A policía de Oregón atopa unha parella de cadáveres no interior dunha nave industrial abandonada. O home negro está axeonllado no chan colocando as últimas novidades en primeira liña da manta. Nelson, o grafiteiro, preparou nun muro da marxe esquerda do río unha versión manga do retrato de Laura, a moza que practica tres horas semanais de kung-fu. Ánxela confésalle a Marga que non quere nada que lle recorde a Xaime, desexa que desapareza da súa cabeza, matar os seus recordos. O taxista sorpréndese cando le o texto que os dous homes sen teito escribiron no seu cartón: «o rumor da melancolía é o son dunha orquestra ao lonxe».

Dime algo sucio de Diego Ameixeiras é unha novela que pretende desvelar o misterio que une as vidas cruzadas de persoas moi diversas, que buscan atopar un anaco de esperanza nalgunha das fendas da cidade cero.

Diego Ameixeiras

Dime algo sucio

ePub r1.0

Titivillus 27.10.2024

Diego Ameixeiras, 2009

Diseño de cubierta: Miguel Vigo

Editor dixital: Titivillus

ePub base r2.1

As leis, como a lei da causalidade, versan sobre

a rede e non sobre o que a rede describe.

Ludwig Wittgenstein

Tractatus Logico-Philosophicus (1921)

Romeo and the lonely girl

They seemed to hit it off

Till Romeo told the lonely girl

«I must take my leave, my love»

THIN LIZZY

Romeo and the lonely girl (1976)

O pensamento puro é voo. A emoción pura

é caída.

Sutra da Marcha Heroica (s. VII)

1

En cuestión de roupa interior teño probado case de todo, dende La Perla —tres tangas e dous suxeitadores— ata Women' Secret, pasando por Oysho, Calvin Klein e Intimissimi. Creo que os mellores suxeitadores que hai no mercado son os de Oysho, aínda que en tangas, culotes e pixamas prefiro variar e ir mercando o que máis me guste. Onte comprei un desa marca porque a miña nai regaloume un palabra de honor polo meu aniversario. Necesitaba un suxeitador sen tirantes para poder estrealo, porque o que tiña de Women' Secret xa me estaba moi pequeno (merqueino a principios do ano pasado, cando levaba o talle oitenta). Pero non vexades o agobio que me entrou, porque tiven que percorrer toda a cidade para atopar un que me sentase ben. Levo un noventa e cinco e acabo de facer quince anos, e nalgunhas marcas véxome obrigada a pedir o talle cen. Son de pouco lombo, pero teño demasiado peito para a miña idade. Iso quere dicir que cando collo un suxeitador do meu talle sempre me vai moi ancho, pero a copa quédame superbén.

En Oysho atopei o que necesitaba por só trece euros. Estou contentísima: a copa suxeita o peito e os aros quedan no seu sitio. O tecido é moi suave e de costas vaime perfecto. Contando o que merquei, agora teño seis suxeitadores desa marca. Este sen tirantes, outro que se ata ao pescozo para levar o lombo espido ao aire, un branco con enfeites nos bordos, un push up negro e un da liña Love is. O sexto é o primeiro suxeitador que tiven, un azul sen adornos do talle setenta e cinco. Xa non o pono, pero gárdoo de recordo. Sorpréndeme ver o peito que teño agora comparado con ese talle.

O mellor destes suxeitadores é que os aros non se moven nada, agarran moito e danlle unha forma preciosa ás tetas, que van subidas e perfectamente amarradas. O malo é que se gastan moi pronto. O suxeitador de Love is, que aínda non ten seis meses, xa non podo usalo. É unha mágoa, porque lle tiña moito cariño. Vaime un pouco pequeno, xa non é elástico e perdeu algo de cor. No que se refire a bragas desa marca, teño tres: unha de Snoopy culote preciosa, unha de Love is brasileira en conxunto co suxeitador, e un boxer rosa fucsia que merquei por seis euros. Como son de algodón e moi bonitas, gústanme moito e vou supercómoda.

2

O corpo desa rapaza ten uns ollos verdes que son coma o mar, pero están mortos coma un pozo negro. O corpo non morreu sorrindo, mais trala contorna carnosa dos seus beizos alborexará proximamente o sorriso detrítico dunha caveira. O corpo desa rapaza morreu berrando ata que se lle esgazou a gorxa e ten os ollos abertos por defunción. Trátase dun cadáver de quince anos que acumula gran cantidade de seme na rexión vaxinal, extremo que indica que foi violada reiteradas veces. O corpo xace boca arriba con signos de violencia nas extremidades e sofre hematomas severos no rostro, onde foi golpeado con algún obxecto contundente. Na rexión parietal distínguese o impacto de tres disparos que lle causaron unha morte instantánea. O cadáver está espido e as pernas consenten un ángulo de torsión estartelada, propia de monicreque roto.

Un home xace sobre o corpo desa rapaza. Leva posta unha camisa de manga curta atravesada por catro buracos de bala separados por escasos centímetros. O home viste pantalóns vaqueiros baixados ata os nocellos e ten algunhas rabuñaduras nos brazos. Trátase dun cadáver ataviado dun xeito informal e con restos de seme nas inguas. Ese home violou á rapaza de ollos verdes no interior dunha nave industrial abandonada. Pódese dicir que forman unha parella de cadáveres que a policía de Oregón está a piques de atopar unha vez que abra definitivamente o día.

3

—Conectade os movementos dos golpes coas expiracións.

Laura atende a indicación do mestre, axusta os protectores das mans e marca o golpe cos puños coma se os estivese introducindo na auga. Cando consegue concentrarse, o mundo exterior non existe. Endurécenselle as faccións, tensa os músculos con rabia e golpea. Ten un corpo atlético, estilizado. Uns brazos delgados pero fortes, a clavícula marcada. Acáelle perfectamentre o pelo devastado sobre os ombros, en capas asimétricas, seguindo o consello das rapazas da perruquería.

—Moi ben —o mestre asente coa cabeza—. Un pouco máis e acabamos.

Os alumnos berran nunha única voz e cimbran as extremidades no aire. Laura ensaia unha patada frontal e vai directamente ao saco, combinando o movemento das pernas cun decidido baile de puños. Un, dous, tres golpes. Os seus ollos concéntranse no coiro e reitera os impactos extraendo a forza das paredes do abdome, sentindo a enerxía que atravesa os músculos dos brazos. O cabelo apégaselle á fronte, caendo sobre os ollos coma fiaños húmidos, e na camisola gris debúxaselle un cerco de suor de considerable diámetro.

—Xa chega por hoxe —indica o mestre.

Laura colle unha toalla e enxuga a suor acumulada na fronte. Séntanlle ben as tres horas de kung-fu á semana. Cando remata as clases e camiña pola Avenida de Portugal sente o corpo conectado coa mente, o ánimo disposto e unha feliz solemnidade que se lle instala en todas as accións que acomete. Algunhas veces séntese observada, coma se todas esas caras anónimas coas que se cruza lle envexasen a enerxía e a forza.

—Dásme un pouco de auga? —pídelle un rapaz.

—Toma —achégalle a botella que ten ao carón da súa mochila—. Está xa un pouco quente, síntoo.

O mestre xunta dúas colchonetas nun curruncho. Alguén o chama dende unha estancia adxunta e abre os brazos en sinal de protesta, súplica que Laura recolle cun sorriso cómplice. O mestre desaparece por unha porta e a rapaza fica sobre o tatami. Gústalle quedar nos lugares que se baleiran de xente, entrar nos sitios cando todo o mundo sae, frear en seco en vez de correr. A sala está rodeada por un espello e unha vidreira. Dos vestiarios procede o leve balbordo que arman o resto dos alumnos. Laura achégase lentamente ata o espello e quita a camiseta, deixando á vista un top de licra granate. Despeiteouse. Esa son eu, repite concentrándose na súa imaxe. O meu nome é Laura: iso é o que pensa antes de dirixirse aos vestiarios.

4

—Contade comigo para o que sexa.

—Moitas grazas.

—Seguro que non precisades axuda? —a voz insiste.

Ánxela fica un instante en silencio e observa as embalaxes de cartón, as bolsas de plástico esparexidas polo chan da cociña, varias maletas amoreadas nun recuncho.

—Creo que non.

—Teño moita gana de verte.

Ánxela sae á terraza e sorrí con escasa convicción.

—Prefiro que quedemos pola noite.

—Como queiras.

—Está todo moi desordenado e non sei por onde comezar —descúlpase—. Aínda teño que colocar a roupa no armario e facer unhas compras.

—Vaiche ben ás once e media na Praza Maior? —a voz telefónica soa un chisco entrecortada—. Ou un pouco máis tarde, se prefires.

—Por min perfecto. Un bico.

Entre as baldosas sobrevive o cerco dun testo e Ánxela pensa en xeranios mortos e raigames secas. Dende a terraza enxerga a cidade somerxida no pozo, o esparaván urbanístico, o vello arrabalde da Trindade. Moitos anos atrás, imaxinou que camiñaba sobre aqueles tellados. Ánxela colga o teléfono, introdúceo no peto traseiro do pantalón e xunta o cabelo nunha coleta. A cociña é ampla e luminosa, tal e como prometeran na inmobiliaria. No dormitorio, pintado de amarelo, agárdaa un somier sobre o que descansa un colchón cuberto cun plástico. Uns estantes baleiros, unha cadeira, un armario empotrado cun espello. Olor a pintura. Ánxela senta sobre o colchón, prende un cigarro e sostén a cabeza entre as mans. Pésalle, un aguillón frío perfóralle a fronte. O corpo empeza a convulsionar, trémenlle as mans. Cando ergue a cabeza, o espello reflicte o mesmo pranto silencioso dos últimos días, capaz de prolongarse durante horas. Unhas bágoas que lle conmocionan o rostro e das que tenta defenderse cun sorriso deforme.

5

O home negro esperta sobresaltado por un pesadelo que se repite dende varias noites atrás. O home negro esperta cunha vella sensación de cansazo instalada nos ósos e cústalle ingresar na mañá soleada de Oregon. Debe engadirse que o home negro descoñece as palabras exactas que Alber Allen lle dedicou á morte de Jimi Hendrix, pero algunhas noites escoita o seu rumor antes de convocar o sono. A maioria dos negros, proclamaron un día os Guetto Fighters preguntados polo espírito de Hendrix, senten que se van consumindo rapidamente.

—Temos unha mecha dentro e todos sabemos canto vai durar, o ritmo ao que se vai ir queimando. Case todos os negros teñen mechas que queiman rápido por culpa de todo o que os rodea.

O home negro soñou cunha praia e imaxinouse espido, contemplando a caída do sol no horizonte. Corría unha brisa sedosa e as ondas minguaban o trámite suave da marea. O home negro introducía pedras nacaradas nunha rede, cargábaas ao lombo e internábase nas augas para ingresar no último día. Pero o home negro esperta moi lonxe do areal, atrapado nunha cidade cercada. O sol non se deita no horizonte, só unha concisa liña de luz atravesa os ollos da persiana. O pesadelo do home negro morre como cada mañá. Cando a auga imaxinada xa lle cobre o rostro, treme coma un vimbio e adiviña o horizonte no teito do seu cuarto.

O home negro sae á rúa coa mochila ao lombo. Nas mans leva un mangado de novidades discográficas agrupadas cunha goma. Entra no primeiro bar da mañá, onde é recibido polo estrondo da máquina de café. Os clientes non teñen moita gana de conversa e concéntranse na lectura dos xornais, mais o home negro achégaselles pronunciando a palabra máxica:

—Música?

6

Laura acelera o paso polas sombrizas rúas das Camelias ata alcanzar a ribeira da Barbaña. Dende unha fiestra unha muller sacode un edredón rosa, dun garaxe poeirento xorde unha vella furgoneta, dúas pombas perseguen no chan os restos dun anaco de pan sucio. Laura axusta os auriculares do iPod e segue o ritmo da música coa cabeza. Vai casando imaxes na súa mente coma nun videoclip, imaxina un puño americano que derruba un muro, unhas cadeas que rompen en mil anacos e se transforman nunha espiral de fume. Os fondos desfiañados dos seus vaqueiros presumen unha pátina grisallenta e sostéñense máis abaixo dos cadrís cun cinto negro. Ás veces fabrica as súas propias camisolas: ensaia distintos nós cunha baraza e logo introdúceas en lixivia para decoloralas ao seu xeito. Quedan mellor que esas que venden en Bershka. Na mochila leva a roupa sucia da clase de kung-fu. Ao lonxe distingue a figura desgairada de Nelson, que agarda sempre por ela nun lugar ao que chaman Pozo do Inferno. Gústalle observalo a distancia, gozar dese segundo en que, por arte de maxia, volve parecerlle un descoñecido.

A mochila caeu ao chan. Laura é moito máis baixa que Nelson e ten que esforzarse para elevar os brazos e poder agarralo polo pescozo. Nelson é un graxo cobreado do Polvorín que leva un piercing nunha cella e un código de barras tatuado na caluga. Os beizos de Nelson son grumosos e apergamiñados. Os bicos de Nelson polas mañás saben a Chesterfield e a iougur líquido de amorodo.

—Viches iso?

A lingua de Laura deixou de vibrar na boca de Nelson.

—O que?

—A parede.

Laura vira a cabeza e repara na superficie que separa dúas persianas enferruxadas, onde dende hai anos pemanece o frontal pintado dun Rolls-Royce. A novidade campa algúns metros máis adiante. A Laura ilumínanselle os ollos cando a descobre: un simio —camisola vermella con estrela verdosa no centro— sostén un revólver fumegante.

—Cando o fixeches?

—Onte.

A lingua de Nelson róuballe a respiración. Ten unhas mans que saben operar nos seus peitos con caligrafía pletórica e uns ollos que a miran coma quen asiste ao primeiro solpor do verán e a un gol marcado nos minutos de desconto. Nelson ten marcado algúns grafitties nos Remedios e pola contorna de Oira. A versión manga dunha fotografía de Laura, atravesada cuns lóstregos prateados, aguantou algúns meses na marxe esquerda do río, pero o muro foi revestido cunhas pedras amalgamadas entre aramios.

—Queres vir pola noite á casa? —pregunta Nelson—. Non están os meus pais.

Laura sorrí.

7

O reloxo da torre da igrexa de Fátima, situada no corazón de Erbedelo, onde o barrio do Couto rende honra anual aos avistamentos de maio, carece de numeración. Os díxitos primixenios foron substituídos polo saúdo Ave Virgo Alba, pero poucos fregueses repararon no detalle. No interior do templo, unha nena loura disponse a recibir a primeira comuñón. O corpo de Cristo, entre os dedos grosos dun crego algo obeso, abandona o cáliz e vaise disolver lentamente na súa lingua. A cativa, xuntando as palmas das mans, traza un sorriso emocionado, consciente de estar atravesando o momento máis agardado dos últimos meses. O corpo de Cristo: amén. A nena loura regresa ao banco consumindo os últimos restos da oblea e considérase ingresada nun dos primeiros chanzos que conducen á idade adulta. Os pais sorrín orgullosos.

O altar maior está fraseado en ouro co correspondente Aeterno deo vivo et vero. Nun dos laterais da igrexa sitúase un home que atende o sentido rezo da cativa, un home que ten unha profunda cicatriz no pescozo. Non foi convidado a participar na cerimonia, mais pertence á confraría dos que teñen reparado no saúdo do reloxo á virxe branca. A nena loura segue transitada pola excitación do momento e o home cre que está preciosa, como regresada ao mundo tras unha longa prospección interna. Os movementos do crego son lentos, cerimoniosos.

—Podedes ir en paz.

A igrexa énchese de murmurios. O home introduce as mans nos petos e camiña tranquilamente cara á saída. Fotografías, encadramentos, felicitacións. Cando pasa ao carón dun cámara apostado no corredor central, o home pensa que a montaxe pide un fundido vaporoso da cativa cun plano da vidreira que representa a aparición na Cova de Iria. Os pais emocionaríanse moito: dúas virxes brancas. Mais tamén recoñece que só se trata dunha opinión persoal, e que cada un é moi libre de facer o seu traballo como queira.

8

Nelson inmobiliza a Laura agarrándolle os pulsos con firmeza. Acaba de clausurar a liorta e contempla o seu corpo espido, deitado no mesmo colchón onde anos atrás atravesou dúas semanas de varicela. Visión cumprida. Segundo as súas propias palabras, Nelson pensa que Laura é tan bonita como un canario. Ten a pel cafeinada e donda, como revestida cun papel de fumar. Pérdelle ese arrecendo alimenticio, a fronteira decolorada que marca o bañador e a flexibilidade das súas pernas de xoguete. Os seus ombros orgullosamente rectos. A lisura do seu ventre, salferido de diminutas pencas que xiran ao redor do embigo. Cando Nelson lle lambe as orellas, rebole no colchón e acaba arrincando as sabas da cama. Laura ten as tetas pequenas e a Nelson cábenlle enteiras na boca. Degústalle as mamilas coa punta da lingua e soterra o nariz nos cómaros medios, á rebusca dese ataque de risa fronteiriza co pracer perturbador das cóxegas.

—Vasme soltar?

—Non.

Reméxese no colchón e Nelson acepta liberarala. Gústalle que desafíe a súa superioridade física. Laura rodéao coas pernas e acaríñalle o pelo coma se estivese estendendo un xampú. Nelson pecha os ollos e sente os seus dedos moldeándolle devagar as tempas, deténdose no tacto fráxil das pálpebras. A Laura gústanlle esas pestanas longuísimas, a traza rexa dos seus pómulos, as veas marcadas dos seus antebrazos. As fiestras están abertas de par en par e permiten o paso dunha lixeira brisa. Anoitece, préndense as primeiras luces das casas ao pé do río. Nelson recúa e procura o embigo de Laura para descender lentamente ao sur das espirais crechas, onde marcha pola contorna ata posicionar as primeiras vibracións. Laura respira entrecortadamente, elevando o volume dos arquexos, e axúdalle coas mans sobre a cabeza. Nelson agradece o salaio fixo, ese fermoso canto de anunciación cando transita coa lingua entre as súas pernas. Laura deixa nas sabas un cerco do tamaño dun donuts e dálle un ataque de risa dos seus.

—Que pasa? —pregunta Nelson.

—Nada —responde Laura tapando a cara cun coxín.

Antes de incorporarse, Nelson contempla o espectáculo. Confórtalle a visión do corpo de Laura, os relevos acentuados polas últimas convulsións e o remexer nervioso das súas pernas. Laura segue rindo e Nelson celebra ese peiteado descosido que lle outorga unha fasquía salvaxe. Os dous teñen a pel cuberta por unha lámina viscosa de suor. Os dous axítanse nerviosos entre as sabas, senten un calafrío de peixes acuciantes entre as pernas. Un can ladra da outra banda do río e unha bolboreta colisiona contra a bombilla acesa dun flexo. Nelson colócase enriba de Laura, que entreabre as pernas sen deixar de miralo aos ollos. As mans grosas de Nelson explorándolle a contracapa dos muslos, esa pel pegañenta fregándose contra a súa unha vez máis. Laura agárrao con forza pola caluga e ofrécelle a súa lingua, que Nelson recolle no ceo da boca coma un punzón.

—Espera, ponte así —dille Nelson.

Laura ilumina un sorriso cando se sente franqueada.

9

Na Praza Maior mestúranse conversas coas badaladas que anuncian a chegada da medianoite. As terrazas, ateigadas de xente, ocupan as inmediacións dos soportais. Uns rapaces pérdense pola Barreira cargando bolsas cheas de botellas. Ánxela prende un cigarro, exhala o fume e xoga co mecheiro entre os dedos.

—Que tal no traballo?

Detrás dos seus lentes de pasta azul, Marga esconde uns ollos moi vivos, case infantís, que observan os xestos nerviosos de Ánxela.

—Chego a fin de mes e gaño para manter dous gatos e permitirme algún capricho —responde Marga.

Un home ofrécelles chicles e panos de papel. Ten os cabelos longos e lasos, moi sucios. Marga nega coa cabeza e o home despídese xuntando as palmas das mans. Ánxela cruza as pernas e acaricia os muslos con ansiedade, rozando unha e outra vez os vaqueiros coa palma das mans.

—Teño ganas de facer unha viaxe —continua—. O outro día veu un rapaz pola oficina cun envío para Uzbekistán. Nin sabía que existía ese país.

—Segues con Diego?

—Non. Deixámolo hai uns meses. Un día acabouse a paixón, outro acabouse a confianza e outro acabei deitándome cun amigo seu.

—Contado así parece gracioso —di Ánxela.

Marga encolle os ombros. Diante do edificio do concello hai un palco no que esa noite non actúa ninguén.

—O resto foi moi pouco orixinal. Discusións, fotografías rotas e repartición equitativa de discos e libros. Nada importante.

As dúas míranse en silencio. Marga esténdelle a man e Ánxela descobre o tacto acolledor dos seus dedos. Acentuáronselle as olleiras e, cando fala, prega os beizos dun xeito estraño, como maltratando a tonalidade da súa voz, que se volveu opaca e augardentosa. Non leva pendentes. Ten as unllas moi descoidadas e non para de fumar. Esa foi a primeira impresión que lle causou a Marga.

—Cando falamos por teléfono non che dixen toda a verdade —confesa.

—Seino. Utilicei o plural dun xeito un pouco temerario. Síntoo.

—Tanto se me nota?

—Creo que si. Dende cando non estades xuntos?

Ánxela aguanta a respiración antes de falar. Pechar os ollos prodúcelle un estraño pracer. Ao seu redor, todo o mundo respira tranquilamente.

—Dous meses e vinte e catro días —responde.

Marga coloca os lentes sobre o nariz e golpea a mesa cos dedos. Na mesa contigua fálase de fútbol.

—Apetéceche dar un paseo?

10

A lúa mingua sobre o barrio de San Francisco, sementando o seu resplandor nos tellados dos edificios erixidos ao pé do Montealegre. Eduardo aburríase disparándolle ao televisor co mando a distancia, pero agora sostén o seu ordenador portátil sobre os xeonllos e teclea nerviosamente. O ventilador esfórzase en remexer o calmizo, xirando sobre un monte de xornais atrasados. Pódese dicir que Eduardo sente bolboretas na boca do estómago e algo semellante ao bramido dun tráiler no interior dos muslos. Na pantalla aparece unha nova mensaxe.

—Quero mandarche algo.

Contactaron unha noite en que Eduardo bateu pacientemente en todos os alcumes con denominación suxestiva. Perdeuse en longas conversas con homes que dicían ser mulleres e mulleres que non lle dicían nada. Pero a fortuna é para quen a traballa. Cady ten quince anos e vive nalgún lugar de Oregón. Non parece mentir demasiado. Agora conéctanse todos os días e tamén intercambian algúns correos electrónicos. Nada de fotos. Nada de web-cam.

Eduardo inclínase ansioso sobre o ordenador e escribe a resposta.

—Unha foto? —reclámalle.

A última vez envioulle unha fotografía de Cameron Díaz.

—Non. Un regalo.

Acepta que se trata dun excelente progreso, mais non pode evitar un certo sentimento de decepción. Eduardo só pode imaxinar esa rapaza misteriosa axudado por unha descrición demasiado sucinta: morena, cabelo longo, ollos verdes. Odia as matemáticas.

—Espera. Non é boa idea darche o meu enderezo.

—Podo deixarcho en algures. Dime un sitio.

—Agora mesmo non se me ocorre ningún.

—Tes medo de que se decate a túa moza?

—En absoluto.

—Se cho mando á casa non te espiaría no portal.

Eduardo remóvese no sofá. A rapaza está tomando a iniciativa e debe gañar tempo. Sabe que non é a primeira vez que fica hipnotizado ante ese xeito en que as palabras escritas aparecen na pantalla. A carnalidade das vogais, a insolencia adolescente das consoantes, a suavidade deses espazos en branco. Os dedos de Eduardo esvaran rapidamente polas teclas mentres sostén o cigarro entre os beizos.

—E se son eu quen te espía? —pregúntalle.

A resposta demórase. Eduardo pensa que quizais non estea reaccionando á altura das circunstancias.

—Es un pesado. Envíocho ou non?

—Espera. Creo que teño unha idea.

—Pois sóltaa dunha vez. Teño sono.

—Antes quero preguntarche algo.

—Dime.

—Que levas posto hoxe?

Eduardo apoia as costas no sofá para agardar comodamente a resposta.

—Un camisón laranxa de tirantes finos cun triángulo no peito. De longo vaime ata enriba dos xeonllos.

11

O silencio da Praza da Magdalena, antigo camposanto ao pé da igrexa de Santa María Nai, contrasta co balbordo alcólico que provén dos bares acubillados baixo os soportais da veciña Praza do Trigo. Marga e Ánxela están sentadas nun banco que lle dá as costas ao cruceiro situado no centro do recanto, e do que tiveron que retirar os cristais esnaquizados dunha botella de ron. Os muros das casas están cheos de pintadas e sinaturas de grafiteiros. Ánxela recolle as pernas, colócaas sobre o banco e vírase para mirar a Marga aos ollos.

—Estaba quentándolle a cama a unha compañeira de traballo dende había meses —dille—. Algo sospeitaba pola súa actitude. Demasiadas horas extras na oficina e unha repentina afección por ir ao ximnasio, xa me entendes. Pero comporteime coma se non quixera decatarme do que estaba pasando, ou coma se houbese algunha posibilidade de que non fose certo. Pensei agardar a que tivera o valor de dicirmo, mais ao final acabei sabéndoo doutro xeito. Mandoume unha mensaxe pensando que lla enviaba a ela. Así de simple. Coma un adolescente. Non quero nin lembrar o que puña. Dei voltas pola cidade, soa, e estivo a piques de atropelarme un coche. Logo volvín á casa e dixo que sentía que o soubese dese xeito. Fun incapaz de articular palabra. Sentín que estaba namorada de alguén que nin sequera merecía todo o meu desprezo. Nese momento quería pegarlle e abrazarme a el, cuspirlle na cara e bicalo coma se fose un neno arrepentido, todo xunto. Odieime a min mesma por pensar que sería capaz de perdoalo. Sentinme culpable por ser unha estúpida, por non ter freado a tempo e comprobar que xa non quedaba nada de min. Ese cabrón gañara a partida. Só faltou que fixera o signo da vitoria cos dedos. Quería que desaparecese da miña vida e seguir espertando o resto dos meus días ao seu carón. Quería todo o que me facía dano del, todo o que me estragaba, todo o que eu sabía que era un engano. Non me soportei a min mesma. Canto máis pretendía odialo máis me daba conta de que o quería. Enténdesme?

Marga sorrí e acarícialle a cara.

—Creo que si.

—Esa noite quedei a durmir na casa dunha amiga. Case non recordo como cheguei, estaba vivindo todo aquilo coma se fose un pesadelo. Algo totalmente irreal, unha burla. Díxome que podía quedar todo o tempo que necesitara, mais aos poucos días a cidade véuseme enriba e decidín volver aquí. Agora non quero nada que me recorde a Xaime, nada. Quero que desapareza da miña cabeza, matar todos os recordos. Quero estar soa. Soa.

Ánxela levántase e camiña devagar, amoucada. Concéntrase no manto de coios que cobre a superficie da praza, ao xeito dos pavimentos antigos. Marga vai detrás e chegan ata as escaleiras da rúa do Esquecemento, polas que ascenden ata a Pena Vixía.

—A rapaza coa que anda está preñada de tres meses —conclúe.

12

Un taxi atravesa a Avenida de Bos Aires. Na radio, programa de confesións nocturnas: un home que se sente atraído pola nova parella da súa ex-muller. O taxista abanea a cabeza e detense nun semáforo. Hai xente para todo, pensa. O home continua detallando os seus padecementos e confesa que non parará ata que sexa correspondido. Sempre consegue todo o que se propón, e antes de que entren as cuñas publicitarias repite varias veces que a vida é demasiado curta. O reloxo marca as dúas e media da madrugada.

O taxista bocexa e distingue á súa dereita dous homes colocando uns cartóns sobre a beirarrúa. O máis alto viste un chandal verde e o máis baixo confórmase cunha camisola esfiañada e uns vaqueiros recortados á altura dos xeonllos. Todos os seus movementos son lentos, como trazados a cámara lenta. O home da camisola apura un cartón de viño e limpa os beizos coas mans, a piques de perder o equilibrio. Está borracho. O home do chándal verde, que acaba de ver o vehículo detido ante o semáforo, saúda ao taxista e cruza a avenida con pasos curtos, arrastrando os pés. O taxista baixa o cristal da xanela e o home do chándal, que xa alcanzou o vehículo, pousa as mans sobre a porta. Está moi fatigado, respira entrecortadamente. Ten as unllas ennegrecidas e ludrentas, os dedos sarmentosos. O taxista, como é habitual, achégalle un paquete de Chesterfield. O home gárdao no peto do pantalón e sorrí agradecido.

—Agarda —dille coa voz esgazada.

O home do chándal verde extrae do peto un pequeno cartón e ofrécello ao taxista con solemnidade, coma quen outorga un trofeo. Sorpréndelle o agasallo: unha lámina gris, moi estreita, recortada dunha caixa de cereais.

—Moitas grazas.

Sempre acaban discutindo pola repartición do tabaco. Antes de colocar o pé no acelerador, o taxista le o texto que os dous homes escribiron no cartón: «O rumor da melancolía é o son dunha orquestra ao lonxe». Só cando escoita a buguina do vehículo que o precede, consegue saír do seu ensimesmamento. Que xente máis curiosa, pensa.

13

Fin de semana na praia. Lista para bañarme: poño o biquini, saio do hotel e báixame un litro de regra. Horror. Non podía poñerme unha compresa e que saísen as ás por fóra do biquini, e moito menos usar unha normal e pasar todo o día sen bañarme. Nunca utilizara un tampón na miña vida. Solución? A miña nai busca unha farmacia e merca compresas e Tampax Compack Lites. Ao principio entroume un pouco de pánico, pero explicoume que mercara os máis pequenos de Tampax para que aprendese eu mesma a poñelos, que xa me ía sendo hora. Imaxinade a escena: sentada no bidé do hotel, limpándome con agua porque estaba sangrando coma unha porca, e cun tampón na outra man. A miña nai púxose a berrar como unha histérica e díxome que o metese dunha vez, pero non puiden. Ao final díxome que me tumbase na cama. Abrín as pernas e mirei ao teito rezando para que todo aquilo acabase. Entón, notei unha lixeira dor e berrei coma unha histérica. Mamá dixo que se estaba tan tensa ía molestarme, e que tiña que intentar distraerme. Non vos conto máis. Con esforzo, pero superei a proba: a miña nai díxome que «xa estaba dentro» e só puiden crelo cando me ensinou o aplicador que acababa de retirar.

Durante toda a tarde non notei nada. Mamá explicoume que se os colocas ben nin te decatas. Cando volvemos ao hotel pola noite, quitei o biquini e díxome que tirase do cordón con coidado. Que noxo. Todo o algodón cheo desa porcallada que bota a parede do meu útero. Pola noite puxen unha compresa para descansar un pouco, e ao día seguinte quixen colocarme eu mesma o Tampax. A miña nai díxome que separase ben as pernas e que me agachase. Conseguino eu soa, sen esforzo. Separeino do aplicador e metino todo o que puiden, ata que o cordón quedou colgando da miña vaxina.

Arrepíntome de non telos utilizalo antes. Se se introducen dun xeito correcto, os músculos que están ao redor da vaxina mantéñenos sempre no seu sitio. O aplicador ten unha punta de forma redondeada para facilitar a entrada, aínda que o importante é abrir ben as pernas. Eu teño que cambialos cada catro horas porque solto moito fluxo, pero coñezo xente que os pode levar máis tempo.

14

O rostro do home da cicatriz ilumínase cando na pantalla do ordenador abre a fotografía dunha muller cos peitos espidos. Son esaxeradamente grandes e alcánzanlle a contorna do embigo, tributando o declinar orgulloso da Venus de Willendorf. A muller, de complexion rexa e vigorosa, pousa as mans na cintura e mira cara á dereita. Ten o cabelo húmido.

A imaxe que contempla foi tomada días atrás nas ribeiras do Miño. O home da cicatriz repara na traza ancestral da faciana da muller, nos sucos marcados do pescozo, na pel avermellada polo sol. Abre unha lata de cervexa e a escuma acumúlaselle entre os dedos antes de darlle o primeiro grolo. Máis fotografías: mulleres en traxe de baño ou top-less, instantáneas tomadas en lugares próximos ao río. Bañistas na Chavasqueira e en Outariz, paseantes en Reza. Unha rapaza que se cobre cunha toalla mentres se desfai do biquini, unha parella que se está bicando. O home da cicatriz pensa que debería consignar todas esas fotografías con maior xeito.

Na pantalla vese agora un cativo de cabelo crecho, moi bronceado polo sol. Non terá máis de dez anos. Outro rapaz pedalea sobre unha bicicleta, ten o torso espido e viste uns vaqueiros recortados á altura dos xeonllos. Nótanselle os primeiros progresos da adolescencia: ombros que anchean, faccións prominentes, ollos grandes e beizos grosos. Andará sobre os doce anos. Vendo esa fotografía, o home da cicatriz non pode evitar un pequeno sorriso nostálxico. Un xesto que delata esa saudade que lle asalta o espírito cando se decata do inexorable paso do tempo.

15

O nocello está rodeado por unha cadea prateada moi fina, case invisible. Perfectamente bronceado, o pé da muller contorsiónase ata sobresaír dun zoco negro. Eduardo acompaña cos ollos a lenta ascensión da perna, que se tensiona ata facilitar a definición perfecta das nádegas baixo a saia. A rapaza, subida a unha escaleira, decátase desa mirada. Eduardo decide preguntar o primeiro que lle vén á cabeza.

—Por favor, a pasta de dentes?

As pernas da rapaza descenden lentamente a escaleira. Sobre o fío musical, unha voz de sotaque impostado anuncia as ofertas do día. Os zocos repenican nos chanzos, a cadea prateada abrázase ao nocello. A blusa introducida no interior da saia deixa entrever unha cintura breve, estilizada. Sobre a lisura do abdome, Eduardo imaxina que se erguen dous peitos esféricos, demasiado grandes para un corpo tan delgado.

—Ao final deste corredor, á esquerda —indícalle a rapaza.

—Grazas.

A rapaza continua repoñendo produtos nos estantes, esta vez sen botar man da escaleira metálica. Eduardo camiña polo corredor e recoñece que acaba de realizarlle unha pregunta totalmente estúpida. Non precisa pasta de dentes. Agora tenta disimular e decide escoller unha marca de dentífrico, mais tarda en concentrarse na elección. Nos seus ollos aínda perdura a imaxe dos peitos artificiosos da repoñedora, unha instantánea que se dilúe por momentos e regresa coma un lampexo inapreixable. O escote levemente pronunciado, ese suco que desvela e lle doe en algures. Eduardo agarda agora a súa quenda co dentífrico na man e concentra toda a súa atención nos movementos das consignas. Unha muller que garda un bolso de considerables dimensións. Un rapaz que voltea a chave e colle unha bolsa de deportes.

—Un euro con vinte e cinco cêntimos.

Eduardo busca as moedas e abóalle o importe exacto.

—Grazas.

Tortúrao a sensación de estar sendo observado, pero ninguén mira. Súanlle as palmas das mans, sente un estraño formigo baixo os brazos, respira profundamente. Ninguén pode adiviñar a aceleración que alcanza o seu ritmo cardíaco. Ninguén sabe que non dá quitado da cabeza a imaxe dos peitos esféricos, o nocello rodeado por unha cadea prateada, a lenta ascensión da perna que se tensiona ata facilitar a definición das nádegas baixo a saia. A caixeira segue pasando os códigos de barras polo detector. Eduardo chega á consigna acordada. A número quince, tal como lle indicara Cady. Deixou a porta entreaberta e no interior hai unha bolsa de plástico verde. Eduardo cóllea con forza, coma se se lle fose a vida toda entre os dedos. O agasallo é un obxecto brando, e ao tocalo instálanselle ese millón de cables de alta tensión entre as inguas.

Antes de saír, Eduardo vira a cabeza e observa por última vez á rapaza do supermercado. No fondo do corredor central, apostada novamente sobre a escaleira metálica, continúa colocando os produtos sobre os estantes.

16

O carreiro central da piscina está baleiro. Ánxela axusta os lentes e aplaca o gorro na cabeza mentres observa o rego deserto. Descende pola escaleira e nota como a auga se apodera dos recantos da súa pel, arrefriándoa levemente. Cando somerxe a cabeza concéntrase no frescor que lle arromba as tempas. Ante os seus ollos esténdense agora as augas mainas, o imposible sosego azul.

Un home moi delgado que fai estiramentos. Ánxela observa o outro extremo da piscina. Cando inicia o percorrido e volve mergullarse baixo a auga, imaxina que está mudando de pel coma un réptil que ritualiza o abandono da cuberta primixenia. Quérese libre, ingrávida, deixar en todo o que toca a pegada dun rozamento livián. Préstalle o silencio baixo as augas e elevar a cabeza para impulsarse. Unha e outra vez colle aire, sóltao. Reúne forzas co degoiro de baleirar o pensamento, mais non o consegue. A conciencia de ser ocúpao todo e estende as súas gadoupas polo gran bálsamo clorado. Ninguén escoita o pranto de Ánxela baixo as augas. Desexa estoupar, romper, habitar algún lugar inerte.

Quédanlle poucas brazadas para culminar a lonxitude da piscina. Os pulmóns traballan arreo e Ánxela persegue un sinal, un síntoma, un cravo ardendo. Ficar sen folgos e sentir como coas derradeiras brazadas se desviste de todos os vertedoiros posibles. Iso é o que arela con todas as súas forzas. Dese xeito avanza considerándose practicamente larva, segura de renacer cunha longa ducha nos vestiarios.

17

Deixando tras de si un ronsel de fume grisallento, o autobús ascende por Xoán XXIII ata alcanzar as inmediacións do Parque de San Lázaro. Na parada concéntrase un grupo de xente que se acolle baixo a marquesiña. O motor arrastra un rouquén asfixiado, que espesa o aire e despreguiza o andar nervioso dunha pomba. No interior do vehículo, unha vez que lle aboa o importe exacto ao condutor, o home negro tenta manter o equilibrio axudándose coas agarradelas metálicas. Ten unhas mans grandes, os dedos fortes e grosos. Mentres avanza entre os abaneos para alcanzar a parte traseira do vehículo, advirte o costume adoptado polos viaxeiros: todos ocupan os asentos lindeiros co corredor e deixan baleiros os máis próximos ás fiestras.

Unha rapaza levántase rapidamente para deixarlle paso. Transporta un bebé nunha mochila.

—Grazas —di o home negro alcanzando o seu asento.

Dende un informativo radiofónico, a voz metálica do locutor vaticina temperaturas próximas aos corenta graos. O home negro —o único viaxeiro que contradí a unanimidade das mangas curtas cunha cazadora vaqueira— encaixa a mochila entre as pernas e pousa a cabeza na ventá, deixando que o tremelicar do motor lle arrole as tempas. O autobús inicia xa o descenso de Curros Enríquez. Unha muller preme o timbre solicitando a parada do vehículo. O home negro, distraído, advirte agora a mirada fixa da criatura. Son dous ollos coma dous fachos azuis, transparentes. En resposta, ofrécelle un dedo que a criatura apreixa instintivamente. Sorpréndelle ao home negro a forza concentrada nunhas mans tan pequenas. A nai repara no dedo esaxeradamente longo e groso, e no anel prateado que lle circunda o polgar.

De súpeto, o autobús traza unha violenta viraxe e frea en seco ao pé da Ponte Nova. Alguén ceiba un berrido dende os asentos dianteiros, a criatura rompe a chorar e a nai arrólaa para que calme. O home negro non entende que está ocorrendo. Algúns viaxeiros xúntanse na cabeceira do vehículo e unha muller, nerviosa, informa do acontecido.

—Houbo un atropelo.

O condutor acaba de descender do vehículo. Ségueo un balbordo de xente que quere contemplar a escena. Tirado no asfalto, un ancián tivo sorte de que o autobús se detivese xusto antes de impactar contra o seu corpo. Dous viaxeiros estanlle botando a man para que se incorpore.

—Está ben? Ten algunha ferida?

O ancián nega varias veces coa cabeza e fai un xesto para que lle alcancen o caxato, agochado baixo o frontal do autobús. Unha buguina impaciente, xente que abandona os automóbiles, alguén que reclama a presenza da policía. O home negro, que observa con incredulidade o desenlace da escena, pregúntase como é posible que o ancián salvara a vida. Nin unha rabuñadura. Absolutamente nada. Unha pregunta que comparte o condutor do autobús, que aínda non consegue sacar as mans da cabeza. Alguén tenta tranquilizalo.

No interior do vehículo, a criatura deixou de chorar e está xogando coa nai. Pero quen chora agora é o ancián que estivo a piques de ser atropelado, e xa se sabe que o pranto silencioso dun vello sempre é un espectáculo desolador.

18

O globo de chicle estóupalle nos beizos, un Happydent Ultrafresh con sabor a amorodo. Laura acaba de rematar o saldo da semana mandándolle unha mensaxe a Nelson.

—Xa merquei todo para esta noite —tecleou—. Bicos.

O teléfono móbil marca a unha e media. Estáselle facendo tarde para preparar a comida. Sentada nas escaleiras do vello cine Xesteira, Laura agarda con impaciencia mentres xoga coa caixa dos chicles. Do supermercado sae Antía: xa tardaba.

—Perdoa, había moita xente na caixa.

Antía achégalle unha bolsa con botellas.

—Non te preocupes.

—Merqueivos un whisky de oferta. Superbarato. E dúas litronas.

—Moitas grazas —responde Laura e introduce as botellas na mochila.

—Teño que marchar. Se paso á noite polo concerto, mándoche unha mensaxe.

As rapazas despídense cun bico na comisura dos beizos. Laura pensa que é unha sorte que Antía aparente dezaoito anos. Tamén que sempre estea disposta a facerlle un favor cando o precisa. Laura volve mirar a pantalla do teléfono: demasiado tarde. Bota a mochila sobre os ombros —as botellas cinzarrean coas alancadas— e acelera o paso ata alcanzar a Praza do Ferro. Atopa unha farmacia e entra.

—Que querias?

Detrás do mostrador, unha muller de cabelo moi curto saíulle ao paso. Laura busca as receitas no peto dianteiro da mochila e entrégallas. Están engurradas. A muller coloca os lentes na punta do nariz e recita en voz baixa o nome dos medicamentos antes de perderse na rebotica. Sobre o mostrador hai unhas revistas que se poden levar de balde e uns trípticos con consellos para reducir o colesterol. Unha báscula electrónica, o andel cos alimentos infantís e un expositor de preservativos. Laura elixe os Easy on marca Durex e introdúceos con rapidez na mochila. Ás veces atáscaselle un pouco esa cremalleira, pero xa están dentro.

A muller regresa da rebotica cunha caixa de Risperdal.

—Son as pastillas para a miña avoa —di Laura cun sorriso.

19

Os veciños da zona poderían reparar nun home sentado nun banco da Praza das Mercedes, mais a súa presenza non parece chamar a atención de ninguén. O home calza sandalias de coiro, viste vaqueiros azuis e unha camiseta que empeza a ser máis gris que negra. Sostén un gato de peluxe amarelo entre as mans. As orellas do animal, esaxeradamente grandes para o seu tamaño, son rosas. Ten pencas nas fazulas e humaniza un sorriso trazado cunha liña de fío azul, moi grosa. Eduardo non pode crelo. O tacto, esa textura donda. Ese olor. O gato de peluxe demostra que Cady existe, que vive nalgún lugar da cidade, que respira nesas mesmas rúas.

Sempre fala con naturalidade. Os seus gustos, as súas fantasías, algún desexo especialmente morboso. Pero en ocasións Eduardo pensa que Cady cala moito máis do que lle conta, e ese silencio dóelle no máis profundo da súa infancia. Querería asomar a ese interior, apropiarse desa intimidade, pero a rapaza manéxase con intelixente prevención cando se ve invadida por algunhas preguntas incómodas. É nesas circunstancias cando Eduardo amosa as súas debilidades, así que pensa que en ningún caso debe repetir unha situación en que a rapaza poida sentir que o ten bebendo da súa man.

Días atrás, amosouse especialmente cariñosa cando Eduardo lle relatou un episodio sentimental da súa adolescencia, aínda que tamén soubo ser tremendamente incisiva e burlarse da súa escasa pericia coas mulleres cando era do mesmo tempo ca ela. Avergoñouse, mais ocorre que agora os rapaces sábenas todas, pensa Eduardo. Por esa razón entende, unha vez máis, que non pode deixar que leve a iniciativa. Debe notar que ten capacidade de decisión, que é un home maduro e resolutivo. Así o explicou Régine Dumay nun dos seus ensaios: «A muller amosarase fascinada pola eficiencia dun home que resolva con rapidez os problemas que se lle presenten, se posúe un espírito de decisión vivo e preciso, e tamén se amosa certa envergadura nos proxectos que emprende».

20

O taxista apura as derradeiras pitadas do cigarro antes de tirar a cabicha ao chan. A camisa apégaselle ao lombo coma un plástico viscoso, ten a fronte pegañenta e as mans lamosas. Diante da parada de taxis érguese o edificio da estación de autobuses, unha construción gris e rudimentaria. Non hai moito movemento no interior do recinto, só un viaxeiro que baixa as escaleiras ata as plataformas, paseantes habituais e dous homes que saen achispados da cafetería. O taxista achégase ao quiosco, seca a suor da fronte cun pano e busca a carteira no peto traseiro do pantalón. Aínda que o libreiro procede sempre á reserva, o taxista teima en traerlle unha listaxe cos seus títulos preferidos: Clima, Charo Medina, Private.

—Aquí tes.

O taxista abóalle o importe e despídese cun saúdo militar desganado.

—Moitas grazas.

Unha lingua de lume lámbelle a cara cando atravesa o corredor de saída. Cheira a queimado. Parécelle distinguir unha columna de fume que se eleva entre dous montes. Xa no interior do vehículo, garda as revistas pornográficas e respira profundamente. Querería botarlles un ollo, mais non tardará en ficar durmido e soñar que volve ser un neno.

21

O xabón cáelle na fronte mentres Laura percorre os peitos cunha esponxa. Os brazos da avoa Asunción son delgados e imitan fiúnchos.

—Gústache?

Laura pensa que a avoa Asunción está moi simpática baixo a ducha. Tanto, que cuberta de xabón parece unha estatua de xel. Os cabelos apegados á fronte, canos e vigorosos, proporciónanlle unha certa fasquía andróxina. A Laura sempre se lle pareceu a esas mulleres representadas nas esculturas antigas, porque ten uns ollos que parecen observar o mundo dende un lugar que xa non existe. Hai que ver o corpo que mantén, aínda que ande xa polos oitenta e cinco anos. Moi poucas engurras, unha pel suave coma a dunha mazá. Algunhas veces bótase a chorar cando a auga sae demasiado quente. Iso quere dicir que chega o momento de regular a temperatura abríndolle á billa de auga fría. Laura frégalle as costas e vai estendendo a escuma con coidado de non esfolar algunhas feridas.

—Xa rematamos.

A avoa Asunción recibe as súas fregas diarias con alcohol de romeu. Laura é especialista. Así evítanselle as chagas, porque pasa moitas horas no sofá ou deitada na cama, sen apenas moverse. A avoa Asunción só recoñece algúns achegados e deixou de falar hai seis meses, pero Laura sabe distinguirlle nos ollos un relampo de lucidez que garda para quen permanece con ela durante horas, en silencio. Sempre lle gustou escoitar música. Cando gozaba de plenitude física, a avoa Asunción levantábase do sofá e bailaba as sintonías dos concursos da televisión. Agora só pode levar o ritmo movendo lixeiramente a perna esquerda. A música concédelle momentos de calma, mais as voces da televisión, cando discuten, acaban por estresala demasiado. Podería dicirse que as súas preferencias sonoras son un tanto heterodoxas. Laura ten comprobado que un pasodobre lle provoca os mesmos efectos balsámicos que algunhas baladas de Linkin Park.

—Lista —dille Laura axustándolle os cueiros.

A avoa Asunción viviu durante máis de oitenta anos na aldea. Cando lle diagnosticaron o mal, a familia trasladouna en contra da súa vontade ao domicilio familiar, no barrio do Polvorín. Os dous últimos habitantes da aldea faleceron o ano pasado. Laura pensa que un lugar deshabitado transmite unha sensación fantasmal, pero os veciños das localidades próximas consideran que a morte é lei de vida.

22

—O número marcado non se encontra dispoñible neste momento.

Ánxela guinda o teléfono móbil contra o chan. O impacto destripa a batería do aparello. Esnaquizouse a pantalla. Ánxela déixase caer no sofá e lembra o que acaba de ler nunha revista de saúde emocional.

—Unha parte de cada un de nós coñece a nivel intuitivo o que mellor nos convén en cada momento da vida. Conectar con ese sabio interior e deixar de profetizar fracasos é unha condición indispensable para aceptarnos tal e como somos. Se te guías polas súas intuicións, estarás dando un paso moi importante para acrecentar a túa autoestima.

O microondas completou o tempo marcado e nuns minutos a infusión estará preparada. Unha combinación de herbas tranquilizantes que lle regalaron cando pasou unha semana nun balneario. Ánxela coloca un prato sobre a cunca para que non perda as propiedades. Alguén lle dixo nunha ocasión que as bágoas lle outorgaban un considerable atractivo, así que se permite o luxo de ensaiar un leve sorriso ao lembralo.

—Debemos identificar o medo que provocan todas e cada unha das nosas condutas autodestrutivas —lembra—. É básico coñecermos todo o que nos acovarda e asumir que temos limitacións. Crea o teu propio ritual de cambio cando o precises, e pecha satisfactoriamente etapas pasadas.

Ánxela achega a infusion aos beizos. Está fumegando, mais atrévese a bebela dun grolo. Ao rematar, esnaquiza a cunca contra a parede. Dóelle a gorxa e berra. Corre ata o salón e apaña o teléfono do chan. Trémenlle as mans ao colocarlle a batería, pero acaba conseguíndoo. Unha vez que o acende, preme o botón de chamada e volve escoitar:

—O número marcado non se encontra dispoñible neste momento.

23

Alguén arrastra un moble no andar de enriba. Con demasiada violencia para as horas que son. O estrondo alerta a Eduardo, que responde virando o pescozo e observando con estrañeza a dobrez das vértebras lumbares de Miriam. Sentada no outro extremo da cama, a súa noiva estase espindo en silencio. De costas. Os dedos de Miriam desenganchan os broches do suxeitador. Ao non atopar resposta, Eduardo encolle os ombros e guinda os calcetíns contra un recuncho. Miriam non soporta iso. Que nunca meta a roupa sucia na lavadora. Quizais é esa a razón pola que agora si que xira a cabeza para miralo aos ollos.

—Temos veciña nova.

—Non o sabía.

—Escoiteina pola tarde —acláralle mentres se desfai dese tanga gastado que lle regalou—. Creo que falaba con alguén polo móbil.

Miriam xa está totalmente espida.

—Pois dille que baixe un día a tomar café.

Dóelle o lombo. Eduardo métese na cama e prende un cigarro. Nunca lle apetece ler esa novela que leva seis meses aletargada na mesa de noite.

—Vas queimar a colcha nova.

—Non te preocupes, que teño coidado.

A porta do baño queda entreaberta e Eduardo asiste ao ritual que establece Miriam antes de durmir: cepillado de pelo, extracción de puntos negros, lavado de cara, extensión de crema hidratante.

—Deberías apuntarte á piscina.

Eduardo segue vixiando a Miriam, que seca a cara diante do espello.

—Así seguro que fumarías menos —incide.

—Nadar é moi aburrido —di Eduardo exhalando o fume.

—Polo menos reduce o consumo de tabaco. Ultimamente fumas moito.

—Son épocas.

—Ti sempre tes a época de fumar paquete e medio ao día.

—Non esaxeres.

Miriam unta a cara coa crema hidratante.

—Cres que debería cambiar de corte de pelo? —pregúntalle.

Non atura esas preguntas. Xa lle chegou coa teima de que empece a facer deporte. Eduardo non responde, dá media volta e pecha os ollos. Está vendo a Cady. Non ten celulite, non ten estrías. Ten corpo de nena e uns peitos perfectos, moi semellantes aos da repoñedora do supermercado. A imaxe esváese segundos máis tarde, xusto cando Eduardo nota o contacto dos pés fríos de Miriam contra os seus.

24

Os dous cantantes crúzanse unha e outra vez sobre o escenario, situado no paseo central do Posío. Choutan, declaman rimas enxeñosas mentres camiñan en círculos concéntricos. Visten pantalóns verdes militares e camisetas negras moi frouxas. Laura, dende as primeiras filas, vai seguindo o ritmo con cabezadas reverenciais. Ao seu redor xúntanse tres rapaces con xestos serios, atentos ao que acontece sobre o escenario, inmóbiles e orgullosos. Por momentos mírana descaradamente e a Laura gústalle. Encántalle que a coman cos ollos. Tanto, que nota como se a estivesen tocando esas seis mans á vez.

—Que tal vas?

Nelson aparece entre o tumulto e propínalle un bico longo, profundísimo. Laura responde gabeándolle o espiñazo coas unllas, deténdose no tacto dos músculos das costas. Nelson quitou a camisola e cólgalle agora do pantalón, que cae máis abaixo da cintura. Mentres o bica, Laura observa os movementos dos tres rapaces. Agora non a miran. A Laura gustaríalle que Nelson tardase un pouco máis.

—Estou ben.

Sóbenlles arreguizos de calor polos brazos. Unha sensación de benestar instálase no corpo de Laura por ondadas, como volatilizando cada un dos seus movementos. Os colegas trasfegan unha botella de whisky nos bancos próximos e Laura distíngueos difusos, como proxectados ao ralentí.

—Queres que deamos unha volta? —pregúntalle Nelson.

Laura sente como o formigo se lle traslada ás pernas. Ascéndelle un lóstrego ata a caluga.

—Vale.

Saen do parque e camiñan amodo ata a Praza de San Cosme. Vai unha noite asfixiante. Laura empoléirase na fonte e refresca a cara coa auga que cae do cano. Nelson segue camiñando.

—Veño agora —dille.

Laura agradece o frescor. Enxuga os ollos e introduce as mans molladas debaixo da camiseta. Nelson está mexando ao pé das escaleiras que ascenden ata San Francisco, onde permanecen os restos solitarios de algo parecido a un botellón. As últimas casoupas ao pé da Pena Vixía, a capela aconchegada no alto, o espectro da vella Fontearcada. A Laura pésanlle as pálpebras. Agrádalle esa somnolencia estable e nada pesada, como se estivese somerxida nunha piscina de algodón. Por momentos vólvenselle electrificar os brazos, pero só en pequenas ondadas.

Nelson preséntase subindo a petrina do pantalón. Laura sáelle ao encontro, pero detense cando nota algo brando baixo os seus pés. Mira, pero non sabe que é.

—Iso que estás pisando parece unha carteira —di Nelson anicándose—. Un moedeiro de coiro.

—Ten algo dentro?

—Aínda non o sei.

Nelson procede ao inventario: un carné de identidade, unha tarxeta de crédito, un recibo e dúas moedas de cincuenta céntimos.

—Creo que hai algo máis —engade.

A praza está totalmente deserta. Nelson, con cara de susto, ten entre os dedos un billete de cen euros.

25

O cuarto está iluminado por unha lámpada halóxena colocada sobre unha caixa de cervexa. Na parede, un cartel do filme Blow-up e unhas notas pegadas nun panel. Cheira ao tabaco. Os cinceiros están cheos de cabichas. Tamén un bote de Coca-Cola e un prato sobre o que nunca se comeu nada. O chan de madeira renxe cando entra no cuarto o home da cicatriz.

A fotografia que aparece na pantalla amosa unha muller que fala por teléfono apostada nun dos balcóns da Ponte Vella. O home da cicatriz fotografouna a primeira hora da mañá. Pareceulle que se distraía contemplando o paso do río, pero en canto se achegou un pouco, disimuladamente, decatouse de que marcaba con insistencia un número de teléfono. O home da cicatriz pensa que algunha xente non acaba de entender que as súas chamadas poidan non resultar do agrado do seu interlocutor, e que insistir na teima —enfermiza— non significa alcanzar os resultados desexados, senón todo o contrario. O budismo chan confirma que non se busca unha moeda perdida remexendo as augas, senón deténdose para aproveitar a súa transparencia.

Aumentando o tamaño da fotografía, unha, dúas veces, o home da cicatriz adiviña un suxeitador, probablemente negro, baixo o vestido —moi axustado— da muller. A tira desvalida debruzándose sobre o ombro provócalle unha certa conmoción, aínda que a posición do brazo impídelle adiviñar a auténtica dimension dos peitos. Unha verdadeira mágoa, porque sempre apreciou esa vaporosidade que se aloxa nos pequenos detalles.

24

Teño oito bolsos. A maioria son de Guess ou Roxy, pero tamén teño un de Tous que me regalou o meu pai o ano pasado. Gústanme que sexan de asa e rectangulares, do tamaño duha carpeta. Onte saín pola noite, así que podo contarvos todo o que levei (finalmente escollín o de Roxy).

—O meu iPod. Vai sempre comigo a todas partes. É dos primeiros que saíron e ten catro xigas. Non penso cambialo ata que rompa. Teño oitocentas trece cancións dentro e milleiros de listaxes de reprodución, case todas de posresaca e antidepres.

—Chicles. Como utilizo aparato, se noto que me empeza a ulir un pouco o alento, saco un Happydent de menta e xa está.

—O meu estoxo de maquillaxe. Coa crema hidratante con color Be beautiful de Nivea, o rímmel Magnific Eyes, o lapis de ollos marrón de Bourjois, o brillo Lipglass de Mac, o colorete Pink Swoon, unha brocha retráctil para o colorete, corrector en lapis de The Body Shop e o touche éclat.

—Unha compresa. Sen comentarios.

—O meu móbil. Un Nokia n70.

—Unha táboa de chocolate Lindt con nougat. Por se me entra o apetito (nunca me dura máis de media hora dende que saio da casa).

—Un peite e un diadema. Para cando teño o pelo un pouco sucio.

—O estoxo dos lentes. Como son alérxica, ás veces irrítanseme os ollos. Tamén levo un colirio de Vispring.

—Panos de papel. Sempre ando un pouco arrefriada.

—O moedeiro. Encántame. Merqueino hai dous anos, é dourado un pouco escuro. Quero que me dure sempre.

—Os meus pendentes de Tous. Había tempo que os andaba buscando.

—Chaves. Un chaveiro de coiro negro coa do portal, a da casa de mamá e a da caixa do corrreo. Outro coas chaves da casa do meu pai e do chalé.

—Un condón.

27

O locutor radiofónico anuncia temperaturas de máis de trinta e cinco graos para as horas centrais da xornada. Detido nun semáforo, o taxista prosegue a marcha e alcanza a Praza de Abastos. Alí percibe o recendo do pan fresco e repara no traslado ao lombo das pezas de carne, na trasfega da froita e nos mangados de flores que ocupan os cestos. Apaga o motor.

Uns minutos máis tarde aborda o vehículo unha muller duns setenta anos.

—Bos días.

A muller sostén un ramallete de caraveis e vai vestida de domingo, elegantísima, con forte carga de carmín nos beizos. O taxista arrinca e unha vez máis sorpréndelle esa faciana esbrancuxada, as bolsas que caen baixo os ollos, os profundísimos regos labrados na fronte.

—Hoxe vai ir calor outra vez.

Sempre o mesmo día, o mesmo lugar, a mesma hora. Cando chegan ao cemiterio das Caldas, o taxista detén o vehículo e indícalle o importe. A muller achégalle un billete antes de descender do automóbil.

—Moitas grazas.

O camposanto aínda está pechado, pero a muller apóstase na porta, mira o reloxo e mantén o mesmo xesto impasible que levou durante a viaxe. Non lle altera a rouquén dun vello camión que atravesa a estrada nese momento. O taxista obsérvaa un intre e arrinca deixándoa atrás, coma unha estatua á raxeira.

28

O home negro está axeonllado no chan, colocando as últimas novidades en primeira liña de manta. Algunhas parellas empezan a deterse diante dos cedés, aínda que sen demasiado interese por facérense coa mercancía. A carón do home negro, alguén traballa materia téxtil e complementos —Carolina Herrera, Dolce Gabbana, Chanel—, e parece congregar algo máis de clientela, aínda que polo momento non consegue pechar ningunha venda. Negativas, xestos que significan «demasiado caro».

O home negro recupera agora a verticalidade, sacode os xeonllos e axusta a gorra dos Lakers na cabeza. Uns rapaces detéñense diante da manta mascando chicle, e un deles emprega a punteira dunhas Converse All Star para sinalar o último filme protagonizado por Angelina Jolie. Marchan. Unha parella avalía a posibilidade de levar algún éxito musical sacándolle un prezo módico, mais unha chamada telefónica obrígaos a continuar o traxecto. Os paseantes continúan desfilando diante das mantas, algúns en viaxe de ida e volta con paradas nos escaparates. Xente que sae dos comercios con bolsas, xente que busca e mira, peles bronceadas, lentes de sol, pantalóns curtos, escotes, tatuaxes. Nenos que comen xeados que se derreten e manchan, axilas suadas, depilacións perfectas. O home negro crava os ollos no chan e un rapaz pregúntalle se vende cedés virxes.

—Non —responde abaneando a cabeza.

Unha muller anícase e bótalle un ollo aos filmes. Parece interesada en mercar algún, mira á esquerda e á dereita. O home negro convídaa a que decida tranquilamente, sen présa. A muller, sen pensalo demasiado, escolle un filme protagonizado por Russell Crowe e Denzel Washington. Acompáñaa un home que calza uns náuticos marróns.

—Cinco euros —di o home negro.

A muller achégalle os cartos. De súpeto, a rúa vese invadida por axentes motorizados da Policía Local. Alguén berra, sinal de alarma. O home negro sabe que debe fuxir inmediatamente.

29

Nubes negras. O vehículo supera a presuntuosa Ponte do Milenio deixando á dereita os casarellos da Ponte Lebrón, o vello arrabalde da Barbaña baixa que xa non existe. Ánxela decide non pisar tan forte o acelerador. Dialoga consigo mesma e sábese obsesiva como as badaladas que chaman á morte e serena coma o mar azul das postais. Entende que pode protagonizar animosas comedias románticas e quitalo todo cando se sente animal ferido, expoliar un corazón contra o que arremete porque sente estraña a palabra desexo e esgázanselle as entrañas co tempo que foxe. Ánxela xira o coche á dereita e avanza polo Progreso. Ánxela odia seguir amando e quere que derrame o diluvio universal sobre Oregón, ser envolta nunha mortalla, pero hai algo que a enfronta subitamente á realidade. Un home negro que invade o asfalto cando xa está chegando á Alameda. Un home negro que foxe. Por iso ten que frear en seco e berra asustada cando o corpo dese home impacta no parabrisas.

Xa comezou o diluvio que desexaba. Os pneumáticos do coche craváronse no asfalto e hai xente que mira dende a beirrarúa. Freou a tempo, o home negro tivo sorte. Ese home negro que a está mirando con ollos de pánico a través do parabrisas mentres Ánxela nota o olor a terra mollada e xa non recorda en que estaba pensando.

—Sube —di abrindo a porta.

O home negro non reacciona. Está petrificado.

—Sube dunha vez —insiste.

Antes de que chegue a policía, Ánxela arrinca a toda velocidade. De súpeto, case anoiteceu. Xente que corre baixo a chuvia, xente que se resgarda nos portais. No ceo ilumínase un relustro. O home negro mira de esguello a esa muller tan fermosa que crava o pé no acelerador.

30

—Viches o que pon o periódico?

—Non.

Eduardo remexe o café e achégao aos beizos coidando de non queimarse. Non lle gusta con tanta escuma. O encargado é un home gordo e sen pescozo que le a noticia en voz alta.

—«O compañeiro sentimental da muller que apareceu carbonizada no parque eólico do Rodicio terá que testificar no Xulgado número un de Oregón, segundo fontes xudiciais. A Garda Civil considérao presunto autor da morte e o encargado de trasladar o corpo ata o lugar, onde lle prendeu lume para destruír as probas».

O encargado peta cos cotenos na barra.

—Que che parece?

—Ponme outro café, anda. E sen escuma —di Eduardo apropiándose do xornal.

—A ese había que meterlle cadea perpetua.

—Ou algo peor —di un home que está xogando na máquina comecartos.

Eduardo encolle os ombreiros e prende un cigarro. Rematou a treboada, volve saír o sol. O encargado murmura algún xuramento polo baixo e acciona a máquina de café. Eduardo, absorto, le para si os anuncios de contactos. «Brenda, mulata. Lingua de lume. Gorxa profunda. Actriz porno profesional. Grego». «Katy. 18 anos. Boneca supermorbosa. Bicos con lingua. Insaciable». «Travesti Sabrina. Dotadísima, exótica. Máquina sexual». «Lina. Cara de modelo. Tetazas. Cintura de violín».

O encargado coloca o café encol da barra.

—Había que matalo, Eduardo. Dígoche eu que a ese había que matalo.

«Empresaria liberal. Viciosa. Pago ben». «Lorena. Primeira vez. Remata onde queiras». «Sofía. Brasileira. Tetas operadas».

—Estasme escoitando?

—Si. Cóbrame os cafés.

—Dous euros.

Eduardo introduce as mans nos petos e fica paralizado.

—Creo que perdín a carteira —di cun fío de voz.

«Ainhoa. Secretaria retirada. Vasco-francés de escándalo».

31

O interior do edificio, cunha fachada decrépita polo que se diría que leva anos desocupado, soporta un forte cheiro a cloaca. Un fedor concentrado que se introduce no nariz e que aumenta a súa intensidade a medida que se vai subindo, confundíndose cunha mestura de aceite queimado e lixivia. Ánxela, non sabe aínda se por unha especie de pudor repentino, detense antes de chegar á porta e non sobe os últimos chanzos dunha escaleira estreita e moi sucia. Observa ao home negro, que introduce a chave na pechadura. Sobre a porta que se abre, na que sobreviven os restos do que debeu ser un crucifixo, unha bombilla ennegrecida. As paredes foron pintadas de branco, pero agora locen grisallentas e con escarzas. O home negro vira a cabeza e diríxese a Ánxela con timidez.

—Moitas grazas —di.

Ánxela sorrí e observa os ollos profundos do home negro. Son ollos que parecen levar moito tempo mirando. Sente que debería facer algo máis. Ánxela sente que debería facer algo máis.

—Seguro que non precisas nada?

Algúns veciños discuten por riba do volume dun televisor.

—Podo deixarche algo de diñeiro —engade.

—Non.

Ánxela busca a carteira no bolso. O home negro nega coa cabeza e Ánxela entende que non debe insistir.

—Deberías mirarte esa ferida.

O home negro ten algunhas rabuñaduras ao redor do cóbado. Dóelle. Ánxela achégase e cóllelle o brazo.

—Podo baixar a unha farmacia.

O home negro apértalle a man con forza. Uns dedos grandes, grosos. Logo dá media volta e desaparece na escuridade da vivenda. A porta péchase. Ánxela fica uns segundos inmóbil, como agardando que volva abrirse, mais só escoita voces que veñen ao encontro do home negro no interior da casa.

Ánxela senta no pasamáns, busca o paquete de tabaco no bolso e repara na altura do oco das escaleiras. Unha altura considerable e moi atractiva.

32

Visto ao lonxe, parece de xoguete. Visto de cerca, unha reliquia de tempos pasados. O tren está a cruzar o viaduto, que se ergue sobre as outras pontes que atravesan o río. Co paso dos vagóns, os dous rapaces berran con todas as súas forzas e agárranse á varanda. Gritan cos rostros conxestionados, botando o aire todo que lles cabe nos pulmóns, como se desen por rematado algo semellante a un conxuro, e os berros acaban confundíndose co estrondo da máquina. Nelson berra «Laura» e Laura berra «Nelson».

O convoi continúa o traxecto cara ao sur.

—Tiñamos que facer isto todos os días —di Laura, recuperándose.

Nelson, cara de satisfacción, dálle un grolo á litrona. Cáelle un pouco de escuma que lle mancha a camiseta, pero como é negra non se nota. Iso é o que responde sempre, cando Laura di que non estaría de máis mercarlle un babeiro. Dende a altura contemplan os vehículos que cruzan a Ponte Nova e os paseantes que beirean o río. A Laura non lle gusta que Nelson se apodere sempre da cervexa. E Nelson, aínda que o negue, ten un pouco de vertixe. Pero a Laura gústalle subir a sitios altos.

—Pásama, anda.

Laura é especial. Cómo se move, cómo lle cae o pelo sobre a fronte, cómo descende a cervexa polo seu esófago.

—Quédache moi ben —di Nelson.

A cadea sostén unha pedra de ágata azul. Laura é diferente. Cómo sorrí, cómo torce os ollos de esguello, por riba do ombro, con esa mestura de insolencia e desafío sexual que incapacita a Nelson para calquera cousa que non sexa mirala e aplaudir. Cómo torce os xeonllos cara adentro cando camiña, cómo lle quedan eses pantalóns, cómo lle gusta tocala, cómo ás veces Nelson non entende a que veñen algunhas preguntas se todo é máis sinxelo.

—Gústache o meu corpo? —pregúntalle cando menos o agarda.

—Si.

—Como que si? Só iso?

—Pois claro. Que queres que che diga?

—Imaxina que me ves pola rúa e non me coñeces. Repararías en min?

—Si. Perseguiríate ata a túa casa.

—Gústanche outras?

—Non.

—Cres que debería cambiar de corte de pelo?

—Non. Así quédache ben.

—En que pensabas cando me bicaches por primeira vez?

—Non o sei. Estaba un pouco borracho. Quérote.

E Laura enfádase un anaco, finxe unha arrogancia adulta que aínda non lle sae e Nelson cambia de tema. Bícanse. A Laura encantoulle o agasallo. Nelson segue tendo un pouco de vertixe.

—Vaime dar sorte —responde acariñando a xema cos dedos—. Dixo a rapaza da tenda que é un purificador enerxético.

—Non sabía que as pedras tiveran poderes.

—Algunhas teñen moita forza.

Nelson xoga coa carteira e saca a tarxeta de crédito.

—Isto si que dá poder. E se probamos a mercar algo?

—Seguro que xa está desactivada.

—Hai xente que paga todo con este puto plástico.

—Gran descubrimento —Laura golpéao co cóbado.

—Ten que ser unha movida manexar tantos billetes e non tocalos nunca.

—Será que lles manchan os traxes.

—Ou que nos bancos necesitan diñeiro invisible.

Laura colle a carteira e busca o carné de identidade.

—O vermello acáeche moi ben. Ese talle é o teu, faime caso. Sempre as levas demasiado frouxas.

Laura mercoulle unha camiseta. O tecido amosa un puño emerxendo sobre unhas lapas negras. Nelson dálle outro grolo á litrona e Laura observa pensativa a foto do carné de identidade.

—Que pasa? —pregúntalle Nelson.

—Sóame moito a cara deste tipo.

Na fotografía vese o rostro pixelado de Eduardo, en branco e negro, con cara de sono e esbozando un medio sorriso.

—Non ten pinta de ter moita pasta —di Nelson.

—Creo que o vin algunha vez, mais non sei onde.

Alá, no fondo, as augas do río. Laura dobra o corpo sobre a varanda.

—Non fagas iso, por favor. Non o fagas —di Nelson.

Laura ri ás gargalladas. É unha risa infantil.

33

O taxista pousa o garfo no prato e mastiga sen demasiado ímpeto. Un crucifixo dourado báilalle ao redor do pescozo e no fondo da cunca pousan algunhas febras dun croissant. Caeulle unha pinga de café na camisa que limpa cun pano que humedeceu no vaso de auga, asumindo o diámetro da mancha cun bufido. Pola megafonía do centro comercial anúncianse as ofertas do día. Filetes de tenreira, gambas conxeladas, feixóns. Unha nena bebe un refresco de laranxa agarrando o vaso coas dúas mans mentres a nai se entretén cunha revista. O taxista obsérvaas detidamente.

—Ponme un coñac —dille ao camareiro.

A muller, non máis de corenta anos, delgada e de faccións rotundas, dous botóns da blusa desabrochados, ergue a ollada por riba dos lentes. O taxista vira a cabeza para non ser descuberto. Estaba mirando moi descaradamente e a muller decatouse. Estaba observando esas pernas cruzadas baixo a mesa, sopesaba o volume dos peitos, imaxinouna espida. Transformou a nai responsable, un pouco aburrida, coa súa nena caprichosa e o marido ocupadísimo, nunha amante salvaxe. O camareiro ponlle o coñac.

—Así está ben, grazas.

O taxista apura a copa dunha tacada, deixa un billete de dez euros e despídese do camareiro co seu saúdo militar desganado. Abandona a cafetería e diríxese ao aparcadoiro polo paso mecánico. Esqueceu á muller. Na man leva unha bolsa de plástico: mercou algo de froita e embutidos para a cea. Xa no aparcadoiro, abre o portón do maleteiro e introduce a compra no seu interior. Segundos máis tarde, arrinca o coche e abandona o recinto comercial en dirección a unha whiskería.

34

A redada levada a cabo onte na Rúa do Paseo por doce axentes da Policía Local saldouse coa detención de sete vendedores ilegais e a incautación de todo o material que dispuñan á venda. Os arrestados están en liberdade con cargos unha vez que foron postos a disposición xudicial, segundo informaron fontes policiais. Estes vendedores ambulantes están acusados dun delito contra a propiedade intelectual, dado que os artigos que dispuñan á venda son falsificacións, copias e imitacións non autorizadas de marcas rexistradas.

Os imputados deberán presentarse nos xulgados os días un e quince de cada mes, pero dende diferentes asesorías xurídicas sinalouse que será «un proceso case imposible», xa que a maioría dos detidos son indocumentados en situación irregular que adoitan dar nomes falsos en comisaría. A redada vén de tranquilizar os ánimos dos comerciantes e veciños da zona, que levaban tempo protestando pola «pouca atención» que lle prestan as forzas de seguridade á proliferación de postos de venda ilegal. «Había demasiada permisividade e era necesario actuar de xeito contundente o antes posible, xa que esta venda ilegal supón perdas cuantiosas para todos e ofrece unha imaxe moi negativa da zona», afirmou un representante dos comerciantes.

O feito de que os inmigrantes fosen esposados provocou iradas críticas por parte dalgúns transeúntes. «A norma xeral é esposar sempre os detidos, tanto pola nosa seguridade como pola deles mesmos», argumentou unha fonte policial. A razón pola que interviron un elevado número de axentes foi a de reforzar «o efecto intimidatorio ante a posibilidade de que se producisen disturbios».

35

Cando a avoa Asunción xa está metida na cama e consegue conciliar o sono, os pais de Laura tardan pouco en quedar durmidos diante da televisión. Ao pai péchanselle os ollos cos auriculares nas orellas, escoitando os programas deportivos da medianoite. A nai sempre acaba arrimando a cabeza no seu ombro, querería saber en que queda ese esperpéntico careo entre as ex-amantes dun coñecido bailarín, mais non pode, véncea o sono, así que estira as pernas sobre uns coxíns colocados na mesiña e tamén pecha os ollos. Non pasan máis de dez minutos antes de que acorde sobresaltada, lamentando non deitarse antes.

Laura acaba de pecharse no seu cuarto.

—Boas noites —díxolles cun sorriso, sabendo que non ía obter resposta.

Agora estirouse sobre a cama, observando as unllas dos pés. Pintounas de negro, como adoita ultimamente. Se tivese que presumir dalgunha parte do seu corpo, diría que ten uns pés bonitos. As masaxes que lle dá Nelson fanlle cóxegas, pero gústanlle e son moi relaxantes. Un día leu nunha revista que os chineses din que na planta dos pés están todos os órganos do corpo. O corazón, os pulmóns, o estómago. Por iso hai que coidalos e darlles moitos esmeros. Hai un mes colocou un anel de prata nunha das dedas. A nai sorprendeuse cando llo viu, tanto como cando hoxe apareceu co colgante novo.

—Quen che regalou iso? —preguntoulle mentres preparaba a cea.

—Nelson —respondeu—. A que é bonito?

Laura deuse unha ducha e aínda ten o cabelo mollado. Dende a fiestra contempla o fluír encaixonado da Barbaña e pensa en Nelson. Vaille deixar unha chamada perdida, por iso volve tirarse na cama e busca o teléfono móbil na mochila. Non o atopa. Se cadra deixouno entre os coxíns da sala, como lle acontece moitas veces. Pero aquilo que ten agora na man —o seu esprai de autodefensa— acaba de facerlle lembrar algo.

Xa sabe de que lle soa a cara do home que perdeu a carteira.

36

O home da cicatriz observa, vixía, calibra corpos. Camiña pola Avenida de Portugal e acelera o paso diante das construcións que van cegando os camiños que descendían ata Portocarreiro, esquecidos entre hortas defuntas, silveiros clausurados pola maquinaria e casas doentes que xa case non están. O home da cicatriz recibiu unha chamada. Unha voz familiar, a voz que sempre lle ofrece traballo e diñeiro. A voz que lle permite desaparecer e esquecerque un día rexentou un negocio de duplicado de cedés ata que todo o mundo mercou un computador que permitía facer o mesmo na casa. A voz que desexa fotografías que mesmo provocan que os inspectores das Brigadas de Investigación Tecnolóxica acaben collendo unha baixa por depresión.

O home da cicatriz sabe que están a piques de facerlle unha boa oferta. Segue camiñando, descende pola Fonte do Bispo ata a Barbaña e senta nun banco ao pé do río. Vestido de sport, ao seu carón hai un home distraído que le o xornal. Un home de pel broncínea e dentes brancos, perfectos. Un home que dobra o xornal e di:

—Tiña moitas ganas de verte.

O home da cicatriz tamén.

37

No escaparate expóñense algunhas mostras de escopetas, pistolas, armas brancas, útiles de supervivencia, artigos de caza e pesca. Detrás do mostrador, Eduardo está introducindo nunha caixa o carrete dunha cana de pescar. Nunha nota amarela adherida ao cartón anotou un número de teléfono. Terá que pedir un modelo novo, este parece defectuoso. O reloxo marca as oito e vinte da tarde. Pronto será hora de pechar. Alguén entra no establecemento: unha rapaza duns quince anos cun pequeno colgante azul no pescozo. A rapaza será do mesmo tempo que Cady: unha nena que remonta o corpo dunha muller recentemente formada. Quince anos. Eduardo obsérvaa sen disimulo: beizos carnosos, peitos pequenos mais apuntados, saia rabela por riba dos xeonllos, pernas delgadas e morenas, unllas dos pés pintadas de negro. Unha sucia nostalxia instálaselle nos ollos cando recoñece que hai algo fermoso —doloroso e efémero— nesa inocencia entestada a un corpo adulto. A rapaza achégase lentamente ao mostrador e a Eduardo dóelle como nunca non poder apropiarse desa imaxe evanescente.

—Querías algo? —pregúntalle.

Laura observa ao home da armería. Non hai dúbida: é a mesma cara do carné de identidade.

—Non sei se te lembras de min —dille.

—Creo que non. Teño moi mala memoria —responde cun sorriso.

—Merquei isto aquí hai un mes.

Laura saca o esprai de autodefensa do fondo da mochila e colócao sobre o vello mostrador de madeira.

—Non o lembraba. Véndense moito ultimamente.

—Por sorte aínda non tiven que utilizalo.

—Mellor que sexa así.

Eduardo imaxina o corpo espido da rapaza e gústalle aventurar algún piercing oculto, algunha tatuaxe impresa, o diámetro dos peitos, a frondosidade ao sur da cintura, o recendo da súa pel. Encántalle ese xeito de exhibir o corpo sen ter asimilado aínda as formas adultas, coma se fosen unha carga pendente de ser administrada. Encántalle pensar como se resistiría, como pelexaría ata dicir: gañaches. Son túa.

—Viña traerche isto —di Laura.

Laura garda o esprai no bolso e achégalle a carteira.

—Moitas grazas —Eduardo sorpréndese—. Onde a atopaches?

—Estaba tirada nunha praza. Pensei en levala á policía, pero recoñecinte pola foto do carné.

—Debeume caer, son un desastre.

—Se tiñas cartos, creo que alguén andou un pouco rápido.

—O diñeiro é o de menos.

—Si. A sorte é que recuperaches toda a documentación.

—Teño a teima de levar todo no peto traseiro do pantalón, non sei como agradecercho. Chámome Eduardo.

—Eu son Laura.

Esta rapaza que está aquí diante túa, Eduardo, son eu. Esa son eu, repite para si varias veces. O meu nome é Laura. Ela tamén o mira fixamente. Gústalle provocar esas sensacións nos homes e tomar o control cando preme a tecla nerviosa que todos comparten. Gústanlle os ollos negros de Eduardo, esas engurras que se lle forman na fronte cando sorrí, as canas incipientes desa barba de tres días, ese aspecto de ter sobrevivido a varias derrotas emocionais conservando un aire de eterno adolescente.

—Agarda. Quero facerche un regalo.

—Estáseme facendo tarde, teño que marchar.

—Só será un minuto.

Eduardo desaparece por unha porta que hai detrás do mostrador. Non tarda. Aos poucos segundos, sae cun peluxe na man.

—Para ti. Guapísima.

38

Rapazas malas. Esa película marcou unha etapa da miña vida. Cando era máis pequena, os rapaces do meu curso facíanme a vida imposible, case non tiña amigos e no recreo agochábame na biblioteca para que a xente non rise de min. Sempre chegaba á casa chorando e púñame a ver a película no DVD. Agora conseguín saír dese inferno, son valorada no meu curso e teño moitos amigos. Rapazas malas axudoume a superar problemas e segue sendo unha película moi especial para min.

O argumento conta a historia de Cady, unha rapaza nova no instituto que acaba de chegar de África. Os primeiros días non ten amigos e escóndese no baño para tomar o almorzo, xa que no comedor non deixan que sente con ninguén. Pero axiña coñece a Brian e a Janiss, que lle amosan as «populares» do curso, Regina George e as súas dúas seguidoras. Regina e o seu grupo interésanse por Cady, algo que a Janiss lle parece moi divertido. Por iso proponlle que lle faga unha putada e airear todas as súas intimidades polo instituto. Cady acepta e empeza a quedar con elas. Convértese nunha rapaza famosa e mesmo lle empeza a gustar o ex-mozo de Regina, Aaron Samuels. Cando llo conta, a abella raíña enfádase e volve saír con Aaron só para amolar a Cady. A súa vinganza consiste en darlle barriñas enerxéticas dicíndolle que son dietéticas, polo que Regina acaba poñéndose coma unha foca. Tamén consegue que Aaron se decate de que lle pon os cornos e que as súas amigas a deixen de lado.

Así que, case sen decatarse, Cady convértese na nova abella raíña do instituto e pasa de Jannis e Brian, volvéndose unha frívola. As seguidoras de Regina son agora as súas admiradoras, mais cando quere saír con Aaron, este dille que non porque é unha superficial. O que ocorre, finalmente, é que «as divinas» —o grupo de Regina— teñen un libro no que puxeron fotografías do anuario e un comentario cruel sobre a xente do instituto. Cady colaborou nese libro escribindo que a profesora de matemáticas trafica con drogas e Regina sábeo. Como vinganza, pon unha foto súa no libro na que escribe que ela mesma é «unha víbora», faille fotocopias e sóltaas por todo o instituto. Todos se poñen contra Cady porque ela e as súas dúas novas amigas son as únicas que non saen no anuario, e ármase unha movida tan grande que ata ten que intervir a policía. Cady confesa que ela é a responsable do rumor da profesora, pero todo o mundo decide perdoala, empeza unha relación con Aaron e volve ser amiga de Janiss e Brian.

É unha película moi bonita. A min salvoume a vida. O director é Mark Waters e sae a canción «One Way Or Another» de Blondie, que me encanta.

39

O home negro mata o tempo sentado no chan, concentrado nunha fenda da parede. Dóelle o nocello esquerdo. A carreira diante da policía provocoulle unha lixeira escordadura. O home negro érguese e dá voltas polo cuarto coxeando lixeiramente. Cansou de pasar as horas deitado nun colchón de escuma perforado polos resortes do somier, observando as fotografías dun xornal vello. O home negro arrastra a perna para non danar o nocello adoecido e completa varias voltas polo cuarto, movéndose como un automata. Pola fiestra ascenden o bruído dun ciclomotor e o pranto arredado dun bebé.

O home negro senta nunha cadeira e observa o músculo inflamado. Non debería camiñar moito, pero necesita saír á rúa. As rabuñaduras no cóbado fanlle lembrar á muller que o recolleu no coche cando fuxía da policía. Era guapa, moi guapa. O home negro calza as sandalias e sae do cuarto sen facer ruído, evitando tropezar coas baldosas levantadas. Alguén tose na estancia contigua. No corredor apenas entra luz: todas as portas están pechadas.

O home negro sae do portal, mete as mans nos petos e concéntrase en non apoiar demasiado o pé. Parece que o nocello lle responde mellor do que agardaba e ata se permite acelerar o paso. Cun pouco de sorte, percorrerá o traxecto en menos dez minutos, o tempo que tardará en chegar a un locutorio dende o que fará unha breve chamada telefónica a un país subsahariano.

40

Xa nin lembra a primeira vez que unha tarde de chuvia se converteu nunha metáfora, nin a primeira vez que rompeu unha fotografía, nin a primeira vez que paseou pola cidade pozo coma unha somnámbula. Tampouco lembra a primeira vez que observou a súa cara reflectida no espello, pintada para saír, alguén agardando no portal, e adiviñou aterrorizada o sorriso do rostro orixinario.

Puxo música cando profetizou a chegada do terremoto. Shake some action. Ánxela xira cada vez máis rápido sobre o colchón, cada vez máis rápido. Non quere parar, sente o tacto viscoso dun réptil na planta dos pés e berra con todas as súas forzas. As paredes do cuarto transfórmanse nunha masa informe, bretemosa. Coma un filme que pasa a toda velocidade. Cada vez máis rápido, máis rápido. Maréase. Ánxela precipítase ao chan como a carga pesada dun saco roto. A música segue soando. O impacto foi forte, un estoupido seco. Querería seguir bailando ata ficar exhausta, mais só consegue pechar os ollos e provocarse unha pequena fenda na cabeza que non necesitará sutura. Ánxela xa non está pensando en nada, e parece consciente desa marabilla que leva desexando dende a adolescencia, cando alguén lle dixo que levaba impreso na cara o sufrimento de quen se busca demasiado. Shake some action.

41

O taxista está adurmiñado coa boca aberta. Un home sobe ao vehículo, visiblemente nervioso.

—Á estación do tren, por favor.

O taxista esperta sobresaltado. Achega o asento ao volante e pon en marcha o vehículo, que se incorpora ao Progreso. Hai pouco tránsito. O taxista observa os movementos do cliente polo retrovisor ao tempo que deixa atrás a Alameda. Algo lle ocorre a ese home, que respira de xeito afogado e pasa as mans pola cara compulsivamente.

—Atópase ben? —pregunta o taxista.

—Si. Perfectamente.

O vehículo minora a velocidade e detense nun paso de cebra. Unha ringleira de peóns cruza diante do automóbil mentres o cliente mira o reloxo unha e outra vez. A espera alóngase máis do que pode soportar e impaciéntase coa cor vermella do semáforo. Obsérvaa fixamente. A luz non se modifica e estombállase no asento, dando golpes na ventaniña cos cotobelos. Cando por fin muda a verde, incorpórase con rapidez e agarra o repousacabezas dianteiro coas mans.

—Vaia un pouco máis a présa, por favor —pídelle.

O taxista pisa levemente o acelerador.

—Polo que máis queira.

O home achégalle un billete de vinte euros. O taxista mírao de esguello e move a cabeza negativamente.

—Cóllao, por favor.

—Non.

O taxi descende pola Avenida da Habana e acelera —máis do que debería— para salvar un semáforo coa luz en amarelo. O home deixa caer o billete sobre o asento dianteiro e volve pasar as mans pola cara. De novo mira o reloxo.

—Rápido. Máis rápido —murmura.

Cando o vehículo atravesa a Ponte do Milenio e inicia o ascenso ata a estación, o home esculca atentamente as dúas beiras da calzada. Busca alguén. Unha muller que está a piques de entrar no recinto ferroviario. Esa mesma. O home acaba de localizala mentres o taxista busca un lugar onde deter o vehículo. Xa non pode agardar máis, abre a porta do taxi e sae correndo a toda velocidade. Estivo a piques de esnafrarse contra o chan, pero consegue manter o equilibrio. Ten o rostro desencaixado, os ollos inxectados en sangue. O taxista detén o vehículo e segue a carreira desquiciada do home, que alcanza xa a súa presa. Tras unha sucesión de golpes, os berros aterrorizados da muller alertan a dous gardas de seguridade, que entran en escena e conseguen reducir ao agresor. O taxista, atónito, observa á muller vomitando contra unha parede.

42

As mans agárranse ao cabeceiro da cama, que se abanea violentamente. Miriam salouca coma se estivese padecendo, coma se estivese parindo. As acometidas que recibe son fortes e cada vez máis apresuradas. Eduardo concéntrase no impacto das nádegas contra o seu ventre e acelera o ritmo cando Miriam vira a cabeza para miralo aos ollos. A colisión produce o son equivalente a un aplauso xordo.

Miriam morde os beizos compoñendo un xesto próximo á dor, case inmobilizada polas mans de Eduardo, que dominan a cadencia ao seu antollo. As costas enchoupáronselle de suor e ten os músculos das pernas contraídos. Respira entre arfadas e desexa rematar con todas as súas forzas. Iso significa bater con maior premura e concentrarse máis no movemento, acelerar ata que se produza a combustión. Atopa azos cada vez que Miriam lle pide máis rapidez. Dóenlle os xeonllos e cústalle respirar, pero consegue redobrar a intensidade pensando na culminación.

As fiestras están abertas e posiblemente algún veciño poida escoitar os bafexos de Miriam, que arrinca a baixeira do colchón e pídelle que se manteña. Pero Eduardo instalouse no estourido final e quere rebentar dunha vez. As nádegas de Miriam adquiriron un ton encarnado. Eduardo está empezando a convulsionar e desemboca sobre as súas costas axudado coa man dereita. Finalmente, emite un estraño ruxido e deixa caer o seu corpo sobre Miriam.

43

O doutor Vázquez Caride, home de pel broncínea e dentes brancos, perfectos, prestixioso pediatra, ole insistentemente os dedos das mans. Un sofá de coiro e unha pantalla de plasma ocupan o centro do salón da súa vivenda.

—Vai ser moi arriscado —di o home da cicatriz.

—Se aceptas, terás dez mil en menos dunha semana. Imaxina todo o que che pagarán cando teñan o material.

O home da cicatriz recóstase no sofá e cruza as pernas, pensativo. As mans do doutor elixen unha botella de whisky no moble-bar.

—Aínda non me respondiches —insiste.

—Ata o de agora só fixen fotografías.

—Iso que quere dicir?

—Que terei que pensalo.

O doutor senta no sofá botando unha man ás cervicais.

—Teño o lombo cheo de contracturas —di con xesto de dor.

Na mesa hai dous vasos preparados con pedras de xeo. O doutor serve a bebida cerimoniosamente. O home da cicatriz ponse de pé e introduce un disco no reprodutor.

—Non te enganes —o doutor quita os zapatos e coloca os pés sobre a mesa—. Se queres, reflexiona esta noite e mañá volvemos repetir a xogada.

—A que te refires?

—Se queres vinte mil euros mañá mesmo, non hai problema. Prefiro coller sona de mal negociador antes de que un amigo coma ti traballe cunha remuneración pouco axeitada.

—Eu non son o teu amigo.

O doutor Caride masaxea os pés e dálle un grolo ao whisky.

—Algún día tes que contarme como che fixeron esa ferida. É verdade que mataches un home?

A cicatriz forma un arco profundo baixo o pescozo. O doutor preme a tecla do mando a distancia e na pantalla aparece a fotografía dunha nena de seis anos.

44

No Campo dos Remedios, os skaters oscilan dunha banda a outra das ramplas, gañando impulso suficiente para grampárense no aire ás táboas.

—Non entendo por que tiveches que devolverlla.

—Creo que era o máis lóxico.

Nelson pousa a táboa no chan, anícase e senta a carón de Laura, que observa distraída o voo dos skaters.

—A min non me gustaría que mo fixeran —engade.

—O que? —pregunta Nelson antes de beber un pouco de iougur líquido.

—Dá igual. Creo que non me entendes.

O chan está cheo de cascas de pipas.

—Si que te entendo. Só che estou facendo unha pregunta.

Nelson seca a suor coa camiseta e apoia a espalda no muro, totalmente cheo de graffities. Aínda conserva a calor do sol.

—Se atopamos unha carteira, o normal é devolvela, non?

—Claro. Pero se devolves todo.

—Tampouco era tanta pasta.

—Non se trata diso. Sentícheste culpable, actuaches a medias. Está claro que non serves para atracadora de bancos.

—Soábame moito a súa cara.

—Preguntouche polo diñeiro?

—Non.

Laura déitase no chan e apoia a cabeza no colo de Nelson.

—Seguro que está pensando que llo roubamos nós.

—Pois a min pareceume que estaba agradecido. E dixo que non lle importaba o diñeiro.

Os skaters continúan trazando reviravoltas no aire. Un rapaz faille un sinal a Nelson para que se una ao grupo.

—Xa vou —berra mentres se incorpora e voltea a táboa.

—Acompáñasme á casa? —pregunta Laura.

—Agora non. Tímbroche máis tarde?

Laura encolle os ombros.

—Como queiras. Se vés moi tarde faime unha perdida e baixo.

Nelson adianta o pé esquerdo e colócao sobre a táboa.

45

Eduardo, sentado no sofá, mira o reloxo: a unha e media da madrugada. Sobre os seus xeonllos, o ordenador portátil. Na mesa hai varias latas de cervexa baleiras e un cinceiro cheo de cabichas. No televisor, co volume baixado, un filme pornográfico que emite unha televisión local. Dous homes e unha muller.

—Sempre foi un inmaduro —escribe Cady.

—Pero segues namorada del? —pregúntalle Eduardo.

—Onte vino agarrado da man dunha rapaza que coñezo e lembrei a nosa historia. Son unha imbecil. Non paga a pena sufrir por un idiota.

—Tes razón.

—Saír con Dani foi moi raro. Nunca me tomou en serio, portouse coma un imbecil. No colexio gustábanlle todas, de verdade, e a min iso amolábame moito. Os seus amigos sempre lle dicían que eu non era o suficientemente guapa.

—Que estúpidos.

—Coma se Dani fose Gaspard Ulliel ou Christian Bale.

Na pantalla do televisor, un dos homes fai vibrar a súa lingua entre as pernas da actriz. O outro ábrelle a boca antes de se anicar sobre ela.

—Que pasou logo?

—Encantábame estar con el. Quedabamos as fins de semana e era incrible, pero no colexio pasaba de min. Nunca me dixo quérote, sempre se limitaba a poñer un cutre qt ao final das mensaxes que me rebentaba. Aínda por riba, cando chegou o Nadal regaloume un bolso de Hilfiguer horrible. Só o levei unha vez para finxir que me gustaba. Era feísimo.

—Que pouca delicadeza.

Un dos homes colócase baixo a muller e empurra violentamente, sáese, volve entrar. O outro cospe na man, corrixe a posición das pernas, volve cuspir e manéxase por detrás.

—Un día discutín cos seus amigos e souben que quería deixalo comigo.

—E que fixeches?

—Adianteime e cortei eu antes. Sei que fun un pouco estúpida, pero como sempre estaba presumindo de que nunca me deixaran, tiña que manter a miña reputación.

—Entendo.

—Sabes o peor?

—Dime.

—En marzo xa estaba saíndo con outra rapaza e púxenme fatal. Superdepre. Cando quedaba coas miñas amigas finxía que todo ía ben, pero só porque ás veces son moi hipócrita.

A actriz —brazos tatuados, piercings nas mamilas— dá a volta e cabalga sobre un dos homes, deixando ver o seu corpo cara á cámara. O outro home coloca as mans sobre os cadrís e búscalle a boca.

—Non digas parvadas. A min parécesme moi sincera.

—O último trimestre do curso paseino superdesfeita, coa miña actitude típica de todo vai ben cando en realidade todo vai mal.

—Xa.

—Pero cando empezou o verán souben por unha amiga que o deixaran, e ese cabrón empezou a comportarse comigo coma se non pasase nada entre nós.

—Que faciades?

—Empezamos a falar todas as tardes polo messenger ata a hora de cear, igual que cando estabamos xuntos. E mandábame mensaxes todos os días, moito máis bonitas que nunca e escribindo quérote con todas as letras.

Os dous homes axúdanse coas mans e a actriz ofrécelles a cara botando a lingua.

—Pero cando en setembro regresou das vacacións en Italia, non me chamou ata uns días máis tarde, e mira que sempre dicía que tiña ganas de verme. Que cabrón. Logo souben que nunha cea cos amigos alguén lle preguntou se estaba saíndo comigo e seica contestou que «máis ou menos». Iso convenceume de que se volviamos saír, todo volvería ser como a anterior ocasión.

—Pasaches de volver con el.

—Si. Tiña que facelo para non sufrir máis. Pero seis meses máis tarde aínda me seguía lembrando das súas costas e da forma dos seus beizos.

A actriz relámbese e mira a Eduardo dende o televisor co rostro enzoufado de seme.

46

A madrugada bótase sobre Outariz, na marxe dereita do río. Vai unha noite clara, coa lúa inventando sombras, enchendo a ribeira cunha luz prateada. Na marxe esquerda, os fondos avoltos do Pozo Maimón e un grupo de rapaces que atravesan a pasarela que une as dúas beiras. Ánxela está somerxida nas augas quentes e ten os ollos pechados, as pernas estiradas, o corpo feliz. Pódese dicir que alcanzou un certo grao de serenidade agora que empeza a parecer un organismo ingrávido. Préstalle a temperatura das augas, reconfórtanlle o corpo. Marga observa cada un dos seus movementos dende o outro extremo da poza e volve mergullar a cabeza.

—Ti non merecías alguén así —di emerxendo das augas—. En realidade, ninguén o merece, así que fixeches ben en deixalo. Admírote por iso. Se che enganou, se andaba con outra, non creo que fose alguén que pagase a pena de verdade. Soa como unha frase feita, pero é así. Non lle deas máis voltas. Estabas namorada dunha imaxe, non dunha persoa de carne e óso. Cando empeces a entender que toda a emoción que che provocaba está relacionada coas túas proxeccións, co teu desexo de modificalo, e coa túa propia historia persoal, haste sentir mellor. A min díxomo o psicólogo. Cando se quere coa imaxinación leva tempo desengancharse, pero todo o mundo se cura do que che está pasando.

—Iso xa o sei, pero non entendo como non fun capaz de velo antes.

—Porque non tiñas distancia suficiente. Agora estás empezando a velo máis claro. Foi boa idea que marcharas, vaiche sentar ben o cambio.

—Non llo dixen a ninguén.

—Como?

—Que marchei sen avisar. Oficialmente estou de vacacións, así que aproveitei para non darlle explicacións a ninguén. A toda a xente que me chama dígolle que estou de viaxe.

Marga ten as fazulas encarnadas. A auga sóbelle un pouco máis arriba dos xeonllos, sacode os brazos e camiña ás atoutiñadas ata que alcanza unha toalla.

—Pois xa lles contarás todo cando che apeteza. Non penses niso, agora é o de menos. E ás veces está ben ter arroutadas dese tipo, que queres que che diga. Eu nunca tiven o valor suficiente para liscar de Oregón, e mira que me agobia ver sempre a mesma xente, as mesmas caras. Aquí é imposible ocultarse, sempre estás á vista de todos. Ultimamente, cando nunha conversa sei da vida de alguén que non coñezo máis que por referencias, négome a facer comentarios. Ningún xuízo ao respecto, paso de todo. Creo que así dou a entender que, máis tarde ou máis cedo, quero que me fagan a min o mesmo favor. Pero nin con esas. Esta cidade está chea de ollos e de linguas envelenadas.

Marga sae da auga, pon as chinelas e seca a cara coa toalla. Ánxela repara no seu corpo. Séntalle moi ben ese bañador azul. Perdeu algúns quilos.

—A cuestión é que non cambiarei nunca —lamenta.

—Non te tortures.

—Sempre rompín con todo. Cando algo se derruba, sempre saio correndo.

—Pois esfórzate e agora intenta deterte —Marga busca un espello na mochila—. Non interveñas nos acontecementos, que as cousas flúan, deixa que todo acabe ordenándose de forma natural.

—Sempre é máis doado dicilo que facelo.

—Tes razón. Que cho diga a ti non quere dicir que sexa quen de facelo eu.

Ánxela colle aire, mergulla a cabeza na auga e permanece uns segundos inmóbil, coma un cadáver á deriva.

47

Teño un piercing chulísimo no centro da lingua. Por iso me gusta tanto sacala. Á miña nai non lle fixo moita ilusión a idea, para que negalo, pero agora xa está acostumada e non lle importa que o leve. Cando me puxeron as pinzas entroume un pouco de medo, aínda que a perforación da agulla case non me doeu. Só impón un pouco ao principio porque estás pensando que hai algo duro atravesándoche a lingua, e iso asusta. Pero a sensación só está na túa cabeza.

Lembro que ao día seguinte notei algo estraño, superincómodo. Podía falar sen dificultade, pero case non era capaz de sacar a lingua. Tiña que meter anacos moi pequenos de comida na boca e mastigar coa cabeza un pouco inclinada, porque se mordía a lingua ou rozaba o piercing cos dentes, a dor avisábame con forza. Pero logo vaste afacendo e ao final decátaste de que a sensación desaparece aos poucos segundos.

Os primeiros días non se debe fumar nin tomar bebidas alcohólicas ou moi frías. Tampouco comer alimentos sólidos. Eu aguantei todo o que puiden, pero cando saltei a norma sempre tiven a man o bote de Oraldine para enxaugarme. A inchazón dos primeiros días é normal, así que non hai que preocuparse se vos sae unha pequena bóla de pus cando apertedes.

A verdade é que levo máis dun ano co meu piercing e estou moi contenta. Ao principio non paraba de mordelo e movíao dun lado para outro, pero ao final convives co pendente con normalidade. Aínda que sempre hai casos raros. A miña amiga Tania, por exemplo, que ten dous piercings: un no beizo inferior e outro amarelo supercantoso no embigo. Dáme un pouco de grima porque non para de movelos como unha paranoica. Esa tía está fatal. O que ten no beizo era marrón e agora é medio prateado. Con iso dígovos todo.

48

Dende o alto do monte albíscase un gran manto escuro salferido por pequenas luces. Os homes negros camiñaron durante días, semanas, e chegaron exhaustos, algúns desfalecidos. Durante o traxecto durmiron en lugares incómodos, insalubres, sufriron penurias e pasaron frío, alimentáronse mal e tiveron sede. Confiaron só na súa sorte. Unha cidade estraña esténdese agora ante os seus ollos e os homes negros obsérvana en silencio, coma se estivesen ensaiando unha pregaria.

Pasan os días e o home negro consegue durmir nun lugar seguro grazas á axuda doutros homes negros. Aprende o código de cor dos semáforos e comenta a necesidade de atopar traballo o antes posible. Escoita relatos de retornados e historias de cadáveres. Días máis tarde, por fin, atopa unha ocupación pola que recibe unha remuneración moi escasa. Deberá traballar máis de dous anos para reunir os mil trescentos euros que custa o transporte ata a outra banda do estreito.

Dende o alto do monte segue albiscándose cada noite o gran manto escuro salferido por pequenas luces. Os días sucédense co mesmo vagar, atravesando os meses do calendario coa parsimonia pesada dun réptil. O home negro sente que chegou o momento de confiar outra vez na súa sorte. Tras máis de dous anos de espera, dispón xa do diñeiro necesario. Contacta cun home branco que se ofrece para cruzar o estreito. Pechan o trato, pero hai temporal forte e deberán agardar ata que o mar estea en calma. O traxecto percorrerase de noite e o home negro debe adiantarlle xa o diñeiro acordado, un feixe de billetes metidos nun sobre. Non hai volta atrás.

Cando chega o momento da partida, o home negro despídese dos outros homes negros e mergúllase na escuridade do mar. O porteador protéxese cun traxe de neopreno e carga co home negro ao lombo. Sen dúbida, cómpre ser un experto nadador para atravesar o estreito dese xeito. Unha vez que alcanzan a outra beira, o parte médico indicará que o home negro sofre unha pequena hipotermia. Ten algunhas rabuñaduras. Así mesmo, informaráselle de que debe pasar as seguintes semanas nun centro de acollida, pero como teme ser repatriado e non confía en que chegue o permiso de residencia, decidirá fuxir a unha cidade do norte.

49

—Empecei a dieta por puntos a semana pasada.

—Non me contaras nada. Claro. Por iso non quixeches saír onte a cear.

O balbordo das terrazas enche o Eironciño dos Cabaleiros. Sobre a mesa, unha copa de viño e unha botella de auga mineral. Miriam cruza as pernas e prende un cigarro. Sabe que está empezando a fumar. A amiga recolle o pelo detrás da orella con xesto cansado. Ten a pel extremadamente morena, o cabelo sobre os ombros, o nariz prominente. Cando sorrí, engúrraselle a fronte moito máis do que lle gustaría. As unllas das mans son longas, perfectas.

—Teño que adelgazar como sexa.

—Estás indo ao nutricionista? —pregúntalle a amiga.

—De momento non. Estou cun programa que atopei en internet. Podes deseñar ti mesma as túas propias comidas, é un método moi sinxelo.

—E se algún día non comes na casa?

—Eduardo e mais eu xa nunca saímos. E iso que dis non importa, podes controlarte igual.

—Eu non sería capaz, xa sabes como son.

—Cada alimento ten unha puntuación e cada persoa, dependendo do seu talle e peso, dispón dun número determinado de puntos. A min recoméndanme o consumo de dezasete a dezanove puntos por día, distribuídos en almorzo, comida e cea. Iso equivale a mil catrocentas calorías que me permiten baixar medio quilo por semana.

—Non pasas fame?

—Xa baixei case trescentos gramos. Estou motivada, sei que o vou conseguir. Sóbranme sete quilos.

—Non esaxeres, Miriam. Non é para tanto. Mírame a min.

—Ti estás no teu peso.

—Xa me verás en biquini.

—Ás veces permítome algún capricho. Sempre podes reservar puntos na comida para cando saes a cear, por exemplo. Así non te sentes culpable.

—Pois a ver se saímos xuntas dunha vez, que xa toca.

Miriam saca un caderniño do bolso.

—Mira: os espárragos e os feixóns son alimentos de cero puntos. Coma os amorodos, as laranxas ou as mazás. Podes comer a cantidade que queiras. Un entrecot de tenreira son oito puntos, así que podes permitirte tomalo se todo o que comiches o resto do día non pasa dos dez. Hai unha chea de alimentos que puntúan moi baixo. O importante é que tomes un trinta por cento de graxas, un cincuenta por cento de hidratos de carbono e un vinte por cento de proteínas.

—Que paciencia tes.

Miriam baixa o ton de voz.

—Por certo, que tal che foi co rapaz ese que coñeciches no ximnasio?

—Con Ricardo?

—Si.

—Moi ben. Quedei a durmir un par de veces na súa casa. Non é que sexa ningunha marabilla, pero fai o que pode.

—Non sexas tan resentida, Rosa. Dálle unha oportunidade.

—Engánaste. Non son unha resentida, pero recoñezo que me recomporía o hime mañá mesmo se iso servise para borrar da miña memoria a máis dun estúpido que levei á cama. Ricardo non é unha mala persoa, pero sei que non estaremos xuntos. A estas alturas, teño outras prioridades. Non me serven as caras bonitas, nin os intelectuais, nin os que van de sensibles. E moito menos un deportista. Quero un home práctico e que solucione problemas. Punto. Pero dígoche unha cousa. Cada vez que me deito con Ricardo fágoo con tanta rabia e con tanta mala uva, que sinto que me estou vingando de todos os impresentables que coñecín cando levaba unha trinta e seis e non tiña estas putas engurras na fronte.

50

Durante séculos, o camiño do Vao serviu de paso para que moitos pobos atravesaran o río cando baixaba con pouco caudal, especialmente nos tempos en que a antiga ponte construída polos romanos permanecía en ruínas. Agora, ese mesmo camiño utilízase para acceder a un centro comercial.

—Estas cámaras son moito máis compactas que as FX1. Creo que fixo unha boa compra.

—Espero que si —di o home da cicatriz.

—Se ten algún problema, xa sabe. Estamos aquí á súa disposición.

—Moitas grazas.

O vendedor introduce a caixa coa videocámara nunha bolsa de plástico.

—Non esqueza a garantía —di.

Cando sae do establecemento, o home da cicatriz detense no escaparate. Nun televisor aceso pode verse un capítulo de Shin-Chan, que persegue unhas rapazas armado cunha mazaroca, mais non as dá alcanzado. Logo, o home da cicatriz segue camiñando e abandona o recinto por unha pasarela que cruza o río. Antes de chegar á outra beira, sóalle o móbil.

—Dime que aceptaches —é a voz do doutor Caride.

O home da cicatriz apoia o corpo na varanda. O río, alá no fondo.

—Dimo. Non vaias de interesante.

O home da cicatriz colga.

51

O taxista atravesa a porta do cemiterio de San Francisco, sobre a que pode lerse a inscrición:

El término de la vida aquí lo veis. El destino del alma, según obréis.

O sol debrúzase sobre o eido dos mortos, que se enche de luz ao pé do Montealegre. Alí hai nenos reducidos a ósos e homes que rexeitan homenaxes dende lápidas soleadas. O taxista condúcese entre cruces e túmulos, entre cristos e flores, e observa un anxo introspectivo, enchido de mármore. O lugar silénciase coa súa ollada esbrancuxada e o taxista pensa nas lápidas que xa non se poden ler e nos apelidos que descansan en paz. Camiña entre as sepulturas terreiras con reixas enferruxadas. Mortos ilustres, anónimos, alciprestes serenos e céspede seco. Flores murchas e letras corroídas.

Se ergue a vista, o taxista distingue no cumio a cruz do Montealegre. Se baixa os ollos, unha urna rota que protexe o pranto dunha virxe lánguida. Un chamado ao descanso eterno que perdeu gloria e un cirio morto sobre unha familia enteira. Mortos esquecidos e mortos presuntuosos, cando contempla a vaidade aparatosa dos túmulos ricos. Coa man viseirada sobre a fronte enxerga a extensión sementada de cruces, que descenden coma un auditorio defunto que aínda parece observar as vellas casas do calabozo. Arrecende a loureiro, a nada, a morte, e preséntense espectros, voces subterráneas e prantos silenciosos.

O taxista coroa o camposanto. Xa toca unha pequena limpeza á sepultura familiar. Alí, a pleno sol, moi próximos a un anxo negro, están soterrados os seus apelidos.

52

A velocidade do vehículo, un Volkswagen Golf, chega aos cento oitenta quilómetros por hora. O condutor, visiblemente borracho, está adiantando un camión pola A-52 mentres o acompañante grava a agulla do velocímetro.

—Que che parece? —é a voz de Nelson.

—Unha movida. Están tolos.

O condutor, que non debe ter máis de vinte anos, solta o volante e saúda á cámara botando a lingua.

—Mira —sinala Laura—. Xa van a douscentos.

—Parece que van comer o camión.

—Igual está trucado, ti que cres? —pregunta Laura.

—Non creo.

O ciber-café é unha covacha escura e mal ventilada. As mesas están sucias e cheira a suor, os rapaces comparten xogos e disparan. Laura e Nelson, no ordenador máis apartado do local, matan o final da tarde fumando cigarros a medias.

—Este de que vai? —pregunta Laura.

—Son uns tíos montados enriba duns colectores do lixo.

—Onde é?

—Creo que nunha baixada que hai preto da estación do tren.

A imaxe mostra uns rapaces descendendo sobre os colectores. A calidade da gravación é moi escasa, mais suficiente para adiviñar que os improvisados vehículos alcanzan unha velocidade considerable. Óense aplausos e ruído de cristais escachados. Un colector tórcese no medio da rúa e un rapaz cae a rolos.

—Están superborrachos —di Laura soltando unha gargallada.

A imaxe fica conxelada co rapaz facendo o sinal da vitoria.

—Que lenta vai a conexión —di Nelson—. Vemos outro?

—Xa levamos máis dunha hora.

—O último, vale?

Nelson introduce as palabras no buscador e repasa a listaxe dos vídeos.

—Xa está. Mira —escolleu un.

O vídeo, gravado cun teléfono móbil, arrinca ao ralentí. A luz é moi tenue, amarelada, case non se distinguen os rostros. Un rapaz abanéase con parsimonia nun bambán e saúda a cámara con xestos incongruentes. Alguén aparece en escena e ofrécelle unha botella. O rapaz dálle un grolo longo e mantén o líquido acumulado na boca. Óense risas.

—Que vai facer? —pregunta Laura.

—Espera, xa verás.

O movemento do bambán vai gañando intensidade. O rapaz aguanta coas fazulas infladas e alguén empeza e empurralo con violencia por detrás.

—Prepárate —di Nelson.

Coa oscilación cada vez máis forte, o rapaz acaba por soltarse do bambán e precipítase contra un grixedo. A cámara seguiuno. Laura achega os ollos ao monitor con incredulidade.

—Están como putas cabras.

A cámara amosa o rostro mancado polo golpe. O rapaz está sangrando abondosamente polo nariz e ten unha fenda na cabeza. Non pode abrir o ollo esquerdo mais logrou conservar o líquido depositado no interior da boca. Aplausos e berros.

—Gañou a aposta.

—Incrible.

—Queres velo outra vez? —pregunta Nelson.

53

Chantada nun penedo, enxerga a cidade a cruz do Montealegre. En Oregón cóntase que evoca un crime paixonal acometido nese mesmo lugar, dende onde se domina a extensión caótica do pozo. Ánxela alcanzou o cumio e albisca a cidade enclaustrada entre os montes. Considerou o ascenso como unha especie de rito iniciático, mais non consegue reunir forzas para albiscarse entre as derradeiras cinsas e sente a fraxilidade do papel esfiado na auga e a carraxe do animal ferido de morte. As mans de Ánxela menten a súa estirpe. Querería mans grosas, cotenos curvados e a mesma rugosidade da pedra, pero a cadea rachou e só pode facer arqueoloxía coas paisaxes da infancia. Desexaría introducir os dedos na terra e erguerse para amosar o froito, pero nela perdeuse o culto. Non reloce roibén no rostro apagado de Ánxela. Invádenlle nostalxias imposibles de ciclos estacionais e sabores fortes. A mirada doente de Ánxela é unha mirada arrebolada ao baleiro e xa non é o ollo comunal dos antepasados. Todos morreron.

O Montealegre énchese de sombras estrañas. Moi preto hai un campo de golf.

54

O home de rostro anguloso e pelo crecho remóvese no asento.

—A ver se o entendo ben. Non vos coñecedes fisicamente?

—Aínda non —responde Eduardo.

—Nin sequera che mandou unha foto?

—Nada. Dende o principio os dous preferimos que fose así.

—Quererás dicir que foi idea dela e ti aceptaches.

O home de rostro anguloso e pingas de suor na fronte regresa á súa tapa de tortilla.

—Non te recoñezo —di mentres come—. Non estarás en crise?

—Por que?

O camareiro coloca dúas xarras de cervexa sobre a mesa.

—Porque non sabía que mantiveses a capacidade para emocionarte.

—Grazas, pero só vou quedar cunha descoñecida para tomar un café.

—Iso quere dicir que teño que deixarche o piso.

—Só por se acaso. Non quero adiantar acontecementos.

—Parece que vas en serio. Outras veces falas con moita máis claridade.

—Non digas parvadas.

—Miriam desconfía algo?

—Claro que non.

—Pero vasllo contar?

—Estasme tomando o pelo. Fíxeno algunha vez?

—Que eu saiba non.

—Entón, que clase de pregunta é esa?

—Nótaseche que non é coma outras veces. Asúmeo.

—Só che estou pedindo as chaves da túa casa.

—Gústache e non a coñeces fisicamente. Iso implica unha forte compoñente de idealismo, así que xa me explicarás cal é a razón para perder o tempo.

—Quince.

O home de rostro anguloso e cabelo crecho pénsao antes de responder. Ten a boca aberta.

—Estasme dicindo que é unha broma, verdade?

—Non. Ten quince anos e creo que está tola por min.

—Está disposta a deitarse contigo?

—Teño indicios para pensalo.

—Cales?

—Moitos. Parece inocente pero, mírela por onde a mires, xa é unha muller.

O home de rostro anguloso e pelo crecho volve removerse no asento.

—Ódiote.

Eduardo aclara a gorxa antes de falar.

—Vasme deixar as chaves da túa casa, si ou non?

55

O doutor Caride mercou ese todoterreo hai poucos meses. Poucas cousas lle provocan tanta satisfacción como escoitar a melodia do seu motor baixo o asento. Gústalle trazar as curvas con suavidade, impacientar aos condutores que o preceden. Pasaria horas conducindo a ese ritmo.

—Poderias ir un pouco máis rápido, non? —di o home da cicatriz.

Os eidos calcinados por un incendio ofrecen unha paraxe fantasmal. Non hai árbores, só restos de monte baixo, fume e chamizos. O doutor Caride pisa o acelerador.

—Onte conseguiches poñerme nervioso.

—Non queria falar.

—Dixéronme que buscásemos un taller. Ai creo que hai un desvio.

Á dereita, entre unhas leiras abandonadas, aparece un edificio de dous andares. Leva moitos anos construído, mais conserva os ladrillos á vista. O taller mecánico ocupa o baixo. Non é facil chegar ata ali dende a estrada principal. Dous homes, cos seus correspondentes monos azuis, saen ao encontro do vehiculo que conduce o doutor Caride.

—Xa chegamos.

Os catro homes apértanse as mans. Pasan ao interior do taller, onde hai un coche poeirento ao que lle faltan as rodas. As paredes están ennegrecidas. Seguindo as indicacións doutro home que sae dun habitáculo parecido a unha oficina, descenden unhas escaleiras que os conducen ata as dúas portas. Nunha foi escrito con pintura branca: «Servizos». A outra, pechada cun cadeado, é a que está abrindo o home que saíu da oficina. O home da cicatriz e o doutor Caride míranse antes de entrar. Hai útiles de limpeza e cheira á lixivia.

Un dos homes retira un cobertor dunha mesa e deixa á vista un pequeno arsenal. Armas de fogo, entre elas varias pistolas semiautomáticas, revólveres, rifles e escopetas de caza.

—Poden escoller o que queiran —di. O home da cicatriz asente coa cabeza en sinal de agradecemento.

56

O agarrón a Henry dentro da área é clarísimo, mais o árbitro non quere sinalalo. Unha inxustiza en opinión do home negro, que pensa que hai moitas evidencias para crer que está ante un penalti de libro.

—Non hai dereito —di o home do chándal verde.

A pantalla de plasma do establecemento, en oferta, emerxe por riba dunha colección de peliculas e videoxogos. Ali permanece o home negro, ante o escaparate, dende que Ronaldinho estrelou o balón no pau, mediado o primeiro tempo. Agora ten dous acompañantes que seguen o encontro sen desprendérense das súas mochilas. Ofrecéronlle un grolo de viño, mais rexeitou o convite.

—Deco está buscando a tarxeta amarela —di o home dos vaqueiros recortados á altura dos xeonllos.

O home negro sorri. Un rótulo informa na pantalla: tres faltas cometidas. O portugués empregouse con dureza diante dun xogador do Dundee United, que xace no chan con xesto de dor.

—Estalle botando teatro —di o home do chándal verde.

O home negro non responde. Só mira con atención ao escocés que perde tempo descaradamente. Deco protesta.

—Queren amarrar o empate —responde o home dos vaqueiros.

A dor —ou a interpretación perfecta, pensa o home negro— vai remitindo ata desaparecer. Un compañeiro está disposto para executar a falta e segundos máis tarde golpea o balón, que traza un pequeno arco no aire ata que vai dar ás mans do porteiro. Falsa alarma.

—Anda, imos.

Os dous homes non agardarán ata que Henry execute un penalti no minuto noventa e marque aproveitando o rexeitamento do porteiro. Como cada noite, deben buscar un lugar onde durmir. O home negro ficará só ante o televisor, pensará nun país subsahariano e celebrará o tanto apertando os puños. Iso si: antes de se perderen por Erbedelo, os dous graxos ofreceranlle un cromo co rostro sorrinte de Samuel Eto'o e despediranse facendo o sinal da vitoria.

57

Normalmente vaime fatal cos produtos de Deliplus, a marca de Mercadona, pero onte descubrin un xel exfoliante que contén as tipicas microesferas peeling e plancton, un elemento quimico que seica axuda á rexeneración celular. Biotherm inclúeo na maioria dos seus produtos e Aquasource tamén, por iso me sorprendeu que un xel de tres euros tivese un elemento que se atopa en produtos de trinta euros ou máis.

Este exfoliante emprégase durante a ducha mediante masaxes circulares e coma se fose un xel de baño normal, só que aplicado con máis forza. Debemos estender máis cantidade e insistindo nas zonas máis ásperas, coma xeonllos, cóbados ou pernas. Hai algúns exfoliantes que non se aplican cando te duchas, ainda que tamén eliminan as células mortas e as impurezas da pel. A min parécenme máis incómodos que os xeles, pero é cuestión de gustos.

Encántame a textura do que merquei onte: é de cor azul e vénselle os grans. Non son excesivamente pequenos, pero comparados coas pedras do Exfotonic, case diria que parecen minúsculos. Sempre empezo aplicándoos moi amodo polas pernas, notando como se adhiren pouco a pouco á miña pel. Encántame masaxearme baixo a ducha. Que gusto. A sensación é indescritible e os resultados, estupendos. Sempre que podo, poño saia sen medias, shorts ou piratas por enriba dos xeonllos, porque creo que teño unhas pernas moi longas e bonitas. Sempre paso moito rato traballándoas: as fregas activan a circulación sanguínea, os grans exfolian, o plancton traballa e notas a pel que se renova e afina. Logo continuo subindo e chego ata o escote, porque no pescozo emprego o exfoliante facial.

Sempre o aplico coas mans, pero pódese utilizar unha esponxa ou unha luva de crina para una exfoliación máis profunda. Ao rematar doume a loción corporal de amorodos de The Body Shop, porque así a pel quédache aínda máis hidratada e suave, coa sensación de terlle quitado todo o que lle sobraba. Utilizo o exfoliante de aceite de árbore de té para a cara, o exfoliante labial que mercou a miña nai, e outro de pedra pómez para pés —tamén de The Body Shop— que me regalaron ao entregar oito envases baleiros de produtos.

Teño probado moitos: Sephora, Yves Rocher, o Exfotonic de L'Oréal, o xel de ducha exfoliante de Bourjois e o de Arroz e Loto de Nivea. Pero a gran diferenza respecto ao de Mercadona é que este custa só tres euros.

58

—Temos que marchar, Laura.

A decisión da nai parece irreversible.

—A onde ides?

—Ao tanatorio.

—Que pasou?

Laura pousa a mochila no sofá e dálle un bico á avoa Asunción.

—Morreu un compañeiro de traballo de papá.

O profesor de matemáticas presentoulle a morte a Laura o ano pasado. Pódese dicir que foi unha estrea á que asisitiron todos os alumnos do instituto e dous fillos de once e nove anos. O mestre faleceu dun cancro de páncreas que o fulminou en quince dias. A Laura contáronlle que morreu pesando trinta quilos e totalmente amarelo.

—Non tardaremos moito —engade a nai.

—Pero quedei con Nelson dentro de media hora.

Laura cruza os brazos, enfadada. Sabe que non debe protestar, mais cústalle disimular a decepción.

—Pois dille que vas ter que quedar na casa.

O pai entra no salón. Trae o mirar ferido e Laura non sabe que dicirlle cando intenta sorrir, aínda coas bágoas nos ollos.

—Vou ir sacando o coche do garaxe.

Laura achégaselle.

—Síntoo moito, papá.

O home sorrí e pásalle a man cariñosamente pola cara.

—Grazas.

—Cantos anos tiña?

—Poucos. Corenta e sete.

—Pero que lle pasou?

—Un accidente.

—Xa falaremos, Laura —intervén a nai—. Agora non é o momento.

Cando marchan, Laura senta fronte ao televisor e empeza a zapear a toda velocidade. A avoa Asunción non está moi de acordo con ese tipo de prácticas.

59

Nun supermercado pódese ser feliz comprando alimentos para a cea, pizzas multicolores, pero tamén sentir que un debe asinar a súa propia sentenza de morte mentres empurra un carro baleiro. Asi son as cousas. Ánxela entrou decidida a facer a compra —actividade relativamente banal— e saiu disimulando o seu mundo ruinoso baixo uns enormes lentes negros. A relación causa-efecto seria dificil de establecer para un simple observador externo, pero todo o mundo entende que ata os caracteres máis vitalistas e luminosos se permiten o luxo de ter pensamentos terribles en lugares pouco propicios para a tristura, polo menos segundo o canon social de espazos habilitados para un certo entusiasmo.

Ánxela desexou estar á morte na sección de ultraconxelados. Desaparecer. Non respirar máis. O tacto frio dun preparado de verduras colaborou activamente para que se lle instalase un novo pensamento destrutivo alá onde todo esgaza e perde forma. Asi, sen máis, o monstro aparece. Por detrás, a traizón, séntese coma un coitelo afiadisimo que se crava nos riles, coma unha fogaxe no estómago, coma un zunido que rebenta os oídos. Entón, respirar doe. Tanto, que un sente que necesita regresar ao momento xusto en que foi creado o seu corpo e dar marcha atrás. Evitar o mesmo sopro da vida.

Ánxela saíu basculando dúas bolsas entre as mans, cunha compra inútil e triste coa que non se pode preparar nada. Ninguén reparou en que atravesou a porta automática coma quen lidera unha marcha procesional, nin que baixo os seus lentes negros hai dous ollos que queren extinguir a luz.

Agora está na casa e acaba de realizar unha ducia de chamadas telefónicas.

—O número marcado non se encontra dispoñible neste momento.

A compra segue esparexida no chan. Ánxela observa un bote de tomate fritido que rachou en mil anacos, e pensa que chegou o momento de considerar o número de pastillas que debe inxerir para non cometer o erro de continuar con vida. Punto final. Trémenlle as mans, ten a boca seca. Primeiro, debe morrer o corpo. Xa ten unha presa de cápsulas na man que achega lentamente á boca. Pero soa o timbre.

60

—Tes gana de durmir, avoa? —pregunta Laura.

Os ollos da avoa Asunción adquiren a fasquia espelida dun cativo. As súas pernas empezan a moverse baixo unha manta de cadros azul. Todo iso quere dicir que lle apetece seguir vendo a televisión e que non a molesten.

—Queres beber un pouco de auga?

Os beizos da avoa Asunción esfréganse entre si. Iso quere dicir que ten sede.

—Anda, toma.

Laura achégalle o vaso e inclinao diante da boca para que beba, coidando de que o liquido non se derrame. Pola comisura dos beizos da avoa Asunción corre un pequeno regueiro de auga, pero Laura apresúrase a detelo cun pano.

—Xa está —dille cando remata—. Queres máis?

A avoa Asunción estira o beizo inferior e pecha os ollos. Iso quere dicir que non precisa beber máis e que agradece as atencións. Laura disponse a levar o vaso á cociña cando empeza a soar o seu móbil. Nelson.

—Viches a miña mensaxe? —descolga.

—Si. Que marrón.

—Traballaba co meu pai. Non sei quen é, pero estaba moi afectado.

—Esas movidas sempre che deixan supermal.

—Creo que nunca o vira así.

—Como estaba?

—Tiña a cara desfigurada, coma se chorase cara a dentro.

—Non saes?

—Teño que coidar da miña avoa.

—Non podes deixala un anaco soa?

—Claro que non.

—E cando volvan os teus pais?

—Teño que quedar na casa, non lle deas máis voltas.

—Queres que timbre nun cuarto de hora? Podes meter a túa avoa na cama e darlle unha pastilla para durmir.

—Non, pesado.

—Pois vémonos mañá.

Laura, á que nunca lle gusta que Nelson colgue dese xeito tan brusco, déixase caer no sofá e deita a cabeza no colo da avoa Asunción. Abúrrese.

61

A cerimonia desenvolveuse con rapidez —a dieta que segue Miriam non lle impide inxerir os alimentos a toda velocidade— e ninguén se levantará para recoller a cea. Prefiren afundirse no sofá con ese cobertor vermello que sempre cae sobre as súas costas, e agardar que os pratos sucios desaparezan por arte de maxia ante o televisor, fartos de agardar a visita ao vertedoiro. Noticias.

—Viches iso? —pregunta Eduardo.

Miriam nunca tolerou esa teima de apagar os cigarros contra os pratos.

—Que.

—Acaban de dicir que esta tarde morreu un obreiro en Mariñamansa. Estaba traballando nunha obra e caeu dende un cuarto andar por un patio interior.

Miriam non responde e concéntrase en non abrasarse coa infusión.

—Tiña corenta e sete anos —engade.

Un prolongado silencio esténdese polo salón coa toxicidade dun escape de gas.

—A fin de semana vou ir con Rosa a unha casa rural —di Miriam.

—As dúas soas?

—Ultimamente está un pouco triste e necesita que pasemos un par de días xuntas.

—Que lle pasa?

—Unha pequena crise de parella.

Eduardo solta un bufido.

—Ela mesma é unha crise andante, aínda que sabe ser encantadora cando non hai lúa chea. Se é certo que anda con alguén, ao prexudicado non só lle vai facer falta paciencia. Vai ter que enfrontarse a unha casa en ruínas. Cada vez que ela teña unha crise das súas, a relación virase abaixo como un castelo de naipes. Dígoche eu que para estaren xuntos, necesitarán facer un cursiño de autodefensa.

—Non me gusta que fales así.

Outro cigarro colga dos beizos de Eduardo.

—E non fumes máis, por favor.

—Só o último antes de durmir. Xa non me queda ningún.

—Sempre dis o mesmo e logo acabas baixando a mercar.

Os anuncios sucédense sen que ningún decida apropiarse do mando da televisión e cambiar de canle. Miriam tense diagnosticado certos padecementos mentres alguén lle ofrece pracer para os sentidos ou internet de balde o primeiro mes. O silencio volve ser longo e espeso ata que Eduardo apaga a cabicha, esta vez contra o cinceiro.

—Menos mal —di Miriam.

O tempo: grandes claros pola mañá e ceos nubosos pola tarde con risco de tormentas. Temperaturas en moderado ascenso.

—Non sabía que os problemas de parella se solucionasen coa implicación de terceiros —Eduardo xoga co paquete de tabaco—. Tes tanta gana de intervir?

—Rosa é a miña amiga. Punto —Miriam sinálao co dedo—. Estar xuntas é unha terapia para as dúas e necesitamos falar. Iso inclúe poñer a parir a moitos espécimes do teu xénero. A ti xa sei que nada che parece importante, e que todo o solucionas cun «non lle deas máis voltas». Por certo: antes pareceume que te referias a ela coma se estiveses pensando noutra persoa.

—En quen? En ti?

—Ti saberás.

—Non te equivoques. En todo caso, poriame no papel do tipo co que anda. Para min que nos parecemos.

—Non o creo. É unha persoa bastante equilibrada. E digoche de corazón que ti, ainda que nunca teñas o valor de recoñecelo, tamén es especialista en demolicións internas. Entre outras cousas, a paciencia nunca foi o teu forte.

—Un dia malo teno todo o mundo.

—Si, e tamén a túa parella. E iso non ten que ver con que a relación se veña abaixo. Todo iso está na túa cabeza.

—Xa empezamos. Está só na túa, Miriam. Na vosa. Na de todas. Cada vez que utilizades a palabra terapia éntranme ganas de sair correndo.

—A un bar. A beber cervexa e a matarte fumando. Iso xa o sei.

—Non hai que curarse de nada. Chega con respirar e non complicar demasiado as cousas.

—Hai parellas nas que o aire está demasiado viciado.

Outro longo silencio. Na televisión, unha tertulia de xente bronceada ao redor dunhas fotografias roubadas a unha famosa modelo. Chega o momento en que o tapizado do sofá empeza a confundirse coa pel, ese instante en que o corpo suorento se vai adherindo á superficie dese cobertor medio caído.

—Hoxe coñecín a veciña nova —di Miriam—. Timbreille porque lle caeu un suxeitador no noso balcón.

—Que impresión che deu?

As mans de Eduardo intérnanse nos peitos de Miriam.

—Estivemos tomando un café na súa casa. Moi boa xente, unha tía supertranquila. Díxome que practica meditación e que ten viaxado moito pola India.

—Esas son as peores. Seguro que a súa vida privada é un psicodrama.

—Pois non. Foi un gusto falar con ela, é unha rapaza moi sensible. Ten unha mirada moi profunda. Xusto acababa de chegar do supermercado e caéralle un bote de tomate fritido na cociña.

A man esquerda de Eduardo introdúcese entre as pernas de Miriam, que o arreda cun empurrón.

—Non quero que me toques.

62

Na imaxe do Cristo dos Desamparados —talla románica do século XIII situada nun dos tramos do deambulatorio catedralicio— o taxista adiviña certa similitude coa coreografia corporal adoptada por Billy The Kid tras eludir a forca, o dia que Pat Garret lle permitiu fuxir a México para que lle entrara saudade de Fort Summer. Préstalle a soidade da capela polo menos un dia á semana, logo de chamar a consultas ao busto da Dolorosa, e pasa horas concentrado en longos soliloquios. O taxista atopa desafogo e serenidade nese acubillo escuro, onde se recolle ante unha imaxe rústica e humilde que, na súa opinión, non soporta comparanza ningunha co venerado Santo Cristo, ao que lle levan medrando as barbas dende a Baixa Idade Media.

O taxista cansou de prostrar os xeonllos na madeira e acomódase no banco cun xesto de dor. Esa escoliose estalle matando o lombo. O diálogo rematou e súmese agora nunha breve introspección antes de sair á rúa e procurar refuxio nalgún bar do sur de Oregón, onde poderá tomar un vaso ao abeiro dun calendario atrasado. Un home que acaba de sentar ao seu carón executa un sinal da cruz demasiado urxente, con escaso convencemento, e parécese moito a aquel home ao que lle bailaban as mandíbulas no asento traseiro do taxi. Tanto, que o taxista se atrevería a dicir que é o mesmo pero sen présa. O home ten os ollos cubertos de bágoas. Para o taxista é motivo suficiente como para suspender a internada en terreo contrario, mais non pode evitar a tentación.

—Non me pareceu daquela que tivese mal corazón, así que aínda que me custe asumilo, creo que merece vostede un xuízo xusto. Un dos gardas xurados estivo bastante rápido, hai que recoñecelo. Non lle durou nin cinco segundos. Ten vostede moi pouca pegada, polo menos cando se enfronta a un uniforme.

O home recoñece ao taxista.

—O meu irmán acaba de morrer —dille.

Non hai nada que se pareza á densidade dese silencio. É o mesmo silencio que acompaña aos vivos cando pensan que algún día estarán mortos. O silencio dos desertos e dos edificios que foron arrasados. Un silencio que cae do teito coma un paxaro que se extingue buscando a certeza do chan.

—Acompáñoo no sentimento.

—Iso é unha frase moi manida.

O taxista encolle os ombreiros.

—E estes son os seus vinte euros.

O taxista dálle o billete e marcha pensando que agora, se lle quere tomar un vaso, deberá parar nun caixeiro automático.

63

Mentres Calogero (Lillo Brancato) observa con fascinación a figura de Sonny (Chazz Palminteri) n Unha historia do Bronx, o home da cicatriz sostén entre as mans unha pistola semiautomática. A historia de amor adolescente vén de obrigalo a un pequeno exercicio de nostalxia que arreda a súa atención do filme. O home da cicatriz lembra de súpeto as mulleres do seu pasado: todas as que foron súas durante anos, propiedade durante meses, durante dias, aluguer urxente durante horas. Flashes sexuais, estampas dunha certa plenitude. Recorda historias que declinaron cando o tempo quixo asinar a súa acta de defunción, historias minimas das que puido despedirse cun portazo orgulloso, historias difusas que só puideron ser cando non significaban nada, historias que morreron abruptamente e doeron. Hai tempo que que xa non sente iso. O home de coñecemento nunca debe correr se lle sobrevén o medo. Cómpre deterse. Parar. Unha vez que consegue conquistalo, queda libre da súa influencia para toda a vida e xa non hai nada que poida facerlle dano.

Silencio e quietude. Desconfiar da claridade absoluta. Iso fixo o home da cicatriz anos atrás. Mais tamén entende que, en ocasións, non é un mal exercicio lembrar con frialdade de forense. Observarse dende unha longa distancia, vivindo tantas vidas estrañas, interpretándose a si mesmo con pouca convicción, como un mal aprendiz. Volve entón sobre os seus pasos mentres observa a Chazz Palminteri, volve sobre a súa biografía e regresa a eses días amargos en que un evita pisar certas rúas, certos bares, evita respirar porque todo se vén abaixo. Cando todo recorda a alguén. Cando un asoma ao seu interior como a unha fiestra ardendo e entende a palabra expolio. Cando un esperta pola mañá e, ao abrir os ollos, ten a sensación de estar asistindo a unha desas demolicións de edificios que ás veces pasan por televisión. Eses días en que as cidades teñen ollos por todos lados e están cheas de feridas e sombras. Eses días en que o tempo se detén e viste a atmosfera coa densidade dunha ausencia.

Na pantalla, Sonny/Chazz Palminteri dá marcha atrás co seu coche e dille a Calogero/Lillo Brancato:

—Un home só pode ter tres grandes amores na súa vida. Aparecen como os grandes boxeadores, un cada dez anos. Rocky Marciano, Sugar Ray Robinson, Joe Lewis. Ou poden aparecerche todos á vez, como a min. Eu tiven os meus tres grandes amores aos dezaseis anos. E que lle vas facer. A vida é así.

O home da cicatriz érguese e deixa a pistola sobre o sofá. É hora de comer.

64

O motor asfixiado dun autobús, o pranto dun cativo, a sirena dunha ambulancia que non chegará a tempo. A melodia de Oregón ao atardecer sempre se pareceu a unha marcha fúnebre. Nesa hora incerta mestúrase a derrota silenciosa do perdedor, que tende a unha nómina imposible e a ese barrio de toda a vida con árbores mortas e persianas sucias, coa vitoria dos balances e a calidez das dietas que prefiren o xersei cruzado, o verbo composto e as mulleres diante. Son dous mundos que se odian porque se tocan. Hai un Oregón de paseo lento con recado e terraza con café dobre, e un Oregón de solitarios que levan media vida compartindo barra cunha mosca e un xornal que sempre ten as páxinas húmidas. Hai un Oregón de edificios que están morrendo e comisións que se están cobrando, un Oregón de cara que se saúda e vida que debe ocultarse. Un Oregón que se busca na nostalxia dos libros e se atopa nos brazos dunha paleadora.

A cidade escurece aflixida aos ollos do paseante sen rumbo, pero nese momento é posible que aconteza o milagre cruzando un semáforo ou mascando chicle de menta para que non se lle note que fuma, como así ocorre nos últimos días. Cando introduce o cabelo detrás da orella e camiña observando o seu perfil reflectido nos escaparates do Paseo, hai un mes xusto que Marta Nóvoa acaba de cumprir quince anos. Bonita idade. Iso quere dicir que algún día coñecerá o verdadeiro significado da palabra melancolia sen necesidade dun outono alfombrado con follas secas, e que aínda non sabe que todas esas miradas turbias teñen moito que ver con soños rotos e desexos insatisfeitos, con algo que en canto nace xa se está empezando a perder para sempre. O milagre chamado Marta Nóvoa, ou Cady cando ela quere, acontece nese Oregón que se detén os domingos a contemplar a vida dende unha fiestra onde se escoita un partido de fútbol, e onde unha muller non sabe se pedir axuda ou seguir tendendo a roupa. A fráxil inocencia de Marta Nóvoa estase retirando da vida como unha marea triste que descende coa palabra infancia e regresa coa palabra sexo. Hai ollos que contemplan ese tránsito fabuloso detrás das portas, ollos que adiviñan os culpables da súa infancia nos parques, oídos que escoitan o rumor funerario do tempo nesa mudanza que lles enfronta á negra espiral da morte. Ocorre, en definitiva, que o fulgor adolescente de Marta Nóvoa provoca que moitos homes de Oregón sintan que a mellor fotografía das súas vidas é unha nota necrolóxica.

65

A presenza de Laura no establecemento acaba de desconcertalo. Mentres busca cambio para un cliente no interior da caixa rexistradora, Eduardo observa de esguello cada un dos seus movementos —esas pernas delgadas, eses ombros orgullosamente rectos, esa pel perfecta—, sen poder disimular un nerviosismo adolescente que lle tensiona os músculos dos brazos. Asume que hai xestos que non se calculan. Laura é preciosa. Ela sábeo, intúeo, dende que entrou sente os seus ollos cravados nas costas como ventosas e sorrí antes de xirar a cabeza con lentitude. Segura de si, mírao coma se fose o fotógrafo que adiviña a portada perfecta.

—Buscabas algo? —pregunta Eduardo debruzándose no mostrador, unha vez que o cliente desaparece pola porta.

—Estaba curioseando un pouco.

Eduardo repara na boca de Laura, que debuxa un sorriso amplo que lle remarca o grosor dos beizos.

—Moi ben. Pois se hai algo no que poida axudarche, dimo.

A través da porta do establecemento, dous cativos corren detrás dun balón. Un deles detense diante do escaparate mentres sostén na man unha bolsa de lambonadas. Non ten máis de dez anos e respira entrecortadamente.

—Xa é hora de pechar —dille Eduardo a Laura mentres xira as chaves na pechadura—. Podes quedar o tempo que queiras. Teño que ordenar unha mercadoría.

Laura sabe que Eduardo acaba de gardar as chaves no peto e achégase ao mostrador, sobre o que coloca a súa mochila. Colle aire, moi fondo, enchendo os pulmóns, e expira mirando ao seu redor. Gústalle ese lugar. Eduardo mantenlle a ollada ao cativo, que tenta abrir a porta cun xesto desafiante que non acaba de casar coa súa aparente inocencia. O neno aperta os beizos e Eduardo faille un aceno coa cabeza para que lisque.

—Quería mercar un saco —di Laura—. Se cadra podes aconsellarme.

Eduardo volve sobre os seus pasos coa man dereita introducida no peto do pantalón, onde percibe o tacto metálico das chaves. Cando chega ao mostrador, o cativo inventa unha pistola cos dedos e dispáralle catro veces polas costas antes de saír correndo.

—Un saco de durmir?

—Non. Un saco de boxeo, ou algo parecido.

—Para ti? —as palabras de Eduardo non ocultan unha aberta sorpresa.

—Si. Vou a clase de kung-fu dende hai meses —contesta Laura—. No garaxe da casa temos sitio para penduralo do teito.

Eduardo prende un cigarro e expulsa o fume mentres fala.

—Non tes moito aspecto de que che gusten as artes marciais.

Laura estira os cordóns da suadeira sobre os peitos e sente a carapucha que tensa pouco a pouco ao redor do pescozo, onde leva o seu colgante azul.

—Non me digas. E de que cres que teño aspecto?

—A verdade é que non o sei. Un cigarro?

—Grazas —responde Laura.

—Estou deixando de fumar. Podes quedar co paquete.

Eduardo prende o isqueiro e coloca a chama de xeito que a rapaza debe aproximárselle uns centímetros.

—A xente da túa idade sempre está deixando de fumar —di Laura mentres nota como o fume se mete nos seus pulmóns.

—A min obríganme.

Laura garda o paquete de tabaco na mochila.

—Quen?

—A miña moza.

—Non tes moito aspecto, sabes?

—De que?

—De ter noiva.

—Ás veces quítaseme se vexo algo mellor. A ti non che pasa?

—Eu non che dixen que tivese mozo.

—Pero eu penso que si. Es guapa, intelixente e vas á clase de kung-fu.

Laura perdóalle a vida cos ollos.

—Vasme dicir se tes un saco para min, si ou non?

—Tería que pedilo. Aquí atrás teño algúns catálogos, queres pasar?

—Xa é un pouco tarde. Mellor será que volva mañá.

—Só serán cinco minutos.

Laura ten a sensación de que, en calquera momento, Eduardo poríase de xeonllos para suplicarllo. Non estaría mal que o fixese. Sería moi gracioso. Gústalle esa sensación de poder ante alguén que podería ser seu pai. Entende, en definitiva, que o adxectivo indefenso non só se debe aplicar aos nenos, senón tamén a todos os adultos. E gustaríalle saber como se chama ese sentimento que consiste en quitar a Nelson da cabeza varias veces ao día, aínda que o queira con todas as súas forzas.

—Vale —responde finalmente—. Pero será mellor que comprobes outra vez se a porta está ben pechada. Podería entrar alguén a roubar mentres estamos aí dentro.

66

Á cuarta cervexa, Marga está especialmente animada. O descoñecido co que fala cóllea pola cintura e baixa a cabeza para escoitar algo que lle está parecendo moi divertido. Ánxela tentou manter un par de conversas cuns amigos dese rapaz que agora bica na meixela a Marga, mais as palabras foron decaendo ata visitar lugares comúns, insípidos. Paredes pintadas de laranxa e azul, fotografías de clientes, carteis anunciando concertos. Ánxela, na barra, sen pousar o cóbado porque alguén derramou unha copa sobre a madeira, distráese observando a decoración do local. Todo o mundo conversa animadamente. Ánxela sabe que é a única persoa do local que nese momento permanece en completo silencio.

—Estás ben? —pregúntalle Marga.

—Si, non te preocupes. Queres outra cervexa?

—Non. Chégame con esta, grazas.

O rapaz que collía a Marga polo van distráese co móbil sen quitarlle ollo. Ao se decatar de que non debe intervir na conversa, afástase discretamente.

—Que tal? Como se chamaba? —pregunta Ánxela.

—Daniel. Acaba de dicirme se imos con eles a outro sitio. Apetéceche?

—Non. Eu prefiro quedar aquí un pouco máis.

—Como queiras.

Marga mira de esguello a Daniel, que acaba de entrar nos servizos.

—Vaite con eles —di Ánxela—. Faime caso, non quero ser un estorbo.

—Non digas parvadas. Non te vou deixar quedar aquí soa.

—Xa fixeches abondo por min. Viñeches á miña casa, estivemos falando, convencíchesme para saír. Anda, vaite.

—Pero como vas quedar ti soa?

—Non me importa.

—Estás segura?

—Si. Apetéceme.

Marga encolle os ombreiros e achégase a Daniel, sorrí e faille saber que irá con eles a outro bar. Ánxela, sinalando o vaso baleiro, aínda cercado por aneis de escuma, pide outra cervexa. Prende un cigarro. Cando o camareiro coloca a botella sobre a barra, Marga xa está de volta.

—Anímate —di botando a chaqueta sobre os ombros—. Logo lévote á casa.

Ánxela nega varias veces coa cabeza. Marga dálle unha aperta que dura o suficiente como para que Daniel e os seus amigos estean xa agardando na porta.

—Chámote mañá, de acordo? —dille cariñosamente.

Marga vaise. Ánxela é consciente de que non quere dicir nin unha palabra máis en toda a noite e pregúntase a onde se debe mirar nun bar cando un está só.

67

O Paseo esperta pouco a pouco da súa preguiza ao caer a tarde. Unha vez que a temperatura se torna máis soportable, as terrazas comezan a encherse de xente e a rúa nútrese de encontros forzados, rituais anódinos e dun fastío que supura no ánimo de quen se obriga a percorrer a rúa trenzando os pasos a toda velocidade, tentando abstraerse dese ollo vixiante que lanza miradas altivas e censuradoras. Os homes brancos apértanse as mans e golpéanse as costas pronunciando en voz alta os seus nomes, preguntando unha vez máis polas familias, lamentando o paso dos anos, planificando encontros en cafés tediosos e conversas que nunca manterán. É posible que ao coincidiren por segunda vez nesa mesma rúa reiteren a urxente necesidade dese encontro, aprazado por compromisos e unha proverbial falta de tempo. Como tamén é probable que a terceira vez que coincidan os seus pasos, decidan cruzar un rápido saúdo, entendendo que hai tempo que non teñen absolutamente nada que dicirse e que, de producirse esa cita, todo resultaría unha farsa.

Unha vez estendida a manta, o home negro observa o paso da xente mentres remata unha Coca-Cola. Algunhas mulleres brancas sábense reflectidas nos escaparates, distantes e con paso firme. O home negro, que as mira, camiñou unha vez máis pola ribeira da Barbaña coa súa mochila ao lombo, coas rabuñaduras do brazo secas, e sementou o chan con discos e películas. Entre esas mulleres brancas distingue unha que nos últimos días adoita percorrer as rúas de Oregón como unha somnámbula. Probablemente, o home negro non sexa o único que pensa que as bágoas lle outorgan a Ánxela un evidente atractivo.

Esa muller branca camiña, somerxida nos seus pensamentos, atrapada no seu cárcere. O home negro observa o seu andar fatigado, corroído por un pesadume que adiviña en moitos outros paseantes. A muller achégase matizando a canseira con pasos curtos, totalmente absorta, sostendo un cigarro na man. O home negro agarda a que chegue o momento en que as súas miradas concidan, pero antes de que os ollos poidan recoñecerse, alguén dá o aviso e entende que cómpre actuar con rapidez. O home negro, agora si, fai desaparecer a manta por arte de maxia, axudado por unhas cordas e un traballado instinto para saír fuxindo. O resto dos homes negros repiten a operación con dilixencia e dispérsanse rapidamente. Unha patrulla da policía local esguiza o tránsito de xente e a muller branca distingue de súpeto o rostro do home negro, que está agochado nunhas galerías comerciais, agardando que desapareza o perigo. Gustaríalle que a mirase, que a recoñecese, mais só asiste á súa desaparición no interior das galerías cando a patrulla policial se detén ante porta de entrada. Por iso segue camiñando, sen máis.

68

—Teño algo que vos vai gustar moito.

Un grupo de adolescentes xúntanse nas inmediacións do Parque de San Lázaro. Rin, fuman coma se non fose a primeira vez, anuncian segredos a voces. Dende o interior do coche, o home da cicatriz obsérvaas mentres agarda unha resposta a través do teléfono móbil. Está seguro de estar presenciando os movementos dunha deusa formidable, emerxida dunha conxunción xenética afortunada. Marta Nóvoa, Cady sempre que ela quere, destaca sobre o grupo pola súa mirada lánguida, por esa complexión un tanto desvalida e por ese xeito de camiñar tan estudado. Unha brisa suave vén de sorprenderlle os cabelos, que se botan cara atrás buscando o desenlace perverso dun anuncio de xampú. O home da cicatriz reméxese no asento do coche.

—Segues aí? —pregunta.

—Si —contesta o doutor ao outro lado do teléfono.

—Dáme uns días.

—Cantos?

—Non me chames nunha semana, de acordo?

—Como queiras.

O home da cicatriz non escoita as últimas palabras do doutor e guinda o teléfono móbil ao asento traseiro do coche. A visión ben merece un cigarro. Un rapaz duns quince anos achégase agora a Marta Nóvoa, dálle un bico na meixela e cóntalle algo ao oído, polo baixo. Quedan por un instante os dous a soas, mais estreitamente vixiados polo resto de rapazas, que xesticulan como posuídas por unha enorme excitación. A confesión, que non alcanza o seu desenlace, acaba provocando unha estrondosa gargallada de Marta Nóvoa. O home da cicatriz aplaude co cigarro entre os beizos. O rapaz marcha avergoñado, coa cabeza baixa, mentres Marta Nóvoa persegue os seus pasos mirándoo por riba do ombro. Que efémero é ese momento en que as adolescentes rin con esa marabillosa mestura de altivez e inocencia. Iso pensa o home da cicatriz.

69

O corpo desa rapaza ten uns ollos verdes que son coma o mar, e aínda non están mortos coma un pozo negro. Marta Nóvoa sofre. Sente sobre ela o peso do home que a somete violentamente, derramando toda a súa forza entre as súas pernas, fóra de si. Por fin sabe o que é chorar, e alguén celebrará a vision do seu rostro desencaixado. Alguén gozará observando como as súas bágoas escorregan polas meixelas ata que só pode ceibar un pranto seco, un bramido doloroso que se perde na noite sen que ninguén o escoite. Marta Nóvoa tenta sobrepoñerse e querería fuxir lonxe, convencerse de que todo é un pesadelo, mais cando abre os ollos volve enfrontarse ao home que a penetra brutalmente, cada vez máis forte, a piques de desfalecer xa sobre ela. O home que lle esmaga os pulsos contra o chan para que non se mova, o home que se arrastra sobre ela como unha serpe adoecida. O corpo de Marta Nóvoa non morrerá sorrindo, pero trala contorna carnosa dos seus beizos alborexará o sorriso detrítico dunha caveira. O seu nome figurará nos xornais de Oregón e alguén derramará sobre a súa nota necrolóxica o café desganado do mencer, cando a cidade se nega a espertar e os últimos borrachos da noite desexan a calor imposible dunha farola que se está apagando.

70

Ánxela prende un cigarro e dálle un grolo longo ao whisky, tanto que non pode evitar que lle sobreveña unha pequena náusea. Nunca foi demasiado bebedora, mais a botella mediada demostra que está empezando a mudar os seus hábitos. Quixera ficar atrapada durante horas nun sono longo e pesado, ou permanecer polo menos cinco minutos sen que estar viva lle supoña supurar toda esa insoportable ansiedade. Xurou varias veces diante do espello non utilizar máis o teléfono, imitando unha adolescente ferida que procura un sinal nos recantos do seu rostro, pero acaba de traizoarse e sostén o móbil entre as mans coma quen se aferra no medio do océano á inquedante prórroga do salvavidas. Séntese mareada, prométese unha única intentona. Só unha vez. Antes prepara outro vaso de whisky e respira profundamente. Dúas, tres, catro veces. Trémelle o pulso e ten a gorxa esgazada polo tabaco. En canto marca o número e o teléfono ofrece sinal, agarda unha voz. Cando pronuncio o teu nome, sei que existes. Lembra esa frase pronunciada por Xaime anos atrás. Escoitoulla unha madrugada, baixo as sabas, como un murmurio ou como un disparo, e contemplouse enchoupada en sangue, segundos máis tarde de abandonar o útero materno. Ánxela. Cando pronuncio o teu nome, sei que existes.

—Non teño moito tempo.

A súa voz. Acaba de escoitar a súa voz, unha punzada no estómago.

—Solta o que teñas que dicirme.

—Non te poñas así, por favor. Só quero que me escoites.

A voz de Ánxela. Unha voz débil que suplica e treme.

—O outro día chamáchesme vinte veces.

—Síntoo.

—Non entendes nada, Ánxela.

O silencio prolóngase durante uns segundos eternos.

—Se iso é o que pensas, colga.

—Non. Esta vez quero escoitarte. Fala dunha vez.

71

As augas da Barbaña deixan atrás Erbedelo, encaixadas entre vivendas de nova construción e os vellos edificios construídos na ribeira. Nunca pensou o río trazar unha liña tan rotunda entre a cidade que flutúa á alza nas inmobiliarias e a que entoa un blues coa roupa tendida. Nelson tampouco pensara que ía tardar tan pouco en probar os beizos da mellor amiga de Laura.

—Non creo que sexa moi boa idea contarllo —di Nelson.

—Seguro que xa o sabe.

—E quen llo ía dicir? —enfádase—. Ninguén nos viu e Laura quedou na casa coidando da avoa.

Antía senta no bambán e impúlsase cara adiante con suavidade.

—Non o sei. Pero é a miña mellor amiga e coñézoa moi ben.

—Saberao se llo contas ti.

—Vaino intuír, xa verás. Empezará a facerche preguntas.

Nelson encolle os ombros e dálle unha patada a unha lata de Coca-Cola.

—A ti non che importa, non?

Unha parella pasea en silencio pola outra beira do río, precedidos por un can que ulisca unha botella de plástico.

—Que queres dicir?

—Facerlle dano a Laura.

—Pois claro que me importa, imbécil —di Antía—. Pero a ti parece que só che preocupa que non se decate.

—Se nunca chega a sabelo, todo seguirá igual.

—Só pensaches en ti, Nelson. Por iso me levaches á túa casa a outra noite.

—Non tes por que poñerte borde comigo.

—Non me estou enfadando. Só quero que tamén penses noutra persoa.

—En cal?

Antía salta do bambán.

—Pois en min. De quen cres que estou falando?

—Estás complicando todo. Agora non quero pensar en nada.

—E ti? Pensabas nela cando me quitabas a roupa? —Antía berra.

A poucos metros un pequeno persegue unha pomba. Ri ás gargalladas. A nai persegue ao fillo, atenta a que non vaia ao chan. Unha nai que ten cara de levar moito tempo sen ser perseguida por alguén. Nelson está rabioso.

—Entón, ela a quen ten que pedirlle contas?

—A ninguén. Tes razón. Se non o sabe, a ninguén —di Antía, máis calmada.

—Pois diso se trata. Estoucho dicindo dende o principio.

Nelson decátase de que a noite que levou a Antía á súa casa, a noite que non pensou en Laura nin un só minuto, levaba posta a camisola que lle regalou. Dóelle pensar no detalle, volve escoitala agora no viaduto berrando o seu nome, e quixera que ese puño que emerxe sobre unhas lapas negras lle golpease a faciana varias veces.

—Non lle contamos nada, de acordo?

—Como queiras, pero aos tíos sempre se vos nota na cara.

Antía achégase buscando os beizos de Nelson.

—Sabes o que me apetece agora? —pregunta o rapaz.

—Que —responde Antía rozándose contra o seu corpo.

—Facer un porro así de grande.

Nelson vaise.

72

Ánxela contempla a cidade afundindo na focha, baixo o ceo avermellado polo sol.

—Sinto moito todo o que pasou —suspira.

—Xa escoitei moitas veces as túas desculpas, Ánxela.

—Non me trates así, por favor. Estou intentando arranxar as cousas.

—Iso tiñas que pensalo antes.

—Cres que agora é demasiado tarde?

—Si. Ti e mais eu non podemos estar xuntos.

—Déixame polo menos dicirche algo.

—O que queiras. Estou disposto a escoitar todo o que necesites dicirme, pero só se me deixas en paz para sempre.

—Quero que saibas que sinto dor, moitísima dor. Unha dor que me parte por dentro e que nunca poderás entender. Maldigo o día que nos coñecemos, maldigo a toda esa xente coma ti que decide por dous e provoca tanto sufrimento. Non merecedes o aire que respirades. Estou rota. Cando esperto cada mañá, a realidade golpéame co teu rostro. Que cruel é ese instante en que se recupera a conciencia, ese momento en que abro os ollos e non te atopo. Non quero durmir para non espertar sen ti. Non sabes cando te boto de menos, e ata que punto vivo coa túa presenza. Quero abrazarte con todo o rancor do mundo. Teño uns pesadelos terribles, soño que afogo no mar e ti non corres a rescatarme. Din que cando morres pasa ante os teus ollos, a toda velocidade, a película da túa vida. Pois isto parécese á morte, pero é unha morte lenta e inxusta, unha morte rabiosa. Non sabía que podería recordar tanto. Se che dixera todo o que estraño de ti pensarías que estou tola, pero amar a alguén que está empezando a fuxir de ti significa perder o control e converterse nunha caricatura dun mesmo.

O sol somérxese definitivamente no horizonte.

—Tes algo máis que dicirme?

—Non. Prometo non chamarte máis. E sinto terche ameazado cun coitelo.

—Moi ben. O único que me interesa de ti é esa última frase. Non me espertas ningún tipo de tenrura. Espero que o teñas en conta.

—Dáme unha oportunidade. Volve comigo, por favor.

—Iso é imposible. Non quero verte nunca máis. Se tes algún problema, chama ao 061.

73

Está a piques de vencerlle o sono, por iso acaba de preparar outro café ben cargado. E non para de fumar. Como siga así, vanlle estoupar os pulmóns. Cady non aparece e empeza a esgotárselle a paciencia. Leva varios días sen responder os seus correos electrónicos. Semella desaparecida, coma se pretendese evitalo. Xa non é a primeira vez: todo promete felicidade, pero logo queda sempre co mel nos beizos e volta outra vez a empezar. E non é doado gañar a confianza dunha rapaza así. Cady. Quince anos. Cando escribe o seu nome, sabe que existe.

—Non pensas deitarte? —pregúntalle Miriam dende a cociña.

—Vou agora mesmo —responde.

—Deberías durmir e deixar o ordenador. É malísimo para a vista, todos os médicos o din. Mañá tócache facer a compra e poñer a lavadora, así que lembra mercar un bote de suavizante. E non esquezas elixir o programa para tecidos delicados.

Miriam introdúcese no dormitorio arrastrando os pés, con esas malditas zapatillas verdes cunha flor amarela, e Eduardo queda ante o televisor en compañía dun acendido debate sobre o posible matrimonio dunha actriz. Preme o botón do mando a distancia e os contertulios desaparecen na escuridade. Agora érguese preguiceiro e diríxese á cociña para coller un pouco de azucre. Cando regresa ao computador, comproba que Cady segue sen conectarse. Lembra entón á rapaza das clases de kung-fu. Pecha os ollos e consegue recordar o seu corpo, apropiarse dos seus recantos, sentilo. Lembra cando os seus beizos rozaron os seus, ese momento en que a súa lingua penetrou docemente na súa boca e cando ela lle deu un empurrón antes de saír correndo. Mais a imaxe esváese na súa cabeza cando o ordenador alerta da chegada dun correo electrónico.

—Quero verte. Dime cando e un sitio no que te sintas cómodo.

O remitente é Cady.

74

O taxista observa polo espello retrovisor. A muller non aparenta máis de corenta anos. Resúltalle atractiva: morena, cabelo debruzado sobre os ombros, trazos faciais moi marcados e certa altivez nos seus xestos. Probablemente non sexa así: a fronteira entre a timidez e a insolencia sempre resulta moi difusa. Mais pode asegurar que se trata dunha muller dotada dun talento natural para axitar o seu mundo interior. Semella nerviosa, con gana de chegar ao destino que lle indicou con exquisita educación, pero deixando claro que non aturaría iniciar ningún tipo de conversa. Instalouse no asento traseiro do vehículo cando o taxista volvía revisar unha vez máis as páxinas do xornal deportivo. O home puxo o automóbil en marcha e quixo imaxinar que a muller lle propuña un lugar onde pasaren a noite xuntos. Deu en pensar que se coñecían e xogaban a relacionarse como dous estraños, que todo se trataba dun xogo semellante ao dalgunhas películas, cando o protagonista se atopa casualmente coa súa parella e lle pregunta por unha rúa descoñecida antes de bicala e regalarlle un ramo de flores. Os protagonistas forman unha parella feliz e o espectador enganouse durante uns segundos, pero logo decátase de que os personaxes tamén se están enganando a si mesmos e todo rompe en mil anacos.

O vehículo detense diante do portal. Ánxela, nerviosa, estende un billete de dez euros e deséxalle unha boa noite ao taxista mentres o convida a quedar co cambio.

—Moitas grazas.

Empeza a chover. Antes de arrincar, o taxista observa á muller, que aínda non entrou no portal. Parece que necesita que a choiva caia sobre o seu corpo. Non é mala idea, se un ten a man roupa seca e unha toalla. Todos o necesitamos algunha vez, pensa. Que caia auga por nós. Por iso a muller avanza uns pasos e eleva a cara ao ceo mentres estira os brazos en cruz. A verdade é que iso non é tan raro, pensa tamén o taxista. Mesmo ten o seu aquel erótico. Pero cando pon en marcha o taxi ten que bater na buguina varias veces para que Ánxela, á que se lle transparenta todo, se aparte dunha vez.

75

A fiestra está aberta. Non hai cortinas. O home negro permanece sentado no chan, observando unha pintura pendurada da parede que representa unha paisaxe rural trazada con escaso virtuosismo. A estampa viviu tempos mellores: o contacto co sol malogrou as tonalidades escuras e o persistente traballo da couza deixou o marco totalmente esburacado. O home negro, pensativo, contempla a paisaxe en silencio: un regato que descende das montañas buscando un remanso, un refuxio co tellado a dúas augas, prados verdecentes e flores de tamaño esaxerado.

Vibra a atmosfera da cidade baixo un denso manto de choiva. As pingotas de auga están empezando a alcanzar o sucio baldosado da estancia, mais o home negro segue concentrado na orografía alpina. As augas do regato que se impacienta, os montes cos cumios recubertos pola nevada, o verdor diluído e crepuscular das praderías. De súpeto, soa o timbre e o home negro sobresáltase. O reloxo marca quince minutos sobre a medianoite. O home negro permanece inmóbil, aguantando a respiración, pero alguén insiste detrás da porta.

—Ábreme, por favor.

A voz pertence a unha muller.

—Ábreme, polo que máis queiras.

O home negro cruza o corredor e detense ante a porta.

—Sei que estás aí.

A voz resúltalle familiar. O home negro deixa esvarar os dedos suavemente ata a porta e fai xirar o agarrador ata que descobre un rostro de muller. Ánxela está totalmente enchoupada.

—Podo pasar? —pregúntalle.

O home negro fica sorprendido e convídaa a entrar. Ánxela ten os cabelos mollados e unha mirada profunda, de escultura antiga. Atravesa un longo corredor. Todas as portas están pechadas, pero por baixo deixan entrever pequenas liñas de luz. O home negro vai diante e chegan a unha sala onde só hai un sofá estartelado e uns colchóns de escuma no chan. Ánxela mira ao seu redor. É un cuarto inhóspito, coas paredes ennegrecidas pola humidade. Unha bombilla que desprende unha luz amarelada. De súpeto, escóitanse pasos. Voces, unha lingua estraña. O home negro mira fixamente a Ánxela, que non se inmuta. Na sala xúntanse agora cinco homes negros, confundidos pola presenza da muller.

Ánxela sente como se lle cravan os seus ollos. Quita a camiseta, o calzado, o pantalón. Os homes negros míranse entre si e Ánxela desfaise do suxeitador e das bragas. Está xa totalmente espida. Avanza uns pasos lentamente, pousa unha man no peito do home negro e solta a media voz:

—Dime algo sucio. Por favor.

76

Un ancián que se ispe diante do televisor, a atmosfera pegañenta do rescaldo que aguanta na madrugada, un home que se esforza en endurecer os seus abdominais. Unha discusión na cociña que acaba cun portazo e unha bombona oxidada. Nos patios traseiros de Oregon, alá onde florecen roupas íntimas nos tendais e ole a cea requentada, a vida exhíbese sen o recato que se lles esixe aos balcóns dianteiros. Laura asómase á ventá: o vello espido que se abraza cada noite ao mando a distancia, o home concentrado na súa táboa ximnástica. Unha muller que corre as cortinas e unha gata que desaparece entre unhas caixas de cartón.

Laura sabe que lle vai custar durmir esta noite. Vai ter que loitar contra si mesma. Non se concentrou na clase de kung-fu e preferiu marchar antes de que rematase a sesión, finxindo ter que resolver un recado urxente. Deu voltas sen rumbo pola cidade e estivo máis dunha hora sentada no Posío, asistindo ás paseatas dos xubilados e ás carreiras nerviosas dos nenos. Laura sabe que debería chamar a Nelson.

—Estás ben?

A nai entrou no cuarto sen chamar á porta. Non é un costume que agrade demasiado a Laura, que sorrí forzadamente cando lle pasa unha man por riba do ombro.

—Non teño sono.

A nai abanea a cabeza en sinal de desacordo.

—Estasme enganando —dille.

Laura repara no aspecto da nai. Descalza, despeiteada e cuberta cun camisón que lle alcanza os xeonllos.

—Non me pasa nada, mamá.

—Que tal co Nelson?

A pregunta que non quería escoitar. Nunca.

—Déixame en paz.

A nai sae lentamente do cuarto e pecha a porta sen facer ruído.

77

É normal que estea nerviosa ante a miña primeira cita con Eduardo, así que teño que tranquilizarme. Un pouco de calma: o máis importante é que sexa eu mesma en cada momento e saber que imaxe pretendo transmitirlle. Pensareino ben antes de enfrontarme á proba de vestiario. Teño que reflexionar. Debo potenciar a parte máis sensual do meu corpo, sacarlle partido e ser consciente dos meus defectos.

Unha norma aceptada por todas: apostar sempre pola comodidade. Se o pantalón non me deixa respirar, nunca poderei resultar sensual nin atractiva. Teño que dar unha imaxe de naturalidade e confianza en min mesma, así que non me deixarei levar por cambios de última hora que non levan a ningures. Un consello fundamental: confiar no meu estilo e non pedir roupa prestada. Sempre é preferible esa camiseta que tanto me gusta e os meus zapatos favoritos. Tratarei de ser detallista: conxuntar a cor dos pendentes coa do cinto, combinar ben o calzado co bolso. Non debo pensar que para ser atractiva teña que ensinar todo o meu corpo: con este peito irresistible, chega con presumir de escote.

Non amosarei as miñas cartas abertamente: dar unha imaxe equivocada xoga na miña contra. Insinuareime, pero sen excesos. Pouco a pouco. Se consigo deixalo intrigado coas miñas armas, sei que terei vantaxe. Prestareilles un pouco de atención aos complementos, pero poñéndome un límite para non parecer unha árbore de Nadal. Deixarei os experimentos para outra ocasión: escollerei o perfume axeitado e apostarei polo minimalismo. Lembrarei que menos é máis e esforzareime por manter un estilo sinxelo con accesorios simples, pouca maquillaxe e un peiteado discreto. Non quero disfrazarme: explotarei ese touch de misterio que levo dentro e non me amosarei como unha fashion victim…

A cor branca sempre achega inocencia e frescura. O negro é elegante, suxire seriedade e un certo distanciamento. É normal que estea nerviosa ante a miña primeira cita con Eduardo, que emoción, así que teño que tranquilizarme.

78

O taxista espertou ao mediodía sobresaltado por un pesadelo que se repite dende varias noites atrás. O taxista espertou cunha vella sensación de cansazo e custoulle ingresar nunha mañá triste e soleada. Soñou con matronas vedraias, enfundadas en batas rechamantes pola rúa Colón adiante, coas longas ringleiras de operarios buscando pracer urxente. Regresou ás húmidas casoupas de pallabarro onde se bailaba ao ritmo do acordeón, onde se bebían licores ruinzallos e se presumía de bidé e camas redondas. O taxista lembrou putas ancestrais que transportaban xarras de auga, coma debadoiras, e homes acendidos pola augardente que se gardaban detrás de vellos diváns de vimbio.

Unha vez máis, o taxista busca protección contra a nostalxia nas páxinas dos xornais deportivos. Consome os minutos na lectura vagarosa das noticias, aínda cos refugallos do soño cercándolle o sentido. Sentou nun tallo da barra e pediu un café con leite e un croissant. Mentres derrama o sobre de azucre no líquido, un home negro entra no local e detense na porta cun mangado de cedés. Viste pantalóns vaqueiros, sandalias de coiro, gorra e unha camiseta gris esaxeradamente grande. Leva unha mochila botada ao lombo e camiña un chisco encurvado, cos ombros encollidos. O home negro achégase a un cliente e recibe unha rápida negativa antes de que poida ofrecer a mercadoría. Nada. Insiste sen demasiada tenacidade e repite a operación cunha muller que introduce unhas moedas na máquina de tabaco.

O taxista pecha o xornal e prende un cigarro. Sabe que é o derradeiro obxectivo do home negro. Un home negro que trae o mirar vidrado e algo anfibio.

—Música? —pregúntalle.

79

O autobús deixa atrás o vello cárcere de Oregón.

—Viches isto?

Nelson achégalle a Laura o telefono móbil.

—Agora non me apetece. Estou mal. Baixoume a regra.

Na pantalla distínguense as figuras difusas de dous rapaces que rin ás gargalladas.

—Non queres velo?

Laura compón un xesto de dor.

—Non —di mirando de esguello á pantalla.

A imaxe gaña en nitidez. Nelson observa o desenlace do vídeo: unha papeleira en chamas, un home que protesta e acaba acaneado por uns rapaces antes de saír correndo.

—Vaia parvada.

O autobús detense ante a marquesiña e algúns viaxeiros abandonan o vehículo. Nelson segue distraído co móbil mentres Laura apoia os xeonllos no asento dianteiro.

—Hoxe vin á túa nai.

—Díxomo.

O autobús continúa a ruta polo Progreso. Nelson garda o teléfono na mochila e estrala os dedos das mans.

—Pódese saber que che pasa comigo? —pregúntalle.

—Sabes que non me gusta que fagas iso.

—O que?

—Os dedos. Dáme grima escoitar ese puto ruído.

—Sempre igual. Teño eu a culpa de que esteas de mala hostia?

Nelson érguese e preme o botón de aviso de parada. Os movementos do autobús obrígano a camiñar con vacilación ata que chega á porta de saída. Laura agarda uns segundos e vai detrás.

—Nelson —dille cariñosamente.

—Que —responde virando a cabeza cara a ela, coa man agarrada á barra superior.

—Perdoa. Estou un pouco borde.

—Xa o notei —di con ironía—. Pásache algo?

—Non. Só quero facerche unha pregunta.

O autobús detense ante un semáforo. Nelson respira fondamente.

80

O home negro atravesa Erbedelo coa súa mochila ao lombo. Acaba de mercar unha lata de Coca-Cola nun supermercado e camiña dándolle os últimos grolos á bebida, transformada nunha apócema pastosa que non lle calma a sede. O bote remata engurrado nunha papeleira onde rebordan os folletos publicitarios que reparte un rapaz duns vinte anos ao pé da Avenida de Portugal.

O home negro detense ante un paso de cebra, agarda o sinal verde do semáforo e repara na coreografía do repartidor, que estende os folletos con dilixencia mecánica, case robótica. Poucos metros máis adiante, a beirarrúa está sementada con algúns exemplares que vai adxudicando. Sobre eles estámpanse solas de zapatos, sandalias, botas de transeúntes. O repartidor remata o seu traballo, axusta os auriculares nas orellas e desaparece do lugar coa mesma rapidez coa que distribuía os trípticos.

O home negro atravesa a calzada arrastrando os pés. Uns metros máis adiante observa o trazo delongado da Barbaña e repara nunha cadeira de plástico que emerxe das augas. O home negro lembra agora o soño da praia deserta, onde xacía espido no areal virxe. Sobre as augas avoltas parécelle distinguir agora o rostro choroso de Ánxela, o seu corpo espido, pero só é un engano da súa imaxinación. O home negro segue descoñecendo as palabras que Albert Allen lle dedicou á morte de Jimi Hendrix, pero volve adiviñar o seu eco acompañado dunha convulsión repentina.

—Semella que temos unha mecha dentro e todos sabemos canto vai durar, o ritmo ao que se vai ir queimando. Case todos os negros teñen mechas que queiman rápido por culpa de todo o que os rodea.

O home negro arrebola a mochila ao río. Xa non lle acompañará no seu primeiro día, con aquela carga de pedras nacaradas ao lombo, coma no soño do que acordou cun estoupido taquicárdico de suor, cando a auga imaxinada do mar xa se lle achegaba ás dedas e desexou unha urxente eutanasia. O home negro alcanza agora o Progreso e prepárase para ingresar no fondo do cráter, onde hai un tráfico considerable e se achega un autobús urbano.

81

—Que é o que queres preguntarme? —di Nelson.

Varios viaxeiros do autobús concéntranse na porta de saída. O vehículo colle velocidade e supura unha nube de fume negro polo tubo de escape. Laura achégase a Nelson, cara con cara, buscando non ser escoitada por unha muller que parece estar demasiado distraída como para atender á súa conversa.

—Gustaríame poder confiar sempre en ti.

Nelson masca chicle nerviosamente.

—Que queres dicir? —pregúntalle.

—Se algún día che gusta alguén, quero que mo digas. Quero ser a primeira persoa en sabelo.

—Claro. Por que me preguntas iso?

—Necesitaba que o souberas.

As mans de Nelson aférranse ás agarradeiras.

—Gústasme ti, Laura. Só ti.

—Iso xa o sei.

—Pois xa está.

—Non. No caso de que che apetecese ter algo con outra, querería sabelo antes de que ocorrese —insiste.

—Iso non vai pasar.

—Por que estás tan seguro?

—Porque quero estar contigo.

—Pero podería ser que un día te sentises atraído por alguén e que pasase algo aínda que non quixeras. Todos funcionamos así. Ou que che apetecese moito e logo nunca o recoñeceses abertamente. Que fose algo que nun momento determinado non puideras controlar, unha situación máis forte ca ti.

—Non lle deas tantas voltas á cabeza, por favor.

—Refírome a algo que poidas facer aínda que iso non supoña que deixes de quererme…

Antes de que Laura poida completar a frase —Nelson non consegue mirala aos ollos—, o condutor frea o autobús violentamente e crava as rodas no asfalto. Vanse ao chan varios viaxeiros. Alguén berra, asustado. Un neno que empeza a chorar, unha muller que se desvaneceu no corredor, unha compra do supermercado esparexida polo chan. O autobús acaba de impactar contra un corpo que atravesaba a calzada. Arrastrouno algúns metros pola rúa adiante. O condutor acciona o mecanismo de apertura das portas e abandona o autobús pedindo calma con xesto desencaixado. Nelson e Laura, que se doe do seu brazo dereito —mancouse contra o cabezal dun asento—, míranse asustados.

—Estás ben? —pregunta Nelson.

Laura descende as escaleiras a toda velocidade, evitando os empurróns dalgúns viaxeiros. Detrás vai Nelson, que salta directamente á rúa e está a piques de tropezar no último chanzo. Aceléraselle o corazón a Laura, trémenlle as pernas e cústalle dominar cada un dos movementos do corpo, coma se estivese atrapada nun soño pesado, somerxida nun chaguazo denso e pegañento. A violencia do impacto bátelle aínda nas tempas. Un golpe seco, brutal. Laura detense na dianteira do vehículo e asiste ao frío desenlace dun corpo atrapado baixo unha das rodas do autobús. O home negro non se move, morrerá en breves segundos. Uns segundos eternos nos que se consome a mecha do home negro lentamente, co hálito da morte apagándolle eses ollos que xa non traen un mirar vidrado e algo anfibio. Sobre o asfalto medra un charco de sangue. Laura séntese como unha estatua esnaquizada en mil fragmentos, coma unha boneca descuartizada. Laura está alí, xunto a un home negro que morre entre o zunido funerario das bucinas e os berros dunha muller que pide unha ambulancia. Laura tapa a cara coas mans, pero entre os dedos escápasalle a última mirada ao rostro ensanguentado do home negro.

—Que movida —di coa voz rota.

82

A cidade cero é un lugar baleiro, un deserto inabarcable, unha grande extensión seca onde un vento áspero varreu os sinais do pasado e o sol irradia unha luz branca, cegadora. Para advertir a súa presenza cómpre chegar á raíz e xerar un cadáver que respire os efluvios da terra dende a máis absoluta desolación. A cidade cero abre cada mañá a súa boca chea cun epitafio.

Posuída polo recordo dunha certa emoción infantil, de nena agochada no fondo dun armario mentres un adulto finxe non localizala, Ánxela vaise espindo lentamente, outra vez, cos ollos pechados, deixando que a roupa caia ao chan coma os pétalos dunha rosa murcha. Libérase cun sorriso histérico da camiseta, dos pantalóns vaqueiros, das prendas íntimas. Non hai homes negros ante ela. Unha vez espida, acaricia a pel dos brazos coas mans, deténdose nos cóbados e na extensión dos pulsos. Achégase á fiestra e baixa a persiana ata case quedar nunha completa escuridade. Moito mellor así. Agora regresa ao centro da sala, onde deixou a roupa disposta sobre o parqué, e senta no chan. De novo unha estraña contorsión facial á que se lle poderia chamar sorriso, a emoción de asistir ás contraccións dun parto mil veces repetido.

Ánxela fai xirar a roda dun acendedor e a estancia ilumínase ao redor da chama. As paredes vístense agora de sombras estrañas, sumidas nunha penumbra que lle parece propicia para o rito. Achega o lume a unha das prendas e os tecidos empezan a consumirse. O fume ascende lentamente cara ao teito e Ánxela pecha os ollos visualizando esa extensión seca á que sempre chamou cidade cero, lugar de fúnebre desfiguración. A roupa arde e converterase nun manto de cinzas.

A xeito de epitafio improvisado, Ánxela pensa que deberá visitar unha perruquería que lle revele algún sinal. E que debe apagar todo iso que está ardendo antes de que se produza un accidente.

83

O camareiro acaba de colocar unha botella de auga mineral sobre a mesa.

—Moitas grazas —responde Eduardo.

Chegou con media hora de antelación. Accedeu ás condicións de Cady, pero preferiría escoller un lugar moito máis discreto. Sabe que esa cafetería, aínda que con poucos clientes, está chea de ollos por todas partes. Acaba de permitirse un consello mentres prende outro cigarro: todo sucederá de acordo co previsto pola rapaza, aínda que chegado o momento deba poñer as cartas sobre a mesa e deixar claro como lle gustaría que rematase o encontro. Se acepta pasar unhas horas no apartamento, xuntos, a satisfacción será absoluta.

Todas as mulleres que desexou nos últimos días, todas as insultantemente voluptuosas ou lánguidas impenetrables. Iso xa non importa: son flores murchas. Mais, de súpeto, imaxina unha posible negativa. Probablemente todo aquilo lle pareza un xogo inútil no que non debía perder o tempo. Outro episodio errado na súa ofendida biografía.

Xogando coas chaves do apartamento, pensa que é moi complicado que se lle volva presentar unha posibilidade tan propicia, así que conclúe que debe insistir todo o posible para que Cady acabe subindo ao seu coche. Seria un paso importante para, posteriormente, conseguir penetrala con dozura, observando a máxica conmoción das súas formas mentres escoita os seus xemidos de nena. Tamén pensa que Cady pode rexeitar eses obxectivos cando se vexa forzada a montar no automóbil, polo que empeza a decatarse de que terá que actuar con intelixencia.

Entra dentro da súa lóxica que opoña certos reparos, pero tamén que acabe dándose por vencida e que se entregue gustosamente. De non producírense así os acontecementos, Eduardo recoñece que lle resultará difícil aceptalo, polo que calibra a posibilidade de convencer a Cady mediante algún tipo de persuasión sinxela. Simplemente, pensa actuar da forma máis dilixente para a consecución do seu obxectivo, que significa conducir sen atender ás súas demandas. En contra da nosa vontade inicial, a todos nos convenceron algunha vez de que o destino ao que pretendiamos dirixirnos non era o máis emocionante. Alguén provocou que modificásemos a nosa folla de ruta e acabamos por agradecerllo ata a fin dos nosos días. Falando, argumentando, razoando. Así se conseguen os nosos obxectivos. Por iso Eduardo baralla todas estas hipóteses, forzado ante a posibilidade de que Cady queira tomarlle o pelo e todas as súas ilusións queden en nada.

84

O camareiro acaba de colocar unha cervexa sobre a mesa.

—Moitas grazas —responde o home da cicatriz.

Dende a cafetería da Torre de Oregon, baixo as conversas que se apagan e os últimos cigarros que se prenden, o home da cicatriz goza dunha boa perspectiva. Agora só queda agardar cun pouco de paciencia, deixando que se consuman os minutos. Se a rapaza cumpre a rutina seguida nos últimos días, sairá daquel portal de Xoán XXIII e camiñará dese xeito vaporoso que tantas miradas suscita pola rúa. Miradas de esguello que agardan nos pasos de cebra, miradas consumidas nos parques públicos, miradas podres. Algún neno abandonará a súa infancia cando observe a Marta Nóvoa e non terá outra saída que recordala secretamente no seu cuarto. Algún home respectable quererá perseguila e non se atreverá nunca, agora que está murchando a súa dobre vida e busca unha terceira antes de que lle sobreveña a morte nun hotel discreto.

Nestes instantes previos á captura, o home da cicatriz reprime a súa inquedanza imaxinando o desenlace e o deber cumprido, que vén sendo unha violación lenta e dous cadáveres rápidos. Aínda terá que percorrer o camiño marcado. Pouco a pouco. Ainda terá que asistir á morte de Marta Nóvoa, que manterá os ollos abertos por defunción ata que chegue a policía pouco antes do mencer. Aínda terá que rexistrar coa cámara como o seu corpo irá perdendo folgos, como irá desfalecendo baixo o peso dun home que a someterá brutalmente durante os seus últimos segundos de vida. Aínda terá que disparar. Non será difícil. Así que mentres non chega o punto e final, o home da cicatriz adopta a posición dunha fera comodamente sentada e pide unha bolsa de patacas fritidas.

Cady abre o portal da súa casa. En contra do seu desexo, quizais o home da cicatriz deba deixar o aperitivo para mellor ocasión. É hora de traballar.

85

O taxista sofre unha forte dor de cabeza. Insoportable. No canto dese sol cegador, preferiría a escuridade e somerxerse nun baño de xeo, perseguir unha ruta afastada. O semáforo mudou a verde, mais o taxista non se inmuta. Dirixe os ollos ao infinito azul da tarde, que remata na fuxida ansiosa dun paxaro máis alá do Parque de San Lázaro, onde un neno está aprendendo a cuspir e unha parella a odiarse. Mira coma se quixese permanecer para sempre sen distinguir formas, esfumando contornos, traendo puntos de fuga. Como querendo gravitar sobre un campamento ruinoso, erixido sobre o sono pesado dun volcán.

O taxista cruza Bedoya e sente o gume afiado dun coitelo que lle penetra as tempas unha e outra vez, provocándolle unha estraña calor que se expande entre a fronte e a caluga. Pésanlle as pálpebras, adurmíñanselle os brazos. Sente caer a tarde coma un berro mudo, as vellas entrañas de Oregón que latexan coa preguiza dun organismo conectado a unha máquina. O taxista introdúcese no vehículo cun portazo. Entre as mans sostén unha botella de auga mineral. Rompe unha aspirina e introduce os anacos no seu interior, que se dilúen lentamente. Repara nas burbullas. Concéntrase no primeiro ascenso, no fervor esbrancuxado da auga, no líquido que vai cosendo fíos efervescentes. Hai algo escuro na súa mirada, coma se quixera derramar os ollos no fondo dun océano.

O retrouso da aspirina quéntalle a gorxa. Alguén se achega ata o vehículo, é o primeiro da ringleira. Cando engurra a botella con rabia, unha rapaza abre a porta traseira. O taxista sorrí mentres a observa polo espello retrovisor. Non terá máis de quince anos. Que guapa. Leva unha saia negra, curta, cinguida cun cinturón vermello un pouco aparatoso. Vai moi maquillada, pasouse coa sombra de ollos.

—Ola —di Cady.

O taxista arrinca o coche.

—A onde imos? —pregúntalle.

86

Unha bandada de paxaros atravesa o ceo e un rapaz chora nun balcón. O parque, noutro tempo lugar de acacias ás que os veciños do arrabalde prendían lume cada verán para escorrentar as ratas, érguese sobre o camiño de ferro que atravesa o barrio de San Francisco. Laura e Nelson pasan un cigarro en silencio, sen apenas mirarse. Empeza a facerse tarde para volver á casa, pero a ningún lle importa.

—Estás ben?

Aquel home negro morreu baixo as rodas do autobús. A súa vida detívose naquel segundo fatídico, extinguíndose para sempre mentres unha muller berraba tapándolle os ollos a un neno que só pretendía mirar e saír correndo. Laura contén unha bágoa ao lembralo. Descoñece o lugar onde marchou aquel home negro, o seu novo refuxio. Gustaríalle dicirlle todo iso a Nelson, pero sabe que en canto se decidise non atoparía as palabras xustas, porque non existen. Hai cousas que non se poden dicir. Dende o seu silencio, mentres observa o ceo avermellado polo solpor, Laura atrévese a imaxinar o lugar que habita agora o home negro, remoendo imaxes imposibles con pesadelos roubados de películas. Probablemente se pareza a unha grande extensión branca onde a area son restos esnaquizados dun enorme osario. O cumio dunha montaña onde afundes os pés ao camiñar sobre ollos de peixes mortos. Algunhas noites tenlle custado atrapar o sono imaxinando como será o lugar a onde viaxan os homes que desaparecen. Algunhas noites en que le un libro de astronomía que lle regalou seu pai cando Plutón aínda era un planeta.

—Queres dar un paseo?

Laura observa a Nelson coma quen asiste ao parto dun neno morto.

87

O taxi detense mentres unha parella de anciáns se axudan para atravesar o paso de cebra. Camiñan con pasos curtos e chegarán ao outro extremo cando soen as primeiras buguinas, pero o taxista sabe que non perderá a paciencia. Ese tempo non pertence a ninguén. O home apóiase nun caxato e a muller desprázase sen quitar os ollos do chan. Cady distráese enviando unha mensaxe polo seu móbil e o taxista sorrí. Esa rapidez coa que manexan os teléfonos os rapaces, a vida que acontece nunha pantalla minúscula, seguen sorprendéndolle. Gustaríalle saber que escribe, a quen dedica esas letras urxentes. A parella de anciáns alcanzou por fin a beirarrúa. O vehículo ponse en marcha cando Cady busca uns chicles no seu bolso Guess, que finalmente escolleu en detrimento dun de Roxy.

Séntese un pouco nerviosa, confundida entre unha mestura de ansiedade por chegar e o desexo de saír correndo cara a algures. Pensa que será mellor idea que o taxista deteña o vehículo e continuar o resto do traxecto camiñando. Así poderá relaxarse ata que chegue á cafetería. Imaxina que Eduardo xa estará agardando e parécelle xusto que sexa así, porque todos esperamos algo que non queremos esquecer o resto das nosas vidas. Os seus ollos coinciden coa mirada do taxista no retrovisor e, nun acto reflexo, estira a saia ata cubrir os muslos.

O vehículo volve deterse ante outro semáforo. Non hai agora parella de anciáns que se axuden a atravesar o paso de cebra, senón dous homes traxados e unha muller que empurra un carro cun bebé mentres fala polo seu teléfono móbil. O taxista golpea o volante cos dedos, distraído. Cady mira pola ventá. Nese momento, un home abre a porta traseira do vehículo e senta a carón da rapaza. Cady ten na súa man un Nokia n70 e o home corpulento unha Star semiautomática de 9 milímetros. Por iso berra aterrorizada. Berra ata que un impacto brutal na súa cara obrígaa a desistir. Agora só pode chorar mentres o taxista quere saír do vehículo e pedir axuda.

—Como intentes un movemento en falso, mátote.

Os ollos do home da cicatriz non menten.

88

Unha broma pesada, outra ilusión perdida. Hai máis de media hora que Cady debería estar alí, pero seguro que andará por algures burlándose e celebrando a súa vitoria. Eduardo perde toda esperanza e pide outra cervexa. Pensa que non é xusto o que lle está sucedendo e séntese humillado, triste. Terriblemente ofendido. Lembra as madrugadas felices con Cady e agora sabe que foron unha miraxe, unha mentira difícil de dixerir. Tardará tempo en levantar cabeza porque esas cousas doen moito. Unha oportunidade dese calibre non se presenta todos os días. Pensa que nunca o tivo tan cerca e que quizais cometeu algún erro de cálculo. Entende que agochar as súas intencións para conseguir o que pretende sempre é unha diplomacia absurda.

Unha muller bebe café nunha mesa próxima. En ningún caso lle resulta atractiva, pero Eduardo repara nela con descaro. Un corpo calquera. A muller concéntrase na lectura dunha revista e achega a cunca aos beizos, saboreando o café. Imaxinala espida e disposta, entreabrindo as súas pernas grosas mentres amasa os peitos caídos contra si, levando as mamilas á lingua, provócalle unha mestura de repulsion e necesidade urxente. Un castigo rápido, unha emulsión distante e sucia. Pero Eduardo desexa profundamente a Cady, quere sentila, e aínda mantén a esperanza de que apareza por fin pola porta, radiante e adolescente.

89

Unha luz amarela ilumina a vella nave industrial. O home da cicatriz morde os beizos, expectante. O corazón latéxalle forte, está excitado. Cady deixou de berrar e o aire converteuse nun gas mesto e opresivo. No seu rostro ensanguentado —unha cella rota, non pode abrir o ollo esquerdo— só hai horror. Está totalmente espida e respira entre arfadas. Xa non lle quedan bágoas e abre a boca exprimindo un pranto mudo. O home da cicatriz observa a caída perfecta dos seus peitos. Cady cóbrese cos brazos e recoñece ese medo que lle ascende polas súas pernas.

—Estás moi guapa —dille—. Agora estírate no chan.

Cady rompe outra vez a chorar. O home da cicatriz insiste.

—Non quero repetilo dúas veces.

A rapaza accede. Unha última mirada suplicante antes de colocarse de xeonllos. Mirada de pánico, angustia.

—Por favor —murmura.

O home da cicatriz sorrí e acaricia o percusor da semiautomática. Cady pregúntase unha vez máis se todo aquilo está sucedendo realmente. Non pode ser certo. O home que de súpeto subiu ao taxi. O home que a encara agora con esa pistola. O home que lle pegou varias veces porque non paraba de berrar. Quizais sexa un pesadelo do que espertará no medio da noite, pero é a realidade. O home obsérvaa dende os seus ollos baleiros e está alí. Non é un mal soño.

—Moi ben. Perfecto.

Todo se desenvolveu con precision absoluta. O home da cicatriz retrocede uns pasos e preme un botón. Cady berra con todas as súas forzas. A cámara, colocada sobre unha estrutura metálica, inicia a gravación.

—Supoño que saberás o que tes que facer.

O taxista mira a cámara.

—Non me obrigues, por favor —di entre saloucos.

90

Un camión estartelado circula pola estrada que beirea o río, baixo un dos arcos da ponte. O ruxido do motor eslúese no silencio da noite ata se converter nunha melodía afastada, imperceptible. Dende a Ponte Vella, Eduardo observa o discorrer do río. Todo o mundo quixo facelo algunha vez, pensa coa lucidez que lle permite o alcohol. Caída en picado. Nada novo. Nada que non teña pensado dende o último andar dun edificio.

Esa mesma noite enviaralle un correo a Cady. Preguntaralle por que non acudiu á cita. Con boas palabras. Se ocorreu algún imprevisto, se houbo algún malentendido. Non tiña por que ter medo, ou desconfiar das súas intencións. Sen coñecela, está botándoa de menos. Bota de menos ese corpo de muller que non acaba de encaixar na armazón adolescente, o entretempo da súa risa infantil. Quizais deba pedirlle perdón. Debería ter ralentizado un pouco máis a gana de posuíla. Regresar a un tempo arredado en que todo sucedía moito máis tarde do que desexaba, mais no momento xusto de non darse por vencido.

O río. O recordo de todos os suicidas, Oregón cruzado polas cinco pontes, días lentos atrapados no calendario. Érguese unha brisa maina. Achéganse dous homes camiñando. O máis alto unifórmase cun chándal verde e o máis baixo confórmase cunha camisola esfiañada e uns vaqueiros recortados á altura dos xeonllos. Todos os seus movementos son lentos e vagarosos, trazados a cámara lenta.

—Podes darme un cigarro? —di o home máis alto.

Eduardo saca o paquete do peto e achégallo.

—Queda con el. Estou deixando de fumar.

O home ten as mans sarmentosas e as unllas ennegrecidas.

—Moitas grazas.

Como contrapartida, o home saca do peto un cartonciño que imita un marcador de páxinas e ofrécello a Eduardo con solemnidade, coma quen outorga un trofeo. Unha lámina gris, moi estreita, recurtada dunha caixa de cereais. Eduardo, con xesto incrédulo, le o texto que escribiron os dous homes: Shake some action.

91

Hai uns días merquei a consola Wii. Vén dentro dunha caixa de cartón branca onde están todas as compoñentes. A base do soporte é circular, e o sitio onde se coloca a consola é de cor prateada. O mando é moi parecido ao da televisión e trae unha funda de silicona e unha corda de seguridade para axustar ao pulso. O mando nunchuk engánchase ao principal para os xogos que precisan as dúas mans.

A consola ten un menú tipo fiestras ao inicio. No primeiro cadro aparece o xogo que teñas introducido no lector. Logo ten tres aplicacións. En Mii é onde teremos que crear personaxes cos que xogar (os típicos bonecos cabezóns). Conectando a consola vía wifi podemos sacalos a pasear. Fotos é unha ferramenta para cargar fotos e editalas, pero aínda non probei esta opción. A terceira é Canle wii, onde descargas os xogos previa compra dunhas tarxetas de recarga coma as dos móbiles.

O xogo que máis teño utilizado ata agora é o Wii Sports, que vén coa propia consola. Ten varios deportes: bolos, tenis, boxeo, golf e béisbol. Son superfáciles tanto de xogar como graficamente. Estes días merquei o Bóla de Drac Z 3, que é un xogo de loita que segue a historia da serie. Regaláronme tamén un de béisbol profesional que é superdifícil, pero ten moi bos gráficos. As aventuras de plataformas das Tartarugas Ninja son superentretidas.

Gústame esta consola porque non é das de xogar sentado, tes que moverte. Polo menos fas un pouco de exercicio. Vale que non ten os gráficos da Play, pero a min divírteme máis estar de pé no comedor xogando ao tenis.

92

Outro home negro camiña pola cidade cunha mochila ao lombo. Viste pantalóns vaqueiros anchos e unha camisola gris. Ante os seus ollos desfilan homes e mulleres brancos que se deteñen nos escaparates, falan iradamente por teléfonos móbiles, cruzan semáforos ou collen un taxi. Unha multitude de rostros que formigan sobre o asfalto e queren chegar a tempo ou renderse ata o día seguinte. O home negro atravesa un paso de cebra que desemboca nunha estada. A estrutura metálica encaixa entre dous edificios de construción moderna e aínda permite contemplar os restos do antigo inmoble nun dos laterais, onde se distinguen os azulexos dunha cociña e os vestixios dunha parede ennegrecida pola humidade. O home negro detense a escoitar o son da obra, a estrutura que medra, a voz dun operario que dirixe a traxectoria dun camión que se eleva sobre un pequeno monte de grava.

Oregón énchese dunha calor asfixiante, opresiva. O home negro segue deambulando polas súas rúas cheas de edificios grises. Na Alameda observa unha parella de anciáns que vixían en silencio o crecemento dunha árbore, un neno que se atreve cos seus primeiros pasos e unha muller que fuma por non chorar. Alcanza entón a Praza de Abastos e mestúrase co trafego dos vendedores ata que atopa máis homes negros, que estenden o xénero sobre as mantas.

Empeza un novo día. As augas manan no lavadoiro grande da Burga.

—Música?

93

A avoa Asunción quedou durmida no sofá. A nai de Laura apaga o televisor e tápalle as pernas coa manta de cadros azul.

—Tomou as medicinas?

—Si —responde Laura.

—Mañá lembra que tes que ir á farmacia.

Laura responde cun sorriso apagado. A nai decátase.

—Vai todo ben? Levas todo o día sen dicir nada.

—Discutín co Nelson.

—Que vos pasou?

—Nada importante, mamá. Non te preocupes.

A nai mira o reloxo. As fiestras están abertas de par en par. Laura quita a camiseta e diríxese á cociña.

—Vou facer a comida.

—Espera. Antes teño que contarche algo.

Laura volve sobre os seus pasos.

—Estiven falando co teu pai e pensamos que é boa idea buscar alguén para que coide da avoa. Mañá vou poñer un anuncio no supermercado —di a nai.

Laura prega o cello.

—Estás segura?

—Ultimamente non dou abasto e papá está saíndo moi tarde de traballar.

—Eu podo pasar o tempo que sexa con ela.

—Cando empece o curso non vai ser o mesmo. E tampouco quero que esteas sempre encerrada na casa.

A avoa Asunción empeza a chorar. A nai tenta calmala achegándolle un vaso de auga, pero acaba derramando o líquido en canto llo achega aos beizos. Laura prende o televisor e agarda uns segundos co mando a distancia na man. O pranto desaparece subitamente.

—Xa está, avoa —di Laura.

A nai retira a manta mollada. A sintonía do concurso fai sorrir á avoa Asunción.

94

Aínda que a operación continúa aberta, ata o momento foron detidas setenta persoas pertencentes a unha rede que operaba con pornografia infantil a través de Internet. Os detidos tiñan no seu poder corenta e oito millóns de imaxes con pornografía infantil, segundo fontes policiais, descubertas nunha operación coordinada pola Interpol e na que se investigaron máis de catro mil descargas por Internet realizadas en España a través de servidores situados en Bélxica.

As investigacións iniciáronse en novembro de 2007 a través de diversos foros de Internet. A policía belga facilitáralles información ás autoridades españolas sobre varios foros de contido pedófilo onde se podía acceder a fotografías e vídeos de menores sendo vítimas de abusos e vexacións. A operación foi levada a cabo pola Brigada de Investigación Tecnolóxica (BIT) da UDEF Central coa colaboración das Brigadas Provinciais de Policia Xudicial afectadas. Os investigadores da BIT da Policia Nacional analizaron as descargas deste tipo de arquivos realizadas desde España. Posteriormente, comprobaron que correspondían a oitenta usuarios, dos que setenta foron identificados e detidos.

Algúns dos arrestados teñen profesións tan dispares como profesor, psicólogo, arquitecto, procurador, médico, sacerdote, adestrador infantil, traballador dun centro de discapacitados ou conserxe de instituto. O material intervido está sendo analizado para determinar se se trata soamente de descargas de material pornográfico infantil, ou se tamén existen abusos sobre menores por parte dalgúns dos detidos. Entre o incautado, hai noventa discos duros, vinte e cinco CPUs, quince ordenadores portátiles, mil douscentos catro DVDs e CDs, cento corenta e sete disquetes, oito pen-drives e cinco tarxetas de memoria. Ademais, rexistráronse cincuenta e oito vivendas en vinte e cinco provincias españolas.

95

Miriam sérvese unha copa de viño ata os topes. A botella quedou baleira. Ainda lle quedan algúns restos de comida sobre o prato, pero non quere máis.

—Moléstache que fume? —pregunta Miriam con sorna.

—En absoluto.

Miriam róuballe un cigarro. Coa primeira calada, tose.

—Queres dicirme algo? —pregunta Eduardo.

—Non.

Eduardo cruza os cubertos sobre o prato, limpa os beizos e levántase. Arrastrou o mantel e a piques estivo de derramar a copa de Miriam, que bota a cinza no borralleiro e acaba por descabezar o cigarro.

—Espera.

—Que queres? —pregunta Eduardo colocando o mandil.

Miriam move as pernas nerviosamente baixo a mesa. Eduardo abre a billa do vertedoiro e empeza a fregar a louza. Sempre gasta demasiada auga. O estropallo percorre a superficie graxenta da tixola. Miriam levántase.

—Deixa iso, por favor. Xa o fago eu.

—Non.

—Que si —insiste.

A man esquerda de Eduardo sostén a tixola. Miriam achégase por detrás. Eduardo obsérvaa de esguello. Sente a súa respiración nerviosa sobre os seus ombros, ese silencio que conta lentamente ata dez, ata vinte. Ou máis. A billa segue botando auga sobre o vertedoiro. Eduardo adhire os dedos ao mango da tixola e tensiona os músculos do brazo. Dun só golpe podería matala, pensa. Miriam sorrí nerviosamente. Eduardo deixa caer o chorro de auga ata que desaparecen os restos de xabón. Mellor pensado, coloca a tixola no escorredoiro.

—Que pasa? —pregunta secando as mans.

Miriam colle aire.

—A fin de semana pasada non estiven con Rosa.

96

No vestíbulo xúntanse algúns viaxeiros, un garda de seguridade e un vello que camiña axudado por un bastón. O home da cicatriz achégase á billeteira e pousa no chan unha pequena maleta azul. Hai tres persoas que o preceden, mais o encargado despacha con celeridade. O tren está a piques de sair. Via 2. O home da cicatriz agarda a súa quenda folleando o xornal, pero un minuto máis tarde xa está ante o mostrador.

—A Santiago de Compostela, por favor.

O home da cicatriz coloca un billete de dez euros sobre o mesado.

—Moitas grazas —o empregado achégalle o ticket.

O home da cicatriz garda as moedas sobrantes, colle a maleta e sae tranquilamente á plataforma. Comproba a situación do tren nun monitor e introdúcese no subterráneo mentres pola megafonia se anuncia algo inintelixible. Ascende as escaleiras e regresa á superficie ante unha parella que se despide e un home que discute por teléfono. O tren vai efectuar a súa saida. A plataforma fica baleira: o rapaz que lanza un bico no aire e o home que colga o teléfono con xesto de desesperación. O home da cicatriz sobe ao tren. O vagón está baleiro. Camiña polo corredor, atravesa unha porta, dúas, tres, e atopa compañía. Rondará os vinte e cinco anos, cabelo negro, ollos grandes, nariz afiado. Discreto escote, beizos rotundos. Le atentamente unha revista feminina. O home da cicatriz senta nun lugar discreto dende o que alcanza unha boa perspectiva. Deixa a maleta entre os asentos e acomódase cando o tren inicia o traxecto.

A rapaza cruza as pernas e segue concentrada na lectura. O home da cicatriz abre un caderniño: no seu interior garda un billete de avión. Non volverá nunca. Atrás queda o recinto ferroviario e os montes ardidos de Oregón vanse perdendo ante os seus ollos.

97

—Cando baixamos do bus vimolo morto no chan. Tiña a cabeza chea de sangue.

Antia senta no chan e xunta os xeonllos contra o peito.

—Como está Laura? —pregunta.

—Leva dias sen dicir nada. Non quere falar do tema —di Nelson.

—Á miña nai deulle moita mágoa só con velo pola tele.

—Pois imaxina se estiveses ali.

—Prefiro non pensalo.

—A unha señora maior deulle un ataque de nervios e tiveron que levala ao hospital.

—Que movida.

—O condutor púxose de xeonllos. Tiñas que ver como choraba.

Unha muller sacode unha alfombra pola ventá.

—Chamei onte a Laura, pero non colle o teléfono —di Antia.

—Eu paso de vela durante uns dias.

Antes de falar, Nelson guinda unha pedra ao rio.

—Tes razón. Mellor que lle pase toda esta historia.

Antía fai voar a cabicha do cigarro golpeándoa cos dedos. Érguese e achégase á beira do río. Nelson quita a camiseta e ocupa o lugar onde estaba sentada, coas costas apoiadas na parede. Algún día, nalgún momento terán que contarllo todo a Laura, pensa. E quen sabe como reaccionará. Con ese xenio que saca ás veces, con esa angustia que se lle pon detrás dos ollos cando perde o control. Seica unha vez tirou os libros do instituto polo oco da escaleira. Antía vira a cabeza e observa o muro. Fai un aceno de estrañeza.

—Aí non había un grafitti teu? O do mono disparando.

—Si —responde Nelson—. Pero onte puxeron ese cartel enriba.

Antía achégase para ler o texto.

Plan de Estradas de Galiza. Actuación: construción do enlace entre as rúas Ponte Pelamios e Ponte Codesal. Convenio: CPTOPOV —Concello de Oregón.

98

A gravación amosa un home duns cincuenta anos violando unha rapaza que non supera os quince. O lugar escollido, unha nave industrial abandonada. O taxista négase a continuar, pero unha voz fóra de cadro obrigao a que penetre de novo á rapaza. O taxista implora de xeonllos e ofrece a súa vida. A voz insiste. A rapaza está inconsciente e foi golpeada brutalmente na faciana, de maneira que non opón resistencia ningunha. Ten varios cortes profundos nos peitos e sangra abundantemente pola boca. A voz entra en cadro e distinguese un home encarapuchado que empuña unha Star de 9 milimetros. Coloca o canón da pistola entre as cellas do taxista e pidelle que continúe. A rapaza murmura algo inintelixible. O home négase a facelo e a voz ameaza con asasinala se non atende as súas ordes. A rapaza reméxese no chan e o encarapuchado pidelle que escolla entre morrer ou que o taxista continúe sobre ela. Non responde. Nunha última demostración de forza, a rapaza crávalle as unllas no brazo dereito, pero desiste en canto recibe un novo golpe na cara.

O taxista acepta continuar, pero pídelle ao encarapuchado que non mate á rapaza. Colócase novamente sobre ela e sepáralle as pernas para introducirlle un obxecto cilíndrico. O encarapuchado preme o botón do zoom e a cámara dedícalle un primero plano. O obxecto que entra e sae, entra e sae. Marta Nóvoa coas pernas abertas, como ás estendidas.

—Agora ti —di o encarapuchado—. Outra vez.

O taxista chora e reza unha oración que aprendeu cando era neno.

99

O doutor Caride palpa coidadosamente baixo a mandibula da pequena. Unha, dúas, ata tres veces. Estira os dedos ata notar un pequena inflamación. A nai observa o procedemento mentres sostén a chaqueta da filla. O doutor repite a operación detrás dos oidos e na parte posterior da cabeza.

—Tranquila, Paula. Xa está rematando —di a nai.

As pernas espidas da cativa —ten unha pequena ferida no xeonllo coloreada con Betadine— colgan sobre a padiola. O doutor sorri e chiscalle un ollo. Está descalza: uns pés pequenos, case de xoguete. Sete anos. Preciosa.

—Agora tócache subir os brazos —dille o doutor.

Non parece moi conforme, pero finalmente acata a orde mirando á nai. O doutor explóralle as axilas. Unha, dúas, ata tres veces.

—Fasme cóxegas —di a cativa cun sorriso.

—Paula, por favor.

O doutor agárralle cariñosamente as fazulas.

—Xa está. Todo perfecto. Portácheste moi ben.

—Ves que rápido? —dille a nai.

—Xa a podes vestir.

A nena salta enerxicamente da padiola.

—Paula. Que te vas arrefriar, por favor —advírtelle a nai.

A nena introduce os dedos dos pés entre os fíos de plástico dunhas sandalias rosas. Achégase á nai e coloca a chaqueta con rapidez.

—Ten algúns ganglios inflamados, pero non é nada importante —explica o doutor ante a mirada atenta da pequena—. Se ves que pasa máis dunha semana e que lle seguen doendo, volvede por aquí. Pero é normal despois da infección que tivo.

—Moi ben. Mellor así, entón —responde a nai.

—Calquera cousa, chámame.

—De acordo. Moitas grazas por todo. Adeus.

A nena colle a man da nai. O doutor pásalle a man polo cabelo.

—Adeus, guapa.

Péchase a porta lentamente. O doutor volve sobre os seus pasos e senta detrás da mesa. Apetécelle un café.

100

O pai de Laura arranxa un enchufe, desarma unha billa ou inspecciona un calefactor coa mesma curiosidade dun neno que se divirte destripando xoguetes. Os resultados son sempre satisfactorios e todo volve funcionar inmediatamente. Por esa razón atreveuse a construir un puching-ball doméstico para que Laura poida exercitarse no garaxe. Para que mercalo, podendo fabricar un aparello similar cun pouco de paciencia. Unha base de ferro perforada cun torno, unha barra metálica e un resorte sobre o que descansa un vello balón que andaba pola casa. Unhas soldaduras e listo. Laura xa ten un puching-ball.

Chega o momento de estrealo. Laura coloca as luvas cerimoniosamente, ataca uns breves estiramentos cos brazos, solta aire e bebe un pouco de auga. Continúa coas pernas ata que o corpo entra en calor. Finalmente, retrocede uns pasos e observa unha vez máis o invento argallado polo pai. Hai que ver que imaxinación. A barra metálica parece moi firme e a base en que se sustenta pesa unha barbaridade. O mellor de todo é que xa non lembraba a existencia dese balón. Visto todo en conxunto, o argadello lémbralle unha forma humana. Unha gran cabeza redonda, corpo delgado e uns enormes pés planos. Laura non o pensa máis e ataca o coiro cunha patada. O balón que abanea, o resorte que resiste, a base que permanece inmóbil. Perfecto. Sucédense os golpes coas mans, cos pés. Máis forte. Laura baila ao redor do puching-ball e sométeo a un duro castigo. Un golpe de esquerda, outro rápido coa dereita. Perna que estira, patada.

Laura está suando. Din que cando fas deporte o corpo xera endorfinas que te fan sentir máis feliz. Algo así. Outro golpe seco, patada no aire. Puños ao coiro. Acaba de soar o timbre, pero Laura non escoita. O balón sofre. Esa gran cabeza humana moribunda, tatuada con hexágonos negros. O timbre segue soando e Laura golpea por última vez. Non sabe quen pode ser a esas horas. Saca as luvas e colócaas sobre un pequeno andel, ao carón do gato de peluxe amarelo. Aínda sufocada, cun cerco de suor sobre o peito, abre a porta próxima á persiana do garaxe. Ante ela, unha muller duns corenta anos. Parécelle moi guapa.

—Ola. Viña polo do anuncio. Chámome Ánxela.

Diego Ameixeiras (Lausanne, 1971) naceu en terras helvéticas pero criouse en Ourense, cidade que rebautizou nas súas narración como Oregón.

Periodista por formación e guionista por dedicación, Ameixeiras cultivou con asiduidade o xénero negro, onde, como todo autor que se precie, tamén creou a súa particular versión do detective sagaz na persoa de Horacio Dopico.

Como narrador estrenouse con Baixo mínimos (2004), á que seguiu, pouco despois, O cidadán do mes (2006), parodias do hard-boiled que se configuran como pulp. Tras elas viñeron a divertida Tres segundos de memoria (2006) —gañadora do Premio Xerais—, a dura Dime algo sucio (2009) —Premo Especial do Director da Semana Negra de Xixón—, o ficción política Asasinato no Consello Nacional (2010) —Premio Irmandade do Libro—, a convulsa Historias de Oregón (2011) —Premio Novela por entregas La Voz de Galicia—, a historia de inspiración real recreada en Todo Ok (2012) o enoxoso mundo dos tiburóns bancarios de Matarte lentamente (2013), o retrato da precariedade de Conduce rápido (2014) —Premio Antón Losada Diéguez— e a metaliteraria A noite enriba (2015), que homenaxea a David Goodis.

Posuidor dun estilo áxil e directo, caracterizado pola absoluta economía expresiva, Ameixeiras dosifica a información para crear estruturas transparentes nas que as vidas das súas personaxes van encaixando en tramas cruzadas que mapean a realidade que os circunda, na que abundas as historias de delincuentes, a intriga política e as atmosferas opresivas e violentas.

Traducido ao castelán, catalán, alemán e italiano e incluído na antoloxía de autores arxentinos e españoles Charco negro (2013), Ameixeiras é colaborador de La Voz de Galicia e outros medios e realizou incursións no xénero teatral, como na recente O aniversario (2016), que tivo unha lectura dramatizada na sede dunha fundación en Santiago de Compostela na que participaron profesionais da Asociación de Actores e Actrices de Galicia baixo a dirección de Artur Trillo.