg zich af hoe snel ze van het bed af kon komen en haar handen om de keel van Yeats kon leggen. Waarschijnlijk niet erg snel. Het zou waarschijnlijk ook geen zin hebben, zelfs als het haar lukte. Ze moest slimmer zijn. Dit was haar kans; ze zou hem hierna niet meer alleen treffen. Hield dat gebonk in haar hoofd maar op!

‘Was dit een zelfmoordaanslag? Dat denk ik niet. Dat druist tegen je karakter in. Ik denk dat je kwam met het plan me te doden in de vage hoop dat je alles zo goed kon maken. Want je bent ook zo’n direct meisje. Je leeft van mogelijkheid naar mogelijkheid. Klopt dit een beetje?’

Misschien, dacht ze.

Ze wist het niet. Ze had honger. Waar was Eliot?

‘Ik sticht een religie,’ zei Yeats. ‘En ik gebruik de term “religie” hier losjes, dat doet iedereen trouwens. Het is nogal een klus, zelfs met het puurwoord, en als die klus eenmaal is geklaard dan is dat pas de eerste stap. Dus ik zal mijn tijd verder niet verspillen. Dit is wat er gaat gebeuren: je doet je ogen open en kijkt naar het puurwoord. Dan zeg ik: “Dien voor altijd mijn belangen.”’

Hij leunde naar haar toe, een figuur die ze niet scherp in beeld kreeg.

‘Ik zie aan je gezicht dat je dit niet had verwacht. Je dacht dat je gedood zou worden. Een begrijpelijke veronderstelling. Maar weet je, Emily... Ik heb beseft dat je jezelf nuttig hebt gemaakt. Je bent getalenteerd en vindingrijk, en je hebt een moordinstructie in je hoofd zitten die in werking treedt als ik word gedood. Je bent als het ware de perfecte bodyguard.’

‘Nee, dat doe ik niet.’

‘Natuurlijk wel. Je kunt het op geen enkele manier voorkomen.’

Ze ontblootte haar tanden en wilde opstaan. Hij had gelijk. Ze zat hier alleen in een cel. Ze had niet eens een emmer. Maar er moest iets zijn. Er was tot nu toe altijd iets geweest.

‘Ik heb in mijn tijd behoorlijk wat mensen aan me onderworpen, maar ik ben volgens mij nog nooit eerder iemand tegengekomen die me zo erg haat. Dat maakte dit tot een fascinerende situatie, Emily. De hersens zijn wat ze zijn, dus je geest zal een reeks rationaliseringen ontwikkelen om te rechtvaardigen dat je ervoor kiest me te dienen. Hoe ver zul je buigen om dat punt te bereiken? Daar ben ik nieuwsgierig naar. Ik vraag me af of het eindresultaat nog wel in iets op jou zal lijken.’

‘Ik zal je vermoorden.’

‘Tja,’ zei hij. ‘Je zult het zeker willen.’

‘Blijf bij me uit de buurt.’ Ze dacht dat ze hem dichterbij hoorde komen en stak haar armen voor zich uit. ‘Rot op, klootzak!’

‘Ik ga niet met je worstelen, Emily. Je zult uit vrije wil je ogen opendoen. En dat ga je doen omdat je snapt dat er geen alternatief is.’

‘Eliot,’ zei ze. ‘Ik wil Eliot zien.’

‘Ik ben bang dat Eliot in Syrië is. Hij is gisteravond vertrokken.’

‘Zeg hem dat ik hier ben.’

‘O, Emily,’ zei Yeats. ‘Dat weet hij al.’

Ze wilde hem niet geloven, maar hij klonk niet alsof hij loog. Eliot, dacht ze. Eliot, jij was mijn laatste hoop.

‘Doe je ogen open, alsjeblieft,’ zei Yeats.

En ze huiverde, want ze ging het doen.

.

woord (wo:rt)

(zelfstandig naamwoord)

een aparte, betekenisvolle eenheid van taal

een basisinformatie-eenheid in een computer

iets wat wordt gesproken of geschreven: het Woord Gods

(negatief) de kleinste hoeveelheid van iets wat wordt gezegd of geschreven: er geen woord van geloven

ruzieachtige of kwade taal: ze hadden woorden

beveiliging, wachtwoord of teken: het wachtwoord geven

individuele weergave van de waarheid: zijn woord tegen dat van haar

een belofte of verzekering: ik geef je mijn woord dat ik terugkom

4

‘Dus je hebt haar daar achtergelaten,’ zei Harry.

Eliot wreef met zijn hand over zijn voorhoofd. Zijn keel deed zeer; hij was nu al lange tijd aan het woord geweest. Het was vermoeiend, want hij moest nog bijkomen van een bijna-doodervaring en buiten verzamelden zijn vijanden zich om hem te vermoorden. ‘Dat is wat je uit het verhaal hebt opgestoken? Dat ik ben vertrokken?’

Harry zweeg.

‘Ja, ik ben vertrokken. Ik had geen keus.’

‘Je hebt altijd een keus.’

‘Nou,’ zei hij. Hij was doodop. ‘Zo voelde het anders niet.’

‘En toen?’

‘Yeats heeft haar achter me aan gestuurd. Ik had het idiote idee dat als ik maar ver genoeg reisde, ze me met rust zouden laten. Dat ik een nieuw leven kon beginnen. Maar ze kwam achter me aan en vermoordde heel methodisch iedereen die in de weg stond.’

‘Ze is waarschijnlijk gebroken.’

‘Maakt dat iets uit?’

‘Ja,’ zei Harry. ‘Want ik kan haar heel maken, met het puurwoord.’

‘Dat kan niet.’

‘Waarom niet?’

‘Je kunt een bevel niet verwijderen. Zelfs niet daarmee. Dan zou je alleen maar tegenstrijdige instructies creëren.’

‘En dat betekent...’

‘Een onvoorspelbare situatie.’

‘Nou, dat is verdomme toch iets?’

‘De oorspronkelijke instructie blijft en kan op elk moment weer actief worden, afhankelijk van de omstandigheden, zoals waar ze is of hoe ze zich voelt. Wil jij dat risico nemen als een van de instructies is dat ze iedereen moet vermoorden?’

‘Ja.’

‘Nou, dat kan verdomme niet.’

Er klonk buiten een laag dreunend geluid.

Harry keek behoedzaam door het raam naar de lucht. ‘Ik hou van haar.’

Eliot schudde zijn hoofd. ‘Dat herinner je je verkeerd.’

‘Dat herinner ik me.’

‘Luister goed, want de afgelopen twaalf maanden ben ik uiterst gemotiveerd geweest om erachter te komen wat er precies in Broken Hill is gebeurd, en het resultaat is dat ik honderd procent zeker weet dat jullie paden kort nadat ze me in die greppel heeft laten liggen van elkaar zijn gescheiden,’ zei Eliot. ‘Zoals ik het heb begrepen heeft ze jou opgezocht om je te vragen met haar mee te gaan, en jij hebt geweigerd. Dat was het moment dat ik begon te vermoeden dat je een outsider was. En daarom weet ik ook dat je toen niet van haar hield.’

‘Je hebt me verteld dat mensen worden gedefinieerd door wat ze willen. Dat is het belangrijkste aan elk mens, toch?’

‘Ja.’

‘Dan weet ik wie ik ben.’

Eliot keek uit het raam. ‘Zo, nou, geweldig. Dat is geweldig, Wil. Ik ben zo blij dat je contact hebt gemaakt met je diepste emoties voordat je ex ons vermoordt. Stel je eens voor wat er gebeurt als ze het puurwoord weer in handen krijgt. Stel het je eens voor.’

‘Dan hou ik het bij haar weg.’

‘Oké,’ zei Eliot. ‘Oké, nou komen we echt in een fantasiewereld terecht, want met alle respect voor je hervonden assertiviteit, het gaat jou nooit lukken haar bij iets weg te houden wat ze wil hebben. Wat is dat voor een lawaai?’

‘Helikopters.’

‘Meer dan een? Hoe zien ze eruit?’

‘Waarom zou ze die Yeats willen helpen? Ze moet wel gebroken zijn. Hij dwingt haar om ons te volgen, en jij zegt dat ze daarom dood moet.’

‘Denk je soms dat ik dit leuk vind?’

‘Ja, eigenlijk wel. Vanwege Charlotte.’

Eliot staarde naar het plafond. ‘Tja,’ zei hij. ‘Misschien heb je gelijk.’

‘Dus?’

‘Dat doet er niet toe. Heeft Woolf hiervoor gekozen? Misschien niet, maar ze is wat ze is. Jij schiet op dit moment gebroken mensen neer, en daar kunnen zij toch ook niets aan doen? Waarom is de situatie met Woolf dan anders? En daar wil ik nog even aan toevoegen dat ze niet voor niets zo is geworden. Yeats had goed materiaal om mee te werken.’

Harry verhief zijn stem zodat hij boven het lawaai van de helikopters te horen was. ‘Wat wil je daarmee zeggen?’

‘Nou, dat ze heel Broken Hill heeft uitgemoord!’

‘Misschien was ze toen ook al gebroken!’

‘Man, wat ben jij naïef! Jezus! Ik zou dolgraag geloven dat ik niet verantwoordelijk ben voor de dood van drieduizend mensen omdat ik haar verkeerd heb ingeschat, maar dat kan ik niet. De waarheid is dat ze altijd al zo is geweest, en ik wilde het niet zien.’

‘Zullen we anders Yeats vermoorden?’

‘Tuurlijk, we vragen Woolf gewoon of ze even wil wachten. Dat is toch niet realistisch? Ze zal hem tot haar laatste snik verdedigen. En zelfs als ze op de een of andere manier kan worden bewerkt, dan is Yeats de enige die Woolf in bedwang houdt. Zonder hem heeft zij enkel de instructie iedereen af te maken!’

Harry tuurde door het raam. Het lawaai van de helikopters leek niet meer toe te nemen.

‘Wil je horen wat het slechtst mogelijke scenario is? Yeats sterft en Woolf neemt het puurwoord mee. Dus Yeats mag niet sterven. Niet voor Woolf dood is.’

Harry reageerde niet.

‘Wat gebeurt er buiten?’

‘Er stappen mannen uit de heli’s.’

‘Wat voor mannen?’

‘Soldaten. Ze dragen grote zwarte helmen met van die brillen. Je kunt hun gezicht niet zien.’

‘Ah,’ zei Eliot. ‘Dan zijn we compleet genaaid.’

Harry keek hem aan.

‘De zwarthelmen. Zij beleven de wereld door filters, zodat ze niet gebroken kunnen worden.’

‘Zal ik ze doodschieten?’

‘Tuurlijk,’ zei Eliot. ‘Waarom ook niet?’

Harry hief het geweer. Het raam explodeerde vlak naast zijn hoofd, en hij dook snel weg achter de muur. ‘Shit.’

‘Ja,’ zei Eliot.

Harry sloop naar het andere raam en keek snel naar buiten. ‘We zijn omsingeld.’

‘En ze landen ongetwijfeld ook op het dak,’ zei Eliot. ‘Of misschien laten ze zich wel aan touwen uit de helikopters zakken.’

‘Wat is er met Charlotte gebeurd?’

‘Wat bedoel je?’

‘Toen ik je ontmoette had je een maatje bij je. En dan die mensen bij die boerderij, waar Charlotte ook bij was. Hoe zijn ze daar terechtgekomen?’

‘Wat maakt dat nou uit?’ zei Eliot. ‘Harry, echt, wat maakt dat nu nog uit? Denk je dat ze ons levend zullen afvoeren?’

Harry wreef eens over zijn kin.

Dat gebaar had Eliot hem nog niet eerder zien maken.

‘Onder het matras.’

‘Wat?’

‘Ik heb een pistool voor je uit het wapenmagazijn gehaald. Het ligt onder het matras.’

Eliot staarde hem aan.

‘Je kunt het pakken als je wilt.’

‘Ik zou jou er eigenlijk wel mee willen neerknallen, als dat iets aan de situatie zou veranderen.’

‘Het komt wel goed, Eliot.’

‘Nee,’ zei Eliot. ‘Die gasten gaan ons vermoorden terwijl Woolf van een afstandje toekijkt. Later gaat een onvoorstelbaar aantal mensen hun leven wijden aan het verplaatsen van aarde, omdat Yeats opeens zin heeft om op een bepaalde plek een ontzettend diep gat te laten graven en de grond ergens anders te laten deponeren. Zo zal het gaan, jij achterlijke idioot. Die mensen bij de boerderij? Die mensen heb ik ervan kunnen overtuigen bij de organisatie weg te gaan. Ik dacht dat Charlotte een van hen was, maar het is me sindsdien duidelijk geworden dat ze door Woolf was gebroken en dat ze informatie aan hen doorspeelde, zoals het feit dat jij bestond, wat we van plan waren, enzovoort. Al die tijd. En toen heeft Woolf Charlotte tegen me opgezet zodat ik haar moest neerschieten! Ik moest haar verdomme vermoorden, Wil!’

‘Pak dat pistool nou maar.’

‘Waarom?’ schreeuwde hij. ‘Woolf komt hier toch alleen om ons met bloemen en chocola te overladen?’

Harry ijsbeerde.

‘O,’ zei Eliot. ‘O, o, hebben we ons soms bedacht?’

‘Bek dicht.’

‘Twintig jaar,’ zei Eliot. ‘Mijn hele volwassen leven heb ik zorgvuldig nagedacht over alles wat ik zei. En weet je wat? Ik ben er klaar mee. Ik ben er eindelijk helemaal, totaal klaar mee! Dus hieperdepiep! Krijg de kolere, Wil Parke, Harry Wilson, wie je ook bent! Krijg de kolere! En krijg de kolere, Yeats. Jij ook, Emily Woolf! Jij nog het meest van iedereen!’ Hij gooide de deken van zich af, liet zijn hand onder het matras glijden en raakte metaal aan. ‘We gaan!’ Zijn hele lichaam deed zeer, maar zijn geest was vrij. ‘Daar gaan we dan, joepie!’

Emily stapte uit de helikopter en holde naar een vervallen gebouw waar ooit kennelijk draad werd verkocht. Ze was dit soort zaken vergeten. Winkels waar maar één product werd verkocht, iets waarvan je je niet voor kon stellen dat je het ooit nodig zou hebben. Je kon je hele leven in D.C. wonen zonder een draadwinkel te zien. Als je draad zocht, dan ging je naar zo’n megagrote supermarkt, en dan lag het in gangpad twaalf. Maar hier was er een hele winkel voor. Daar vroeg je om wat ijzerdraad omdat de kangoeroes weer een stuk van het hek om de wei omver hadden gelopen, en daar had je dan een heel gesprek over.

Ze had niet terug naar Broken Hill willen gaan. Ze functioneerde al een tijdje als gecompartimenteerd persoon, had verschillende stukjes van zichzelf in verschillende hokjes gestopt, en ze wist niet wat voor effect Broken Hill daarop zou hebben. Maar hier was ze dan, want zij nam dergelijke beslissingen niet meer, en ze moest er maar het beste van maken. Een deel van haar, een van de hokjes, was blij. Dat deel dacht dat ze naar huis ging. De rest van haar was doodsbenauwd.

‘We gaan,’ zei Plath. Plath rende rond met een headset die niet wilde blijven zitten en praatte met de jongens van de beveiliging.

Emily was niet zo te spreken over Plath. Ze was haar al een paar keer eerder tegen het lijf gelopen, en dat mens werd elke keer neurotischer. Emily zag iets wilds en schrikkerigs in haar ogen, ze vertrouwde haar niet. Daar kwam nog bij dat Plath was opgedoken vlak na die rampzalige poging om Eliot en zijn outsider op te pakken bij het vliegveld van Portland, waarbij de dichter Raine was omgekomen. En hoewel Plath er niets over had gezegd, was het Emily wel duidelijk dat de vrouw dat incident als een enorme blunder van Emily zag.

‘Het is zo heet.’ Plath vocht zich uit haar jasje.

Emily droeg geen jasje, want ze had van tevoren al geweten dat het heet zou zijn in de woestijn.

‘Het is hier net een oven!’

‘Ja.’

Plath worstelde met haar headset die vastzat in haar jasje. ‘Ik bel Yeats. Om hem te vertellen dat we er zijn.’

‘Nee.’

‘Hij wil op de h...’

‘Bel Yeats niet,’ zei Emily. Ze had nog steeds de leiding. Ze was nog steeds de beste binnen de organisatie op het gebied van jagen en doden.

‘We hebben een commandopost nodig,’ zei een man. Zijn stem klonk geautomatiseerd, zo uit de helm. Hij heette Masters. Hij had de leiding over de soldaten.

Masters had zijn troepen door heel Broken Hill gestuurd om grenzen te bepalen, de situatie vast te stellen en wat die gasten verder nog meer deden. Het zou haar moeten helpen bij het uitschakelen van Eliot, maar ze vond het maar niets om bij mensen in de buurt te zijn die ze niet kon breken.

Ze herinnerde zich een hamburgerrestaurant. Het was op redelijke afstand van het ziekenhuis, dichtbij genoeg om alles te coördineren, maar ook weer niet zo dichtbij dat Eliot haar kon besluipen en neerschieten. Ze had daar een paar keer gegeten, soms alleen, soms met iemand. Maar daar dacht ze nu niet aan. Harry probeerde boven te komen in haar gedachten, maar dat liet ze niet toe. Het was gewoon een geschikte locatie, punt. ‘Ik weet wel iets.’

Een klein team verkende het restaurant terwijl Plath en Emily buiten wachtten, een hand boven de ogen tegen de zon. Er kwam een helikopter overgevlogen die het hete, scherpe zand deed opwaaien.

‘Bah,’ zei Plath. ‘Wat een rotplek.’

Een soldaat trok de achterdeur open en gebaarde dat ze binnen konden komen.

Emily liep door een kleine keuken, waar een koekenpan stond die bedekt was met een dikke laag stof. Verrassend schoon keukengerei hing aan rekken aan het plafond. Wat verderop lag het eetgedeelte, en ze passeerde bekende tafeltjes. Er lagen geen lijken. Misschien hadden de soldaten die verwijderd. Plath hield zich vreemd genoeg iets op de achtergrond, maar Emily liep naar de ingang. Er waren buiten donkere vormen zichtbaar die moeilijk te zien waren door de vieze ramen, en ze liep er behoedzaam op af. Tafels. Bij een ervan stond nog een gerafelde parasol. Enkele auto’s. Als ze haar gezicht tegen het glas zou drukken, zou ze meer kunnen zien. Ze wilde niet alle details zien, maar ze kon wel de contouren van het ziekenhuis ontwaren. Eliot en zijn outsider waren daar ergens. Haar mobieltje rinkelde en ze nam op.

‘Ik heb gehoord dat jullie in Broken Hill zijn,’ zei Yeats.

‘Ja.’ Ze keek naar Plath, de klikspaan.

‘Ik vraag me af waarom Eliot juist daar is.’

‘Nou, ik denk om het woord te halen,’ zei ze. ‘De outsider kan het gewoon oppakken.’

Er viel een stilte.

‘Hallo?’

‘Pardon, ik was even sprakeloos.’

‘Het puurwoord, dat staat nog steeds bij de Spoedeisende Hulp,’ zei ze.

‘Ik heb het puurwoord.’

‘Jij hebt de kopie die ik heb gemaakt. Het origineel staat hier.’

‘Het was uitermate handig geweest als ik deze informatie eerder had gehad.’

‘O,’ zei ze. ‘Sorry.’ Ze had dat geweten, in een van haar hokjes.

‘Dood Eliot,’ zei Yeats. ‘Dood de outsider, en iedereen met wie Eliot op de proppen komt die niet rechtstreeks voor mij werkt. Daarna zet je het ziekenhuis af tot ik er ben. Is dat duidelijk?’

‘Ja.’ In gedachten voegde ze daar eikel! aan toe. Dat deed ze soms. Het was een soort spelletje.

‘Dat gedoe met die outsider zit me echt hoog. Ik voel me niet op mijn gemak in de wetenschap dat er zo iemand bestaat. Het is een grote afleiding bij mijn werk.’

‘Dat kan ik me voorstellen.’ Eikel!

‘Bel me als Eliot dood is,’ zei hij. ‘Dan pas kom ik naar Broken Hill. O, en Emily? Je gaat me later een keer vertellen hoe het je is gelukt een voorwerp te kopiëren waar je niet naar kunt kijken.’

‘Ja,’ zei ze. De verbinding werd verbroken. Ze klemde haar kaken op elkaar en heel even dacht ze dat ze het woord echt ging zeggen, maar het werd een klein geluidje. Ei. Ze wierp een blik op Plath. Niemand had het gemerkt. Mooi.

In het begin had ze het niet eens kunnen denken. Misschien zou ze dat woord uiteindelijk recht in zijn gezicht kunnen zeggen.

Hé, Yeats! Je bent een eikel!

Dat was een mooi idee. Onwaarschijnlijk, dat wel. De kans was groot dat ze niet verder dan dit zou komen, een mentaal spelletje. Het belangrijkste was echter dat ze wist dat dit deel van haar nog bestond.

Eliot ging naar de deur, trok die open en liep de gang op.

Dat gebeurde veel sneller dan Harry had verwacht, want tot een paar minuten geleden had Eliot ontzettend veel weg gehad van een man die aan het herstellen was van een bijna fatale schotwond. Harry wist niet waar deze opleving vandaan kwam. ‘Wacht,’ zei hij.

Maar Eliot rende weg.

Harry hoorde het geluid van zijn voetstappen wegsterven. Hij keek eens naar zijn geweer. Dat was zo goed als nutteloos bij een gevecht waarbij de tegenstander binnen handbereik was. Hij had deze kamer niet willen verlaten. Hij had hier willen blijven, de mannen een voor een willen afschieten tot Emily de boodschap begreep en naar hem toe zou komen. Hij zuchtte diep. ‘Fuck,’ zei hij, en hij volgde Eliot. Hij rende door de gangen, passeerde de afdeling Neonatologie, waar Helen ooit de scepter had gezwaaid. Helen die altijd donuts met roze glazuur had klaarstaan. Harry had haar er nooit een zien eten, maar ze stonden er gewoon altijd. Hij was hier vaak op bezoek gekomen, voor die donuts.

Hij kwam bij een bocht en gluurde voorzichtig om de hoek. Eliot was nergens te bekennen. Hij was verdomme in het niets verdwenen. Harry overwoog even of hij iets zou roepen. Of zou dat de aandacht trekken van die gewapende mannen? Het snelle pop-pop van een pistool klonk vlakbij. Hij kwam bij het trappenhuis en tuurde over de reling. Daar stond Eliot. Aan zijn voeten lag een man in een zwart pak zonder helm. Hij zag er verdwaasd uit. Zijn pistool, een semiautomaat, lag een paar meter verderop.

‘Mik op het gezicht,’ zei Eliot. ‘De helmen zijn gepantserd, maar het leidt ze af.’

‘Wat heb je gedaan?’

De man in het zwarte pak wilde het pistool pakken.

‘Hij beweegt!’ Harry bracht zijn geweer omhoog.

‘Niet doen!’ zei Eliot. ‘Hij staat aan onze kant.’

De man pakte zijn pistool en stond op. Hij keek Harry vragend aan.

‘Hij is oké,’ zei Eliot tegen hem. ‘Laat elkaar met rust.’ Hij liep de trap af.

‘Hoe heb je...’

Maar Eliot was alweer weg.

Harry rende achter hem aan, nam drie of vier treden tegelijk. Hij haalde Eliot in bij de tweede verdieping, de afdeling Chirurgie. ‘Wacht verdomme nou even!’ Hij wilde Eliot bij zijn schouder pakken, maar de in het zwart gehulde man hief zijn pistool en staarde hem vastberaden aan.

‘Maak mijn proseliet niet van streek,’ zei Eliot. ‘Hij wil me beschermen.’

‘Waar denk je dat je mee bezig bent?’

‘Ik ben op zoek naar Woolf.’

‘Maar ze kan overal zitten.’

‘Ja, maar dit is beter dan in die kamer alles af te wachten.’ Eliot keek om zich heen. Zijn pupillen waren vergroot. ‘Jij hebt hier gewerkt. Wat is een goede manier om hier weg te komen?’

‘Weet ik veel. Kun je die vent vertellen dat hij dat klotepistool kan laten zakken?’

‘Hij vindt dat je bedreigend overkomt. Ik moet zeggen dat ik het met hem eens ben.’

‘Je ziet eruit alsof je aan de drugs zit.’

‘Er komt een hele lading dopamine vrij,’ zei Eliot. ‘Dat veroorzaakt een natuurlijke high. Joel! Doe dat pistool weg.’

De soldaat liet zijn pistool zakken, maar hij keek Harry nog steeds dreigend aan.

‘En een stortkoker?’

‘Wat?’

‘Een stortkoker,’ zei Eliot. ‘Zodat we naar de kelder kunnen glijden, of zoiets.’

‘Nee, zo werkt dat niet. Dit is een ziekenhuis, zo zouden kinderen gewond kunnen raken.’

‘Wat dan?’

‘Ik weet het niet.’

‘Denk na,’ zei Eliot. ‘Jullie zijn hier vast wel eens een patiënt kwijtgeraakt, mensen die op de een of andere manier zijn ontsnapt. Dit is geen gevangenis.’

‘Er is niemand... Oké, er was die ene keer dat die man inbrak in een opslagruimte door van het gebouw hiernaast op ons dak te klimmen. Misschien kunnen w...’

‘Ja, dat.’ Eliot keek de soldaat aan. ‘Leid ze af. Schiet wild om je heen, geef valse informatie door, dat soort dingen.’

De man knikte en rende snel de trap af.

‘Dan gaan wij naar die opslagruimte.’

‘Hoe heb je die vent gebroken?’

‘Ik ken hem. Ik heb voor de organisatie gewerkt, weet je nog wel. Naar de opslagruimte.’

Harry leidde Eliot door de dubbele deuren. Hij had altijd een hekel aan deze afdeling gehad. Dat kwam door de chirurgen. Hij was er nooit zeker van geweest of het ze allemaal wel iets kon schelen. Ze leken uitdagingen meer te waarderen dan mensen. ‘Dus je hebt hem in het gezicht geschoten, zijn helm afgezet en woorden gebruikt?’

‘Correct,’ zei Eliot.

Harry kwam bij de opslagruimte en voelde aan de klink. Op slot. Er was hier het afgelopen jaar kennelijk niemand geweest die had geprobeerd de deur open te maken, maar hij wist waar de sleutel lag. Hij liep op een drafje door de gang, trok bij de zusterspost het tweede laatje open en vond de sleutel tussen de paperclips en elastiekjes. Hij ging snel terug en zag dat Eliot probeerde de deur open te rukken.

‘Snel,’ zei Eliot.

‘Ik doe alles al snel.’

‘Sneller.’

Harry trok de deur open. Hij wist niet wat hij van de nieuwe Eliot moest maken.

Ergens in de verte klonk het pap-pap-pap van pistoolschoten. Ze wachtten, maar het bleef deze keer verder stil.

‘Joel,’ zei Eliot tevreden.

Ze liepen de opslagruimte in. Er waren nieuwe sloten op het raam gezet na dat gedoe met de indringer, maar dat zou vanaf deze kant geen probleem opleveren.

Harry tuurde door het raam. Een stukje klimmen naar een afgelegen deel van het dak, dan een sprintje en een sprong naar het dak van de apotheek. Hij zag geen soldaten.

‘De echte uitdaging is Woolf te vinden,’ fluisterde Eliot in zijn oor.

Harry kromp ineen. Hij had hem niet dichterbij horen komen.

Eliot keek hem aan. ‘Waar denk je dat ze is?’

‘Kun je wat naar achteren gaan?’

‘Ik denk dat je het weet.’ Hij tikte op Harry’s voorhoofd.

‘Raak verdomme mijn hoofd niet aan.’ Hij probeerde het hele raam, kozijn en al, uit de muur te trekken.

‘Deze plek,’ zei Eliot. ‘Daardoor ben je weer geworden wie je was. Misschien geldt dat ook voor haar. En jij kent haar. Dus, waar is ze?’

‘Dat plan wat je eerst had? Als de sodemieter uit Broken Hill vertrekken? Dat lijkt me wel wat.’

‘Waar is ze?’ vroeg Eliot.

Wil liet het kozijn op de vloer vallen en klom een paar planken op. De opening was smal, maar hij duwde zichzelf en het geweer erdoor en liet zich de twee meter naar het dak vallen. Hij duwde zich tegen de muur tot Eliot naast hem kwam staan.

Eliot keek om zich heen. ‘Dit was een goed idee.’ Hij stond op en rende naar de rand van het dak, sprong over het gat en landde op het tinnen dak van de apotheek. Hij keek naar links, naar rechts en bleef toen stokstijf staan.

Harry durfde nauwelijks te ademen.

Eliot kroop terug naar de rand van het dak, gluurde naar beneden en verdween toen uit het zicht.

Harry rende achter hem aan. Halverwege hoorde hij Eliot op een vreemde, rauwe toon woorden grauwen. Hij keek over de rand van het dak en zag Eliot in het steegje staan bij nog een soldaat die zonder helm op de grond lag. Deze man was kaal.

Harry wierp zijn geweer naar beneden en liet zichzelf toen omlaag zakken. ‘Ik ga zo nog denken dat je me helemaal niet nodig hebt.’

‘O, jawel,’ zei Eliot. ‘Ik weet niet waar ze is.’ Hij keek naar de apotheek.

‘Daar is ze niet. Ik kan me niet herinneren dat ze daar ooit binnen is geweest, Eliot. Eliot?’

‘Wat?’

‘Je staart in het niets.’

‘O,’ zei Eliot. ‘Ik dacht even aan oordopjes.’

‘Is dat... Dat lijkt me een briljant idee.’

‘Het werkt geweldig tegen dichters, maar je hoort het jammer genoeg niet als iemand je van achteren besluipt. Elk voordeel heeft zijn nadeel.’

‘Juist.’

‘Maar ik word liever neergeknald dan gebroken.’ Hij keek Harry aan. ‘Schiet me neer als het haar lukt me te breken. Had ik dat al gezegd?’

‘Nee.’

‘Nou, bij dezen. Ik meen het.’

‘We zijn op de derde verdieping. We weten dat jullie daar niet zijn,’ zei de kale man.

‘Bedankt, Max,’ zei Eliot. ‘Harry, waar is ze?’

‘Hoe moet ik dat nou weten?’

‘Denk na.’

Harry keek om zich heen. Als hij Emily was, waar zou hij dan naartoe gaan? Naar een plek in de buurt van het ziekenhuis. Er was een café aan de overkant van de straat, maar dat had Emily nooit wat gevonden. Ze had gezegd dat het er naar mannen stonk. Ze waren meestal naar dat hamburgerrestaurant wat verderop gegaan. Dat was ook waar ze elkaar voor het eerst hadden ontmoet. Op die ene keer na dat ze zijn patiënt was, natuurlijk. Ze had daar wat gegeten en Harry was voorbijgelopen met het meisje met wie hij op dat moment iets had gehad. Ze had hem geroepen. Hij wist nog dat hij had gedacht dat ze gestoord was. Waarom had hij dat gedacht? Het kaartje. Ze had hem een kaart gestuurd met iets belachelijks erop, VOOR MIJN HELD of JE HEBT MIJN LEVEN GERED, zoiets. Maar tijdens hun gesprekje was ze niet gestoord overgekomen. Ze had iets gehad, iets helders, en daar had hij op gereageerd.

‘Er kwam iets bij je op,’ zei Eliot. ‘Ik zie het aan je gezicht.’

Harry schudde zijn hoofd.

‘Kom op.’ Eliot leunde naar hem toe. ‘Vertel, Harry.’

‘Je bent zo hartstikke eng.’

‘Dit is een tijdelijke toestand. Ik moet er het beste van maken, straks zak ik als een pudding in elkaar.’

‘Ik wil een afspraak met je maken.’

‘O, ja.’

‘Ik weet misschien waar ze is, maar als ik het je vertel, dan ga ik als eerste naar binnen. Ik mag met haar praten. Als het slecht afloopt, prima, dan doe je wat je moet doen, maar je geeft me vijf minuten.’

‘Deal.’ Eliot stak zijn hand uit.

Harry aarzelde even achterdochtig. ‘Daar meen je niets van.’

‘Wat moet ik dan zeggen?’ schreeuwde Eliot. ‘Nu bewijs je zelf hoe zinloos je voorstel is! Schiet die vent neer!’ Die laatste zin was bedoeld voor de kale soldaat, die zich op één knie liet vallen en zijn semiautomaat hief.

Harry keerde zich vlug om. Er stonden twee donkere figuren aan het begin van het steegje. Eliot greep zijn arm vast en ze renden weg.

‘Het hamburgerrestaurant,’ hijgde Harry. ‘Rechts, rechts, aan de andere kant van die straat.’ Ze renden de hoek om. ‘Vijf minuten, beloof het.’

‘Oké, oké,’ zei Eliot. ‘Prima.’ Hij bleef staan en staarde met grote ogen naar iets op Harry’s geweer. ‘Wow, shit, fuck.’

‘Wat?’ vroeg hij. Hij zag het probleem niet en keek naar Eliot. De achterkant van Eliots pistool kwam razendsnel op zijn gezicht af, en toen werd het hem zwart voor de ogen.

De soldaten gingen naar binnen en het duurde niet lang voor er een probleem was. Emily wist dit omdat Masters aanvankelijk om de vijftien seconden een update gaf: wie waar was, wat er werd gedaan en hoe lang. Het was een eindeloze opsomming van fysieke feiten waar hij op een diep, seksueel niveau van leek te genieten. Maar toen verstreek er zomaar een minuut zonder update. Dit zorgde ervoor dat Plath steeds vaker aan haar haar plukte, tot ze uiteindelijk een vraag stelde.

Masters richtte zijn bril op haar en zei met zijn computerstem: ‘We proberen het doelwit te lokaliseren.’

‘Maar ik dacht dat jullie het doelwit al hadden gelokaliseerd,’ zei Plath.

Masters reageerde niet.

‘Zijn we niet begonnen met een lokalisering?’

‘Eliot is sluw,’ zei Emily.

‘Dit wordt niet nog een Portland,’ zei Plath dreigend tegen Masters.

Maar wat Masters dacht wist niemand.

Emily hoopte een beetje dat Masters Plath zo zat werd dat hij een van de vijf of zes wapens zou trekken die hij op zijn lichaam droeg en er iets afschuwelijks mee zou doen.

Yeats, dacht ze zoals altijd op zulke momenten. Eikel!

Ze stond op. De ruiten aan de voorkant van het restaurant waren ontzettend vies, maar ze kon er wel iets door zien. Er hing een helikopter boven het ziekenhuis, maar verder leek er niets te gebeuren.

‘We hergroeperen,’ zei Masters. ‘We hebben misschien een nieuw doel.’

‘Doe dat lekker,’ zei Plath. ‘Je zorgt maar dat je onmiddellijk een doel krijgt, want anders zul je dat de rest van je leven berouwen.’ Haar gezicht was rood. Er waren zweetdruppeltjes te zien langs haar haarlijn. Ze vertoonde ongelooflijk veel emotie voor een dichter.

Emily vermoedde dat Plath een reden had om te denken dat de gevolgen voor falen verschrikkelijk zouden zijn. Ze hield de weg in de gaten. Ze moest als Eliot denken. Ze kende hem beter dan de meeste mensen. Ze kon zich voorstellen dat Eliot daar ergens rondsloop en op zoek naar haar was. Daar zou hij aan denken. Niet aan ontsnappen. Hij zou zich helemaal op haar concentreren.

Een in het zwart gehulde soldaat kwam de kruising op en jogde naar het restaurant toe.

‘Wie is die vent?’ vroeg ze. Geen reactie, dus ze probeerde het opnieuw. ‘Wie is die vent, verdomme?’

Plath kwam naast haar staan. ‘Ik vind het niet erg om hier wat extra mankrachten te hebben.’

‘We richten onze zones opnieuw in,’ zei Masters.

Dit klonk Emily onzinnig in de oren, want als haar huidige locatie onderdeel was geworden van Masters’ gevarenzone, dan had hij dat eerder gemeld. Soldaten die zich verplaatsten, dat was het enige waar hij het over had. Ze nam de man buiten eens goed in zich op. ‘O,’ zei ze. ‘Dat is Eliot.’

‘Maar... Dat kan niet,’ zei Plath. Ze klonk echter wat onzeker.

Plath begon nu te beseffen wat Emily al die tijd al had geweten: je mocht Eliot niet onderschatten. Elke keer dat je dacht hem door te hebben, had je hem dus niet door.

‘Dan regelen we maar wat extra beveiliging... Toch?’ Plath reikte langs Emily heen om Masters aan te raken.

De man kon via zijn interne microfoon bevelen hebben geschreeuwd, maar hij kon daar net zo goed als een zoutzak hebben gestaan. Dat was met geen mogelijkheid aan hem te zien.

‘Masters. Masters!’

‘De soldaat reageert niet.’ Masters trok een indrukwekkend pistool. ‘Hij kan vijandig zijn. Terugtrekken.’

Plath verdween. Emily aarzelde. Ze wilde Eliot echt nog een laatste keer zien voor ze hem afmaakte. Maar dit was niet de juiste manier, niet met Eliot in een zwaar gepantserd pak, beschermd tegen overname. Een risico nemen was één ding, maar zelfmoord? Nee. Ze wilde Plath volgen, maar toen schoot haar iets te binnen. De mogelijkheid bestond dat dit weer een list was. Eliot had opzettelijk iemand kunnen sturen die zich zou laten zien – misschien de outsider, of zomaar een soldaat die hij te pakken had gekregen – zodat ze via de achteruitgang zou proberen te ontsnappen. Dat was precies iets wat Eliot zou doen. Ze dacht er even over na. Er was een zijuitgang die bij de afvalcontainer uitkwam. Ze besloot verstandig te zijn.

Emily duwde de deur open en keek recht naar de stenen muur van de winkel naast het restaurant. Dit was haar soort ontsnappingsroute, simpel en smal. Hier was ze in haar element. Ze bleef abrupt staan. Dat was misschien wel een probleem. Misschien was het volgen van haar instinct wel het laatste wat ze in deze situatie moest doen, aangezien het een nogal voorspelbare actie was voor iemand die haar heel goed kende.

Eliot stapte het steegje in.

‘Shit,’ zei ze.

Er zaten kleine gele dopjes in Eliots oren. Hij had een pistool vast. Hij had zijn ogen opengesperd en zijn voorhoofd was bezweet, wat haar duidelijk maakte dat hij zichzelf in een soort trance had gebracht. Dichters konden dat doen, als ze het echt wilden. Ze had het eerder gezien. Ze spraken en bewogen een uur lang ontzettend snel en moesten dan een aantal dagen slapen.

‘Hebbes,’ zei Eliot.

Ze stak haar handen in de lucht. Ze wilde wat zeggen, maar hij zou haar zo te zien neerschieten als ze haar mond opendeed. Hij zou haar natuurlijk hoe dan ook vermoorden. Daarom was hij hier.

Ze staarden elkaar een tijdje aan. Misschien zouden er zo een paar soldaten naar buiten komen om met Eliot af te rekenen. Dat zou fijn zijn.

Eliot trok met zijn vrije hand de dopjes uit zijn oren. ‘Ik heb de outsider knock-out geslagen. Ik kon hem niet vertrouwen.’

‘Oké,’ zei ze.

‘Ik neem het mezelf kwalijk wat er is gebeurd. Ik had het tegen moeten houden.’

Ze wist niet hoe ze daarop moest reageren.

‘Ik moet je doden.’

Ze knikte. Zo stonden de zaken er al een tijdje voor.

Zijn vinger ging naar de trekker. ‘Het spijt me dat ik je niet beter heb onderwezen.’

Hij had een heel vreemde uitdrukking op zijn gezicht. ‘Eliot,’ zei ze.

‘Je moet ophouden.’

‘Eliot.’

Er kwamen soldaten aan, ze voelde het. Dat besef was verontrustend, al was dat vijf minuten geleden nog niet het geval geweest.

‘Ik heb fouten gemaakt,’ zei hij.

Soldaten zwermden om haar heen. Er klonk een hoop kabaal en Eliot had haar kunnen doodschieten, maar dat deed hij niet. Hij viel op de grond en stierf.

Ze voelde zich hierna vreemd. Mensen arriveerden en vertrokken, soldaten en dichters, en soms bleven ze bij haar staan om met haar te praten, maar ze hoorde ze niet. Toen ze Eliot inpakten, liep ze naar de voorkant van het restaurant, en ze ging daar buiten aan een tafeltje zitten. Soms passeerde er iemand, maar ze was voornamelijk alleen. De tranen kwamen. Ze begreep dat niet, want ze had Eliot dood willen hebben. Dat had ze heel duidelijk gewild. Maar het verdriet kwam toch, het ontsnapte uit de hokjes, en ze werd er zo aan herinnerd dat niet alle verlangens van haarzelf afkomstig waren.

Er viel een schaduw op haar tafeltje. Ze keek op om te zien wie er zo stom was om haar te storen. Yeats.

Hij zette een omgevallen stoel rechtop en ging er beheerst op zitten. Hij droeg een schitterend antracietgrijs kostuum en zijn haar zag er schoon en glanzend uit. Hij had een zonnebril op, maar die zette hij af, en hij legde die op tafel. Zijn ogen waren uitdrukkingsloos.

‘O,’ zei ze. Wat stom, natuurlijk was Yeats er. Dat had ze eerder moeten beseffen.

‘Gefeliciteerd.’ Hij bestudeerde de rij grauwe huizen aan de overkant van de weg. ‘Nu begrijp je wel waarom ik juist jou achter Eliot aan heb gestuurd.’

Ze zweeg.

‘Overtuiging komt voort uit begrip. We kunnen anderen beheersen door te leren wie ze zijn en dat tegen hen te gebruiken. Dit, het opjagen, de pistolen...’ Hij gebaarde om zich heen. ‘Dit zijn details. Wat Eliot fataal is geworden, is dat ik hem beter begreep dan hij zichzelf begreep.’

Emily voelde dat Plath in de buurt was.

‘Een glas water, graag. Maak daar maar twee glazen van.’

Toen Plath weg was, trok Yeats zijn jasje uit en gaf het aan Masters, die daar als een standbeeld stond. ‘Ik ben op bezoek geweest bij afgevaardigden. Ze zijn het niet allemaal eens met de nieuwe richting die ik in gedachten heb voor de organisatie. Een paar van hen hebben zelfs geprobeerd tegen me in actie te komen, maar dat was natuurlijk te verwachten. Vergeefse moeite, aangezien ik hen begrijp. We proberen ons te verbergen, Emily. Maar de waarheid is dat we dat niet met ons hele hart willen. We willen gevonden worden. Elke dichter komt hier vroeg of laat achter, dat er tussen perfecte muren niets te beschermen valt. Er is daar gewoon niets. Daarom ruilen we privacy in voor intimiteit. We nemen er risico’s voor, in de hoop dat door ons bloot te geven, iemand ons zal vinden. Dat is de reden waarom het menselijk dier altijd kwetsbaar zal zijn, omdat het dat wil.’

Plath kwam terug met twee glazen en zette die op tafel neer.

Emily herkende die glazen. ‘Ik voel me schuldig over Eliot.’

‘Ja, nou,’ zei Yeats. ‘Ik stel me zo voor dat het door een soort onderdrukte emotionele overbelasting komt.’

‘En ik herinner me dingen.’

‘O? Zoals wat?’

‘Ik kwam uit de Spoedeisende Hulp. Door die deur.’ Ze wees. ‘Ik ging die kant op. Mensen waren elkaar aan het vermoorden. Vanwege het woord. Harry kwam achter me aan. Hij wist wat ik had gedaan, maar hij heeft me toch gered.’

‘Ik begrijp niet waarom je me dit vertelt,’ zei Yeats. ‘Het is niet belangrijk.’

‘Ik heb het niet tegen jou.’ Er kwam iemand op hen af, uit de richting van het ziekenhuis. Met deze zinderende hittewaas zou het iedereen kunnen zijn, maar ze had een bepaald gevoel. ‘Harry,’ zei ze.

Harry tuurde over de rand van het gebouw naar beneden. Zijn hoofd deed pijn. Eliot had hem neergeslagen. Hij had met een frons naar iets op Harry’s geweer gekeken, en Harry had zijn blik gevolgd. Hij was later in een portiek wakker geworden. Eliot was nergens te bekennen, en Harry stond op het dak van een meubelzaak in een poging te ontdekken wat er allemaal aan de hand was.

Een paar minuten geleden was een soldaat naar het restaurant gelopen en toen was er een andere soldaat met getrokken pistool naar buiten gekomen. Het leek alsof er een confrontatie zou volgen, maar ze bleven op ongeveer een meter afstand van elkaar staan, alsof ze op telepathische wijze met elkaar communiceerden. Daarna waren ze allebei snel naar het restaurant gerend en er waren meer soldaten gevolgd en toen werd er geschoten. Uiteindelijk kwam er een jonge vrouw naar buiten die aan een tafeltje ging zitten. Hij staarde, want die vrouw was Emily.

Hij was door Eliot een beetje gaan twijfelen of ze nog wel dezelfde zou zijn. Maar nu was alles duidelijk. Hij kroop naar achteren. Zo was het altijd. Hoe meer mensen zeiden, hoe meer ze de dingen verdoezelden. Je hoefde niet te ruziën over de waarheid. Die kon je zien. Dat was hij bijna vergeten. Hij pakte het geweer vast en ging Emily halen.

Yeats draaide zich om naar de figuur die door de waas van hitte naar hen toe kwam. ‘Wie?’

‘Het zou de outsider kunnen zijn,’ zei Plath, die met haar hand boven haar ogen in de verte tuurde. De man hield zijn armen uitgestoken, hij droeg een spijkerbroek en een T-shirt. ‘Will Parke, zo te zien ongewapend.’

‘Nou, zullen we hem dan neerschieten?’

‘Ik regel het,’ zei Masters. Hij gebaarde en twee soldaten stapten de weg op.

‘We kennen Parke,’ zei Plath. ‘Hij is onzeker en onervaren met wapens. Hij is timmerman.’

‘Emily, je komt een beetje gespannen over,’ zei Yeats. ‘Is er iets wat ik moet weten?’

‘Ja.’

‘Toe dan.’

‘Ik dacht dat Harry dood was, maar dat is niet zo. Dat heb ik mezelf wijsgemaakt.’

‘Wie is Harry?’ vroeg Plath.

‘Haar minnaar,’ zei Yeats. ‘Dat was hij in ieder geval. Is hij de outsider?’

Emily knikte.

Hij trommelde met zijn vingers op het tafelblad. ‘Dat verandert niets aan de zaak.’

De soldaten verspreidden zich. Harry liep langzamer. Ze zag zijn gezicht.

‘Wacht,’ zei Yeats. ‘Er ontgaat me zeker iets?’

Ze moest antwoorden. ‘Ja.’

‘Wat mis ik?’ Hij knipte met zijn vingers naar iemand achter haar. ‘Jij ook.’ Rosenberg, een jonge dichter met lang haar, stapte de weg op, en hij volgde de soldaten. ‘Emily?’

‘Twee dingen.’

‘Zeg het. Ik beveel je het me te vertellen.’

‘Volgens mij ben je nog nooit verliefd geweest. In ieder geval zeker niet de laatste tijd. Volgens mij weet je niet wat dat inhoudt. Het breekt je. Het neemt je lichaam over, net als een puurwoord. Ik denk dat liefde een puurwoord is. Dat is nummer een.’

Yeats reageerde niet, hij leek verbijsterd te zijn.

‘Het tweede ding is dat ik Harry nou niet zou omschrijven als onzeker en onervaren met wapens.’

‘Misschien is het een goed idee om naar binnen te gaan,’ zei Plath.

‘Ja,’ zei Yeats. ‘Je hebt gelijk.’ Hij streek zijn pantalon glad en wilde opstaan.

Maar Emily pakte hem bij zijn stropdas vast en hield hem tegen. ‘Nog één ding,’ zei ze. ‘Je bent een eikel.’

Hij liep naar het restaurant tot de soldaten de straat op kwamen om hem te onderscheppen. Toen week hij uit naar het makelaarskantoor. Hij klom door een open raam waar ooit glas in had gezeten, pakte zijn geweer dat hij op de balie had gelegd en jogde naar de kantoren achter in het gebouw. Hij was daar een paar keer geweest toen hij iets met Melinda had gehad, de makelaar. Hij kende de indeling in ieder geval in grote lijnen. Hij koos Melinda’s kantoor en wachtte daar.

Een paar minuten later schuifelde er een soldaat naar binnen.

Harry wachtte tot de tweede soldaat ook binnen was en schoot hem recht in het vizier. Beide mannen verdwenen. Hij laadde het geweer terwijl hij door de gang rende. Hij sloeg rechts af in plaats van links af, deed voorzichtig de achterdeur open en stapte het zonlicht in. Hij rende om het gebouw heen, naar de ventilatiegaten voor de airconditioning en tuurde naar binnen. De tweede soldaat liep gebukt van hem weg. Harry schoot hem in het achterhoofd.

Toen hij het gebouw weer in ging, zag hij tot zijn verrassing dat de beide mannen nog in leven waren. Hij had niet gedacht dat een helm zo’n krachtige kogel als die van zijn geweer zou kunnen tegenhouden.

Een van de soldaten had zijn helm afgedaan om over te geven. De andere kroop zwakjes naar de voordeur.

Al die snelheid en kracht moesten toch ergens heen gaan.

Harry bracht zijn geweer omhoog. De man zonder helm stak een hand op. Harry schoot hem neer. Hij liep naar de andere soldaat en herlaadde.

Er verscheen buiten onverwacht een jonge vent in een goedkoop pak voor het raam, die allerlei woorden zei die nergens op sloegen.

Harry schoot hem door het raam heen neer. Hij keek achter zich. De kruipende soldaat kroop niet meer. Harry stopte weer een patroon in het geweer. Er kwam in de verte een helikopter aan. De soldaten zouden hem van twee kanten benaderen. Ze zouden langzaam zijn, aangezien ze net als deze twee kerels in een gepantserde oven van achttien kilo rondliepen. Ze hadden al ongeveer een uur in de brandende middagzon gelopen. Hij kon zich met geen mogelijkheid voorstellen hoe dat zou zijn. Hij had mensen buiten dood op straat zien vallen, gewoon omdat ze zich te veel hadden ingespannen. Ze dachten dat de zon hooguit wat ongemak zou veroorzaken. Ze smeerden zich in met hun zonnebrandcrème, zetten hun hoed op, liepen naar buiten en vielen dood neer.

Hij ging naar het toilet en schoof daar het raam open. Er liep een laag hek langs dat wat beschutting bood, waardoor hij ongezien naar het andere gebouw kon komen, en daarvandaan kon hij vrijwel overal naartoe gaan. Hij klom uit het raam en kroop verder.

Yeats zette grote ogen op.

Ze had hem nog nooit zo geschokt zien kijken. Ze had überhaupt nog nooit emotie bij hem gezien.

‘Laat me los,’ zei hij.

‘Jij moet mij loslaten,’ zei ze, ook al was dit slechts een poging om wat tijd te rekken. Er was maar één manier om van hem af te komen, en ze zou het zelf moeten doen.

Hij leunde naar achteren en reikte in zijn jasje.

Hij wilde dat ding pakken om haar weer willoos te maken. Dat maakte Emily duidelijk dat Yeats het echt niet begreep. Hij dacht dat het woord was uitgewerkt, dat ze niet langer de drang voelde hem te gehoorzamen. Ze wilde hem steviger vastpakken, maar werd van achteren door Plath tegengehouden. Plath! Ze was dun en pezig, niet het type dat Emily lang zou kunnen houden, maar Emily had dit helemaal niet verwacht, en dit gaf Yeats de tijd om het woord te pakken.

‘Ga zitten en verroer je niet,’ zei hij.

‘Nee.’

Hij staarde haar ongelovig aan.

Plath had zich al iets ontspannen, ze had verwacht dat Emily zou gehoorzamen.

Yeats trok zijn hand uit het jasje.

Emily wilde niet zien wat hij vasthield, dus ze gooide haar hoofd naar achteren. Bingo, een harde knal. Ze deed een stap naar voren, pakte een glas van tafel en goot het water over de schoenen van Yeats.

Yeats maakte een angstig hoog geluid.

Het klonk Emily als muziek in de oren, maar het punt was dat Yeats geen andere geluiden maakte, geluiden die mensen de opdracht gaven haar te vermoorden. Dus terwijl hij bezig was met de verschrikking van nat leer, sloeg ze het glas kapot tegen de rand van de tafel, en haalde de scherf langs zijn keel.

Hij probeerde te praten. Rode belletjes verschenen op zijn lippen.

Ze pakte zo voorzichtig mogelijk het puurwoord van hem af.

Hij zakte op zijn knieën.

Ze had zich eigenlijk moeten omkeren naar Plath en Masters, en wie er verder nog meer achter haar stonden, maar ze bleef gewoon staan en zag hem sterven.

Harry rende naar het restaurant. Er zouden ongetwijfeld soldaten in de buurt zijn, maar hij zag ze niet. De helikopters waren verdwenen, maar waarom? Hij liep om het gebouw heen, maar er was niemand, dus hij benaderde het vanaf de voorkant. Daar was Emily. Er lagen een aantal lijken op de grond. Er stond een soldaat, maar hij droeg geen helm en hij stond er vrij ontspannen bij, zonder wapen. De man keek nieuwsgierig om zich heen, alsof hij op vakantie was.

Harry hield het geweer gereed en stak de straat over.

Emily draaide zich om. Ze had iets in haar hand en er lag een vreemde uitdrukking op haar gezicht.

‘Hé,’ zei hij. ‘Em, ik ben het.’

Hij kwam naar haar toe en heel even wist ze niet wie hij was. Ze had net een aantal mensen vermoord, ze had Masters gebroken, en het zoemde genadeloos in haar hoofd. Maar ze herkende de uitdrukking op zijn gezicht. Het was net als de vorige keer dat ze omgeven was door de dood en hij haar was komen halen. Hij zou haar weer redden, dat zag ze. Natuurlijk zou hij dat doen. Hij zou haar alles vergeven, alweer. ‘O, Harry,’ zei ze. ‘Wat ben ik blij jou te zien.’

Hij glimlachte.

Ze had gedacht die glimlach nooit meer te zien, en ze ging er kapot aan, want ze wist dat dit niets kon worden. Dit kon nooit wat worden. ‘Ik hou van je,’ zei ze. ‘Het spijt me, maar je moet iets voor me doen.’

‘Tuurlijk.’ Hij hing de draagband van het geweer over zijn schouder en kwam naar haar toe, hij reikte naar haar handen. ‘Zeg het maar.’

‘Kikkhf fkattkx hfkixu zttkcu,’ zei ze. ‘Schiet me dood.’

BROKEN HILL BLIJFT VERBODEN TERREIN

The Sydney Morning Herald, jaargang 183, 217e editie, pagina 14

Een onderzoekscommissie van de overheid belast met het onderzoeken van de chemische verontreiniging van Broken Hill – de plek waar in 2011 de ramp plaatsvond waarbij meer dan drieduizend mensen omkwamen – heeft aanbevolen dat de stad voor onbepaalde tijd afgesloten blijft.

De foto’s die afgelopen zomer waren genomen waarop twee grote helikopters boven de stad te zien zijn, waren de aanleiding voor deze heroverweging. Ze wakkerden de plaatselijke geruchten aan dat het stadje niet onbewoonbaar zou zijn. Er deden verschillende complottheorieën de ronde, dat het de thuisbasis was voor geheime militaire programma’s of dat er een onbekende maffiaschat begraven lag.

De commissie, die vandaag een rapport van maar liefst driehonderd bladzijden presenteerde, moet dergelijke geruchten de kop indrukken, aangezien wetenschappers nog steeds zeer hoge concentraties van gevaarlijke stoffen in de grond hebben gemeten.

‘Ik houd van een goed verhaal, maar het zou zeer onverstandig zijn om te denken dat het veilig is om een kijkje in Broken Hill te nemen,’ zei woordvoerder Henry Lawson. ‘De stad is helaas een zeer naar voorbeeld van wat er kan gebeuren als mensen en bedrijven zonder enig toezicht maar doen wat ze willen.’

Broken Hill blijft het toneel van een van de ergste milieurampen ter wereld.

.

MEMO

Onderwerp: Re: aanpassingen aan modellen post-BH

Update op verzoek – verslag nog niet af, hou me hier niet aan, etc. etc.

De belangrijkste conclusie is dat wat we in BH hebben geobserveerd een meertalig effect was. Dat slaat zo op het eerste gezicht nergens op, aangezien voor zover bekend geen enkele betrokken partij meertalig is/was. Maar wanneer een afwijzing op deze schaal voorkomt, dan komt dat doordat de ontvanger vloeiend is in meer dan één taal. (Dit kan op betrouwbare wijze worden gereproduceerd: bijv. als een tweetalige proefpersoon in het Nederlands telt, dan is er nog meer weerstand om gebroken te worden in het Engels.) We hebben getheoretiseerd dat als de hersens met de ene taal bezig zijn, woorden van een andere taal in eerste instantie binnenkomen als onzinnige lettergrepen. Die worden dan niet verwerkt als woorden, als dragers van betekenis.

De vraag is dus, welke tweede taal? En – nogmaals, hou me hier niet aan, nog meer info te verwerken – ons antwoord is: de taal van het puurwoord. Wat dat ook is. We hebben nooit eerder met een puurwoord te maken gehad, dus onze kennis is op dit vlak beperkt. Maar we denken dat een puurwoord bij een fundamentele taal van de menselijke geest hoort; het is de taal waarin het menselijk dier op het meest basale niveau met zichzelf communiceert. De machinetaal, zogezegd.

Het is ons nog steeds niet helemaal duidelijk wat de precieze relatie was tussen V. Woolf en de outsider Harry Wilson, een soort liefdesrelatie? Maar we hebben besloten dat toen ze ontdekte dat hij nog in leven was, ze in een soort primitieve, dierlijke toestand raakte. Mentaal gezien handelde ze in die onderliggende taal, waar verlangen als een puurwoord aanvoelde.

We weten dat als een persoon in conflict raakt door tegenstrijdige instructies van ongeveer even dwingende sterkte, de resultaten van de omstandigheden afhangen. Met andere woorden, die zijn dus onvoorspelbaar. In dat scenario hebben we het in essentie over vrije wil.

(In het geval van tegenstrijdige instructies is het niet zo dat ze elkaar opheffen. De persoon in kwestie ervaart het verlangen beide instructies uit te voeren. Goed om dit te onthouden.)

De moraal van dit verhaal is dat we geen reden zien om de bestaande modellen te verwerpen. Het is niet nodig om het kind met het badwater weg te gooien. Dit klinkt waarschijnlijk alsof we onszelf proberen in te dekken of dat we eventueel gemaakte fouten in eerdere onderzoeken niet willen erkennen, maar dit is oprecht onze mening.

Ik besef dat dit wellicht een politiek probleem kan veroorzaken, gezien de huidige reorganisatie binnen de organisatie, oftewel het bloedbad. Sorry. Maar het belangrijkste punt voor mij zijn de vragen die dit onderliggende lexicon oproept. Wat zijn die woorden? Hoeveel zijn het er? Kunnen ze worden ontdekt door laboratoriumonderzoek, oftewel door direct hersenonderzoek? Kunnen we leren ze uit te spreken? Hoe klinkt het als ons diepste wezen zich uit in zijn fundamenteelste vorm?

Iets om over na te denken.

R. Lowell

5

Hij stond om vier uur op, pakte zijn broek, laarzen en een jasje en kleedde zich aan. Het voelde ontzettend koud aan in huis. Hij probeerde de laatste kooltjes in de open haard op te porren, maar dat was vergeefse moeite. Hij stak zijn handen onder zijn oksels en liep naar buiten. Het was er ijskoud, er was geen wolkje te zien, en er was nog nergens een spoortje zonlicht te bekennen. Hij slofte door de wei naar de schuur. Hong, de koe, hoorde hem aankomen en loeide hoopvol. Hij nam haar mee naar binnen, zette de emmer onder haar uier neer en ging op het krukje zitten. Hij masseerde de melk uit haar spenen en leunde met zijn voorhoofd tegen haar zij voor de warmte. Soms viel hij zo in slaap. Dan droomde hij over dood en woorden. Als Hong dan anders ging staan schrok hij weer wakker.

Het duurde acht minuten om de emmer te vullen. Dat had hij in het begin belachelijk lang gevonden. Hij had het efficiënter willen aanpakken, maar het was een goede les geweest om opnieuw in contact te komen met de basis van het leven. Hij genoot er inmiddels van, het was een kans om in het hier en nu te leven. Er was geen verleden of toekomst tijdens het melken van een koe. Dat was het.

Hij nam de emmer mee naar het huis en goot de inhoud ervan over in zes flessen. De kat wond zich hevig spinnend tussen zijn benen door en hij gaf haar ook een beetje melk. Hij bouwde een tipi van stokjes en repen krant en stak het vuur aan. De eerste stralen zonlicht kropen langzaam voorbij de boomgrens en hij bleef even staan om ernaar te kijken. Dat was het voordeel van dit huis, het uitzicht. Hij kon eromheen lopen en zag alles in de wijde omtrek. Als er een auto aankwam, dan zou hij dat dertig minuten van tevoren weten. De lucht was open, weids. Dit was een goed huis.

Hij hoorde het geluid van blote voeten op de houten vloer. Daar kwam Emily, met de slaap nog in haar ogen, haar katoenen nachthemd zakte van haar schouders.

‘Je zou nog moeten slapen,’ zei hij.

‘Jij bepaalt niet wat ik wel of niet doe.’

‘Nee,’ zei hij. ‘Dat zie je toch verkeerd.’

Ze liep naar hem toe voor een kus. Het hout knapte. Ze kroop dichter tegen hem aan.

‘Zullen we naar de zonsopkomst kijken?’

‘Ja hoor,’ zei ze.

Hij greep twee dekens van de stapel en gooide er een over het bankje dat hij op de veranda had gebouwd. Hij sloeg zijn arm over haar schouder en trok de tweede deken over hen heen. Ze leunde met haar hoofd tegen zijn schouder. De zon kwam nu boven de bomen uit en hij voelde de warmte op zijn gezicht.

‘Ik hou van je,’ zei ze. Ze ging nog wat dichter tegen hem aan zitten en liet haar hand naar zijn nek glijden.

Er stak een lichte bries op.

‘Vermoord me niet,’ zei hij.

‘Dat ga ik niet doen,’ zei ze.

MELD JE AAN VOOR ONZE NIEUWSBRIEF!

Hopelijk heb je hiervan genoten. Voor meer informatie over interessante nieuwe titels en om kans te maken op allerlei prijzen, hoef je alleen maar dit formulier in te vullen!

Dankwoord

Het dankwoord gaf vroeger een onverwacht inzicht in de schrijver op een moment dat hij/zij niet probeerde de lezer voor te liegen. Stephen King was er een ware meester in. Zijn dankwoorden waren lang en onsamenhangend, alsof je hem net na het avondeten en een paar glazen wijn had getroffen.

Ik ben opgegroeid op het Australische platteland, waar de dichtstbijzijnde boekwinkel in het volgende stadje was, en Stephen King is er nooit op tournee langsgekomen, zelfs niet op een motor.* Ik was me er niet eens van bewust dat schrijvers op tournee gingen. Ik moest het met de dankwoorden doen. Het waren blogs, voordat blogs bestonden.

* In 1997 heeft Stephen King op een Harley-Davidson Australië doorkruist. ‘Je beseft pas hoe anders het is als je hier bent,’ vertelde hij aan The Kalgoorie Miner. ‘Het [westen van Amerika] is leeg, maar je ziet in de verte altijd wel ergens een elektriciteitskabel of de lichtjes van een huis. Hier is het echt fucking leeg.’

Nu bestaan er blogs en tweets, en je hoeft je nooit af te vragen wat een schrijver van iets vindt. Wat een beetje jammer is voor de dankwoorden. Ze zijn nu niets meer dan een parade van namen. Belangrijke namen, als je de schrijver bent, of een van de namen. De namen zijn de bestaansreden van de dankwoorden. Maar toch, ik hield wel van die eindeloze verhalen.

Mijn lijstje met belangrijke namen gaat zoals verwacht van start met degenen die de eerste kladversie hebben gelezen, en die zes maanden later de tweede versie hebben gelezen (‘Doe maar alsof je niet weet wat er gaat gebeuren’), enzovoort. Misschien klinkt dit zo slecht nog niet, als eerste een boek in wording te lezen, maar dat komt omdat jullie niet weten hoe verschrikkelijk mijn kladversies zijn. Stel je je lievelingsverhaal voor, maar dan doen de personages om de zoveel tijd zonder aanleiding stomme dingen en niets eindigt zoals het hoort. Verschrikkelijk, toch? Het is niet alleen minder goed, het verpest alles.

Ik ben die mensen dankbaar die me het verhaal voor hen hebben laten verpesten, in het bijzonder Todd Keithley, Charles Thiesen, Kassy Humphries, Jason Laker, Jo Keron en John Schoenfelder.

Dank aan iedereen die mijn werk blijft publiceren. Er hebben veel mensen tijd en moeite besteed aan elk boek, en als zij hun werk goed doen, dan krijgt de schrijver alle lof. Dit slaat op redacteuren en marketingmensen, assistenten en bureauredacteuren, vertalers en salesmensen, inkopers en boekwinkelmedewerkers, ontwerpers en technici, en talloze anderen. Bedankt voor al die keren dat jullie net dat beetje extra gaven zonder dat het hoefde.

Ik wil in het bijzonder de volgende mensen in het zonnetje zetten: Colin Dickerman en Ruth Tross, mijn Amerikaanse en Britse redacteuren, die me met inzicht en precisie door de laatste versie hebben geloodst, een waar cadeau voor een schrijver.

Luke Janklow is mijn manusje-van-alles, officieel literair agent, onofficieel mijn beschermengel. Ik weet niet wat ik zonder hem had gedaan, maar ik durf te wedden dat het resultaat bagger was geweest. Claire Dippel, de drijvende kracht achter Luke, kan kennelijk zo’n beetje alles aan, en ze blijft er nog vrolijk en optimistisch bij ook. Het is bijna verdacht. Allebei bedankt.

Jen, zonder jou was dit allemaal niet gelukt. Jij hebt dit hele avontuur, het boek, het schrijven, mij, mogelijk gemaakt.

En, hé. Jij daar. Bedankt dat je iemand bent die graag een boek oppakt. Dat is oprecht een geweldig iets. Ik heb onlangs een bibliothecaresse ontmoet die me vertelde dat ze zelf niet las omdat ze werk en privé gescheiden wilde houden. Ik denk dat we het er wel over eens kunnen zijn dat dat ongelooflijk eng is. Bedankt dat je de verhalen opzoekt, het soort verhalen die je altijd bijblijven.

© 2013 by Max Barry

All rights reserved including the rights of reproduction in whole or in part in any form

© 2014 Nederlandse vertaling

Uitgeverij Luitingh-Sijthoff B.V., Amsterdam

Alle rechten voorbehouden

Oorspronkelijke titel: Lexicon

Vertaling: Inge Boesewinkel en Anne-Marieke Buijs

Omslagontwerp: Mulholland/DPS

Omslagillustratie: Shutterstock

NUR 332

ISBN 978 90 245 6404 0

Deze digitale editie is gemaakt naar de 1e druk 2014 met ISBN 978 90 245 6403 3

www.lsamsterdam.nl

www.watleesjij.nu

www.boekenwereld.com